पार्थिवार्चाविधिः | Pārthivārcā-vidhi (Procedure for the Earthen Liṅga Worship)
இந்த அதிகாரத்தில் சூதர் பார்திவார்ச்சா—சுத்தமான மண்ணால் உருவாக்கிய சிவலிங்க வழிபாடு—வேதவிதிக்கு உட்பட்டதும், போகமும் மோட்சமும் தரும் மார்க்கமுமென போதிக்கிறார். சூத்திரோಕ್ತ ஸ்நானம் செய்து, சந்த்யா, பிரஹ்மயஜ்ஞம், தர்ப்பணம் முதலிய நித்யகர்மங்களை நிறைவேற்றி, சிவஸ்மரணத்துடன் பஸ்மம், ருத்ராட்சம் போன்ற ஷைவச் சின்னங்களை அணிந்து வழிபாட்டைத் தொடங்க வேண்டும். வேதோक्त முறையும் தீவிர பக்தியும் முழுப் பலனை அளிக்கும் என கூறப்படுகிறது. நதிக்கரை, குளம், மலை, காடு, கோவில் அல்லது எந்தத் தூய இடமும் வழிபாட்டிற்கு ஏற்றது. தூய இடத்திலிருந்து மண்ணை கவனமாக எடுத்து, வர்ணத்திற்கேற்ற மண் நிறம் பற்றிய குறிப்புகளையும், உள்ளூர் கிடைப்பையும் ஏற்றுக்கொள்கிறது. மண்ணை சுபஸ்தானத்தில் வைத்து நீரால் சுத்திகரித்து, மெதுவாக பிசைந்து வேதமுறையில் பார்திவ லிங்கம் செய்து பக்தியுடன் பூஜித்தால் போகம்-மோட்சம் கிடைக்கும்; மேலும் விரிவான விதிகள் பின்னர் கூறப்படும் என சூதர் சுட்டுகிறார்.
Shlokas
Verse 1
सूत उवाच । अथ वैदिकभक्तानां पार्थिवार्चां निगद्यते । वैदिकेनैव मार्गेण भुक्तिमुक्तिप्रदायिनी
சூதர் கூறினார்—இப்போது வேதமார்க்க பக்தர்களுக்கான பார்திவ (மண்) லிங்கார்ச்சனை விவரிக்கப்படுகிறது; அது வேத விதியின்படியே செய்யப்படின் போகமும் மோட்சமும் இரண்டையும் அளிக்கும்।
Verse 2
सूत्रोक्तविधिना स्नात्वा संध्यां कृत्वा यथाविधि । ब्रह्मयज्ञं विधायादौ ततस्तर्प्पणमाचरेत्
சூத்திரங்களில் கூறிய முறையின்படி நீராடி, விதிப்படி சந்தியா வழிபாட்டை செய்து, முதலில் பிரம்மயஜ்ஞத்தை நிறைவேற்றி, அதன் பின் பக்தியுடன் தர்ப்பணம் செய்ய வேண்டும்।
Verse 3
नैत्यिकं सकलं कामं विधायानंतरं पुमान् । शिवस्मरणपूर्वं हि भस्मरुद्रा क्षधारकः
அனைத்து தினசரி கடமைகளையும் நிறைவேற்றிய பின், மனிதன் முதலில் பகவான் சிவனை நினைத்து, பின்னர் விபூதி (பஸ்மம்) மற்றும் ருத்ராட்சத்தை அணிய வேண்டும்।
Verse 4
वेदोक्ताविधिना सम्यक्संपूर्णफलसिद्धये । पूजयेत्परया भक्त्या पार्थिवं लिंगमुत्तमम्
வேதங்களில் கூறிய முறையின்படி, வழிபாட்டின் முழுமையான நிறைவேற்றப் பலன் பெற உன்னதமான பக்தியுடன் சிறந்த பார்திவ (மண்) லிங்கத்தைப் பூஜிக்க வேண்டும்।
Verse 5
नदीतीरे तडागे च पर्वते काननेऽपि च । शिवालये शुचौ देशे पार्थिवार्चा विधीयते
நதிக்கரையில், குளத்தருகில், மலையில், காட்டில், சிவாலயத்தில் அல்லது எந்தத் தூய இடத்திலும் பார்திவ லிங்கத்தால் சிவபூஜை செய்ய வேண்டும் என்று விதிக்கப்பட்டுள்ளது।
Verse 6
शुद्धप्रदेशसंभूतां मृदमाहृत्य यत्नतः । शिवलिंगं प्रकल्पेत सावधानतया द्विजाः
ஓ இருபிறப்பினரே! தூய இடத்தில் கிடைத்த மண்ணை முயற்சியுடன் கொண்டு வந்து, மிகுந்த கவனத்துடன் சிவலிங்கத்தை அமைக்க வேண்டும்।
Verse 7
विप्रे गौरा स्मृता शोणा बाहुजे पीतवर्णका । वैश्ये कृष्णा पादजाते ह्यथवा यत्र या भवेत्
பிராமணருக்குக் கௌர (வெண்மை) எனவும், க்ஷத்திரியருக்குச் சோண (சிவப்பு) எனவும்; பாகுஜாத வைசியருக்குப் பீத (மஞ்சள்) நிறம் எனவும்; பாதஜாத சூத்ரருக்குக் கிருஷ்ண (கருப்பு) எனவும்—அந்த இடத்தில் எவ்வாறு தோன்றுகிறதோ அவ்வாறே அறிய வேண்டும்.
Verse 8
संगृह्य मृत्तिकां लिंगनिर्माणार्थं प्रयत्नतः । अतीव शुभदेशे च स्थापयेत्तां मृदं शुभाम्
சிவலிங்கம் உருவாக்குவதற்காக முயற்சியுடன் களிமண்ணைச் சேகரித்து, அந்த மங்களமான மண்ணை மிகப் புனிதமான இடத்தில் வைக்க வேண்டும்.
Verse 9
संशोध्य च जलेनापि पिंडीकृत्य शनैः शनैः । विधीयेत शुभं लिंगं पार्थिवं वेदमार्गतः
நீரால் சுத்திகரித்து, மெதுவாகக் கசக்கி உருண்டையாகச் செய்து, வேதமுறைப்படி மங்களமான மண்ணாலான லிங்கத்தை அமைக்க வேண்டும்.
Verse 10
ततः संपूजयेद्भक्त्या भुक्तिमुक्तिफलाप्तये । तत्प्रकारमहं वच्मि शृणुध्वं संविधानतः
பின்னர் உலக இன்பமும் முக்தியும் எனும் பலன் பெற பக்தியுடன் முறையாகப் பூஜிக்க வேண்டும். அந்த முறையை நான் கூறுகிறேன்; ஒழுங்காகக் கேளுங்கள்.
Verse 11
नमः शिवाय मंत्रेणार्चनद्र व्यं च प्रोक्षयेत् । भूरसीति च मंत्रेण क्षेत्रसिद्धिं प्रकारयेत्
“நமः சிவாய” மந்திரத்தால் பூஜைப் பொருட்களைப் ப்ரோட்சணம் செய்து புனிதப்படுத்த வேண்டும். பின்னர் “பூரசி” மந்திரத்தால் பூஜை-க்ஷேத்திரத்தின் சித்தியும் சுத்தியும் முறையாக நிறைவேற்ற வேண்டும்.
Verse 12
आपोस्मानिति मंत्रेण जलसंस्कारमाचरेत् । नमस्ते रुद्र मंत्रेण फाटिकाबंधमुच्यते
“ஆபோऽஸ்மான்…” மந்திரத்தால் நீருக்கு ஸம்ஸ்காரம் செய்ய வேண்டும். “நமஸ்தே ருத்ர” மந்திரத்தால் ‘பாடிகா-பந்த’ எனும் பாதுகாப்புக் கட்டு விதி கூறப்படுகிறது.
Verse 13
शंभवायेति मंत्रेण क्षेत्रशुद्धिं प्रकारयेत् । नमः पूर्वेण कुर्यात्पंचामृतस्यापि प्रोक्षणम्
“சம்பவாய” மந்திரத்தால் க்ஷேத்ர-சுத்தி செய்ய வேண்டும். பின்னர் “நம:” எனத் தொடங்கும் மந்திரத்தால் பஞ்சாமிர்தத்தையும் ப்ரோக்ஷணம் செய்ய வேண்டும்.
Verse 14
नीलग्रीवाय मंत्रेण नमःपूर्वेण भक्तिमान् । चरेच्छंकरलिंगस्य प्रतिष्ठापनमुत्तमम्
பக்தியுடன் முதலில் வணங்கி, பின்னர் “நீலக்ரீவாய” மந்திரத்தால் சங்கரலிங்கத்தின் சிறந்த பிரதிஷ்டை விதியைச் செய்ய வேண்டும்.
Verse 15
भक्तितस्तत एतत्ते रुद्रा येति च मंत्रतः । आसनं रमणीयं वै दद्याद्वैदिकमार्गकृत्
அப்போது பக்தியுடன் “ருத்ராய” மந்திரத்தை ஜபித்து, வைதிக மார்க்கத்தைப் பின்பற்றுபவன் பூஜையில் பகவான் ருத்ரருக்கு அழகிய ஆசனத்தை அர்ப்பணிக்க வேண்டும்।
Verse 16
मानो महन्तमिति च मंत्रेणावाहनं चरेत् । याते रुद्रे ण मंत्रेण संचरेदुपवेशनम्
“மானோ மஹந்தம்…” என்று தொடங்கும் மந்திரத்தால் மகேஸ்வரனை ஆவாஹனம் செய்ய வேண்டும்; பின்னர் “யாதே ருத்ரேண…” மந்திரத்தால் உபவேசனம்—ஆசன நிறுவல்—செய்ய வேண்டும்।
Verse 17
मंत्रेण यामिषुमिति न्यासं कुर्य्याच्छिवस्य च । अध्यवोचदिति प्रेम्णाधिवासं मनुनाचरेत्
“yāmiṣum…” என்று தொடங்கும் மந்திரத்தால் சிவனுக்கான ந்யாசத்தைச் செய்ய வேண்டும். பின்னர் “adhyavocad…” என்று தொடங்கும் மந்திரத்தால் அன்பு-பக்தியுடன் அதிவாசம் (ஆவாஹன-சம்ஸ்காரம்) நடத்த வேண்டும்.
Verse 18
मनुना सौजीव इति देवतान्यासमाचरेत् । असौ योवसर्पतीति चाचरेदपसर्पणम्
மனு உபதேசித்த “சௌஜீவ…” மந்திரத்தால் உடலில் தேவதா-ந்யாசம் செய்ய வேண்டும். பின்னர் “அஸௌ யோऽவஸர்பதீ…” என்ற சூத்திரத்தால் அபஸர்ப்பணச் சடங்கை செய்து, இடையூறு தரும் சக்திகளை விரட்டி, சிவபூஜை தடையின்றி நடைபெறச் செய்ய வேண்டும்.
Verse 19
नमोस्तु नीलग्रीवायेति पाद्यं मनुनाहरेत् । अर्घ्यं च रुद्र गायत्र् याऽचमनं त्र् यंबकेण च
“நமோऽஸ்து நீலக்ரீவாய” மந்திரத்தைச் சொல்லி பாத்யம் அர்ப்பணிக்க வேண்டும். ருத்ர-காயத்ரியால் அர்க்யம் அளிக்க வேண்டும்; த்ர்யம்பக மந்திரத்தால் ஆசமனீய நீரை சமர்ப்பிக்க வேண்டும்.
Verse 20
इति श्रीशिवमहापुराणे विद्येश्वरसंहितायां साध्यसाधनखण्डे पार्थिवशिवलिंगपूजाविधिवर्णनं नाम विंशोऽध्यायः
இவ்வாறு ஸ்ரீசிவமகாபுராணத்தின் வித்யேஸ்வர ஸம்ஹிதையில், ஸாத்யஸாதன காண்டத்தில், “மண்ணால் செய்யப்பட்ட சிவலிங்கப் பூஜை முறையின் விளக்கம்” எனும் இருபதாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.
Verse 21
घृटं स्नाने खलु घृतं घृतं यावेति मंत्रतः । मधुवाता मधुनक्तं मधुमान्न इति त्र् यृचा
ஸ்நான நேரத்தில் ‘க்ருதம்—க்ருதம்’ என உச்சரித்து ‘க்ருதம் யாவே’ மந்திரத்தால் ஆவாஹனம் செய்ய வேண்டும்; மேலும் ‘மது வாதா’, ‘மது நக்தம்’, ‘மது மான் நः’ என்ற மூன்று ருக் பாடல்களால் ஸ்நானத்தை ஸம்ஸ்காரம் செய்ய வேண்டும்; இதனால் வேத மాధுர்யமும் தூய்மையும் உடலை சிவபூஜைக்கு தகுதியானதாக ஆக்கும்.
Verse 22
मधुखंडस्नपनं प्रोक्तमिति पंचामृतं स्मृतम् । अथवा पाद्यमंत्रेण स्नानं पंचामृतेन च
தேன் மற்றும் சர்க்கரையால் அபிஷேகம் செய்வது கூறப்பட்டது; அதுவே பஞ்சாமிருதம் என நினைவுகூரப்படுகிறது. அல்லது பாத்ய மந்திரத்தால், மேலும் பஞ்சாமிருதத்தாலும் புனித ஸ்நானம் செய்யலாம்.
Verse 23
मानस्तोके इति प्रेम्णा मंत्रेण कटिबंधनम् । नमो धृष्णवे इति वा उत्तरीयं च धापयेत्
அன்புடன் “மானஸ்தோகே” மந்திரம் ஜபித்து இடைக்கட்டு கட்ட வேண்டும். பின்னர் “நமோ த்ருஷ்ணவே” என்று உச்சரித்து உத்தரீய ஆடையை முறையாக அணிய வேண்டும்.
Verse 24
या ते हेतिरिति प्रेम्णा ऋक्चतुष्केण वैदिकः । शिवाय विधिना भक्तश्चरेद्वस्त्रसमर्पणम्
“யா தே ஹேதிஃ” என்று தொடங்கும் நான்கு ரிக் மந்திரங்களை அன்புடன் ஜபித்து, வேத வழிபாட்டாளர் விதிப்படி பக்தியுடன் சிவபெருமானுக்கு ஆடை சமர்ப்பிக்க வேண்டும்.
Verse 25
नमः श्वभ्य इति प्रेम्णा गंधं दद्यादृचा सुधीः । नमस्तक्षभ्य इति चाक्षतान्मंत्रेण चार्पयेत्
அன்புடன் “நமஃ ஷ்வப்யஃ” ரிக் மந்திரம் சொல்லி, ஞானி வழிபாட்டாளர் கந்தம் (சந்தனம் முதலியவை) அர்ப்பணிக்க வேண்டும். பின்னர் “நமஸ்தக்ஷப்யஃ” மந்திரத்தால் அக்ஷதம்—முறியாத தானியம்—மற்றும் சமர்ப்பிக்க வேண்டும்.
Verse 26
नमः पार्याय इति वा पुष्प मंत्रेण चार्पयेत् । नमः पर्ण्याय इति वा बिल्बपत्रसमर्पणम्
“நமः பார்யாய” என்ற மந்திரத்தால் மலர்களை அர்ப்பணிக்க வேண்டும்; “நமः பர்ண்யாய” என்ற மந்திரத்தால் பில்வ இலைகளை சிவபெருமானுக்கு சமர்ப்பிக்க வேண்டும்.
Verse 27
नमः कपर्दिने चेति धूपं दद्याद्यथाविधि । दीपं दद्याद्यथोक्तं तु नम आशव इत्यृचा
“நமः கபர்தினே” என்று ஜபித்து விதிப்படி தூபம் அர்ப்பணிக்க வேண்டும். பின்னர் “நம ஆசவே” என்ற ऋச் சொல்லி சாஸ்திரப்படி தீபம் சமர்ப்பிக்க வேண்டும்.
Verse 28
नमो ज्येष्ठाय मंत्रेण दद्यान्नैवेद्यमुत्तमम् । मनुना त्र् यम्बकमिति पुनराचमनं स्मृतम्
“நமோ ஜ்யேஷ்டாய” மந்திரத்தால் சிவபெருமானுக்கு சிறந்த நைவேத்யம் அர்ப்பணிக்க வேண்டும். பின்னர் “த்ர்யம்பகம்…” என்ற வேத மந்திரம் ஜபித்து மீண்டும் ஆச்சமனம் செய்ய வேண்டும்.
Verse 29
इमा रुद्रा येति ऋचा कुर्यात्फलसमर्पणम् । नमो व्रज्यायेति ऋचा सकलं शंभवेर्पयेत्
“இமா ருத்ரா…” என்ற ऋச் பாடி பழங்களை அர்ப்பணிக்க வேண்டும். பின்னர் “நமோ வ்ரஜ்யாய…” என்ற ऋச் சொல்லி அனைத்தையும் முழுமையாக ஶம்புவுக்கு சமர்ப்பிக்க வேண்டும்.
Verse 30
मानो महांतमिति च मानस्तोके इति ततः । मंत्रद्वयेनैकदशाक्षतै रुद्रा न्प्रपूजयेत्
பின்னர் “மா நோ மஹாந்தம்” மற்றும் “மா நஸ்தோகே” என்ற இரு மந்திரங்களை ஜபித்து, பதினொன்று அக்ஷதை அர்ப்பணித்து ருத்ரர்களை முறையாகப் பூஜிக்க வேண்டும்.
Verse 31
हिरण्यगर्भ इति त्र् यृचा दक्षिणां हि समर्पयेत् । देवस्य त्वेति मंत्रेण ह्यभिषेकं चरेद्बुधः
“ஹிரண்யகர்ப” என்று தொடங்கும் மூன்று ருக் மந்திரங்களை ஓதி, ஞானி பக்தன் விதிப்படி தக்ஷிணை அர்ப்பணிக்க வேண்டும். பின்னர் “தேவஸ்ய த்வா…” மந்திரத்தால் பிரதிஷ்டித சிவனுக்கு அபிஷேகம் செய்ய வேண்டும்।
Verse 32
दीपमंत्रेण वा शंभोर्नीराजनविधिं चरेत् । पुष्पांजलिं चरेद्भक्त्या इमा रुद्रा य च त्र् यृचा
அல்லது தீப மந்திரத்தால் சம்புவின் முன் நீராஜன விதியைச் செய்ய வேண்டும். பின்னர் பக்தியுடன் புஷ்பாஞ்சலி அர்ப்பணித்து, ருத்ரருக்குரிய இந்த மூன்று ருக் மந்திரங்களையும் ஓத வேண்டும்।
Verse 33
मानो महान्तमिति च चरेत्प्राज्ञः प्रदक्षिणाम् । मानस्तोकेति मंत्रेण साष्टाण्गं प्रणमेत्सुधीः
ஞானி பக்தன் “மானோ மஹாந்தம்” என்று ஜபித்தபடி பிரதக்ஷிணை செய்ய வேண்டும். பின்னர் “மானஸ் தோகே” மந்திரத்தால் விவேகி சாஷ்டாங்க நமஸ்காரம் செய்ய வேண்டும்।
Verse 34
एषते इति मंत्रेण शिवमुद्रा ं प्रदर्शयेत् । यतोयत इत्यभयां ज्ञानाख्यां त्र् यंबकेण च
“ஏஷதே” என்ற மந்திரத்தால் சிவமுத்திரையை காட்ட வேண்டும். “யதோ-யத” மந்திரத்தால் அபயமுத்திரை, மேலும் “த்ர்யம்பக” மந்திரத்தால் ஞானமுத்திரையையும் காட்ட வேண்டும்.
Verse 35
नमःसेनेति मंत्रेण महामुद्रा ं प्रदर्शयेत् । दर्शयेद्धेनुमुद्रा ं च नमो गोभ्य ऋचानया
“நமஃஸேன…” மந்திரத்தை ஜபித்து மகாமுத்திரையை காட்ட வேண்டும். மேலும் “நமோ கோப்யஃ” என்ற ரிக் மூலம் தேனுமுத்திரையையும் காட்ட வேண்டும்.
Verse 36
पंचमुद्रा ः प्रदर्श्याथ शिवमंत्रजपं चरेत् । शतरुद्रि यमंत्रेण जपेद्वेदविचक्षणः
பின்பு பஞ்சமுத்திரைகளை வெளிப்படுத்தி சிவமந்திர ஜபத்தை மேற்கொள்ள வேண்டும். வேதத்தில் தேர்ந்தவர் சதருத்ரீய மந்திரத்தால் ஜபம் செய்ய வேண்டும்.
Verse 37
ततः पंचाण्गपाठं च कुर्य्याद्वेदविचक्षणः । देवागात्विति मंत्रेण कुर्याच्छंभोर्विसर्जनम्
அதன்பின் வேதத்தில் தேர்ந்தவர் பஞ்சாங்கப் பாடத்தைச் செய்ய வேண்டும். பின்னர் “தேவாகாத்…” என்று தொடங்கும் மந்திரத்தால் ஸம்புவை முறையாக விசர்ஜனம் செய்ய வேண்டும்.
Verse 38
इत्युक्तः शिवपूजाया व्यासतो वैदिकोविधिः । समासतश्च शृणुत वैदिकं विधिमुत्तमम्
இவ்வாறு சிவபூஜையின் வைதிக விதி விரிவாகக் கூறப்பட்டது. இப்போது அதே சிறந்த வைதிக முறையைச் சுருக்கமாகவும் கேளுங்கள்.
Verse 39
ऋचा सद्योजातमिति मृदाहरणमाचरेत् । वामदेवाय इति च जलप्रक्षेपमाचरेत्
‘ஸத்யோஜாதம்…’ என்று தொடங்கும் ருசாவுடன் புனித மண்ணை எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும் (விபூதி தயாரிக்க). மேலும் ‘வாமதேவாய’ மந்திரத்துடன் நீரைத் தெளிக்க வேண்டும்.
Verse 40
अघोरेण च मंत्रेण लिंगनिर्माणमाचरेत् । तत्पुरुषाय मंत्रेणाह्वानं कुर्याद्यथाविधि
அகோர மந்திரத்தால் சிவலிங்கத்தின் உருவாக்கம்/பிரதிஷ்டை செய்ய வேண்டும்; தத்புருஷ மந்திரத்தால் விதிப்படி பரமேசுவரனை ஆவாஹனம் செய்ய வேண்டும்।
Verse 41
संयोजयेद्वेदिकायामीशानमनुना हरम् । अन्यत्सर्वं विधानं च कुर्य्यात्संक्षेपतः सुधीः
விவேகமுள்ள வழிபாட்டாளர் ஈசான மந்திரத்தால் வேதிகையில் ஹரனை ஆவாஹன-நிவேசமாக நிறுவ வேண்டும்; பின்னர் விதிப்படி மீதமுள்ள சடங்குகளைச் சுருக்கமாக நிறைவேற்ற வேண்டும்.
Verse 42
पंचाक्षरेण मंत्रेण गुरुदत्तेन वा तथा । कुर्यात्पूजां षोडशोपचारेण विधिवत्सुधीः
பஞ்சாட்சரி மந்திரத்தால்—அல்லது குரு அருளிய மந்திரத்தாலும்—விவேகமுள்ள பக்தன் ஷோடசோபசாரங்களுடன் விதிப்படி பூஜை செய்ய வேண்டும்.
Verse 43
भवाय भवनाशाय महादेवाय धीमहि । उग्राय उग्रनाशाय शर्वाय शशिमौलिने
நாம் பவனைத் தியானிக்கிறோம்—பிறப்பின் காரணனும் பவபந்தத்தை அழிப்பவனும் ஆன மகாதேவனைத் தியானிக்கிறோம். உக்ரனைத் தியானிக்கிறோம்—உக்ரத்தையும் பாவத்தையும் அழிப்பவனான சர்வனையும், சந்திரமௌலியான (நிலவணிந்த) சிவனையும் தியானிக்கிறோம்।
Verse 44
अनेन मनुना वापि पूजयेच्छंकरं सुधीः । सुभक्त्या च भ्रमं त्यक्त्वा भक्त्यैव फलदः शिवः
இந்த மந்திரத்தாலும் அறிவுடையோர் சங்கரனைப் பூஜிக்க வேண்டும். தூய பக்தியால் மயக்கத்தை விட்டு, சிவன் பக்தியாலேயே பலன் அருள்வான் என்று உணர வேண்டும்।
Verse 45
इत्यपि प्रोक्तमादृत्य वैदिकक्रमपूजनम् । प्रोच्यतेन्यविधिः सम्यक्साधारणतया द्विजः
இவ்வாறு வைதிக முறையில் பூஜை பற்றிக் கூறியதை மரியாதையுடன் ஏற்று, ஓ த்விஜா! இப்போது சரியான சாதனைக்காக இன்னொரு முறையை பொதுவாகவும் தெளிவாகவும் கூறுகிறேன்।
Verse 46
पूजा पार्थिवलिंगस्य संप्रोक्ता शिवनामभिः । तां शृणुध्वं मुनिश्रेष्ठाः सर्वकामप्रदायिनीम्
சிவநாமங்களால் செய்யப்படும் பார்திவ (மண்) லிங்கப் பூஜை போதிக்கப்பட்டுள்ளது. முனிவர்களில் சிறந்தவர்களே, அதை கேளுங்கள்—அது எல்லா விருப்பங்களையும் அருள்வதாகும்.
Verse 47
हरो महेश्वरः शंभुः शूलपाणिः पिनाकधृक् । शिवः पशुपतिश्चैव महादेव इति क्रमात्
வரிசையாக அவர் ஹரன், மகேஸ்வரன், சம்பு, சூலபாணி, பினாகதாரி, சிவன், பசுபதி, மேலும் மகாதேவன் என்று அழைக்கப்படுகிறார்.
Verse 48
मृदाहरणसंघट्टप्रतिष्ठाह्वानमेव च । स्नपनं पूजनं चैव क्षमस्वेति विसर्जनम्
புனித மண்ணைச் சேகரித்தல், (லிங்கத்தை) கலக்கி வடிவமைத்தல், பிரதிஷ்டை செய்து ஆவாஹனம்; பின்னர் ஸ்நாபனம் (அபிஷேகம்) மற்றும் பூஜை; இறுதியில் ‘க்ஷமஸ்வ’ என்று வேண்டி விசர்ஜனம்—இவையே முறைகள்.
Verse 49
ओंकारादिचतुर्थ्यंतैर्नमोन्तैर्नामभिः क्रमात् । कर्तव्या च क्रिया सर्वा भक्त्या परमया मुदा
புனித ‘ஓம்’ முதலாக, வரிசையாக ‘நமः’ என்று முடியும் நாமங்களால், பேரன்பு பக்தியுடன் மகிழ்ச்சியோடு எல்லாப் பூஜைச் செயல்களையும் செய்ய வேண்டும்।
Verse 50
कृत्वा न्यासविधिं सम्यक्षडण्गकरयोस्तथा । षडक्षरेण मंत्रेण ततो ध्यानं समाचरेत्
ஆறு அங்கங்களிலும் இரு கைகளிலும் முறையாக ந்யாச விதியைச் செய்து, பின்னர் ஆறெழுத்து மந்திரத்தால் தியானம் செய்ய வேண்டும்।
Verse 51
कैलासपीठासनमध्यसंस्थं भक्तैः सनंदादिभिरर्च्यमानम् । भक्तार्तिदावानलमप्रमेयं ध्यायेदुमालिंगितविश्वभूषणम्
கைலாசப் பீடாசனத்தின் நடுவில் அமர்ந்து, சனந்த முதலிய பக்தர்களால் அர்ச்சிக்கப்படுபவர்; பக்தர்துயர் எனும் காட்டுத்தீயை எரித்தழிப்பவர்; அளவிலாதவர்; உமையை அணைத்துள்ள உலக அலங்காரமான இறைவனைத் தியானிக்க வேண்டும்।
Verse 52
ध्यायेन्नित्यं महेशं रजतगिरिनिभं चारुचंद्रा वतंसं रत्नाकल्पोज्ज्वलांगं परशुमृगवराभीतिहस्तं प्रसन्नम् । पद्मासीनं समंतात्स्थितममरगणैर्व्याघ्रकृत्तिं वसानं विश्वाद्यं विश्वबीजं निखिलभयहरं पंचवक्त्रं त्रिनेत्रम्
நித்தமும் மகேசனைத் தியானிக்க வேண்டும்—வெள்ளிப் பர்வதம் போல் ஒளிர்வான்; அழகிய சந்திரக் கதிர்-அலங்காரத்தைத் தலையில் தரித்தவன்; ரத்தின ஆபரணங்களால் பிரகாசிக்கும் அங்கங்களுடையவன்; பிரசன்னன்; கைகளில் பரசு, மான், வரமுத்திரை, அபயமுத்திரை உடையவன். தாமரை ஆசனத்தில் அமர்ந்து, எல்லாத் திசைகளிலும் தேவர்கணங்களால் சூழப்பட்டு, புலித்தோல் அணிந்தவன்; உலகின் ஆதியாய், உலகின் விதையாய், எல்லாப் பயத்தையும் போக்குபவன்; பஞ்சமுகன், திரிநேத்திரன்।
Verse 53
इति ध्यात्वा च संपूज्य पार्थिवं लिंगमुत्तमम् । जपेत्पंचाक्षरं मंत्रं गुरुदत्तं यथाविधि
இவ்வாறு தியானித்து, சிறந்த பார்திவ லிங்கத்தை முறையாகப் பூஜித்து, குரு அருளிய பஞ்சாட்சர மந்திரத்தை விதிப்படி ஜபிக்க வேண்டும்।
Verse 54
स्तुतिभिश्चैव देवेशं स्तुवीत प्रणमन्सुधीः । नानाभिधाभिर्विप्रेन्द्रा ः पठेद्वै शतरुद्रि यम्
வணங்கி நிற்கும் ஞானமிகு பக்தன் ஸ்தோத்திரங்களால் தேவேசனைப் புகழ வேண்டும். மேலும், ஓ சிறந்த பிராமணர்களே, அவரை பல புனித நாமங்களால் அழைக்கும் சதருத்ரீயத்தை நிச்சயமாகப் பாராயணம் செய்ய வேண்டும்।
Verse 55
ततः साक्षतपुष्पाणि गृहीत्वांजलिना मुदा । प्रार्थयेच्छंकरं भक्त्या मंत्रैरेभिः सुभक्तितः
பின்னர் மகிழ்ச்சியுடன் கைகளைக் கூப்பி, அக்ஷதத்துடன் மலர்களை எடுத்துக் கொண்டு, இம்மந்திரங்களால் தூய பக்தியுடன் சங்கரனை வேண்ட வேண்டும்।
Verse 56
तावकस्त्वद्गुणप्राणस्त्वच्चित्तोहं सदा मृड । कृपानिध इति ज्ञात्वा भूतनाथ प्रसीद मे
ஓ ம்ருடா, நான் உமதே; உமது குணங்களே என் உயிர், என் மனம் எப்போதும் உம்மேல் நிலைத்துள்ளது. உம்மை கருணைநிதி என அறிந்து, ஓ பூதநாதா, என்மேல் அருள்புரிவீராக।
Verse 57
अज्ञानाद्यदि वा ज्ञानाज्जप पूजादिकं मया । कृतं तदस्तु सफलं कृपया तव शंकर
ஓ சங்கரா! அறியாமையாலோ அறிதலோடு நான் செய்த ஜபம், பூஜை முதலியவை அனைத்தும் உன் கருணையால் பலனடைந்து நிறைவேறட்டும்.
Verse 58
अहं पापी महानद्य पावनश्च भवान्महान् । इति विज्ञाय गौरीश यदिच्छसि तथा कुरु
நான் பெரும் பாவி; நீர் மகா பாவநாசகர். இதை அறிந்து, ஓ கௌரீசா! உமக்கு விருப்பமானபடி செய்யும்.
Verse 59
वेदैः पुराणैः सिद्धान्तैरृषिभिर्विविधैरपि । न ज्ञातोसि महादेव कुतोहं त्वं महाशिव
ஓ மகாதேவா! வேதங்கள், புராணங்கள், சித்தாந்தங்கள், பலவகை ரிஷிகளாலும் நீ முழுமையாக அறியப்படவில்லை; அப்படியிருக்க நான் உம்மை எவ்வாறு அறிய முடியும், ஓ மகாசிவா?
Verse 60
यथा तथा त्वदीयोस्मि सर्वभावैर्महेश्वर । रक्षणीयस्त्वयाहं वै प्रसीद परमेश्वर
ஓ மகேஸ்வரா! எப்படியிருந்தாலும், என் எல்லா உள்ளநிலைகளுடனும் நான் உமதே. என்னை காக்க வேண்டியது நீரே—ஓ பரமேஸ்வரா, அருள்புரிவீராக.
Verse 61
इत्येवं चाक्षतान्पुष्पानारोप्य च शिवोपरि । प्रणमेद्भक्तितश्शंभुं साष्टांगं विधिवन्मुने
இவ்வாறு அக்ஷதமும் மலர்களும் சிவன் மீது அர்ப்பணித்து, ஓ முனிவரே, விதிப்படி பக்தியுடன் சம்புவை சாஷ்டாங்கமாக வணங்க வேண்டும்।
Verse 62
ततः प्रदक्षिणां कुर्याद्यथोक्तविधिना सुधीः । पुनः स्तुवीत देवेशं स्तुतिभिः श्रद्धयान्वितः
அதன்பின் அறிவுடைய பக்தன் கூறிய விதிப்படி பிரதட்சிணை செய்து, மீண்டும் நம்பிக்கையுடன் ஸ்தோத்திரங்களால் தேவேசனைப் போற்ற வேண்டும்।
Verse 63
ततो गलरवं कृत्वा प्रणमेच्छुचिनम्रधीः । कुर्याद्विज्ञप्तिमादृत्य विसर्जनमथाचरेत्
பின்னர் மரியாதை குறிக்கும் தொண்டை ஒலியை எழுப்பி, தூய மனமும் தாழ்மையான அறிவும் கொண்ட பக்தன் வணங்க வேண்டும்; உரிய வேண்டுதலை மரியாதையுடன் சொல்லி, பின்னர் விசர்ஜன விதியைச் செய்ய வேண்டும்।
Verse 64
इत्युक्ता मुनिशार्दूलाः पार्थिवार्चा विधानतः । भुक्तिदा मुक्तिदा चैव शिवभक्तिविवर्धिनी
ஓ முனிசார்தூலர்களே, இவ்வாறு கூறப்பட்ட பார்திவார்ச்சை விதிப்படி செய்தால் அது போகத்தையும் முக்தியையும் அளித்து, சிவபக்தியை வளர்க்கும்।
Verse 65
इत्यध्यायं सुचित्तेन यः पठेच्छृणुयादपि । सर्वपापविशुद्धात्मासर्वान्कामानवाप्नुयात्
தூய மனத்துடன் இந்த அத்தியாயத்தை ஓதுவோனும் அல்லது கேட்போனும், எல்லாப் பாவங்களிலிருந்து சுத்தமடைந்து அனைத்து (தர்மமான) விருப்பங்களையும் அடைவான்।
Verse 66
आयुरायोग्यदं चैव यशस्यं स्वर्ग्यमेव च । पुत्रपौत्रादिसुखदमाख्यानमिदमुत्तमम्
இந்த உத்தம ஆக்யானம் நீண்ட ஆயுளும் ஆரோக்கியமும் அளிக்கும்; புகழைத் தரும், ஸ்வர்கப் பெறுதலையும் அருளும்; மேலும் புத்திர-பௌத்திர முதலிய குடும்ப ஆசீர்வாதச் சுகத்தையும் வழங்கும்।
Frequently Asked Questions
It outlines a stepwise pārthivārcā protocol: Vaidika bathing and sandhyā, brahmayajña and tarpaṇa; completion of daily duties; Śiva-smaraṇa with bhasma/rudrākṣa observance; selection of a clean or sacred site; collection and water-purification of earth; gradual kneading and formation of a proper earthen liṅga; and devotional worship aimed at bhukti–mukti.
The earthen liṅga functions as a deliberately transient embodiment of the eternal: matter is purified, shaped, and worshiped to disclose Śiva’s immanent accessibility, while the Vaidika ordering of acts signals that liberation is pursued through disciplined embodiment rather than abstraction—ritual becomes a pedagogy of non-dual orientation toward Śiva.
Śiva is highlighted primarily through the liṅga form (liṅga-svarūpa) as the normative ritual icon, with Viśveśvara implied as the cosmic lord approached via vedokta worship; the emphasis is less on a named anthropomorphic form and more on liṅga-centered theology and practice.