Sadācāra–Varṇa-lakṣaṇa and Prātaḥkṛtya (Right Conduct, Social Typologies, and Morning Purification)

Verse 1

ऋषय ऊचुः । सदाचारं श्रावयाशु येन लोकाञ्जयेद्बुधः । धर्माधर्ममयान्ब्रूहि स्वर्गनारकदांस्तथा

ரிஷிகள் கூறினர்—ஞானி உலகங்களை வெல்லும்படியாகிய சதாசார நெறியை எங்களுக்கு விரைவாகக் கேட்பியுங்கள். மேலும் தர்மமயமானதும் அதர்மமயமானதும் ஆகிய செயல்களின் வகைகளையும் கூறுங்கள்; அவை முறையே ஸ்வர்க்கமும் நரகமும் அளிப்பவை।

Verse 2

सूत उवाच । सदाचारयुतो विद्वान्ब्राह्मणो नाम नामतः । वेदाचारयुतो विप्रो ह्येतैरेकैकवान्द्विजः

சூதர் கூறினார்—சதாசாரத்துடன் கூடிய கல்விமான் ‘பிராஹ்மணன்’ எனப் பெயரால் அழைக்கப்படுகிறான். வேதாசாரத்துடன் கூடியவன் ‘விப்ரன்’ எனச் சொல்லப்படுகிறான். இவ்விரு பண்புகளையும் தனித்தனியாக உடையதால் த்விஜன் உண்மையில் தகுதியுடையவன் ஆகிறான்।

Verse 3

अल्पाचारोल्पवेदश्च क्षत्रियो राजसेवकः । किंचिदाचारवान्वैश्यः कृषिवाणिज्यकृत्तया

க்ஷத்திரியன் என்பவன் குறைந்த ஒழுக்கநெறியும் குறைந்த வேதப் பயிலும் உடையவனாக, அரசனின் சேவையில் ஈடுபடுவான். வைசியன் என்பவன் சில அளவு சதாசாரத்தை உடையவனாக, விவசாயமும் வாணிகமும் வாழ்வாதாரமாகக் கொண்டவன்।

Verse 4

शूद्र ब्राह्मण इत्युक्तः स्वयमेव हि कर्षकः । असूयालुः परद्रो ही चंडालद्विज उच्यते

சூத்ரன் போல் நடந்து வாழும் பிராமணன் உண்மையில் வெறும் உழவனே. பிறர்மேல் பொறாமையும் பகையும் கொண்ட இருபிறப்பன், இருபிறப்போருள் சண்டாளன் என அழைக்கப்படுகிறான்.

Verse 5

पृथिवीपालको राजा इतरेक्षत्रिया मताः । धान्यादिक्रयवान्वैश्य इतरो वणिगुच्यते

பூமியைப் பாதுகாப்பவன் அரசன்; மற்றவர்கள் க்ஷத்திரியர் எனக் கருதப்படுவர். தானியம் முதலியவற்றை வாங்கி விற்கும்வன் வைசியன்; மற்றவன் வணிகன் (வணிக்) என அழைக்கப்படுகிறான்.

Verse 6

ब्रह्मक्षत्रियवैश्यानां शुश्रूषुः शूद्र उच्यते । कर्षको वृषलो ज्ञेय इतरे चैव दस्यवः

பிராமணர், க்ஷத்திரியர், வைசியர் இவர்களுக்கு சேவை (சுஷ்ரூஷை) செய்வவன் ‘சூத்ரன்’ எனப்படுவான். உழவன் ‘விருஷலன்’ என அறியப்பட வேண்டும்; மற்றவர்கள் ‘தஸ்யுக்கள்’ ஆவர்॥

Verse 7

सर्वो ह्युषःप्राचीमुखश्चिन्तयेद्देवपूर्वकान् । धर्मानर्थांश्च तत्क्लेशानायं च व्ययमेव च

விடியற்காலையில் கிழக்கு நோக்கி, ஒவ்வொருவரும் தேவனை முதலில் வைத்து தர்மமும் அர்த்தமும், அவற்றின் எதிர்மாறால் வரும் துன்பங்களும், தன் வரவும் செலவும் சிந்திக்க வேண்டும்॥

Verse 8

आयुर्द्वेषश्च मरणं पापं भाग्यं तथैव च । व्याधिः पुष्टिस्तथा शक्तिः प्रातरुत्थानदिक्फलम्

ஆயுள், பகை, மரணம், பாவம், நல்விதி; மேலும் நோய், புஷ்டி (நலன்), வலிமை—இவை விடியற்கால எழுச்சியும் திசைகளும் தொடர்பான பலன்கள் என அறிவிக்கப்படுகின்றன॥

Verse 9

निशांत्यायामोषा ज्ञेया यामार्धं संधिरुच्यते । तत्काले तु समुत्थाय विण्मूत्रे विसृजेद्द्विजः

இரவு முடிவுக் காலம் ‘உஷா’ என அறியப்படும்; அரை யாமம் நீளும் காலம் ‘சந்தி’ எனப்படும். அந்நேரம் எழுந்து த்விஜன் மலம்‑மூத்திரம் கழிக்க வேண்டும்.

Verse 10

गृहाद्दूरं ततो गत्वा बाह्यतः प्रवृतस्तथा । उदण्मुखः समाविश्य प्रतिबंधेऽन्यदिण्मुखः

பின்னர் வீட்டிலிருந்து தூரம் சென்று வெளிப்புற இடத்திற்குச் செல்ல வேண்டும். வடக்கு நோக்கி அமர வேண்டும்; தடையிருந்தால் வேறு திசை நோக்கி அமரலாம்.

Verse 11

जलाग्निब्राह्मणादीनां देवानां नाभिमुख्यतः । लिंगं पिधाय वामेन मुखमन्येन पाणिना

நீர், அக்கினி, பிராமணர் மற்றும் தேவர்கள் நோக்கி முகம் வைத்து வழிபடக் கூடாது. ஆகவே இடக்கையால் லிங்கத்தை மூடி, மற்றக் கையால் தன் முகத்தையும் மூடுக।

Verse 12

मलमुत्सृज्य चोत्थाय न पश्येच्चैव तन्मलम् । उद्धृतेन जलेनैव शौचं कुर्याज्जलाद्बहिः

மலம் கழித்து எழுந்தபின் அந்த மலத்தை நோக்கக் கூடாது. கையில் அல்லது பாத்திரத்தில் எடுத்த நீரால் மட்டுமே, நீருக்குள் நின்று அல்ல; நீருக்கு வெளியே தூய்மைச் செயல் செய்ய வேண்டும்।

Verse 13

अथवा देवपित्रार्षतीर्थावतरणं विना । सप्त वा पंच वा त्रीन्वा गुदं संशोधयेन्मृदा

அல்லது தேவர்-தீர்த்தம், பித்ரு-தீர்த்தம், ரிஷி-தீர்த்தம் ஆகிய புனித நீர்நிலைகளில் இறங்காமலேயே, மண்ணால் குதப்பகுதியை ஏழு முறை அல்லது ஐந்து முறை அல்லது மூன்று முறை தூய்மைப்படுத்த வேண்டும்।

Verse 14

लिंगे कर्कोटमात्रं तु गुदे प्रसृतिरिष्यते । तत उत्थाय पद्धस्तशौचं गण्डूषमष्टकम्

லிங்கப் பகுதியில் தூய்மையின் அளவு விரல் நுனியளவு மட்டுமே எனவும், குதப் பகுதியில் ஒரு ‘பிரச்ருதி’ (கைநிறை) அளவு எனவும் கூறப்படுகிறது. பின்னர் எழுந்து கால்களும் கைகளும் கழுவி, தூய்மைக்காக எட்டு முறை கண்டுூஷம் (வாய் கொப்பளிப்பு) செய்ய வேண்டும்।

Verse 15

येन केन च पत्रेण काष्ठेन च जलाद्बहिः । कार्यं संत्यज्य तर्ज्जनीं दंतधावनमीरितम्

நீரிடத்திலிருந்து வெளியே சென்று, பிற செயல்களை ஒதுக்கி, ஏதாவது ஏற்ற இலை அல்லது மரக்குச்சியால் பற்களைத் துலக்க வேண்டும்; இச்செயலில் சுட்டுவிரல் (தர்ஜனி) பயன்படுத்தக் கூடாது।

Verse 16

जलदेवान्नमस्कृत्य मंत्रेण स्नानमाचरेत् । अशक्तः कंठदघ्नं वा कटिदघ्नमथापि वा

நீரின் அதிதேவர்களை வணங்கி, மந்திரம் உச்சரித்தபடி நீராட வேண்டும்; இயலாவிட்டால் கழுத்துவரை, அல்லது குறைந்தது இடுப்புவரை நீராடலாம்।

Verse 17

आजानु जलमाविश्य मंत्रस्नानं समाचरेत् । देवादींस्तर्पयेद्विद्वांस्तत्र तीर्थजलेन च

முழங்கால்வரை நீரில் இறங்கி மந்திரத்துடன் நீராட வேண்டும்; அங்கேயே அந்தத் தீர்த்தநீரால் ஞானி பக்தன் தேவர்கள் முதலியோருக்கு தர்ப்பணம் செலுத்த வேண்டும்।

Verse 18

धौतवस्त्रं समादाय पंचकच्छेन धारयेत् । उत्तरीयं च किं चैव धार्यं सर्वेषु कर्मसु

துவைத்து தூய்மையாக்கிய ஆடைகளை எடுத்துக் கொண்டு பஞ்சகச்ச முறையில் அணிய வேண்டும். உத்தரீயமும் அணிய வேண்டும்—எல்லா புனிதக் கிரியைகளிலும் இவ்விதமான ஒழுங்கு காக்கப்பட வேண்டும்.

Verse 19

नद्यादितीर्थस्नाने तु स्नानवस्त्रं न शोधयेत् । वापीकूपगृहादौ तु स्नानादूर्ध्वं नयेद्बुधः

நதி முதலிய தீர்த்தங்களில் நீராடும்போது நீராடிய ஆடையை அங்கேயே சுத்தம் செய்யக் கூடாது. ஆனால் படிக்கட்டு கிணறு, கிணறு, குளியலறை போன்ற இடங்களில் நீராடிய பின் அறிவுடையவர் அந்த ஆடையை அங்கிருந்து எடுத்துச் செல்ல வேண்டும்.

Verse 20

शिलादार्वादिके वापि जले वापि स्थलेपि वा । संशोध्य पीडयेद्वस्त्रं पितृणां तृप्तये द्विजाः

கல், மரம் முதலியவற்றின் மேல் அல்லது நீரில் அல்லது நிலத்தில்—சுத்தம் செய்து, இருபிறப்பாளர் பித்ருக்களின் திருப்திக்காக ஆடையைப் பிழிய வேண்டும்।

Verse 21

जाबालकोक्तमंत्रेण भस्मना च त्रिपुंड्रकम् । अन्यथा चेज्जले पात इतस्तन्नरकमृच्छति

ஜாபால மரபில் சொல்லப்பட்ட மந்திரத்துடன் புனித பஸ்மத்தால் திரிபுண்ட்ரம் அணிய வேண்டும். இல்லையெனில் மரணத்திற்குப் பின் அவன் நீர்நரகத்தில் வீழ்வான்; அந்தக் குற்றத்தாலேயே நரகம் அடைவான்।

Verse 22

आपोहिष्ठेति शिरसि प्रोक्षयेत्पापशांतये । यस्येति मंत्रं पादे तु संधिप्रोक्षणमुच्यते

பாவநிவாரணத்திற்காக ‘ஆபோ ஹி ஷ்டா…’ எனத் தொடங்கும் மந்திரத்தை உச்சரித்து தலைமேல் நீரைத் தெளிக்க வேண்டும். ‘யஸ்ய…’ எனத் தொடங்கும் மந்திரம் பாதங்களில் பயன்பட வேண்டும்—இதுவே அங்க-சந்தி-ப்ரோக்ஷணம் எனப்படுகிறது।

Verse 23

पादे मूर्ध्नि हृदि चैव मूर्ध्नि हृत्पाद एव च । हृत्पादमूर्ध्नि संप्रोक्ष्य मंत्रस्नानं विदुर्बुधाः

பாதங்கள், தலை, இதயம் ஆகியவற்றின் மீது; மீண்டும் தலை, இதயம், பாதங்கள் ஆகியவற்றின் மீது புனித நீரைத் தெளித்து—இவ்வாறு இதயம், பாதம், சிரம் ஆகியவற்றை முறையாகப் பரிசுத்தப்படுத்துவதே ‘மந்திர-ஸ்நானம்’ என ஞானிகள் கூறுவர்; சிவபூஜையில் மந்திரத்தால் நிகழும் அகச்சுத்தி.

Verse 24

ईषत्स्पर्शे च दौः स्वास्थ्ये राजराष्ट्रभयेऽपि च । अत्यागतिकाले च मंत्रस्नानं समाचरेत्

சிறிதளவு அசுத்தத் தொடர்பு ஏற்பட்டால், உடல்நலம் பாதிக்கப்பட்டால், அரசன் அல்லது நாட்டினால் அச்சம் வந்தால், மேலும் பேராபத்து நேரத்தில்—சிவமந்திரங்களுடன் ‘மந்திர-ஸ்நானம்’ முறையாகச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 25

प्रातः सूर्यानुवाकेन सायमग्न्यनुवाकतः । अपः पीत्वा तथामध्ये पुनः प्रोक्षणमाचरेत्

காலையில் சூர்ய-அனுவாகத்தாலும், மாலையில் அக்னி-அனுவாகத்தாலும் தூய்மை செய்ய வேண்டும். ஆச்சமனம் செய்து, மதியத்திலும் மீண்டும் ப்ரோட்சணம் (நீர் தெளித்தல்) செய்ய வேண்டும்.

Verse 26

गायत्र् या जपमंत्रांते त्रिरूर्ध्वं प्राग्विनिक्षिपेत् । मंत्रेण सह चैकं वै मध्येऽर्घ्यं तु रवेर्द्विजा

ஜப மந்திரத்தின் முடிவில் காயத்ரியுடன் கிழக்கை நோக்கி மேலே மூன்று முறை நீரை அர்ப்பணிக்க வேண்டும். பின்னர் மந்திரத்துடன் நடுவில் சூரியனுக்கு ஒரு அர்க்யம் அளிக்க வேண்டும், ஓ த்விஜர்களே.

Verse 27

अथ जाते च सायाह्ने भुवि पश्चिमदिण्मुखः । उद्धृत्य दद्यात्प्रातस्तु मध्याह्नेंगुलिभिस्तथा

பின்னர் மாலை வந்தபோது தரையில் மேற்கு நோக்கி இருந்து (புனிதப் பொருளை) எடுத்துக் கொண்டு அர்ப்பணித்து/பூச வேண்டும். காலையிலும் அதுபோல, மதியத்திலும் விரல்களால் விதிப்படி செய்ய வேண்டும்.

Verse 28

अंगुलीनां च रंध्रेण लंबं पश्येद्दिवाकरम् । आत्मप्रदक्षिणं कृत्वा शुद्धाचमनमाचरेत्

விரல்களின் இடைவெளி வழியாக நீண்ட வடிவில் திவாகரனைத் தரிசிக்க வேண்டும். பின்னர் ஆத்மப் பிரதக்ஷிணை செய்து தூய ஆச்சமனம் செய்ய வேண்டும்॥

Verse 29

सायं मुहूर्तादर्वाक्तु कृता संध्या वृथा भवेत् । अकालात्काल इत्युक्तो दिनेऽतीते यथाक्रमम्

மாலை முஹூர்த்தத்திற்கு முன் செய்யப்படும் சந்த்யா வீணாகும். முஹூர்த்தம் கடந்த பின் செய்யப்படுவது முறையின்படி ‘அகாலாத்கால’ எனப்படும்॥

Verse 30

दिवाऽतीते च गायत्रीं शतं नित्ये क्रमाज्जपेत् । आदर्शाहात्पराऽतीते गायत्रीं लक्षमभ्यसेत्

பகற்கடமைகள் முடிந்த பின் முறையோடு தினமும் காயத்ரீ மந்திரத்தை நூறு முறை ஜபிக்க வேண்டும். பின்னர் நிர்ணயிக்கப்பட்ட காலம் மேலும் கடந்தபின் காயத்ரீயை லட்ச ஜபம் வரை ஒழுங்குடன் சாதிக்க வேண்டும்.

Verse 31

मासातीते तु नित्ये हि पुनश्चोपनयं चरेत् । ईशो गौरीगुहो विष्णुर्ब्रह्मा चेंद्र श्च वै यमः

ஒரு மாதம் கடந்தபின் விதிப்படி மீண்டும் நித்திய உபநயனச் சடங்கை நடத்த வேண்டும். இவ்விரதத்தின் அதிஷ்டாதா தேவதைகள் ஈசன் (சிவன்), கௌரி, குஹன் (கார்த்திகேயன்), விஷ்ணு, பிரம்மா, இந்திரன், யமன் ஆவர்.

Verse 32

एवं रूपांश्च वै देवांस्तर्पयेदर्थसिद्धये । ब्रह्मार्पणं ततः कृत्वा शुद्धाचमनमाचरेत्

இவ்வாறு விதிக்கப்பட்ட வடிவங்களில் வேண்டிய பலன் பெற தேவர்களுக்கு தர்ப்பணம் அளிக்க வேண்டும். பின்னர் அதை பிரம்மார்ப்பணமாக செய்து தூய ஆச்சமனம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 33

तीर्थदक्षिणतः शस्ते मठे मंत्रालये बुधः । तत्र देवालये वापि गृहे वा नियतस्थले

அறிஞர்கள் கூறுவது: தீர்த்தத்தின் தெற்குப் பகுதியில், மடத்தில் அல்லது மந்திராலயத்தில் சாதனை செய்வது சிறந்தது. அங்கே—கோவிலிலோ அல்லது இல்லத்திலோ—ஒரு நிர்ணயிக்கப்பட்ட இடத்தில் ஒழுங்குடன் அதை மேற்கொள்ள வேண்டும்.

Verse 34

सर्वान्देवान्नमस्कृत्य स्थिरबुद्धिः स्थिरासनः । प्रणवं पूर्वमभ्यस्य गायत्रीमभ्यसेत्ततः

அனைத்து தேவர்களுக்கும் வணங்கி, நிலையான மனத்துடன் உறுதியான ஆசனத்தில் அமர்ந்து முதலில் பிரணவம் (ஓம்) பயில வேண்டும்; அதன் பின் காயத்ரீயை பயில வேண்டும்.

Verse 35

जीवब्रह्मैक्यविषयं बुद्ध्वा प्रणवमभ्यसेत् । त्रैलोक्यसृष्टिकर्त्तारं स्थितिकर्तारमच्युतम्

ஜீவன்–பிரம்மம் ஒன்றே என்ற பொருளை உணர்ந்து, பிரணவம் (ஓம்) ஜபத்தைப் பயில வேண்டும்; மூவுலகின் படைப்பாளியும் காப்பாளியும் ஆன அச்யுதனைத் தியானிக்க வேண்டும்.

Verse 36

संहर्तारं तथा रुद्रं स्वप्रकाशमुपास्महे । ज्ञानकर्मेंद्रि याणां च मनोवृत्तीर्धियस्तथा

நாம் அனைத்தையும் லயப்படுத்தும் ருத்ரனை—சுயபிரகாசமான பரமேசுவரனை—வழிபடுகிறோம்; அவராலே ஞானேந்திரியங்கள், கர்மேந்திரியங்கள், மனவிருத்திகள், புத்தியின் செயல்கள் இயங்குகின்றன.

Verse 37

भोगमोक्षप्रदे धर्मे ज्ञाने च प्रेरयेत्सदा । इत्थमर्थं धियाध्यायन्ब्रह्मप्राप्नोति निश्चयः

இன்பமும் முக்தியும் அளிக்கும் தர்மத்திலும், விடுதலை தரும் ஞானத்திலும் எப்போதும் ஊக்கமளிக்க வேண்டும். இவ்வர்த்தத்தை தெளிந்த அறிவால் தியானிப்பவன் நிச்சயமாகப் பிரம்மம் (சிவன்) அடைகிறான்.

Verse 38

केवलं वा जपेन्नित्यं ब्राह्मण्यस्य च पूर्तये । सहस्रमभ्यसेन्नित्यं प्रातर्ब्राह्मणपुंगवः

அல்லது உண்மையான பிராமணத்துவம் நிறைவேற, தனிமையில் தினமும் ஜபம் செய்ய வேண்டும். பிராமணர்களில் சிறந்தவன் ஒவ்வொரு காலையும் அதை ஆயிரம் முறை முறையாகச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 39

अन्येषां च यथा शक्तिमध्याह्ने च शतं जपेत् । सायं द्विदशकं ज्ञेयं शिखाष्टकसमन्वितम्

மற்றவர்கள் தம் ஆற்றலுக்கேற்ப மதியவேளையில் நூறு முறை ஜபம் செய்ய வேண்டும். மாலையில் சிகா-அஷ்டகத்துடன் பன்னிரண்டு முறை ஜபம் விதிக்கப்பட்டது.

Verse 40

मूलाधारं समारभ्य द्वादशांतस्थितांस्तथा । विद्येशब्रह्मविष्ण्वीशजीवात्मपरमेश्वरान्

மூலாதாரத்திலிருந்து தொடங்கி, அதுபோல த்வாதசாந்தத்தில் நிலைபெற்றவற்றையும் நினைந்து—வித்யேசன், பிரம்மா, விஷ்ணு, ஈசன், ஜீவாத்மா, பரமேசுவரன் ஆகியோரைக் தியானிக்க வேண்டும்.

Verse 41

ब्रह्मबुद्ध्या तदैक्यं च सोहं भावनया जपेत् । तानेव ब्रह्मरंध्रादौ कायाद्बाह्ये च भावयेत्

சிவன் பிரம்மமே என்ற ஞானத்துடன் அதனோடு ஒன்றாதல் எனும் உணர்வை கொண்டு ‘ஸோ’ஹம்’ என்ற பாவனையால் ஜபிக்க வேண்டும். அதே உண்மையை பிரம்மரந்த்ரத்தில், உடலுக்குள் மற்றும் உடலுக்கு அப்பாலும் தியானிக்க வேண்டும்.

Verse 42

महत्तत्त्वं समारभ्य शरीरं तु सहस्रकम् । एकैकस्माज्जपादेकमतिक्रम्य शनैः शनैः

மஹத்-தத்துவத்திலிருந்து தொடங்கி ‘ஆயிரமடங்கு உடல்’ எனப்படும் நிலைகளை படிப்படியாகச் செல்க; ஒவ்வொரு நிலையையும் ஒரு ஜபத்தால் கடந்து, மெதுவாக மெதுவாக முன்னேற வேண்டும்.

Verse 43

परस्मिन्योजयेज्जीवं जपतत्त्वमुदाहृतम् । शतद्विदशकं देहं शिखाष्टकसमन्वितम्

ஜீவனை பரமத்தில் இணைத்தல்—இதுவே ஜபத்தின் தத்துவம் என அறிவிக்கப்படுகிறது. உடல் நூற்று இருபது கூறுகளால் ஆனது; எட்டுவகை ‘சிகா’ (சிகரம்) உடையது என கூறப்படுகிறது.

Verse 44

मंत्राणां जप एवं हि जपमादिक्रमाद्विदुः । सहस्रं ब्राह्मदं विद्याच्छतमैंद्र प्रदं विदुः

மந்திர ஜபத்தின் முறையும் பலன் வேறுபாடும் ஞானிகள் அறிந்துள்ளனர்—ஆயிரம் ஜபம் பிரம்ம சம்பந்தமான பலனைத் தரும்; நூறு ஜபம் இந்திர சம்பந்தமான பலனை அளிக்கும் என்று கூறுவர்।

Verse 45

इतरत्त्वात्मरक्षार्थं ब्रह्मयोनिषु जायते । दिवाकरमुपस्थाय नित्यमित्थं समाचरेत्

உடலுடன் கூடிய ஆத்மாவை தாழ்ந்த நிலையிலிருந்து காக்க, பிரம்மயோனிகளில் (தர்மநிஷ்டமான உயர்குடிகளில்) பிறக்க வேண்டும். ஆகவே தினந்தோறும் திவாகரன் (சூரியன்) வழிபாடு செய்து எப்போதும் இவ்வாறே நடக்க வேண்டும்.

Verse 46

लक्षद्वादशयुक्तस्तु पूर्णब्राह्मण ईरितः । गायत्र् या लक्षहीनं तु वेदकार्येन योजयेत्

பன்னிரண்டு லட்ச ஜபம் நிறைவு பெற்றவன் ‘பூர்ண பிராமணன்’ எனக் கூறப்படுகிறான். ஆனால் ஒரு லட்சம் குறைவானவனை காயத்ரீ ஜபத்தின் மூலம் வேதக் கடமைகளில் ஈடுபடுத்த வேண்டும்.

Verse 47

आसप्ततेस्तु नियमं पश्चात्प्रव्राजनं चरेत् । प्रातर्द्वादशसाहस्रं प्रव्राजीप्रणवं जपेत्

எழுபது வயது வரை நியம-விரதங்களை முறையாகக் கடைப்பிடிக்க வேண்டும்; அதன் பின் பிரவ்ரஜ்யை எனும் துறவற வாழ்வை ஏற்க வேண்டும். துறவி ஒவ்வொரு காலையும் பிரணவம் (ஓம்) பன்னிரண்டு ஆயிரம் முறை ஜபிக்க வேண்டும்.

Verse 48

दिने दिने त्वतिक्रांते नित्यमेवं क्रमाज्जपेत् । मासादौ क्रमशोऽतीते सार्धलक्षजपेन हि

ஒவ்வொரு நாளும் கடந்தபோது, இதே முறையில் படிப்படியாக தினமும் ஜபம் செய்ய வேண்டும். மாதம் முதலான நிர்ணயிக்கப்பட்ட காலங்கள் முறையாக நிறைவுற்றால், ஒன்றரை லட்சம் ஜபத்தால் சாதனை நிறைவு பெறும்.

Verse 49

अत ऊर्ध्वमतिक्रांते पुनः प्रैषं समाचरेत् । एवं कृत्वा दोषशांतिरन्यथा रौरवं व्रजेत्

நியமிக்கப்பட்ட காலம் கடந்துவிட்டால், விதிப்படி மீண்டும் பிராயச்சித்தத்தைச் செய்ய வேண்டும். இவ்வாறு செய்தால் குற்றம் சாந்தமடையும்; இல்லையெனில் ரௌரவ நரகத்தை அடைவான்.

Verse 50

धर्मार्थयोस्ततो यत्नं कुर्यात्कामी न चेतरः । ब्राह्मणो मुक्तिकामः स्याद्ब्रह्मज्ञानं सदाभ्यसेत्

ஆகவே ஆசையால் இயக்கப்படுபவன் தர்மமும் அர்த்தமும் பெற முயல வேண்டும்; வெறும் போகத்திற்காக அல்ல. ஆனால் பிராமணன் மோக்ஷத்தை நாடி, சிவன் பதி எனும் உண்மையை உணர்த்தும் பிரஹ்மஞானத்தை எப்போதும் பயில வேண்டும்।

Verse 51

धर्मादर्थोऽर्थतो भोगो भोगाद्वैराग्यसंभवः । धर्मार्जितार्थभोगेन वैराग्यमुपजायते

தர்மத்திலிருந்து நியாயமான அர்த்தம் (செல்வம்) உண்டாகிறது; அர்த்தத்திலிருந்து போகங்கள்; போகத்தின் பரிபாகத்திலிருந்து வைராக்யம் பிறக்கிறது. தர்மத்தால் ஈட்டிய செல்வத்தை அனுபவித்தாலே வைராக்யம் எழுகிறது.

Verse 52

विपरीतार्थभोगेन राग एव प्रजायते । धर्मश्च द्विविधः प्रोक्तो द्र व्यदेहद्वयेन च

நேர்மைக்கு மாறான பொருள்களை அனுபவித்தால் ராகம் (ஆசை/பற்று) மட்டுமே பிறக்கும். தர்மம் இரண்டு வகை என்று கூறப்படுகிறது—திரவியத்தின் மூலம் மற்றும் தேகசாதனை (உள் ஒழுக்கம்) மூலம்.

Verse 53

द्र व्यमिज्यादिरूपं स्यात्तीर्थस्नानादि दैहिकम् । धनेन धनमाप्नोति तपसा दिव्यरूपताम्

திரவியத்தால் இஜ்யை முதலிய (பூஜை-யாக) செயல்கள் நிறைவேறும்; தீர்த்தஸ்நானம் முதலியவை தேகச் சடங்குகள். செல்வத்தால் செல்வம் பெருகும்; தவத்தால் திவ்ய ரூபத்துவம்—ஒளிமிகு, பரிசுத்த நிலை—கிடைக்கும்.

Verse 54

निष्कामः शुद्धिमाप्नोति शुद्ध्या ज्ञानं न संशयः । कृतादौ हि तपःश्लोघ्यं द्र व्यधर्मः कलौ युगे

நிஷ்காமன் தூய்மையை அடைகிறான்; தூய்மையால் ஞானம் உண்டாகிறது—இதில் ஐயம் இல்லை. க்ருத முதலிய யுகங்களில் தவமே முதன்மை என்று போற்றப்பட்டது; ஆனால் கலியுகத்தில் திரவிய சார்ந்த தர்மம்—தானம், அர்ப்பணம் முதலியவை—முக்கியம்.

Verse 55

कृतेध्यानाज्ज्ञानसिद्धिस्त्रेतायां तपसा तथा । द्वापरे यजनाज्ज्ञानं प्रतिमापूजया कलौ

கிருதயுகத்தில் தியானத்தால் ஞானசித்தி உண்டாகும்; திரேதாயுகத்தில் தவத்தாலும் அதேபோல். துவாபரயுகத்தில் யாக-யஜ்ஞத்தால் ஞானம் கிடைக்கும்; கலியுகத்தில் இறைவனின் பிரதிமைபூஜையால் ஞானம் பெறப்படும்।

Verse 56

यादृशं पुण्यं पापं वा तादृशं फलमेव हि । द्र व्यदेहांगभेदेन न्यूनवृद्धिक्षयादिकम्

எத்தகைய புண்ணியமோ பாபமோ இருக்கிறதோ, அதற்கேற்ற பலனும் அதே வகையிலேயே உண்டாகும். மேலும் செல்வம், உடல், அங்கங்கள் ஆகிய வேறுபாடுகளின்படி குறைவு, வளர்ச்சி, சிதைவு முதலிய நிலைகள் தோன்றும்—இவை சிவனின் நீதியான கர்மநியமத்தின் கீழ் நிகழ்கின்றன।

Verse 57

अधर्मो हिंसिकारूपो धर्मस्तु सुखरूपकः । अधर्माद्दुःखमाप्नोति धर्माद्वै सुखमेधते

அதர்மம் என்பது வன்முறை, கொடுமை ஆகியவற்றின் இயல்பு; தர்மம் என்பது நலம், இன்பம் ஆகியவற்றின் இயல்பு. அதர்மத்தால் நிச்சயமாகத் துன்பம் அடைகிறான்; தர்மத்தால் உண்மையாக இன்பம் வளர்ந்து செழிக்கிறது।

Verse 58

विद्यादुर्वृत्तितो दुःखं सुखं विद्यात्सुवृत्तितः । धर्मार्जनमतः कुर्याद्भोगमोक्षप्रसिद्धये

தீய நடத்தை துன்பத்தைத் தரும்; நல்ல நடத்தை இன்பத்தைத் தரும்—என்று அறிக. ஆகவே உலகியலான நல்வாழ்வும் முக்தியும் நிறைவேறத் தர்மத்தைச் சேர்த்துக் கொள்ள வேண்டும்।

Verse 59

सकुटुंबस्य विप्रस्य चतुर्जनयुतस्य च । शतवर्षस्य वृत्तिं तु दद्यात्तद्ब्रह्मलोकदम्

குடும்பத்துடன்—நால்வர் உடைய—பிராமணனுக்கு நூறு ஆண்டுகள் வாழ்வாதாரத்தை அளிக்க வேண்டும்; அத்தகைய தானம் பிரம்மலோகத்தை அளிப்பதாகும்.

Verse 60

चांद्रा यणसहस्रं तु ब्रह्मलोकप्रदं विदुः । सहस्रस्य कुटुंबस्य प्रतिष्ठां क्षत्रियश्चरेत्

ஆயிரம் சாந்த்ராயண விரதங்களை அனுஷ்டித்தால் பிரம்மலோகம் கிடைக்கும் என்று அறிஞர்கள் கூறுகின்றனர். ஆயிரம் குடும்பங்களின் குலமரியாதை மற்றும் நிலைத்தன்மையை நிறுவுவதற்காக க்ஷத்திரியன் இதைச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 61

इंद्र लोकप्रदं विद्यादयुतं ब्रह्मलोकदम् । यां देवतां पुरस्कृत्य दानमाचरते नरः

இந்திரனை அதிஷ்டாதேவனாகக் கொண்டு செய்யும் தானம் இந்திரலோகத்தை அளிக்கும்; கல்வியின் அதிபதியை அதிஷ்டாதேவனாகக் கொண்டு செய்யும் தானம் அளவற்ற பலனைத் தரும்; பிரம்மாவை அதிஷ்டாதேவனாகக் கொண்டு செய்யும் தானம் பிரம்மலோகத்தை வழங்கும். மனிதன் எந்த தேவதையை முன்னிறுத்தி தானம் செய்கிறானோ, தானத்தின் பலன் அந்த தேவதையின் லோகத்திற்கே செல்கிறது.

Verse 62

तत्तल्लोकमवाप्नोति इति वेदविदो विदुः । अर्थहीनः सदा कुर्यात्तपसा मार्जनं तथा

வேதத்தை அறிந்தோர் கூறுகின்றனர்—‘அவன் அவ்வவ்வுலகத்தை அடைகிறான்.’ ஆகவே உண்மையான ஆன்மிக நோக்கம் அற்றவனும் தவத்தால் எப்போதும் தன்னைத் தூய்மைப்படுத்திக் கொள்ள வேண்டும்.

Verse 63

तीर्थाच्च तपसा प्राप्यं सुखमक्षय्यमश्नुते । अर्थार्जनमथो वक्ष्ये न्यायतः सुसमाहितः

தீர்த்த சேவையாலும் தவத்தாலும் மனிதன் அழிவில்லா இன்பத்தை அடைகிறான். இப்போது நான் மனம் ஒருமுகப்படுத்தி நீதிமுறையால் செல்வம் ஈட்டும் வழியை உரைக்கிறேன்.

Verse 64

कृतात्प्रतिग्रहाच्चैव याजनाच्च विशुद्धितः । अदैन्यादनतिक्लेशाद्ब्राह्मणो धनमर्जयेत्

பிராமணன் தூய வழிகளால்—தன் உழைப்பால், தானம் ஏற்றலால், யாகங்களை நடத்துவதால்—செல்வம் ஈட்ட வேண்டும்; தாழ்மையால் அல்ல, மிகுந்த துன்பத்தாலும் அல்ல.

Verse 65

क्षत्रियो बाहुवीर्येण कृषिगोरक्षणाद्विशः । न्यायार्जितस्य वित्तस्य दानात्सिद्धिं समश्नुते

க்ஷத்திரியன் தன் புஜபலத்தால்—தர்மப்படி பாதுகாப்பும் ஆட்சியும் செய்து—சித்தியை அடைகிறான். வைசியன் விவசாயமும் கோ-ரட்சையும் செய்து சித்தியை அடைகிறான். நீதியால் ஈட்டிய செல்வத்தை தானம் செய்தால் மனிதன் சித்தியைப் பெறுகிறான்; அது சிவானுகிரகத்திற்குத் துணைபுரியும்.

Verse 66

ज्ञानसिद्ध्या मोक्षसिद्धिः सर्वेषां गुर्वनुग्रहात् । मोक्षात्स्वरूपसिद्धिः स्यात्परानन्दं समश्नुते

உண்மை ஞானத்தின் सिद्धியால், குருவின் அருளால் அனைவருக்கும் மோட்சசித்தி உண்டாகும். மோட்சத்தால் தன் சொரூபம் வெளிப்பட்டு, பரமானந்தத்தை அனுபவிப்பான்.

Verse 67

सत्संगात्सर्वमेतद्वै नराणां जायते द्विजाः । धनधान्यादिकं सर्वं देयं वै गृहमेधिना

ஓ இருபிறப்பினரே, சத்சங்கத்தால் மனிதருக்கு இவ்வெல்லா மங்களப் பயன்களும் உண்டாகின்றன. ஆகவே இல்லறத்தான் செல்வம், தானியம் முதலிய அனைத்தையும் தானமாக அளிக்க வேண்டும்.

Verse 68

यद्यत्काले वस्तुजातं फलं वा धान्यमेव च । तत्तत्सर्वं ब्राह्मणेभ्यो देयं वै हितमिच्छता

எந்த காலத்தில் எது விளைந்தாலும்—பழமோ தானியமோ—உண்மையான நலன் நாடுபவன் அவையனைத்தையும் பிராமணர்களுக்கு நிச்சயமாக தானமாக அளிக்க வேண்டும்.

Verse 69

जलं चैव सदा देयमन्नं क्षुद्व्याधिशांतये । क्षेत्रं धान्यं तथाऽऽमान्नमन्नमेवं चतुर्विधम्

நீர் எப்போதும் தானமாக அளிக்க வேண்டும்; பசி மற்றும் நோய் தணிய அன்னம் அளிக்க வேண்டும். மேலும் நிலம், தானியம், சமைக்காத அன்னம்—இவ்வாறு அன்னதானம் நான்கு வகை.

Verse 70

यावत्कालं यदन्नं वै भुक्त्वा श्रवणमेधते । तावत्कृतस्य पुण्यस्य त्वर्धं दातुर्न संशयः

உண்ட அன்னம் எத்தனை காலம் திருக்கேள்வி மற்றும் புரிதல் திறனைப் போஷிக்கிறதோ, அத்தனை காலம் அதனால் உண்டான புண்ணியத்தின் பாதி நிச்சயமாக தானம் செய்தவருக்கே உரியது।

Verse 71

ग्रहीताहिगृहीतस्य दानाद्वै तपसा तथा । पापसंशोधनं कुर्यादन्यथा रौरवं व्रजेत्

தடைசெய்யப்பட்டதைப் பற்றிக் கொண்டவனும், பாம்பு பற்றிக் கொண்டவனும், தானமும் தவமும் செய்து பாவத்தைச் சுத்திகரிக்க வேண்டும்; இல்லையெனில் ரௌரவ நரகத்தை அடைவான்।

Verse 72

आत्मवित्तं त्रिधा कुर्याद्धर्मवृद्ध्यात्मभोगतः । नित्यं नैमित्तकं काम्यं कर्म कुर्यात्तु धर्मतः

தன் செல்வத்தை மூன்று பாகங்களாகப் பிரிக்க வேண்டும்—தர்ம வளர்ச்சிக்காக, வாழ்வாதாரம் மற்றும் உரிய இன்ப அனுபவத்திற்காக, மேலும் தனிப்பட்ட தேவைகளுக்காக. தர்மப்படி நித்திய, நைமித்திக, காம்ய கர்மங்களையும் செய்ய வேண்டும்।

Verse 73

वित्तस्य वर्धनं कुर्याद्वृद्ध्यंशेन हि साधकः । हितेन मितमे ध्येन भोगं भोगांशतश्चरेत्

சாதகன் செல்வத்தை தர்மமான, அளவான வளர்ச்சியால் மட்டுமே பெருக்க வேண்டும். நன்மை தரும் மிதமான உணவால் வாழ்வை நடத்தி, இன்பங்களையும் உரிய அளவிலேயே அனுபவிக்க வேண்டும்।

Verse 74

कृष्यर्जिते दशांशं हि देयं पापस्य शुद्धये । शेषेण कुर्याद्धर्मादि अन्यथा रौरवं व्रजेत्

விவசாயத்தால் ஈட்டிய செல்வத்தில் பத்திலொரு பங்கைப் பாவச் சுத்திக்காக தானமாக அளிக்க வேண்டும். மீதியால் தர்ம முதலிய கடமைகளைச் செய்ய வேண்டும்; இல்லையெனில் ரௌரவ நரகத்தை அடைவான்।

Verse 75

अथवा पापबुद्धिः स्यात्क्षयं वा सत्यमेष्यति । वृद्धिवाणिज्यके देयष्षडंशो हि विचक्षणैः

இல்லையெனில் பாவ எண்ணம் எழலாம்; அல்லது நிச்சயமாக நாசமும் வரும். ஆகவே லாபம் தரும் வாணிகச் செயல்களில் விவேகிகள் ஆறில் ஒரு பங்கை வழங்க வேண்டும்; அப்பொழுது செல்வம் தர்மத்தோடு இணைந்து வீழ்ச்சிக்குக் காரணமாகாது.

Verse 76

शुद्धप्रतिग्रहे देयश्चतुर्थांशो द्विजोत्तमैः । अकस्मादुत्थितेऽर्थे हि देयमर्धं द्विजोत्तमैः

தூய்மையாகவும் விதிப்படி பெறப்பட்ட தானத்தில் உயர்ந்த பிராமணர்களுக்கு நான்கில் ஒரு பங்கு வழங்க வேண்டும். ஆனால் திடீரென வந்த செல்வத்தில் அந்த முன்னணி பிராமணர்களுக்கு அரைபங்கு வழங்க வேண்டும்.

Verse 77

असत्प्रतिग्रहसर्वं दुर्दानं सागरे क्षिपेत् । आहूय दानं कर्तव्यमात्मभोगसमृद्धये

தகாத ஏற்றுக்கொள்ளுதலால் வந்த எல்லாச் செல்வமும், தீய தானமும் கடலில் எறியப்பட வேண்டும். தானம் என்பது தகுதியானவரை முறையாக அழைத்த பின்னரே செய்ய வேண்டும்; அதுவே நியாயமான இன்பமும் நலமும் பெருகச் செய்கிறது.

Verse 78

पृष्टं सर्वं सदा देयमात्मशक्त्यनुसारतः । जन्मांतरे ऋणी हि स्याददत्ते पृष्टवस्तुनि

யாரேனும் கேட்டதைத் தன் ஆற்றலுக்கேற்ப எப்போதும் அளிக்க வேண்டும். கேட்ட பொருளை அளிக்காவிடில், அடுத்த பிறவியில் நிச்சயமாகக் கடனாளியாகிறான்.

Verse 79

परेषां च तथा दोषं न प्रशंसेद्विचक्षणः । विशेषेण तथा ब्रह्मञ्छ्रुतं दृष्टं च नो वदेत्

விவேகமுள்ளவன் பிறரின் குற்றங்களை ரசிக்கவும், பரப்பவும் கூடாது. குறிப்பாக, ஓ பிராமணனே, கேட்டதையோ பார்த்ததையோ (பழி பரப்புவதற்காக) சொல்லாதிருப்பான்.

Verse 80

न वदेत्सर्वजंतूनां हृदि रोषकरं बुधः । संध्ययोरग्निकार्यं च कुर्यादैश्वर्यसिद्धये

ஞானி எந்த உயிரினத்தின் உள்ளத்திலும் கோபம் எழச் செய்யும் சொற்களைச் சொல்லக் கூடாது. மேலும் தெய்வீக ஐஸ்வர்யமும் சித்தியும் பெற இரு சந்திகளிலும் (விடியல், மாலை) அக்னிகாரியம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 81

अशक्तस्त्वेककाले वा सूर्याग्नी च यथाविधि । तंडुलं धान्यमाज्यं वा फलं कंदं हविस्तथा

ஆனால் இயலாதவர் நாளில் ஒருமுறை மட்டும் செய்தாலும் போதும். விதிப்படி சூரியனையும் அக்னியையும் சாட்சியாகக் கொண்டு அரிசித்துகள்கள், பிற தானியங்கள், நெய், அல்லது பழங்கள், கிழங்குகள்—இவையும் ஹவிஸாக அர்ப்பணிக்கலாம்.

Verse 82

स्थालीपाकं तथा कुर्याद्यथान्यायं यथाविधि । प्रधानहोममात्रं वा हव्याभावे समाचरेत्

ஸ்தாலீபாகமும் முறையின்படி விதிவழியாகச் செய்ய வேண்டும். அல்லது ஹவ்யம் இல்லையெனில், பிரதான ஹோமத்தை மட்டும் விதிப்படி பக்தியுடன் நடத்த வேண்டும்.

Verse 83

नित्यसंधानमित्युक्तं तमजस्रं विदुर्बुधाः । अथवा जपमात्रं वा सूर्यवंदनमेव च

இடையறாது தொடர்ந்து நடைபெறும் சாதனையே ‘நித்யசந்தானம்’ என்று ஞானிகள் கூறுவர். அல்லது மந்திரஜபம் மட்டும் செய்தாலும், தினக்கடமையில் சூரியவந்தனம் செய்தாலும் அது நிறைவேறும்.

Verse 84

एवमात्मार्थिनः कुर्युरर्थार्थी च यथाविधि । ब्रह्मयज्ञरता नित्यं देवपूजारतास्तथा

இவ்வாறு ஆத்மநலத்தை நாடுவோரும், அதுபோல உலகியல்செல்வத்தை நாடுவோரும் விதிப்படி நடக்க வேண்டும். அவர்கள் எப்போதும் பிரஹ்மயஜ்ஞத்தில் (வேதஅಧ್ಯயனம், ஸ்வாத்யாயம்) ஈடுபட்டு, அதுபோலவே தேவாதிதேவன் சிவபூஜையிலும் நிரந்தரம் பற்றுடையவர்களாக இருக்க வேண்டும்.

Verse 85

अग्निपूजापरा नित्यं गुरुपूजारतास्तथा । ब्राह्मणानां तृप्तिकराः सर्वे स्वर्गस्य भागिनः

எப்போதும் அக்னிபூஜையில் ஈடுபட்டு, குருபூஜையிலும் மகிழ்ந்து, பிராமணர்களைத் திருப்திப்படுத்துவோர்—அனைவரும் ஸ்வர்க்கப் புண்ணியத்தில் பங்குடையோர் ஆவர்.