पञ्चकृत्यलक्षणनिर्णयः (Definition of Śiva’s Five Cosmic Acts—Pañcakṛtya)

Verse 1

ब्रह्मविष्णू ऊचतुः । सर्गादिपंचकृत्यस्य लक्षणं ब्रूहि नौ प्रभो । शिव उवाच । मत्कृत्यबोधनं गुह्यं कृपया प्रब्रवीमि वाम्

பிரம்மா, விஷ்ணு கூறினர்—“பிரபோ! படைப்பு முதலிய ஐந்து செயல்களின் இலக்கணத்தை எங்களுக்கு அருளிச் சொல்லுங்கள்.” சிவன் கூறினார்—“கருணையால், என் தெய்வீக செயல்களை விளக்கும் இந்த மறைபொருள் போதனையை உங்களிருவருக்கும் உரைக்கிறேன்.”

Verse 2

सृष्टिः स्थितिश्च संहारस्तिरोभावोऽप्यनुग्रहः । पंचैव मे जगत्कृत्यं नित्यसिद्धमजाच्युतौ

படைப்பு, நிலைபேறு, அழிவு, திரோபாவம் (மறைப்பு) மற்றும் அருள்—இவை ஐந்தே உலகிற்கான என் செயல்கள்; நான் அஜன், அச்யுதன்; இவை எந்நாளும் நிறைவேறியவையே.

Verse 3

सर्गः संसारसंरंभस्तत्प्रतिष्ठा स्थितिर्मता । संहारो मर्दनं तस्य तिरोभावस्तदुत्क्रमः

ஸர்கம் என்பது ஸம்ஸாரத்தின் வெளிப்பாடு; அதன் நிறுவுதலே ஸ்திதி (பாலனம்) எனக் கூறப்படுகிறது. ஸம்ஹாரம் அந்த வெளிப்பட்ட உலகின் மடக்கல்/அழுத்தல்; திரோபாவம் அதன் மறைவு—தெளிவான வெளிப்பாட்டிலிருந்து விலகுதல்.

Verse 4

तन्मोक्षोऽनुग्रहस्तन्मे कृत्यमेवं हि पंचकम् । कृत्यमेतद्वहत्यन्यस्तूष्णीं गोपुरबिंबवत्

அதே (இறுதி) செயல் மோட்சம்—என் அனுக்ரஹம். இவ்வாறு இது என் பஞ்சக்ருத்யமே. மற்றொரு சக்தி கோபுரத்தின் பிரதிபலிப்பைப் போல மௌனமாய் அதை மட்டும் தாங்குகிறது; தானே கர்த்தா அல்ல.

Verse 5

सर्गादि यच्चतुष्कृत्यं संसारपरिजृंभणम् । पंचमं मुक्तिहेतुर्वै नित्यं मयि च सुस्थिरम्

படைப்பு முதலிய நான்கு செயல்கள்—அவற்றால் சம்சாரத்தின் விரிவு நிகழ்கிறது—(என்று கூறப்பட்டது); ஐந்தாவது நிச்சயமாக முக்திக்குக் காரணம்: என்னுள் எப்போதும் உறுதியாக நிலைபெறுதல்.

Verse 6

तदिदं पंचभूतेषु दृश्यते मामकैर्जनैः । सृष्टिर्भूमौ स्थितिस्तोये संहारः पावके तथा

இந்தத் தத்துவத்தை என் பக்தர்கள் பஞ்சமஹாபூதங்களில் காண்கிறார்கள்—பூமியில் படைப்பு, நீரில் நிலை (பரிபாலனம்), அக்கினியில் லயம் (சம்ஹாரம்) என்றும்.

Verse 7

तिरोभावोऽनिले तद्वदनुग्रह इहाम्बरे । सृज्यते धरया सर्वमद्भिः सर्वं प्रवर्द्धते

காற்றுத் தத்துவத்தில் திரோபாவ சக்தி (மறைப்பு) காணப்படுகிறது; அதுபோல ஆகாயத் தத்துவத்தில் அனுக்ரஹ சக்தி (அருள்) வெளிப்படுகிறது. பூமியால் அனைத்தும் உருவாகின்றன; நீரால் அனைத்தும் போஷிக்கப்பட்டு செழிக்கின்றன.

Verse 8

अर्द्यते तेजसा सर्वं वायुना चापनीयते । व्योम्नानुगृह्यते सर्वं ज्ञेयमेवं हि सूरिभिः

அக்னியின் தேஜஸால் அனைத்தும் வெப்பமடைந்து பழுக்கிறது; வாயுவால் அனைத்தும் அசைந்து நகர்ந்து செல்லுகிறது; வியோமம் (ஆகாயம்) அனைத்தையும் அருளால் தாங்கி இடமளிக்கிறது—இவ்வாறு ஞானிகள் அறிய வேண்டும்।

Verse 9

पंचकृत्यमिदं वोढुं ममास्ति मुखपंचकम् । चतुर्दिक्षु चतुर्वक्त्रं तन्मध्ये पंचमं मुखम्

இந்தப் பஞ்சக்ருத்யத்தை நடத்துவதற்காக எனக்கு ஐந்து முகங்கள் உள்ளன. நான்கு முகங்கள் நான்கு திசைகளில் நோக்கி, அவற்றின் நடுவில் ஐந்தாம் முகம் விளங்குகிறது।

Verse 10

इति श्रीशिवमहापुराणे विद्येश्वरसंहितायां दशमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீசிவமஹாபுராணத்தின் வித்யேஸ்வர ஸம்ஹிதையில் பத்தாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.

Verse 11

तथा रुद्र महेशाभ्यामन्यत्कृत्यद्वयं परम् । अनुग्रहाख्यं केनापि लब्धुं नैव हि शक्यते

அதேபோல் ருத்ரன், மகேசன் இவர்களைத் தவிர ‘அனுக்ரஹம்’ என அழைக்கப்படும் அந்த உன்னத இருவகை தெய்வச் செயலை யாராலும் பெற இயலாது.

Verse 12

तत्सर्वं पौर्विकं कर्म युवाभ्यां कालविस्मृतम् । न तद्रुद्र महेशाभ्यां विस्मृतं कर्म तादृशम्

அந்தப் பழங்காலச் செயல்கள் அனைத்தும் காலத்தின் ஓட்டத்தால் உங்களிருவருக்கும் மறந்துபோயின; ஆனால் ருத்ரன், மகேசன் இவர்களுக்கு அத்தகைய செயல் எதுவும் ஒருபோதும் மறவாது.

Verse 13

रूपे वेशे च कृत्ये च वाहने चासने तथा । आयुधादौ च मत्साम्यमस्माभिस्तत्कृते कृतम्

உருவம், ஆடை, செயல், வாகனம், ஆசனம், மேலும் ஆயுதம் முதலிய அனைத்திலும்—அவனுக்காக நம்மைப் போன்ற ஒப்புமையை நாங்கள் அமைத்தோம்।

Verse 14

मद्ध्यानविरहाद्वत्सौ मौढ्यं वामेवमागतम् । मज्ज्ञाने सति नैवं स्यान्मानं रूपे महेशवत्

அன்பு பிள்ளைகளே, என்னைத் தியானிப்பதிலிருந்து நீங்கள் பிரிந்ததாலேயே இந்த மயக்கம் உங்களுக்குள் எழுந்தது. என்னுடைய உண்மையான ஞானம் இருந்தால், உருவத்தைப் பற்றிய இப்படிப் பெருமிதம் எழாது—தாமே மகேஸ்வரன் என எண்ணுவது போல.

Verse 15

तस्मान्मज्ज्ञानसिद्ध्यर्थं मंत्रमओंकारनामकम् । इतः परं प्रजपतं मामकं मानभंजनम्

ஆகையால் என்னை அறியும் ஞானம் சித்திக்க, இனிமேல் ‘ஓங்காரம்’ எனப்படும் மந்திரத்தை—என்னுடைய சொந்த மந்திரத்தை—ஜபியுங்கள்; அது அகந்தையைச் சிதைக்கும்.

Verse 16

उपादिशं निजं मंत्रमओंकारमुरुमंगलम् । ओंकारो मन्मुखाज्जज्ञे प्रथमं मत्प्रबोधकः

நான் அவனுக்கு என் சொந்த மந்திரமான—மிகப் பரம மங்களமான ஓங்காரத்தை—உபதேசித்தேன். அந்த ஓங்காரம் என் வாயிலிருந்து முதலில் தோன்றி, என்னை அறியும் தத்துவஞானத்தின் ஆதிப் பிரபோதகனாயிற்று.

Verse 17

वाचकोऽयमहं वाच्यो मंत्रोऽयं हि मदात्मकः । तदनुस्मरणं नित्यं ममानुस्मरणं भवेत्

ஜபிப்பவன் நானே; ஜபிக்கப்படுபவனும் (வாச்யனும்) நானே; இந்த மந்திரம் உண்மையில் என் சுவபாவமே. ஆகவே இதனை இடையறாது நினைதல், உண்மையில் என்னை நினைதலாகிறது.

Verse 18

अकार उत्तरात्पूर्वमुकारः पश्चिमाननात् । मकारो दक्षिणमुखाद्बिंदुः प्राण्मुखतस्तथा

‘அ’ எழுத்தை வடதிசையிலிருந்து கிழக்கு நோக்கி தியானிக்க வேண்டும்; ‘உ’வை மேற்கு முகத்திலிருந்து; ‘ம’வை தெற்கு முகத்திலிருந்து; அதுபோல பிந்து (ஓம்-இன் நாசிக்யப் புள்ளி) கிழக்கு முகத்திலிருந்து. இவ்வாறு லிங்கத்தின் திசைமுகங்களில் பிரணவத்தை தியானிக்க வேண்டும்.

Verse 19

नादो मध्यमुखादेवं पंचधाऽसौ विजृंभितः । एकीभूतः पुनस्तद्वदोमित्येकाक्षरो भवेत्

மத்திய முகத்திலிருந்து எழும் அந்த நாதம் ஐந்துவிதமாக விரிகிறது. பின்னர் அது மீண்டும் ஒன்றாக இணைந்தால், அதுவே ‘ஓம்’ எனும் ஒரெழுத்து, அழியாததாகிறது.

Verse 20

नामरूपात्मकं सर्वं वेदभूतकुलद्वयम् । व्याप्तमेतेन मंत्रेण शिवशक्त्योश्च बोधकः

பெயர்-வடிவமயமான அனைத்தும்—வேதரூபமான இரு குலங்கள் (சப்தம், அர்த்தம்) உட்பட—இந்த மந்திரத்தால் பரவியுள்ளது; இது சிவ-சக்தியின் உணர்வை அளிப்பதாகும்.

Verse 21

अस्मात्पंचाक्षरं जज्ञे बोधकं सकलस्यतत् । आकारादिक्रमेणैव नकारादियथाक्रमम्

இதிலிருந்தே பஞ்சாக்ஷர மந்திரம் தோன்றியது; அது எல்லாத் தத்துவங்களின் உண்மையை வெளிப்படுத்துகிறது. அதைச் சரியான வரிசையில் அறிய வேண்டும்—முதலில் ‘ஆ’ தொடங்கி, பின்னர் மந்திர எழுத்துவரிசையில் ‘ந’ தொடங்கி முறையாக।

Verse 22

अस्मात्पंचाक्षराज्जाता मातृकाः पंचभेदतः । तस्माच्छिरश्चतुर्वक्त्रात्त्रिपाद्गाय त्रिरेव हि

இந்த பஞ்சாக்ஷரியிலிருந்து ஐந்து வகைகளாக மாத்ரிகா எழுத்துகள் தோன்றுகின்றன. அதே புனித மூலத்திலிருந்து நான்முகப் பிரம்மாவினால் வெளிப்பட்ட திரிபத காயத்ரியும் பிறந்தது—மூன்று பாதங்களுடையதே.

Verse 23

वेदः सर्वस्ततो जज्ञे ततो वै मंत्रकोटयः । तत्तन्मंत्रेण तत्सिद्धिः सर्वसिद्धिरितो भवेत्

அவரிடமிருந்தே முழு வேதமும் பிறந்தது; அதிலிருந்தே கோடிக்கணக்கான மந்திரங்கள் தோன்றின. எந்த மந்திரத்தால் எந்த சித்தி எனில், அது அந்த மந்திரத்தாலேயே நிறைவேறும்; இச்சாதனையால் எல்லாச் சித்திகளும் உண்டாகும்.

Verse 24

अनेन मंत्रकंदेन भोगो मोक्षश्च सिद्ध्यति । सकला मंत्रराजानः साक्षाद्भोगप्रदाः शुभाः

இந்த மந்திரக் கந்தம் (மந்திரத்தின் மூல சாரம்) மூலம் போகமும் மோக்ஷமும் இரண்டும் सिद्धியாகும். எல்லா மந்திரராஜங்களும் மங்களமானவை; அவை நேரடியாகப் போகத்தை அளிப்பவை.

Verse 25

नंदिकेश्वर उवाच । पुनस्तयोस्तत्र तिरः पटं गुरुः प्रकल्प्य मंत्रं च समादिशत्परम् । निधाय तच्छीर्ष्णि करांबुजं शनैरुदण्मुखं संस्थितयोः सहांबिकः

நந்திகேஸ்வரர் கூறினார்—மீண்டும் குரு அவரிருவருக்கிடையில் திரஃபடம் (திரை) அமைத்து, பரம மந்திரத்தை உபதேசித்தார். அவர்களின் தலைமேல் தமது தாமரை-கையை மெதுவாக வைத்து, அம்பிகையுடன் அவர்களை வடக்கு நோக்கி நிறுத்தினார்.

Verse 26

त्रिरुच्चार्याग्रहीन्मंत्रं यंत्रतंत्रोक्तिपूर्वकम् । शिष्यौ च तौ दक्षिणायामात्मानं च समर्पयत्

மந்திரத்தை மூன்று முறை உச்சரித்து, யந்திர-தந்திர விதிகளின்படி அதை முறையாக ஏற்றுக்கொள்ளச் செய்தார். பின்னர் அந்த இரு சீடர்களையும் தமது வலப்புறத்தில் நிறுத்தி, தாமும் ஆத்ம-சமர்ப்பணம் செய்தார்.

Verse 27

प्रबद्धहस्तौ किल तौ तदंतिके तमेव देवं जगतुर्जगद्गुरुम्

அவர்கள் இருவரும் கைகூப்பி பக்தியுடன் அவரருகே சென்று, உலகின் தேவனும் உலககுருவுமான அந்த ஒரே பரமேசுவரனை வணங்கினர்।

Verse 28

ब्रह्माच्युतावूचतुः । नमो निष्कलरूपाय नमो निष्कलतेजसे । नमः सकलनाथाय नमस्ते सकलात्मने

பிரம்மாவும் அச்யுதனும் கூறினர்—நிஷ்கல ரூபனே, உமக்கு நமஸ்காரம்; நிஷ்கல தேஜஸே, உமக்கு நமஸ்காரம். சகலத்தின் நாதனே, உமக்கு நமஸ்காரம்; சகலத்தின் ஆத்மாவே, உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 29

नमः प्रणववाच्याय नमः प्रणवलिंगिने । नमः सृष्ट्यादिकर्त्रे च नमः पंचमुखायते

பிரணவம் (ஓம்) எனக் குறிக்கப்படும் பரமனை வணங்குகிறேன்; பிரணவ-லிங்க ரூபனையும் வணங்குகிறேன். படைப்பு முதலியவற்றின் ஆதிகர்த்தாவை வணங்குகிறேன்; ஐந்து முகத்தோனே, உமக்கு வணக்கம்.

Verse 30

पंचब्रह्मस्वरूपाय पंच कृत्यायते नमः । आत्मने ब्रह्मणे तुभ्यमनंतगुणशक्तये

பஞ்சபிரம்ம ஸ்வரூபனாய், பஞ்சக்ருத்யங்களின் அதிபதியாய் உள்ள உமக்கு வணக்கம். பரமாத்மாவே, பரப்ரஹ்மமே, அளவற்ற குண-சக்தியுடைய உமக்கு வணக்கம்.

Verse 31

सकलाकलरूपाय शंभवे गुरवे नमः । इति स्तुत्वा गुरुं पद्यैर्ब्रह्मा विष्णुश्च नेमतुः

சகலமும் நிஷ்கலமும் ஆகிய இரு ரூபங்களையுடைய குரு-ஸ்வரூப சம்புவுக்கு நமஸ்காரம். இவ்வாறு பாடல்களால் குருவைத் துதித்து பிரம்மாவும் விஷ்ணுவும் வணங்கினர்.

Verse 32

ईश्वर उवाच । वत्सकौ सर्वतत्त्वं च कथितं दर्शितं च वाम् । जपतं प्रणवं मंत्रं देवीदिष्टं मदात्मकम्

ஈச்வரன் கூறினார்—அன்பு மக்களே, எல்லாத் தத்துவத்தையும் உங்களுக்குச் சொல்லியும் காட்டியும் விட்டேன். இப்போது தேவியால் விதிக்கப்பட்ட, என் ஸ்வரூபமான பிரணவ மந்திரம் ‘ஓம்’ என்பதை ஜபியுங்கள்.

Verse 33

ज्ञानं च सुस्थिरं भाग्यं सर्वं भवति शाश्वतम् । आद्रा र्यां च चतुर्दश्यां तज्जाप्यं त्वक्षयं भवेत्

ஞானமும் உறுதியான நல்வாழ்வும் அனைத்தும் நிலைத்ததாகும். மேலும் ஆர்த்ரா நட்சத்திரம் கூடிய சதுர்தசியன்று அந்த மந்திரத்தை ஜபித்தால் அதன் புண்ணியம் அழியாததாகும்.

Verse 34

सूर्यगत्या महाद्रा र्यामेकं कोटिगुणं भवेत् । मृगशीर्षांतिमो भागः पुनर्वस्वादिमस्तथा

சூரியனின் இயக்க அளவின்படி, பெரிய காலப் பிரிவுகளின் வரிசையில் ஒரு அளவு கோடி மடங்காகப் பெருகும். மிருகசீரிஷத்தின் இறுதிப் பகுதி கூறப்பட்டது; அதுபோல புனர்வசுவின் தொடக்கப் பகுதியும்.

Verse 35

आद्रा र्समः सदा ज्ञेयः पूजाहोमादितर्पणे । दर्शनं तु प्रभाते च प्रातःसंगवकालयोः

பூஜை, ஹோமம் முதலியனவும் தர்ப்பணமும் செய்ய எப்போதும் ஈரமையும் குளிர்ச்சியும் உடைய காலமே உரியது. ஆனால் சிவதரிசனத்திற்கு காலை நேரத்தில்—விடியல் மற்றும் முற்பகல் (சங்கவம்)—இவை சுப நேரங்கள்.

Verse 36

चतुर्दशी तथा ग्राह्या निशीथव्यापिनी भवेत् । प्रदोषव्यापिनी चैव परयुक्ता प्रशस्यते

நிசீதம் (நள்ளிரவு) வரை நீளும் சதுர்தசியையே அனுஷ்டிக்க வேண்டும். மேலும் பிரதோஷ காலத்திலும் பரவி, பரயுக்த (அதிக பலன் தரும்) நிலையுடன் கூடிய சதுர்தசி மிகச் சிறப்பாகப் போற்றப்படுகிறது.

Verse 37

लिंगं बेरं च मेतुल्यं यजतां लिंगमुत्तमम् । तस्माल्लिंगं परं पूज्यं बेरादपि मुमुक्षुभिः

எனக்கு லிங்கமும் பேரமும் (பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்ட விக்ரகம்) இரண்டும் வழிபாட்டுக்குரியவையே; ஆனால் வழிபடுவோர்க்கு லிங்கபூஜை உயர்ந்தது. ஆகவே முக்தி நாடுவோர்க்கு பேரத்தைவிடவும் லிங்கமே பரமப் பூஜ்யம்.

Verse 38

लिंगमओंकारमंत्रेण बेरं पंचाक्षरेण तु । स्वयमेव हि सद्द्रव्यैः प्रतिष्ठाप्यं परैरपि

லிங்கத்தின் பிரதிஷ்டை ஓங்கார மந்திரத்தால்; பேரத்தின் (விக்ரகத்தின்) பிரதிஷ்டை பஞ்சாட்சரியால் செய்ய வேண்டும். தூய சத்த்வப் பொருட்களால்—தானே செய்தாலும் பிறரால் செய்தாலும்—பிரதிஷ்டை நிறைவேற்றப்பட வேண்டும்.

Verse 39

पूजयेदुपचारैश्च मत्पदं सुलभं भवेत् । इति शास्य तथा शिष्यौ तत्रैवांऽतर्हितः शिवः

‘விதிப்படி உபசாரங்களுடன் வழிபட்டால் என் பதம் (மோட்சதாமம்) எளிதில் கிடைக்கும்.’ என்று இரு சீடர்களுக்கும் உபதேசித்து சிவன் அங்கேயே மறைந்தார்।