वैभ्राजवन-प्रसङ्गः / The Episode of Vaibhrāja and the Yogic Forest (Vibhrāja-vana)

Verse 1

भीष्म उवाच । मार्कण्डेय महाप्राज्ञ पितृभक्तिभृतां वर । किं जातं तु ततो ब्रूहि कृपया मुनिसत्तम

பீஷ்மர் கூறினார்—மிகுந்த ஞானமுடைய மார்கண்டேயரே, பித்ருபக்தியைத் தாங்குவோரில் சிறந்தவரே! அருள்கூர்ந்து, முனிவருள் முதல்வரே, அதன் பின் என்ன நிகழ்ந்தது சொல்லுங்கள்।

Verse 2

मार्कण्डेय उवाच । ते धर्मयोगनिरतास्सप्त मानसचारिणः । वाय्वंबुभक्षास्सततं शरीरमुपशोषयन्

மார்கண்டேயர் கூறினார்—அந்த ஏழு முனிவரும் தர்மமும் யோகமும் பற்றியவர்களாய், மனத்திலேயே பெரிதும் சஞ்சரிப்போர் (அந்தர்முகர்) ஆவர். அவர்கள் எப்போதும் காற்றும் நீரும் மட்டுமே உணவாகக் கொண்டு, தவத்தால் உடலை மிகக் குன்றியதாக உலரச் செய்தனர்।

Verse 3

स राजांतःपुरवृतो नन्दने मघवा इव । क्रीडित्वा सुचिरं तत्र सभार्य्यस्स्वपुरं ययौ

அந்தப்புரப் பெண்களால் சூழப்பட்ட அந்த அரசன், நந்தனத்தில் மகவா (இந்திரன்) போல நீண்ட நேரம் விளையாடி, பின்னர் மனைவியுடன் தன் நகரத்திற்குச் சென்றான்।

Verse 4

अनूहो नाम तस्यासीत्पुत्रः परमधार्मिकः । तं वैभ्राजः सुतं राज्ये स्थापयित्वा वनं ययौ

அவனுக்கு அனூஹன் என்னும் மிகத் தர்மநிஷ்டை கொண்ட மகன் இருந்தான். வைப்ராஜன் அந்த மகனை அரசில் அமர்த்தி, வனத்திற்குப் புறப்பட்டான்।

Verse 5

तपः कर्तुं समारेभे यत्र ते सहचारिणः । स वै तत्र निराहारो वायुभक्षो महातपाः

அவன் துணையர்கள் இருந்த இடத்திலேயே அவன் தவம் செய்யத் தொடங்கினான். அதே இடத்தில் அந்த மகாதபஸ்வி உணவின்றி இருந்து, காற்றையே உணவாகக் கொண்டு வாழ்ந்தான்.

Verse 6

ततो विभ्राजितं तेन विभ्राजं नाम तद्वनम् । बभूव सुप्रसिद्धं हि योगसिद्धिप्रदायकम्

அவனால் ஒளிரச் செய்யப்பட்டதால் அந்த வனம் ‘விப்ராஜ’ என்ற பெயரால் புகழ்பெற்றது. உண்மையிலே அது யோகசித்திகளை அருளும் இடமாக மிகப் பிரசித்தி பெற்றது.

Verse 7

तत्रैव ते हि शकुनाश्चत्वारो योगधर्मिणः । योगभ्रष्टास्त्रयश्चैव देहत्यागकृतोऽभवन्

அங்கேயே அந்தப் பறவைகளில் நால்வர் யோகநெறியில் நிலைத்திருந்தனர்; ஆனால் மூவர் யோகத்திலிருந்து வழுவி உடலைத் துறந்து முடிவை அடைந்தனர்।

Verse 9

स्मृतिमंतोऽत्र चत्वारस्त्रयस्तु परिमोहिताः । स्वतन्त्रस्याह्वयो जातो ब्रह्मदत्तो महौजसः

இங்கே நால்வர் நினைவுத் தெளிவுடன் இருந்தனர்; மூவர் முழுமையாக மயக்கத்தில் ஆழ்ந்தனர். சுதந்திரன் என்பவனிடமிருந்து மகத்தான தேஜஸுடைய ‘பிரஹ்மதத்தன்’ என்ற மகன் பிறந்தான்।

Verse 10

छिद्रदर्शी सुनेत्रस्तु वेदवेदांगपारगौ । जातौ श्रोत्रियदायादौ पूर्वजातिसहाषितौ

சித்ரதர்சி மற்றும் சுநேத்ரன்—இருவரும் வேதமும் வேதாங்கங்களும் நன்கு அறிந்தோர்—ச்ரோத்ரிய பிராமணர்களின் வாரிசுகளாகப் பிறந்தனர்; முன்பிறவியை நினைத்ததுபோல் ஒன்றாக உரையாடினர்।

Verse 11

पंचालो बह्वृचस्त्वासीदाचार्यत्वं चकार ह । द्विवेदः पुंडरीकश्च छंदोगोऽध्वर्युरेव च

பாஞ்சாலன் பஹ்வ்ருசன் (ரிக் வேத நிபுணன்) ஆக இருந்து ஆச்சாரியப் பொறுப்பை ஏற்றான். அதுபோல த்விவேதன், புண்டரீகன் இருந்தனர்; ஒரு சாந்தோகன் (சாமவேத மரபறிஞன்) மற்றும் ஒரு அத்வர்யு (யஜுர்வேத யாக அதிகாரி) கூட இருந்தான்।

Verse 12

ततो राजा सुतं दृष्ट्वा ब्रह्मदत्तमकल्मषम् । अभिषिच्य स्वराज्ये तु परां गतिमवाप्तवान्

அப்போது அரசன் பாவமற்ற தன் மகன் பிரம்மதத்தனைப் பார்த்து, அவனைத் தன் அரசாட்சியில் அபிஷேகம் செய்து அமர்த்தினான்; பின்னர் அவன் பரமகதி—மோக்ஷத்தை—அடைந்தான்।

Verse 13

पंचालः पुण्डरीकस्तु पुत्रौ संस्थाप्य मन्दिरे । विविशतुर्वनं तत्र गतौ परमिकां गतिम्

பஞ்சாலனும் புண்டரீகனும் தம் இரு புதல்வர்களை ஆலயத்தில் முறையாக நிறுவி வனத்தில் நுழைந்தனர்; அங்கே சிவபெருமானின் அருளாலும் பக்தியின் பரிபாகத்தாலும் அவர்கள் பரமகதியை அடைந்தனர்।

Verse 14

ब्रह्मदत्तस्य भार्य्या तु सन्नितिर्माम भारत । सा त्वेकभावसंयुक्ता रेमे भर्त्रा सहैव तु

ஓ பாரதா! பிரஹ்மதத்தனின் மனைவி ‘ஸன்னிதி’ எனப் பெயருடையவள்; என்னிடத்தில் பக்தியுடன், ஒருமனப் பற்றுடன் தன் கணவருடன் மகிழ்ந்து வாழ்ந்தாள்।

Verse 15

शेषास्तु चक्रवाका वै कांपिल्ये सहचारिणः । जाताः श्रोत्रियदायादा दरिद्रस्य कुले नृप

ஆனால் மீதமிருந்த சக்ரவாகப் பறவைகள், ஓ அரசே! காம்பில்யத்தில் தம் துணையருடன் பிறந்தன; வேதபாராயணப் பிராமணரின் வாரிசுகளாயினும், ஒரு ஏழையின் குலத்தில் தோன்றின।

Verse 16

धृतिमान्सुमहात्मा च तत्त्वदर्शीं निरुत्सुकः । वेदाध्ययन सम्पन्नाश्चत्वारश्छिद्रदर्शिनः

அவர்கள் திடமுடையோர், மஹாத்மாக்கள், தத்துவதரிசிகள், ஆசையற்றோர்; வேதஅಧ್ಯயனத்தில் நிறைந்த அந்த நால்வரும் நடத்தை மற்றும் கோட்பாட்டின் குறைகளை உணரும் திறன் பெற்றோர்।

Verse 17

ते योगनिरतास्सिद्धाः प्रस्थितास्सर्व एव हि । आमंत्र्य च मिथः शंभोः पदाम्भोजं प्रणम्य तु

அந்த சித்தர்கள் யோகத்தில் நிலைத்திருந்தனர்; அனைவரும் புறப்பட்டனர். ஒருவருக்கொருவர் விடைபெற்று, சம்புவின் திருவடித் தாமரைகளுக்கு வணங்கினர்।

Verse 18

शूरा ये सम्प्रपद्यन्ते अपुनर्भवकांक्षिणः । पापम्प्रणाशयन्त्वद्य तच्छम्भोः परमम्पदम्

மறுபிறவி இல்லாத நிலையை நாடி முழு சரணடைந்த வீர பக்தர்களின் பாவங்கள் இன்று அழியட்டும்; அவர்கள் சம்பு (சிவன்) அருளும் பரம பதத்தை அடையட்டும்।

Verse 19

शारीरे मानसे चैव पापे वाग्जे महामुने । कृते सम्यगिदम्भक्त्या पठेच्छ्रद्धासमन्वितः

மகாமுனியே, உடல், மனம், வாக்கு ஆகியவற்றால் பாவங்கள் ஏற்பட்டால், சரியான பக்தியுடனும் நம்பிக்கையுடனும் இதை (ஸ்தோத்திரம்/உபதேசம்) பாராயணம் செய்ய வேண்டும்; அதனால் அந்தக் குறைகள் முறையாகத் தணியும்।

Verse 20

मुच्यते सर्वपापेभ्यश्शिवनामानुकीर्तनात् । उच्चार्यमाण एतस्मिन्देवदेवस्य तस्य वै

சிவநாமத்தை மீண்டும் மீண்டும் கீர்த்திப்பதால் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுதலை கிடைக்கும்; ஏனெனில் தேவர்களின் தேவனான அந்த இறைவனின் நாமம் உச்சரிக்கப்படும்போதே நிச்சயமாகத் தூய்மையும் மோக்ஷமும் அருளும்।

Verse 21

विलयं पापमायाति ह्यामभाण्डमिवाम्भसि । तस्मात्तत्संचिते पापे समनंतरमेव च

பாவம் விரைவில் கரைந்து போகும்—நீரில் சுடாத மண் பாத்திரம் கரையுமாறே. ஆகவே சேர்க்கப்பட்ட பாவம் இருந்தால் அதை உடனடியாகத் தணிக்க வேண்டும்।

Verse 22

जप्तव्यमेतत्पापस्य प्रशमाय महामुने । नरैः श्रद्धालुभिभूर्यस्सर्वकामफलाप्तये

மகாமுனியே, பாவ நிவாரணத்திற்கும் எல்லா தர்மமான விருப்பங்களின் பலனை அடைவதற்கும், நம்பிக்கையுள்ளோர் இதை மீண்டும் மீண்டும் ஜபிக்க வேண்டும்।

Verse 23

पुष्ट्यर्थमिममध्यायं पठेदेनं शृणोति वा । मुच्यते सर्वपापेभ्यो मोक्षं याति न संशयः

ஆன்மப் புஷ்டி மற்றும் நலனுக்காக இந்த அத்தியாயத்தை பாராயணம் செய்பவனோ, அல்லது கேட்பவனோ, எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு மோட்சத்தை அடைவான்; இதில் ஐயமில்லை.

Verse 42

इति श्रीशिवमहापुराणे पञ्चम्यामुमासंहितायां पितृकल्पे पितृभाववर्णनं नाम द्विचत्वारिंशोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ சிவ மகாபுராணத்தின் ஐந்தாம் பகுதியான உமாசம்ஹிதையின் பித்ருகல்பத்தில் ‘பித்ருபாவ வர்ணனம்’ எனப்படும் நாற்பத்திரண்டாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.