पितृसर्ग-श्राद्धमाहात्म्य-प्रश्नः (Pitṛ-sarga and the Greatness of Śrāddha: The Inquiry)

Verse 1

व्यास उवाच । इत्याकर्ण्य श्राद्धदेवः सूर्यान्वयमनुत्तमम् । पर्य्यपृच्छन्मुनिश्रेष्ठश्शौनकस्सूतमादरात्

வ்யாசர் கூறினார்—இவ்வாறு சூரிய வம்சத்தின் ஒப்பற்ற பரம்பரையை கேட்டபின், முனிவர்களில் சிறந்த சௌனகர்—ஸ்ராத்ததேவன் என்றும் அழைக்கப்படுபவர்—மிகுந்த மரியாதையுடன் சூதரை வினவினார்।

Verse 2

शौनक उवाच । सूतसूत चिरंजीव व्यासशिष्य नमोस्तु ते । श्राविता परमा दिव्या कथा परमपावनी

சௌனகர் கூறினார்—ஓ சூதபுத்திர சூதா, சிரஞ்சீவி, வ்யாசரின் சீடனே, உமக்கு நமஸ்காரம். நீர் எங்களுக்கு பரம திவ்யமும் பரம பாவனமுமான கதையைச் செவியுறச் செய்தீர்.

Verse 3

त्वया प्रोक्तः श्राद्धदेवस्सूर्य्यः सद्वंशवर्द्धनः । संशयस्तत्र मे जातस्तं ब्रवीमि त्वदग्रतः

நீங்கள், ஸ்ராத்ததேவரான சூரியன் சத்வம்சத்தை வளர்க்கிறான் என்று கூறினீர். ஆனால் இதில் எனக்கு சந்தேகம் எழுந்துள்ளது; அந்தச் சந்தேகத்தை உங்கள் முன்னிலையில் உரைக்கிறேன்.

Verse 4

कुतो वै श्राद्धदेवत्वमादित्यस्य विवस्वतः । श्रोतुमिच्छामि तत्प्रीत्या छिंधि मे संशयं त्विमम्

விவஸ்வான் ஆதித்யன் ஸ்ராத்ததேவத்துவத்தை எதனால் பெற்றான்? அதை பக்தியுடன் கேட்க விரும்புகிறேன்; தயை செய்து என் இந்தச் சந்தேகத்தை நீக்குங்கள்.

Verse 5

श्राद्धस्यापि च माहात्म्यं तत्फलं च वद प्रभो । प्रीताश्च पितरो येन श्रेयसा योजयंति तम्

ஓ பிரபுவே! ஸ்ராத்தத்தின் மகிமையையும் அதன் பயனையும் கூறுவாயாக; அதனால் திருப்தியடைந்த பித்ருக்கள் மகிழ்ந்து அவனைப் பரம ஸ்ரேயஸுடன் இணைப்பர்.

Verse 6

एतच्च श्रोतुमिच्छामि पितॄणां सर्गमुत्तमम् । कथय त्वं विशेषेण कृपां कुरु महामते

நான் இதைக் கேட்க விரும்புகிறேன்—பித்ருக்களின் உத்தம உற்பத்தி வரலாறு. ஓ மகாமதே! அருள்கூர்ந்து சிறப்பாக விரிவாகச் சொல்லுங்கள்.

Verse 7

सूत उवाच । वच्मि तत्तेऽखिलं प्रीत्या पितृसर्गं तु शौनक । मार्कण्डेयेन कथितं भीष्माय परिपृच्छते

சூதர் கூறினார்—ஓ ஷௌனகா! அன்புடன் பித்ருக்களின் சிருஷ்டி வரலாற்றை முழுமையாகச் சொல்கிறேன்; பீஷ்மன் கேட்டபோது மார்கண்டேயர் உரைத்ததுபோல.

Verse 8

गीतं सनत्कुमारेण मार्कण्डेय धीमते । तत्तेऽहं संप्रवक्ष्यामि सर्वकामफलपदम्

இந்த (உபதேசம்/ஸ்தோத்திரம்) சனத்குமாரர் ஞானமிகு மார்கண்டேயருக்காகப் பாடினார். அதையே இப்போது நான் உனக்குச் சொல்கிறேன்—இது தர்மமான எல்லா விருப்பங்களின் பலனையும் அளித்து, சிவ வழியில் மங்கள நிறைவை அடையச் செய்கிறது.

Verse 9

युधिष्ठिरेण संपृष्टो भीष्मो धर्मभृतां वरः । शरशय्यास्थितः प्रोचे तच्छृणुष्व वदामि ते

யுதிஷ்டிரன் கேட்டபோது, தர்மத்தைத் தாங்குவோரில் சிறந்த பீஷ்மர் அம்புப் படுக்கையில் இருந்து கூறினார்—“ஆகையால் கேள்; உனக்குச் சொல்கிறேன்.”

Verse 10

युधिष्ठिर उवाच । पुष्टिकामेन पुंसां वै कथं पुष्टिरवाप्यते । एतच्छ्रोतुं समिच्छामि किं कुर्वाणो न सीदति

யுதிஷ்டிரன் கூறினான்—“நலமும் வளர்ச்சியும் விரும்பும் மனிதருக்கு உண்மையான புஷ்டி எவ்வாறு கிடைக்கும்? இதை நான் கேட்க விரும்புகிறேன்—எதைச் செய்தால் துன்பத்தில் வீழ்வதில்லை?”

Verse 11

सूत उवाच । युधिष्ठिरेण संपृष्टं प्रश्नं श्रुत्वा स धर्मवित् । भीष्मः प्रोवाच सुप्रीत्या सर्वेषां शृण्वतां वचः

சூதர் கூறினார்—யுதிஷ்டிரன் கேட்ட கேள்வியை கேட்டுத் தர்மஞானியான பீஷ்மர் மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன், கேட்கும் அனைவருக்கும் உரையாற்றினார்.

Verse 12

भीष्म उवाच । ये कुर्वंति नराश्श्राद्धान्यपि प्रीत्या युधिष्ठिर । श्राद्धैः प्रीणाति तत्सर्वं पितॄणां हि प्रसादतः

பீஷ்மர் கூறினார்—யுதிஷ்டிரா, யார் அன்பும் பக்தியும் கொண்டு ஸ்ராத்தம் செய்கிறார்களோ, அந்த ஸ்ராத்தங்களால் அனைத்தும் நிறைவு பெறுகிறது—உண்மையாகப் பித்ருக்களின் திருப்தி மற்றும் அருளால்.

Verse 13

श्राद्धानि चैव कुर्वन्ति फलकामास्सदा नरा । अभिसंधाय पितरं पितुश्च पितरं तथा

பலன் வேண்டி மனிதர்கள் எப்போதும் ஸ்ராத்தக் கிரியைகளைச் செய்கின்றனர்; அதில் தம் தந்தையையும், தந்தையின் தந்தையையும் (பிதாமஹனையும்) குறிப்பாக நோக்கி அர்ப்பணிக்கின்றனர்.

Verse 14

पितुः पितामहश्चैव त्रिषु पिंडेषु नित्यदा । पितरो धर्मकामस्य प्रजाकामस्य च प्रजाम्

தந்தையும் பிதாமஹனும் எப்போதும் மூன்று பிண்டங்களிலும் இருப்பர். பித்ருக்கள் தர்மசித்தியையும் விருப்பநிறைவேற்றத்தையும் அளிப்பர்; சந்ததி வேண்டுவோர்க்கு சந்ததியையும் அருள்வர்.

Verse 15

पुष्टिकामस्य पुष्टिं च प्रयच्छन्ति युधिष्ठिर

யுதிஷ்டிரா, பித்ருக்கள் புஷ்டி வேண்டுவோர்க்கு புஷ்டியும் செழிப்பும் அளிப்பர்.

Verse 16

युधिष्ठिर उवाच । वर्तंते पितरः स्वर्गे केषांचिन्नरके पुनः । प्राणिनां नियतं चापि कर्मजं फलमुच्यते

யுதிஷ்டிரன் கூறினான்—சில பித்ருக்கள் ஸ்வர்க்கத்தில் வாழ்கின்றனர்; சிலர் மீண்டும் நரகத்தில் உள்ளனர். மேலும் உயிர்களுக்குக் கர்மத்தால் உண்டாகும் பலன் நிச்சயமானது எனச் சொல்லப்படுகிறது.

Verse 17

तानि श्राद्धानि दत्तानि कथं गच्छन्ति वै पितॄन् । कथं शक्तास्तमाहर्त्तुं नरकस्था फलं पुनः

அளிக்கப்பட்ட ஸ்ராத்த தானங்கள் உண்மையில் பித்ருக்களை எவ்வாறு அடைகின்றன? மேலும் பித்ருக்கள் நரகத்தில் இருப்பின், அந்தப் பலனை அவர்கள் மீண்டும் எவ்வாறு பெறவும் ஏற்கவும் வல்லவராவர்?

Verse 18

देवा अपि पितॄन्स्वर्गे यजंत इति मे श्रुतम् । एतदिच्छाम्यहं श्रोतुं विस्तरेण ब्रवीहि मे

சுவர்க்கத்தில் தேவர்களும் பித்ருக்களை யஜித்து வழிபடுகின்றனர் என்று நான் கேட்டேன். இதை நான் கேட்க விரும்புகிறேன்; எனக்கு விரிவாகச் சொல்லுங்கள்.

Verse 19

भीष्म उवाच । अत्र ते कीर्तयिष्यामि यथा श्रुतमरिन्दम । पित्रा मम पुरा गीतं लोकान्तरगतेन वै

பீஷ்மர் கூறினார்—ஓ அரிந்தமா! நான் கேட்டதுபோலவே இங்கே உனக்குச் சொல்கிறேன்; என் தந்தை பரலோகத்திற்குச் சென்றபின் முன்பு எனக்குப் பாடி உரைத்ததையே இப்போது கூறுகிறேன்।

Verse 20

श्राद्धकाले मम पितुर्मया पिंडस्समुद्यतः । मत्पिता मम हस्तेन भित्त्वा भूमिमयाचत

என் தந்தையின் ஸ்ராத்த காலத்தில் நான் பிண்டத்தை எடுத்தேன்; அப்போது என் தந்தை பூமியைப் பிளந்து வெளிப்பட்டு, என் கையிலிருந்தே அதை யாசித்தார்।

Verse 21

नैष कल्पविधिर्दृष्ट इति निश्चित्य चाप्यहम् । कुशेष्वेव ततः पिंडं दत्तवानविचारयन्

நான் உறுதி செய்தேன்—“இது கல்பவிதியில் கூறப்பட்ட முறை அல்ல”; எனவே மேலும் யோசிக்காமல் பிண்டத்தை நேரே குசா புல்மேல் வைத்தேன்।

Verse 22

ततः पिता मे संतुष्टो वाचा मधुरया तदा । उवाच भारतश्रेष्ठ प्रीयमाणो मयानघ

அப்போது என் தந்தை திருப்தியடைந்து இனிய சொற்களால் கூறினார்—ஓ பாரதர்களில் சிறந்தவனே, ஓ பாவமற்றவனே! என்னால் மகிழ்ந்து அவர் என்னை அழைத்தார்।

Verse 23

त्वया दायादवानस्मि धर्मज्ञेन विपश्चिता । तारितोहं तु जिज्ञासा कृता मे पुरुषोत्तम

தர்மத்தை அறிந்த ஞானியே! உம்மால் நான் தர்மப் புண்ணியத்தின் வாரிசனாக ஆனேன். உம்மாலே நான் மீட்கப்பட்டேன்; என் அறியவேண்டும் என்ற வேட்கை நிறைவேறியது, ஓ புருஷோத்தமா।

Verse 24

प्रमाणं यद्धि कुरुते धर्माचारेण पार्थिवः । प्रजास्तदनु वर्तंते प्रमाणाचरितं सदा

அரசன் தர்மநடத்தையால் எந்த ஒழுக்கத் தரத்தை நிறுவுகிறானோ, மக்கள் எப்போதும் அதையே பின்பற்றுவர்; ஏனெனில் அதிகாரப் பிரமாணமான முன்மாதிரியின் வழி எந்நாளும் பின்பற்றத்தக்கது।

Verse 25

शृणु त्वं भारतश्रेष्ठ वेदधर्मांश्च शाश्वतान् । प्रमाणं वेदधर्मस्य पुत्र निर्वर्त्तितं त्वया

ஓ பாரதர்களில் சிறந்தவனே! வேததர்மத்தின் இந்நித்திய விதிகளை கேள். மகனே, வேதநடத்தின் பிரமாணமும் முன்மாதிரியும் நீயே நிறுவியுள்ளாய்।

Verse 26

तस्मात्तवाहं सुप्रीतः प्रीत्या वरमनुत्तमम् । ददामि त्वं प्रतीक्षस्व त्रिषु लोकेषु दुर्लभम्

ஆகையால் நான் உம்மீது மிகுந்த மகிழ்ச்சி கொண்டேன்; அன்பினால் உமக்கு ஒப்பற்ற வரத்தை அளிக்கிறேன். காத்திருந்து பெற்றுக்கொள்—இவ்வரம் மூன்று உலகங்களிலும் அரிது।

Verse 27

न ते प्रभविता मृत्युर्यावज्जीवितुमिच्छसि । त्वत्तोभ्यनुज्ञां संप्राप्य मृत्युः प्रभविता पुनः

நீ வாழ விரும்பும் காலமெல்லாம் மரணம் உன்மேல் அதிகாரம் கொள்ளாது. உன் அனுமதி பெற்ற பின்னரே மரணம் மீண்டும் செயல்படும்।

Verse 28

किं वा ते प्रार्थितं भूयो ददामि वरमुत्तमम् । तद् ब्रूहि भरतश्रेष्ठ यत्ते मनसि वर्तते

மேலும் உனக்கு என்ன வேண்டும்? நான் உனக்கு மிகச் சிறந்த வரத்தை அளிப்பேன். பரதகுலச் சிறந்தவனே, உன் மனத்தில் இருப்பதைச் சொல்.

Verse 29

इत्युक्तवति तस्मिंस्तु अभिवाद्य कृताञ्जलिः । अवोचं कृतकृत्योऽहं प्रसन्ने त्वयि मानद । प्रश्नं पृच्छामि वै कंचिद्वाच्यस्स भवता स्वयम्

அவர் இவ்வாறு கூறியபோது, நான் கைகூப்பி வணங்கி கூறினேன்—“மாநதரே, நீங்கள் அருள்புரிந்ததால் நான் நிறைவு பெற்றேன். இப்போது ஒரு கேள்வி கேட்கிறேன்; சொல்லத்தக்கதை நீங்கள் தாமே அருளிச் சொல்லுங்கள்.”

Verse 30

स मामुवाच तद् ब्रूहि यदीच्छसि ददामि ते । इत्युक्तेथ मया तत्र पृष्टः प्रोवाच तन्नृपः

அவர் என்னிடம்—“அப்படியானால் சொல்; நீ விரும்பினால் நான் உனக்குக் கொடுப்பேன்” என்றார். இவ்வாறு கூறியபின் நான் அங்கே கேள்வி கேட்டேன்; அப்போது அந்த அரசன் பதிலளித்தான்.

Verse 31

शंतनुरुवाच । शृणु तात प्रवक्ष्यामि प्रश्नं तेऽहं यथार्थतः । पितृकल्पं च निखिलं मार्कण्डेयेन मे श्रुतम्

சந்தனு கூறினார்—“குழந்தையே, கேள்; என் கேள்வியை உண்மையாய் உனக்குச் சொல்கிறேன். மார்கண்டேயரிடமிருந்து பித்ருகர்ம விதியான பித்ருகல்பத்தை முழுமையாக நான் கேட்டறிந்தேன்.”

Verse 32

यत्त्वं पृच्छसि मां तात तदेवाहं महामुनिम् । मार्कण्डेयमपृच्छं हि स मां प्रोवाच धर्मवित्

அன்புத் தாதா, நீ என்னிடம் கேட்கும் அதே பொருளை நானும் மகாமுனி மார்கண்டேயரிடம் கேட்டேன்; தர்மத்தை அறிந்த அவர் அதை எனக்கு முறையாக உரைத்தார்.

Verse 33

मार्कण्डेय उवाच । शृणु राजन्मया दृष्टं कदाचित्पश्यता दिवम् । विमानं महादायांतमन्तरेण गिरेस्तदा

மார்கண்டேயர் கூறினார்—அரசே, கேள்; ஒருமுறை நான் வானத்தை நோக்கிக் கொண்டிருந்தபோது கண்டதைச் சொல்கிறேன். அப்போது மலைகளுக்கிடையிலான இடைவெளியில் ஒரு மாபெரும் விமானம் வந்து கொண்டிருந்தது.

Verse 34

तस्मिन्विमाने पर्यक्षं ज्वलितांगारवर्चसम् । महातेजः प्रज्वलंतं निर्विशेषं मनोहरम्

அந்த திவ்ய விமானத்தில் நான் ஒரு அதிசயத் திருவுருவை கண்டேன்—எரியும் அங்காரம்போல் ஒளிவீசும், மகாதேஜஸால் பிரகாசிக்கும், வேறுபாடற்ற நிர்விசேஷ நிராகாரமானது; ஆயினும் பேரழகுடையது।

Verse 35

अपश्यं चैव तत्राहं शयानं दीप्ततेजसम् । अंगुष्ठमात्रं पुरुषमग्नावग्निमिवाहितम्

அங்கே நான் ஒளிவீசும் தேஜஸுடன் படுத்திருந்த ஒருவரைக் கண்டேன்—அங்குஷ்டமாத்திர அளவுடைய புருஷன்; தீயில் தீயே வைத்ததுபோல் உள்ளே நிலைத்திருந்தான்।

Verse 36

सोऽहं तस्मै नमः कृत्वा प्रणम्य शिरसा प्रभुम् । अपृच्छं चैव तमहं विद्यामस्त्वां कथं विभो

அப்போது நான் அந்தப் பிரபுவுக்கு நமஸ்காரம் செய்து, தலைவணங்கி प्रणாமம் செய்து, அவரிடம் கேட்டேன்—“ஹே விபோ, இந்த உண்மை வித்யை எவ்வாறு பெறுவது?”

Verse 37

मामुवाच धर्मात्मा तेन तद्विद्यते तपः । येन त्वं बुध्यसे मां हि मुने वै ब्रह्मणस्सुतम्

அந்த தர்மாத்மா என்னிடம் கூறினார்—அதன் மூலம் தபஸின் தத்துவம் அறியப்படும்; அதனால், ஹே முனியே, நீ என்னை நிச்சயமாக பிரம்மாவின் புதல்வன் என உணர்வாய்।

Verse 38

सनत्कुमारमिति मां विद्धि किं करवाणि ते । ये त्वन्ये ब्रह्मणः पुत्राः कनीयांसस्तु ते मम

என்னை சனத்குமாரன் என்று அறிக. உனக்காக நான் என்ன செய்ய வேண்டும்? பிரம்மாவின் பிற புதல்வர்கள் யாவராயினும், வயதில் இளையவர்கள் எனில் அவர்கள் எனக்குக் கனிஷ்டர்கள்.

Verse 39

भ्रातरस्सप्त दुर्धर्षा येषां वंशाः प्रतिष्ठिताः । वयं तु यतिधर्माणस्संयम्यात्मानमात्मनि

ஏழு சகோதரர்கள் உள்ளனர்; அவர்கள் அசைக்கமுடியாதவர்கள், அவர்களின் வம்சங்கள் உறுதியாக நிலைபெற்றவை. ஆனால் நாங்கள் யதி-தர்மத்தைப் பின்பற்றி, ஆத்மாவை அடக்கி ஆத்மாவிலேயே லயிக்கச் செய்கிறோம்.

Verse 40

यथोत्पन्नस्तथैवाहं कुमार इति विश्रुतः । तस्मात्सनत्कुमारं मे नामैतत्कथितं मुने

நான் எவ்வாறு பிறந்தேனோ அவ்வாறே ‘குமாரன்’ என்று புகழ்பெற்றேன்—என்றும் இளமை உடையவன். ஆகையால், முனிவரே, என் பெயர் ‘சனத்குமாரன்’ என்று கூறப்பட்டது.

Verse 41

यद्भक्त्या ते तपश्चीर्णं मम दर्शनकांक्षया । एष दृष्टोऽस्मि भद्रं ते कं कामं करवाणि ते

என் தரிசனத்தை நாடி நீ பக்தியுடன் தவம் செய்தாய்; அதனால் இப்போது நான் உனக்கு தரிசனமாகியுள்ளேன். உனக்கு மங்களம் உண்டாகுக—உன் எந்த விருப்பத்தை நான் நிறைவேற்ற வேண்டும்?

Verse 42

इत्युक्तवन्तं तं चाहं प्रावोचं त्वं शृणु प्रभो । पितॄणामादिसर्गं च कथयस्व यथातथम्

அவர் இவ்வாறு கூறியபின் நான் அவரிடம் சொன்னேன்—“பிரபோ, கேளுங்கள். பித்ருக்களின் ஆதிச் சிருஷ்டி எவ்வாறு நிகழ்ந்ததோ அதுபோலவே துல்லியமாக உரையாடுங்கள்.”

Verse 43

इत्युक्तस्स तु मां प्राह शृणु सर्वं यथातथम् । वच्मि ते तत्त्वतस्तात पितृसर्गं शुभावहम्

நான் இவ்வாறு கூறியதும் அவர் என்னிடம் சொன்னார்—“எல்லாவற்றையும் யதார்த்தமாகக் கேள். அன்பனே, பித்ருக்களின் நலமளிக்கும் உற்பத்தி வரலாற்றை நான் உனக்கு உண்மையாய் உரைக்கிறேன்.”

Verse 44

सनत्कुमार उवाच । देवान्पुरासृजद्ब्रह्मा मां यक्षध्वं स चाह तान् । तमुत्सृज्य तमात्मानमयजंस्ते फलार्थिनः

ஸனத்குமாரர் கூறினார்—முன்னொரு காலத்தில் பிரம்மா தேவர்களைப் படைத்து, “எனக்கே யாகம் செய்க” என்று கூறினார். ஆனால் பலன் வேண்டி அவர்கள் அவரை ஒதுக்கி, அகங்காரத்தையே தெய்வமாகக் கொண்டு தம்மையே தாமே வழிபட்டனர்.

Verse 45

ते शप्ता ब्रह्मणा मूढा नष्टसंज्ञा भविष्यथ । तस्मात्किंचिदजानंतो नष्टसंज्ञाः पितामहम्

பிரம்மா அவர்களைச் சபித்தார்—“நீங்கள் மயக்கமடைந்து சரியான அறிவுணர்வை இழப்பீர்கள். ஆகவே சிறிதளவு அறிந்திருந்தாலும் உங்கள் விவேகம் அழிந்து, பிதாமஹனான பிரம்மாவையும் அறியமாட்டீர்கள்.”

Verse 46

प्रोचुस्तं प्रणतास्सर्वे कुरुष्वानुग्रहं हि नः । इत्युक्तस्तानुवाचेदं प्रायश्चित्तार्थमेव हि

அப்போது அனைவரும் பணிந்து வணங்கி அவரிடம்—“எங்களுக்கு நிச்சயமாக அருள்புரிவீராக” என்று கூறினர். இவ்வாறு கேட்டபோது, அவர் பிராயச்சித்தத்திற்காகவே இந்த உபதேசத்தை அவர்களுக்குச் சொன்னார்.

Verse 47

पुत्रान्स्वान्परिपृच्छध्वं ततो ज्ञानमवाप्स्यथ । इत्युक्ता नष्टसंज्ञास्ते पुत्रान्पप्रच्छुरोजसा

“உங்கள் மகன்களை நன்கு விசாரியுங்கள்; அப்பொழுது ஞானம் பெறுவீர்கள்.” என்று கூறப்பட்டதும், மனநிலை குலைந்த அவர்கள் வலிமையுடன் மகன்களை வினவினர்.

Verse 48

प्रायश्चित्तार्थमेवाधिलब्धसंज्ञा दिवौकसः । गम्यतां पुत्रका एवं पुत्रैरुक्ताश्च तेऽनघ

“இந்த விண்ணுலகத்தவர்கள் பிராயச்சித்தத்திற்காகவே குறிப்பாக நியமிக்கப்பட்டவர்கள்; ஆகவே, பிள்ளைகளே, அதன்படி செல்லுங்கள்.” என்று, ஓ பாவமற்றவனே, மகன்கள் அவர்களிடம் கூறினர்.

Verse 49

अभिशप्तास्तु ते देवाः पुत्रकामेन वेधसम् । पप्रच्छुरुक्ताः पुत्रैस्ते गतास्ते पुत्रका इति

சாபம் பெற்ற அந்த தேவர்கள், மகன் வேண்டுதலுடன் இருந்த படைப்பாளர் பிரம்மாவை அணுகி வினவினர்; மகன்கள் கூறியபின் அவர்கள்—“அந்த மகன்கள் எங்கே சென்றார்கள்?” என்று கேட்டனர்.

Verse 50

ततस्तानब्रवीद्देवो देवान्ब्रह्मा ससंशयान् । शृणुध्वं निर्जरास्सर्वे यूयं न ब्रह्मवादिनः

அப்போது தேவர் பிரம்மா, சந்தேகத்தில் மூழ்கிய அந்த தேவர்களிடம்—“அமரர்களே, அனைவரும் கேளுங்கள்; உங்கள் சொற்கள் பிரம்மத் தத்துவத்தோடு ஒத்துப்போகவில்லை” என்று கூறினார்.

Verse 51

तस्माद्यदुक्तं युष्माकं पुत्रैस्तैर्ज्ञानिसत्तमैः । मंतव्यं संशयं त्यक्त्वा तथा न च तदन्यथा

ஆகையால் ஞானிகளில் சிறந்த அந்த புதல்வர்கள் உங்களிடம் கூறியதை ஐயம் நீக்கி உறுதியாக ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள்; அது அப்படியே, வேறல்ல।

Verse 52

देवाश्च पितरश्चैव यजध्वं त्रिदिवौकसः । परस्परं महाप्रीत्या सर्वकामफलप्रदा

மூன்று விண்ணுலக வாசிகளே! தேவர்களையும் பித்ருக்களையும் வழிபடுங்கள். பரஸ்பரமான பேரன்பால் அவர்கள் எல்லா தர்மசம்மத ஆசைகளின் பலன்களையும் அருள்வோர் ஆவர்।

Verse 53

सनत्कुमार उवाच । ततस्ते छिन्नसंदेहाः प्रीतिमंतः परस्परम् । बभूवुर्मुनिशार्दूल ब्रह्मवाक्यात्सुखप्रदाः

சனத்குமாரர் கூறினார்—ஓ முனிசார்தூலா! அப்போது அவர்களின் ஐயங்கள் அறுக்கப்பட்டன; பரஸ்பர அன்பால் நிறைந்து, பிரம்மாவின் வாக்கினால் அவர்கள் இன்பமும் திருப்தியும் அடைந்தனர்।

Verse 54

ततो देवा हि प्रोचुस्तान्यदुक्ताः पुत्रका वयम् । तस्माद्भवंतः पितरो भविष्यथ न संशयः

பின்னர் தேவர்கள் அவர்களிடம் கூறினர்—“நாங்கள் உங்கள் புதல்வர்கள்; ஆகவே நீங்கள் நிச்சயமாக எங்கள் பித்ருக்களாக ஆவீர்கள்—இதில் ஐயமில்லை।”

Verse 55

पितृश्राद्धे क्रियां कश्चित्करिष्यति न संशयः । श्राद्धैराप्यायितस्सोमो लोकानाप्याययिष्यति

பித்ரு-சிராத்தத்தில் யாரோ ஒருவர் நிச்சயமாக விதிப்படி கிரியையைச் செய்வார்—இதில் ஐயமில்லை. அந்தச் சிராத்த அர்ப்பணங்களால் திருப்தியடைந்த சோமன் பின்னர் உலகங்களையும் திருப்தி செய்து வளப்படுத்துவான்।

Verse 56

समुद्रं पर्वतवनं जंगमाजंगमैर्वृतम् । श्राद्धानि पुष्टिकामैश्च ये करिष्यंति मानवाः

கடலால் சூழப்பட்ட, மலைகளும் காடுகளும் நிறைந்த, அசையும்-அசையாத உயிர்களால் நிரம்பிய இவ்வுலகில், வளமும் செழிப்பும் வேண்டி சிராத்தங்களைச் செய்பவர்கள் தர்மத்தின் வழியே விரும்பிய வளர்ச்சியும் நலனும் பெறுவர்।

Verse 57

तेभ्यः पुष्टिप्रदाश्चैव पितरः प्रीणितास्सदा । श्राद्धे ये च प्रदास्यंति त्रीन्पिंडान्नामगोत्रतः

அவ்வர்ப்பணங்களால் பித்ருக்கள் எப்போதும் திருப்தியடைந்து, பதிலாகப் புஷ்டியும் நலனும் அருள்வர். ஆகவே ஸ்ராத்தத்தில் முன்னோரின் பெயர், கோத்திரம் கூறி மூன்று பிண்டங்களை முறையாக அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

Verse 58

सर्वत्र वर्तमानास्ते पितरः प्रपितामहाः । भावयिष्यंति सततं श्राद्धदानेन तर्पिताः

அந்த பித்ருக்கள்—தந்தையரும் முன்னோர்களும்—எங்கும் நிலைத்திருக்கின்றனர்; ஸ்ராத்த தானத்தால் திருப்தியடைந்து, அவர்கள் வம்சத்திற்கு இடையறாது ஆதரவும் புஷ்டியும் ஆசீர்வாதமும் அருள்வர்.

Verse 59

इति तद्वचनं सत्यं भवत्वथ दिवौकसः । पुत्राश्च पितरश्चैव वयं सर्वे परस्परम्

வானுலக வாசிகளே! அப்படியே ஆகுக—அவ்வசனம் உண்மையாவதாக. நாம் அனைவரும் பரஸ்பரம் தொடர்புடையோர்; எங்கோ மகன்களாகவும் எங்கோ தந்தைகளாகவும் உள்ளோம்.

Verse 60

एवं ते पितरो देवा धर्मतः पुत्रतां गताः । अन्योन्यं पितरो वै ते प्रथिताः क्षितिमण्डले

இவ்வாறு தேவசமமான அந்த பித்ருக்கள் தர்ம விதியினால் மகன் நிலையைக் பெற்றனர்; மேலும் பரஸ்பரத் தொடர்ச்சியில் பூமண்டலத்தில் ஒருவருக்கொருவர் தந்தையராகப் புகழ்பெற்றனர்.