शिवमायाप्रभाववर्णनम् (Description of the Power/Effects of Śiva’s Māyā)

Verse 1

मुनय ऊचुः । ताततात महाभाग धन्यस्त्वं हि महामते । अद्भुतेयं कथा शंभोः श्राविता परभक्तिदा

முனிவர்கள் கூறினர்—ஓ தாதா, ஓ தாதா, மகாபாகா! ஓ மகாமதி, நீர் பாக்கியவான். ஶம்புவின் இந்த அதிசயக் கதையை எங்களுக்கு ஓதினீர்; இது பரம பக்தியை அருள்வதாகும்.

Verse 2

पुनर्ब्रूहि कथां शंभोर्व्यास प्रश्नानुसारतः । सर्वज्ञस्त्वं व्यासशिष्यः शिवतत्त्वविचक्षणः

ஓ வ்யாசரே, கேள்விகளுக்கேற்ப ஶம்புவின் புனிதக் கதையை மீண்டும் உரையுங்கள். நீங்கள் சர்வஞ்ஞர்; வ்யாசரின் சீடர்; சிவத் தத்துவத்தில் நுண்ணறிவாளர்.

Verse 3

सूत उवाच । एवमेव गुरुर्व्यासः पृष्टवान्मेऽजसंभवम् । सनत्कुमारं सर्वज्ञं शिवभक्तं मुनीश्वरम्

சூதர் கூறினார்—இதேபோல என் குரு வ்யாசர் என்னையும், அஜஸம்பவனான (பிரம்மாவையும்), மேலும் சர்வஞ்ஞனும் சிவபக்தனுமான முனீஸ்வரர் சனத்குமாரரையும் கேள்வி கேட்டார்.

Verse 4

इति श्रीशिवमहापुराणे पंचम्यामुमासंहितायां शिवमायाप्रभाववर्णनं नाम चतुर्थो ऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீசிவமகாபுராணத்தின் ஐந்தாம் பகுதியான உமாசம்ஹிதையில் “சிவமாயையின் பிரபாவ வர்ணனை” எனும் நான்காம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।

Verse 5

पुनर्ब्रूहि महादेव महिमानं विशेषतः । श्रद्धा च महती श्रोतुं मम तात प्रवर्द्धते

ஓ மகாதேவா, உமது மகிமையை விசேஷமாக மீண்டும் அருளிச் சொல்லுங்கள். அப்பா, கேட்கும் என் ஆழ்ந்த பக்திச் சிரத்தை நாள்தோறும் பெருகுகிறது।

Verse 6

महिम्ना येन शंभोस्तु येये लोके विमोहिताः । मायया ज्ञानमाहृत्य नानालीलाविहारिणः

சம்புவின் அந்த மகிமையால் உலகின் உயிர்கள் மயங்குகின்றன; அவரது மாயை அவர்களின் உண்மை ஞானத்தைப் பறித்து, பலவகை லீலைகளில் அலைந்து திரிகின்றனர்।

Verse 7

सनत्कुमार उवाच । शृणु व्यास महाबुद्धे शांकरीं सुखदां कथाम् । तस्याः श्रवणमात्रेण शिवे भक्तिः प्रजायते

சனத்குமாரர் கூறினார்—மிகுந்த புத்தியுடைய வியாசரே, இன்பம் தரும் இந்த சாங்கரீ கதையை கேளுங்கள். இதைச் செவிமடுத்தாலே சிவபக்தி பிறக்கிறது।

Verse 8

शिवस्सर्वेश्वरो देवस्सर्वात्मा सर्वदर्शनः । महिम्ना तस्य सर्वं हि व्याप्तं च सकलं जगत्

சிவன் எல்லோருக்கும் ஆண்டவன், பரம தேவன்; அனைவரின் உள்ளார்ந்த ஆத்மாவும், அனைத்தையும் காணும் சாட்சியும் ஆவான். அவரது மகிமையால் முழு உலகமும் எங்கும் நிறைந்து விளங்குகிறது।

Verse 9

शिवस्यैव परा मूर्तिर्ब्रह्मविष्ण्वीश्वरात्मिका । सर्वभूतात्मभूताख्या त्रिलिंगा लिंगरूपिणी

சிவனின் பரம வடிவு பிரம்மா, விஷ்ணு, ஈஸ்வரன் ஆகியோரின் ஆத்மஸ்வரூபமே. அது எல்லா உயிர்களின் உள்ளாத்மா எனப் புகழ்பெற்று, ‘திரிலிங்கம்’ ஆகவும், லிங்க ரூபமாகவும் வெளிப்படுகிறது।

Verse 10

देवानां योनयश्चाष्टौ मानुषी नवमी च या । तिरश्चां योनयः पंच भवंत्येवं चतुर्द्दश

தேவர்களின் யோனிகள் எட்டு, மனித யோனி ஒன்பதாவது, விலங்குகளின் யோனிகள் ஐந்து—இவ்வாறு மொத்தம் பதினான்கு யோனிகள் உள்ளன.

Verse 11

भूता वा वर्तमाना वा भविष्याश्चैव सर्वश । शिवात्सर्वे प्रवर्तंते लीयंते वृद्धिमागताः

இறந்தகாலம், நிகழ்காலம் மற்றும் எதிர்காலத்தைச் சேர்ந்த அனைத்து உயிர்களும் சிவனிடமிருந்தே தோன்றுகின்றன. அவை வளர்ச்சியடைந்து மீண்டும் அவரிடமே ஒடுங்குகின்றன.

Verse 12

ब्रह्मेन्द्रोपेन्द्रचन्द्राणां देवदानवभोगिनाम् । गंधर्वाणां मनुष्याणामन्येषां वापि सर्वशः

பிரம்மா, இந்திரன், விஷ்ணு மற்றும் சந்திரன்; தேவர்கள், அசுரர்கள் மற்றும் நாகர்கள்; கந்தர்வர்கள் மற்றும் மனிதர்கள்—மற்றும் மற்ற அனைவருக்கும் இந்த உண்மை பொருந்தும்.

Verse 13

बंधुर्मित्रमथाचार्य्यो रक्षन्नेताऽर्थवान्गुरुः । कल्पद्रुमोऽथ वा भ्राता पिता माता शिवो मतः

சிவனே உறவினர், நண்பர், ஆசிரியர், காக்கும் வழிகாட்டி மற்றும் நலம் பயக்கும் குரு. அவர் கற்பக விருட்சம் போன்றவர்—அவரே சகோதரர், தந்தை மற்றும் தாய்.

Verse 14

शिवस्सर्वमयः पुंसां स्वयं वेद्यः परात्परः । वक्तुं न शक्यते यश्च परं चानु परं च यत्

சிவன் எல்லா உயிர்களிலும் அனைத்துமயமானவன்; தானே உணரப்பட வேண்டியவன், பராத்பரன். சொற்களால் சொல்ல இயலாதவன்—அவன் பரமனும், பரமத்திற்கும் அப்பாற்பட்டவனும் ஆவான்.

Verse 15

तन्माया परमा दिव्या सर्वत्र व्यापिनी मुने । तदधीनं जगत्सर्वं सदेवासुरमानुषम्

முனிவரே, அவருடைய மாயை பரமமும் தெய்வீகமும்; அது எங்கும் பரவி நிற்கிறது. அந்த சக்திக்கே அடங்கியதே இந்த முழு உலகம்—தேவர்கள், அசுரர்கள், மனிதர்கள் உட்பட.

Verse 16

कामेन स्वसहायेन प्रबलेन मनोभुवा । सर्वः प्रधर्षितो वीरो विष्ण्वादिः प्रबलोऽपि हि

காமன் தன் வலிமைமிக்க துணை—மனோபவனுடன்—எல்லா வீரர்களையும் அடக்கினான்; உண்மையில் விஷ்ணு முதலிய வல்லவர்களும் கூட மயங்கித் தோற்றனர்.

Verse 17

शिवमायाप्रभावेणाभूद्धरिः काममोहितः । परस्त्रीधर्षणं चक्रे बहुवारं मुनीश्वर

முனீஸ்வரரே, சிவமாயையின் தாக்கத்தால் ஹரி (விஷ்ணு) காமத்தில் மயங்கி, பிறருடைய மனைவியை அவமதித்து வன்முறையால் மீறுதல் போன்ற அக்கிரமத்தை பலமுறை செய்தான்.

Verse 18

इन्द्रस्त्रिदशपो भूत्वा गौतमस्त्रीविमोहितः । पापं चकार दुष्टात्मा शापं प्राप मुनेस्तदा

முப்பத்துமூன்று தேவர்களின் தலைவன் இந்திரன், கௌதமரின் மனைவியின்மேல் மோகமுற்றான். அந்த துஷ்டமனம் பாவம் செய்து, பின்னர் முனிவரின் சாபத்தைப் பெற்றான்.

Verse 19

पावकोऽपि जगच्छ्रेष्ठो मोहितश्शिवमायया । कामाधीनः कृतो गर्वात्ततस्तेनैव चोद्धृतः

உலக சக்திகளில் சிறந்த பாவகன் (அக்னி) கூட சிவமாயையால் மயங்கினான். அகந்தையால் காமத்திற்கு அடிமையாக்கப்பட்டான்; பின்னர் அதே (சிவ) சக்தியாலே மீண்டும் உயர்த்தி மீட்கப்பட்டான்।

Verse 20

जगत्प्राणोऽपि गर्वेण मोहितश्शिवमायया । कामेन निर्जितो व्यासश्चक्रेऽन्यस्त्रीरतिं पुरा

உலகின் உயிர்மூச்செனப் போற்றப்படும் வியாசரும் அகந்தையால் சிவமாயையில் மயங்கினார். காமத்தால் வெல்லப்பட்டு, ஒருகாலத்தில் பிறருடைய பெண்ணில் ஆசை கொண்டார்।

Verse 21

चण्डरश्मिस्तु मार्तण्डो मोहितश्शिवमायया । कामाकुलो बभूवाशु दृष्ट्वाश्वीं हयरूपधृक्

கடுங் கதிர்களையுடைய மார்த்தாண்டன் (சூரியன்) கூட சிவமாயையால் மயங்கினான். குதிரைமாதையைப் பார்த்தவுடன் காமத்தால் கலங்கி, குதிரை ஆண் வடிவம் எடுத்தான்।

Verse 22

चन्द्रश्च मोहितश्शम्भोर्मायया कामसंकुलः । गुरुपत्नीं जहाराथ युतस्तेनैव चोद्धृतः

சந்திரனும் சம்புவின் மாயையால் மயங்கி காமத்தால் கலங்கினான். தன் குருவின் மனைவியை அபகரித்தான்; ஆயினும் அதே ஆண்டவனால் மீண்டும் மீட்கப்பட்டு விடுவிக்கப்பட்டான்।

Verse 23

पूर्वं तु मित्रावरुणौ घोरे तपसि संस्थितौ । मोहितौ तावपि मुनी शिवमायाविमोहितौ

முன்னொரு காலத்தில் மித்ரனும் வருணனும் கடுந்தவத்தில் நிலைத்திருந்தனர்; ஆயினும் அந்த இரு முனிவரும் சிவமாயையால் மயக்கமடைந்து மோகத்தில் விழுந்தனர்।

Verse 24

उर्वशीं तरुणीं दृष्ट्वा कामुको संबभूवतुः । मित्रः कुम्भे जहौ रेतो वरुणोऽपि तथा जले

இளமையான ஊர்வசியைக் கண்டதும் மித்ரனும் வருணனும் காமத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்டனர். மித்ரன் கும்பத்தில் விதையை விட்டான்; வருணனும் அதுபோல நீரில் விட்டான்.

Verse 25

ततः कुम्भात्समुत्पन्नो वसिष्ठो मित्रसंभवः । अगस्त्यो वरुणाज्जातो वडवाग्निसमद्युतिः

அதன்பின் கும்பத்திலிருந்து மித்ரனில் பிறந்த வசிஷ்டர் தோன்றினார். வருணனிலிருந்து அகஸ்தியர் பிறந்தார்; வடவாக்னியைப் போல ஒளிர்ந்தார்.

Verse 26

दक्षश्च मोहितश्शंभोर्मायया ब्रह्मणस्सुतः । भ्रातृभिस्स भगिन्यां वै भोक्तुकामोऽभवत्पुरा

பிரம்மாவின் மகனான தக்ஷனும் ஶம்புவின் மாயையால் மயங்கினான். முற்காலத்தில் அவன் சகோதரர்களுடன் சேர்ந்து தன் சகோதரியை அனுபவிக்க விரும்பினான்.

Verse 27

ब्रह्मा च बहुवारं हि मोहितश्शिवमायया । अभवद्भोक्तुकामश्च स्वसुतायां परासु च

பிரம்மனும் பலமுறை சிவமாயையால் மயங்கினான். தன் மகளிடமும் பிற பெண்களிடமும் கூட இன்ப ஆசையால் ஆட்கொள்ளப்பட்டான்.

Verse 28

च्यवनोऽपि महायोगी मोहितश्शिवमायया । सुकन्यया विजह्रे स कामासक्तो बभूव ह

மகாயோகியான ச்யவனரும் சிவமாயையால் மயங்கினார். சுகன்யையுடன் விளையாடி, உண்மையிலேயே காமத்தில் பற்றுடையவரானார்.

Verse 29

कश्यपः शिवमायातो मोहितः कामसंकुलः । ययाचे कन्यकां मोहाद्धन्वनो नृपतेः पुरा

சிவமாயையால் கவரப்பட்ட கஷ்யப முனிவர் மயங்கி காமத்தால் கலங்கினார்; அந்த மயக்கத்தில் ஒருமுறை தன்வன் அரசனிடம் அவன் கன்னியைக் கேட்டார்.

Verse 30

गरुडः शांडिलीं कन्यां नेतुकामस्सुमोहितः । विज्ञातस्तु तया सद्यो दग्धपक्षो बभूव ह

சாண்டிலீ கன்னியை எடுத்துச் செல்ல விரும்பி கருடன் மிகுந்த மயக்கத்தில் இருந்தான்; அவள் உடனே அவனை அறிந்ததும், அவன் இறக்கைகள் அப்பொழுதே எரிந்தன.

Verse 31

विभांडको मुनिर्नारीं दृष्ट्वा कामवशं गतः । ऋष्यशृङ्गः सुतस्तस्य मृग्यां जातश्शिवाज्ञया

விபாண்டக முனிவர் பெண்ணைக் கண்டதும் காமவசப்பட்டார்; சிவனின் ஆணையால் அவரின் மகன் ருஷ்யச்ருங்கன் ஒரு மானிலிருந்து பிறந்தான்.

Verse 32

गौतमश्च मुनिश्शंभोर्मायामोहितमानसः । दृष्ट्वा शारद्वतीं नग्नां रराम क्षुभितस्तया

சம்புவின் மாயையால் மனம் மயங்கிய கவுதம முனிவர், சாரத்வதியை நிர்வாணமாகக் கண்டு அவளால் கலங்கிப் பின் காம இன்பத்தில் ஈடுபட்டார்.

Verse 33

रेतः स्कन्नं दधार स्वं द्रोण्यां चैव स तापसः । तस्माच्च कलशाज्जातो द्रोणश्शस्त्रभृतां वरः

அந்த தவசி தன் சிந்திய விந்துவை த்ரோணியில் காத்து வைத்தார்; அதே கலசத்திலிருந்து த்ரோணன் பிறந்தான்—ஆயுதம் தாங்குவோரில் முதன்மை.

Verse 34

पराशरो महायोगी मोहितश्शिवमायया । मत्स्योदर्या च चिक्रीडे कुमार्या दाशकन्यया

மகாயோகி பராசரர் சிவமாயையால் மயங்கினார்; மீனவக் கன்னியான மத்ஸ்யோதரியுடன் அவர் களித்தார்.

Verse 35

विश्वमित्रो बभूवाथ मोहितश्शिवमायया । रेमे मेनकया व्यास वने कामवशं गतः

அப்போது விஸ்வாமித்ரரும் சிவமாயையால் மயங்கினார்; ஓ வியாசரே, காமவசப்பட்டு வனத்தில் மேனகையுடன் களித்தார்.

Verse 36

वसिष्ठेन विरोधं तु कृतवान्नष्टचेतनः । पुनः शिवप्रासादाच्च ब्राह्मणोऽभूत्स एव वै

விவேகம் கெட்டு அவர் வசிஷ்டருடன் முரண்பட்டார்; ஆனால் பகவான் சிவனின் அருளால் அதே மனிதன் மீண்டும் நிச்சயமாகப் பிராமணனாகப் புனர்நிலையடைந்தான்.

Verse 37

रावणो वैश्रवाः कामी बभूव शिवमायया । सीतां जह्रे कुबुद्धिस्तु मोहितो मृत्युमाप च

வைஶ்ரவண வம்சத்தவன் ராவணன் சிவமாயையால் மயங்கி காமவசப்பட்டான்; குபுத்தியும் மயக்கமும் கொண்டு சீதையை அபகரித்து இறுதியில் மரணத்தையும் அடைந்தான்.

Verse 38

बृहस्पतिर्मुनिवरो मोहितश्शिवमायया । भ्रातृपत्न्या वशी रेमे भरद्वाजस्ततोऽभवत्

முனிவரர் பிருஹஸ்பதி சிவமாயையால் மயங்கி, சகோதரனின் மனைவியின் வசப்பட்டு அவளுடன் சேர்ந்தார்; அந்தச் சேர்க்கையால் பரத்வாஜர் பிறந்தார்.

Verse 39

इति मायाप्रभावो हि शंकरस्य महात्मनः । वर्णितस्ते मया व्यास किमन्यच्छ्रोतुमिच्छसि

ஓ வ்யாசரே! மகாத்மா சங்கரனுடைய மாயையின் அதிசயப் பெருமையை நான் உமக்கு விளக்கியேன். இப்போது நீர் மேலும் என்ன கேட்க விரும்புகிறீர்?