Satyavrata, Vasiṣṭha, and the Crisis of Dharma: Protection, Anger, and Vow-Discipline

Verse 1

सूत उवाच । सत्यव्रतस्तु तद्भक्त्या कृपया च प्रतिज्ञया । विश्वामित्रकलत्रं च पोषयामास वै तदा

சூதர் கூறினார்—அப்போது சத்தியவ்ரதன் பக்தி, கருணை, தன் பிரதிஞ்ஞை ஆகியவற்றால் விசுவாமித்ரரின் மனைவியையும் போஷித்தான்।

Verse 2

हत्वा मृगान्वराहांश्च महिषांश्च वनेचरान् । विश्वामित्राश्रमाभ्याशे तन्मांसं चाक्षिपन्मुने

அவன் மான், காட்டுப்பன்றி, வனத்தில் வாழும் எருமைகளை வேட்டையாடி, அந்த இறைச்சியை விசுவாமித்ர முனிவரின் ஆசிரமத்தருகே எறிந்தான்।

Verse 3

तीर्थं गां चैव रात्रं च तथैवांतःपुरं मुनिः । याज्योपाध्यायसंयोगाद्वसिष्ठः पर्य्यरक्षत

யாகம் நடத்தும் புரோகிதரும் உபாத்யாயரும் இணைந்த தர்ம அதிகாரத்தால் முனிவர் வசிஷ்டர் தீர்த்தம், பசுக்கள், இரவு காவல், அந்தப்புரம் ஆகியவற்றை முறையாகக் காத்தார்.

Verse 4

सत्यव्रतस्य वाक्याद्वा भाविनोर्थस्य वै बलात् । वसिष्ठोऽभ्यधिकं मन्युं धारयामास नित्यशः

சத்தியவ்ரதனின் சொற்களாலோ, அல்லது நிகழவிருக்கும் விதியின் வலிமையாலோ, வசிஷ்டர் உள்ளத்தில் நாள்தோறும் மேலும் அதிகமான கோபம் தங்கியது.

Verse 5

पित्रा तु तं तदा राष्ट्रात्परित्यक्तं स्वमात्मजम् । न वारयामास मुनिर्वसिष्ठः कारणेन च

அந்நேரம் தந்தை தன் மகனை அரசிலிருந்து துறந்து வெளியேற்றினார். ஒரு காரணம் இருந்ததால் முனி வசிஷ்டரும் அதைத் தடுக்கவில்லை.

Verse 6

पाणिग्रहणमंत्राणां निष्ठा स्यात्सप्तमे पदे । न च सत्यव्रतस्थस्य तमुपांशुमबुद्ध्यत

பாணிகிரஹண (திருமணம்) மந்திரங்களின் உறுதி ஏழாம் அடியில் நிறைவு பெறுகிறது. ஆனால் சத்தியவிரதத்தில் நிலைத்தவர் அந்த மந்திரத்தை மெளனமாகச் சப்தமின்றி சொல்லவும், தெளிவான உணர்வின்றி மீண்டும் உச்சரிக்கவும் கூடாது.

Verse 7

तस्मिन्स परितोषाय पितुरासीन्महात्मनः । कुलस्य निष्कृतिं विप्र कृतवान्वै भवेदिति

அச்செயலில் மகாத்மா தன் போற்றத்தக்க தந்தையின் திருப்தியைப் பெற்றார். ஓ பிராமணரே, “என் குலத்தின் பிராயச்சித்தமும் மீட்பும் நான் நிறைவேற்றிவிட்டேன்” என்று அவர் எண்ணினார்.

Verse 8

न तं वसिष्ठो भगवान्पित्रा त्यक्तं न्यवारयत् । अभिषेक्ष्याम्यहं पुत्रमस्यां नैवाब्रवीन्मुनिः

தந்தையால் துறக்கப்பட்ட அவனைப் பகவான் வசிஷ்டரும் தடுக்கவில்லை; மேலும் ‘அவளின் இடத்தில் இந்த மகனை அபிஷேகம் செய்வேன்’ என்று முனிவர் சொல்லவும் இல்லை।

Verse 9

स तु द्वादश वर्षाणि दीक्षां तामुद्वहद्बली । अविद्यामाने मांसे तु वसिष्ठस्य महात्मनः

அந்த வலிமைமிக்கவன் பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் அந்த தீக்ஷா விரதத்தைத் தாங்கினான்; ஆனால் மகாத்மா வசிஷ்டரின் மாம்சம் (விதிக்காக) கிடைக்காததால் பெரும் தடையுண்டாயிற்று।

Verse 10

सर्वकामदुहां दोग्ध्रीं ददर्श स नृपात्मजः । तां वै क्रोधाच्च लोभाच्च श्रमाद्वै च क्षुधान्वितः

அரசகுமாரன் எல்லா விருப்பங்களையும் அருளும், எல்லாப் போகங்களையும் பால் போல வழங்கும் காமதேனுவைக் கண்டான். கோபமும் பேராசையும், சோர்வும் பசியும் மேலோங்கி அவன் மனத்தை அவள்மேல் நிலைநிறுத்தினான்.

Verse 11

दाशधर्मगतो राजा तां जघान स वै मुने । स तं मांसं स्वयं चैव विश्वामित्रस्य चात्मजम्

முனிவரே, மீனவரின் தர்மத்தைச் சார்ந்த அரசன் அவளை கொன்றான். பின்னர் அவன் தானே அந்த மாம்சத்தை உண்டு, விசுவாமித்திரரின் மகனுக்கும் அளித்தான்.

Verse 12

भोजयामास तच्छ्रुत्वा वसिष्ठो ह्यस्य चुक्रुधे । उवाच च मुनिश्रेष्ठस्तं तदा क्रोधसंयुतः

அவன் விருந்தை ஏற்பாடு செய்தான் என்று கேட்டவுடன் வசிஷ்டர் கோபமுற்றார். அப்போது கோபம் நிறைந்த அந்த முனிவர்களில் சிறந்தவர் அவனிடம் பேசினார்.

Verse 13

वसिष्ठ उवाच । पातयेयमहं क्रूरं तव शंकुमयोमयम् । यदि ते द्वाविमौ शंकू नश्येतां वै कृतौ पुरा

வசிஷ்டர் கூறினார்: கொடியவனே, உன்னுடைய இரும்பு ஆணிகளால் ஆன உடலை நான் வீழ்த்தியிருப்பேன், உன்னுடைய இந்த இரண்டு ஆணிகள் ஏற்கனவே அழிந்திருக்காவிட்டால்.

Verse 14

पितुश्चापरितोषेण गुरोर्दोग्ध्रीवधेन च । अप्रोक्षितोपयोगाच्च त्रिविधस्ते व्यतिक्रमः

தந்தையை அதிருப்தி அடையச் செய்தல், குருவின் கறவை பசுவைக் கொல்லுதல் மற்றும் புனிதப்படுத்தப்படாத பொருட்களைப் பயன்படுத்துதல் ஆகியவற்றால் உனது பாவம் மூன்று விதமானது.

Verse 15

त्रिशंकुरिति होवाच त्रिशंकुरिति स स्मृतः । विश्वामित्रस्तु दाराणामागतो भरणे कृते

அவன் “திரிசங்கு” என்று கூறினான்; ஆகவே அவன் திரிசங்கு என நினைவுகூரப்பட்டான். பின்னர் மனைவியின் பராமரிப்பிற்காக விசுவாமித்திரர் வந்தார்.

Verse 16

तेन तस्मै वरं प्रादान्मुनिः प्रीतस्त्रिशंकवे । छन्द्यमानो वरेणाथ वरं वव्रे नृपात्मजः

அவனில் மகிழ்ந்த முனிவர் திரிசங்குவுக்கு வரம் அளித்தார். பின்னர் வரம் தேர்ந்தெடுக்குமாறு அழைக்கப்பட்டபோது அரசகுமாரன் விரும்பிய வரத்தை வேண்டினான்.

Verse 17

अनावृष्टिभये चास्मिञ्जाते द्वादशवार्षिके । अभिषिच्य पितृ राज्ये याजयामास तं मुनिः

பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் நீடித்த மழையின்மையின் அச்சம் எழுந்தபோது, முனிவர் அவனைத் தந்தையின் அரசில் அபிஷேகம் செய்து, விதிப்படி அரச யாகங்களை நடத்தச் செய்தார்.

Verse 18

मिषतां देवतानां च वसिष्ठस्य च कौशिकः । सशरीरं तदा तं तु दिवमारोह यत्प्रभुः

தேவர்கள் மற்றும் வசிஷ்டர் பார்த்துக் கொண்டிருக்க, ஆண்டவரின் ஆணையால் கௌசிகன் (விசுவாமித்திரன்) அப்போது அதே உடலுடன் விண்ணுலகிற்கு ஏறினார்.

Verse 19

तस्य सत्यरथा नाम भार्या केकयवंशजा । कुमारं जनयामास हरिश्चन्द्रमकल्मषम्

அவனுடைய கேகய வம்சத்தில் பிறந்த மனைவி சத்தியரதா ஒரு மகனைப் பெற்றாள்—ஹரிச்சந்திரன்—தூயவன், பாவமற்றவன்.

Verse 20

स वै राजा हरिश्चन्द्रो त्रैशंकव इति स्मृतः । आहर्ता राजसूयस्य सम्राडिति ह विश्रुतः

அந்த அரசன் ஹரிச்சந்திரனே; திரைசங்கு வம்சத்தவன் என நினைவுகூரப்படுகிறான். ராஜசூய யாகத்தை நடத்தியவன்; ‘சம்ராட்’ எனப் புகழ்பெற்றவன்.

Verse 21

हरिश्चन्द्रस्य हि सुतो रोहितो नाम विश्रुतः । रोहितस्य वृकः पुत्रो वृकाद्बाहुस्तु जज्ञिवान्

ஹரிச்சந்திரனுக்கு ‘ரோஹித’ எனப் புகழ்பெற்ற மகன் இருந்தான். ரோஹிதனுக்கு வ்ருகன் மகன்; வ்ருகனிடமிருந்து பாஹு பிறந்தான்.

Verse 22

हैहयास्तालजंघाश्च निरस्यंति स्म तं नृपम् । नात्मार्थे धार्मिको विप्रः स हि धर्मपरोऽभवत

ஹைஹயரும் தாலஜங்கரும் அந்த அரசனைத் துரத்தினர். ஆனால் அந்த தர்மநிஷ்டை பிராமணன் தன்நலத்திற்காக நடக்கவில்லை; அவன் முழுதும் தர்மத்தில் நிலைத்தவன்.

Verse 23

सगरं ससुतं बाहुर्जज्ञे सह गरेण वै । और्वस्याश्रममासाद्य भार्गवेणाभिरक्षितः

காராவின் மூலம் பாஹு பிறந்தான்; அவனுடன் சகரனும் அவன் மகனும் பிறந்தனர். அவுர்வ முனிவரின் ஆசிரமத்தை அடைந்து, பார்கவர் (அவுர்வர்) அவரால் காக்கப்பட்டான்.

Verse 24

आग्नेयमस्त्रं लब्ध्वा च भार्गवात्सगरो नृपः । जिगाय पृथिवीं हत्वा तालजंघान्सहैहयान

பார்கவர் (பரசுராமர்) அவரிடமிருந்து ஆக்னேய அஸ்திரத்தைப் பெற்று அரசன் சகரன் தாலஜங்கனையும் ஹைஹயர்களையும் கொன்று பூமியை வென்றான்.

Verse 25

शकान्बहूदकांश्चैव पारदांतगणान्खशान् । सुधर्मं स्थापयामास शशास वृषतः क्षितिम्

அவன் சகர், பஹூதகர், பாரதாந்தகணர், கஷர் ஆகியோரைக் கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டுவந்தான். ‘சுதர்மம்’ நிறுவி, தர்மவ்ருஷபன் போல் உறுதியான தர்மநிஷ்டையுடன் பூமியை ஆட்சி செய்தான்.

Verse 26

शौनक उवाच । स वै गरेण सहितः कथं जातस्तु क्षत्रियात् । जितवानेतदाचक्ष्व विस्तरेण हि सूतज

சௌனகர் கூறினார்—அவன் க்ஷத்திரியரிடமிருந்து எவ்வாறு பிறந்தான்? மேலும் அந்த ‘கர’ உடன் எவ்வாறு இருந்தான்? ஓ சூதபுத்திரா, அவன் எவ்வாறு வெற்றி பெற்றான் என்பதை விரிவாகச் சொல்வாயாக.

Verse 27

सूत उवाच । पारीक्षितेन संपृष्टो वैशंपायन एव च । यदाचष्ट स्म तद्वक्ष्ये शृणुष्वैकमना मुने

சூதர் கூறினார்—அரசன் பரீக்ஷித் கேட்டபோது முனிவர் வைசம்பாயனர் கூறியதையே இப்போது நான் உரைப்பேன். ஓ முனிவரே, ஒருமனத்துடன் கேளுங்கள்.

Verse 28

पारीक्षितो उवाच । कथं स सगरो राजा गरेण सहितो मुने । जातस्स जघ्निवान्भूयानेतदाख्यातुमर्हसि

பரீக்ஷித் கூறினார்—ஓ முனிவரே, சகரன் அரசன் கராவுடன் சேர்ந்து எவ்வாறு பிறந்தான்? பின்னர் அவனை எவ்வாறு வதைத்தான்? இதனை முழுவதும் விரிவாக எனக்குச் சொல்ல அருள்வீராக।

Verse 29

वैशम्पायन उवाच । बाहोर्व्यसनिनस्तात हृतं राज्यमभूत्किल । हैहयैस्तालजंघैश्च शकैस्सार्द्धं विशांपते

வைஶம்பாயனன் கூறினான்—அன்புள்ளவனே, துன்பத்தில் வீழ்ந்த பாஹுவின் அரசாட்சி உண்மையிலேயே பறிக்கப்பட்டது; ஹைஹயர், தாலஜங்கர், சகர் ஆகியோர் ஒன்றுகூடி, ஓ மனிதரின் தலைவனே, அதை கைப்பற்றினர்।

Verse 30

यवनाः पारदाश्चैव काम्बोजाः पाह्नवास्तथा । बहूदकाश्च पंचैव गणाः प्रोक्ताश्च रक्षसाम्

யவனர், பாரதர், காம்போஜர், பாஹ்னவர், பஹூதகர்—இவ்வைந்து கூட்டங்களும் ராக்ஷசர்களின் படைகளில் சேர்த்துக் கூறப்படுகின்றன।

Verse 31

एते पंच गणा राजन्हैहयार्थेषु रक्षसाम् । कृत्वा पराक्रमान् बाहो राज्यं तेभ्यो ददुर्बलात्

ஓ அரசே, ராக்ஷசர்களின் இவ்வைந்து கணங்கள் ஹைஹயர்களுக்காக வீரத்தை வெளிப்படுத்தின; ஓ வலிய தோளனே, தோற்கடிக்கப்பட்ட ராக்ஷசர்கள் கட்டாயமாகத் தங்கள் அரசாட்சியை அவர்களுக்குக் கொடுத்தனர்।

Verse 32

हृतराज्यस्ततो विप्राः स वै बाहुर्वनं ययौ । पत्न्या चानुगतो दुःखी स वै प्राणानवासृजत्

ஓ பிராமணர்களே, அப்போது அரசாட்சியை இழந்த பாஹு வனத்திற்குச் சென்றான். மனைவி உடன் சென்றாள்; துயரால் நொந்து இறுதியில் உயிரை விட்டான்।

Verse 33

पत्नी या यादवी तस्य सगर्भा पृष्ठतो गता । सपत्न्या च गरस्तस्यै दत्तः पूर्वं सुतेर्ष्यया

அவனுடைய யாதவீ மனைவி கர்ப்பிணியாக அவன் பின்னால் நடந்தாள். சகமனைவியின் மகனிடம் பொறாமையால் அந்தச் சகமனைவி முன்பே அவளுக்கு விஷமருந்தை அளித்திருந்தாள்।

Verse 34

सा तु भर्तुश्चितां कृत्वा ज्वलनं चावरोहत । और्वस्तां भार्गवो राजन्कारुण्यात्समवारयत्

அவள் கணவனின் சிதையை அமைத்து, தானும் எரியும் தீயில் இறங்கினாள்; ஆனால் அரசனே, பார்கவ முனிவர் அவுர்வன் கருணையால் அவளைத் தடுத்தான்।

Verse 35

तस्याश्रमे स्थिता राज्ञी गर्भरक्षणहेतवे । सिषेवे मुनिवर्यं तं स्मरन्ती शंकरं हृदा

கர்ப்பத்தைப் பாதுகாக்கும் பொருட்டு அந்த முனிவரின் ஆசிரமத்தில் தங்கிய அரசி, அந்தச் சிறந்த முனிவரை பக்தியுடன் சேவித்து, உள்ளத்தில் சங்கரனை இடையறாது நினைத்தாள்।

Verse 36

एकदा खलु तद्गर्भो गरेणैव सह च्युतः । सुमुहूर्त्ते सुलग्ने च पंचोच्चग्रहसंयुते

ஒருமுறை அவளுடைய கர்ப்பம் ‘கர’ எனும் விஷத்துடன் சேர்ந்து வழுந்து வெளியேறியது. அது நல்ல முகூர்த்தமும் சிறந்த லக்னமும், ஐந்து கிரகங்கள் உச்சத்தில் இருந்த நேரமும் ஆகும்।

Verse 37

तस्मिंल्लग्ने च बलिनि सर्वथा मुनिसत्तम । व्यजायत महाबाहुस्सगरो नाम पार्थिवः

முனிவரே, அதே மிகச் சிறந்தவும் வலிமைமிக்கவும் ஆன லக்னத்தில் ‘சகரன்’ எனும் மகாபாகு அரசன் பிறந்தான்।

Verse 38

इति श्रीशिवमहापुराणे पञ्चम्यामुमासंहितायां सत्यव्रतादिसगरपर्यंत वंशवर्णनं नामाष्टत्रिंशोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீசிவமகாபுராணத்தின் ஐந்தாம் பகுதியான ‘உமாசம்ஹிதை’யில் ‘சத்யவ்ரதம் முதல் சகரன் வரை வம்சவர்ணனை’ எனப்படும் முப்பத்தெட்டாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.

Verse 39

आग्नेयं तं महाभागो ह्यमरैरपि दुस्सहम् । जग्राह विधिना प्रीत्या सगरोसौ नृपोत्तमः

தேவர்களுக்கும் தாங்கமுடியாத அந்த ஆக்னேய அஸ்திரத்தை, மகாபாக்யசாலியான அரசர்களில் சிறந்த சகரன் முறையாக மகிழ்ச்சியுடன் பெற்றுக்கொண்டான்.

Verse 40

स तेनास्त्रबलेनैव बलेन च समन्वितः । हैहयान्विजघानाशु संकुद्धोऽस्त्रबलेन च

அவன் அந்தத் திவ்ய அஸ்திரப் பலத்தாலும் உடல் பலத்தாலும் கூடியவனாய், கோபம் கொண்டவனாய், அஸ்திர வல்லமையால் ஹைஹயர்களை விரைவில் வீழ்த்தினான்।

Verse 41

आजहार च लोकेषु कीर्तिं कीर्तिमतां वरः । धर्मं संस्थापयामास सगरोऽसौ महीतले

அந்த சகரன்—புகழுடையோரில் முதன்மை—உலகமெங்கும் புகழ் பெற்றான்; பூமியில் தர்மத்தை நிலைநாட்டினான்।

Verse 42

ततश्शकास्सयवनाः काम्बोजाः पाह्नवास्तथा । हन्यमानास्तदा ते तु वसिष्ठं शरणं ययुः

அப்போது சகர்கள், யவனர்கள், காம்போஜர்கள், பாஹ்னவர்கள்—போரில் தாக்கப்பட்டு வீழ்ந்தபோது—வசிஷ்ட முனிவரிடம் சரணடைந்தனர்।

Verse 43

वसिष्ठो वंचनां कृत्वा समयेन महाद्युतिः । सगरं वारयामास तेषां दत्त्वाभयं नृपम्

நியமிக்கப்பட்ட வேளையில் மகாதேஜஸ்வி வசிஷ்டர் யுக்தியுடன் ஒரு தந்திரம் செய்து, முதலில் அவர்களுக்கு அபயம் அளித்து, அரசன் சகரனைத் தடுத்தார்।

Verse 44

सगरस्स्वां प्रतिज्ञां तु गुरोर्वाक्यं निशम्य च । धर्मं जघान तेषां वै केशान्यत्वं चकार ह

குருவின் வாக்கை கேட்ட சகரன் தன் பிரதிஞ்ஞையை உறுதியாகக் காத்து, தர்மப்படி நடந்து அவர்களின் கேசங்களை மாற்றியமைத்தான்।

Verse 45

अर्द्धं शकानां शिरसो मुंडं कृत्वा व्यसर्जयत् । यवनानां शिरस्सर्वं कांबोजानां तथैव च

சகர்களின் தலையின் பாதியை மொட்டையடித்து அவர்களை அனுப்பிவிட்டான்; யவனர்களும் காம்போஜர்களும் முழுத் தலையும் மொட்டையடிக்கப்பட்டனர்।

Verse 46

पारदा मुंडकेशाश्च पाह्नवाश्श्मश्रुधारिणः । निस्स्वाध्यायवषट्काराः कृतास्तेन महात्मना

அந்த மகாத்மா சிலரை திலகம்/பஸ்மம் தரித்தவர்களாகவும், சிலரை மொட்டைத்தலையராகவும், சிலரை சிதறிய கேசமும் தாடியும் உடையவர்களாகவும் ஆக்கி, வேதப் படிப்பும் ‘வஷட்’ உச்சரிப்பும் இன்றிப் பிரித்தான்।

Verse 47

जिता च सकला पृथ्वी धर्मतस्तेन भूभुजा । सर्वे ते क्षत्रियास्तात धर्महीनाः कृताः पुराः

அந்த அரசன் தர்மத்தின் வழியால் முழு பூமியையும் வென்றான். அன்பனே, அந்தக் க்ஷத்திரியர்கள் அனைவரும் முன்பே தர்மமற்றவர்களாக ஆக்கப்பட்டிருந்தனர்.

Verse 48

स धर्मविजयी राजा विजित्वेमां वसुंधराम् । अश्वं संस्कारयामास वाजिमेधाय पार्थिवः

தர்மத்தால் வெற்றி பெற்ற அந்த மண்ணரசன், இவ்வசுந்தரையை வென்று, வாஜிமேத (அஷ்வமேத) யாகத்திற்காக விதிப்படி குதிரையைச் சடங்குகளால் தயார் செய்தான்।

Verse 49

तस्य चास्यतेस्सोऽश्वस्समुद्रे पूर्वदक्षिणे । गतः षष्टिसहस्रैस्तु तत्पुत्रैरन्वितो मुने

முனிவரே, அவன் அதை விடுத்தபோது அந்த யாகக் குதிரை தென்‑கிழக்கு திசையில் கடலை நோக்கிச் சென்றது; அவனுடைய அறுபதாயிரம் புதல்வரும் உடன் சென்றனர்।

Verse 50

देवराजेन शक्रेण सोऽश्वो हि स्वार्थसाधिना । वेलासमीपेऽपहृतो भूमिं चैव प्रवेशितः

தேவராஜன் சக்ரன் தன் சுயநல நிறைவேற்றத்திற்காக கடற்கரையருகே அந்த யாகக் குதிரையை அபகரித்து, பின்னர் அதை பூமிக்குள் மறைத்தான்।

Verse 51

महाराजोऽथ सगरस्तद्धयान्वेषणाय च । स तं देशं तदा पुत्रैः खानयामास सर्वतः

பின்னர் மன்னர் சகரன் அந்தக் குதிரையைத் தேடுவதற்காக, தன் புதல்வர்களால் அந்தப் பகுதியை எல்லாத் திசைகளிலும் தோண்டச் செய்தான்।

Verse 52

आसेदुस्ते ततस्तत्र खन्यमाने महार्णवे । तमादिपुरुषं देवं कपिलं विश्वरूपिणम्

பின்னர் அங்கே, மாபெரும் சமுத்திரம் தோண்டப்படுகையில், அவர்கள் உலகமெங்கும் வடிவமாயுள்ள ஆதிபுருஷ தேவன் கபிலனை அணுகினர்.

Verse 53

तस्य चक्षुस्समुत्थेन वह्निना प्रतिबुध्यतः । दग्धाः षष्टिसहस्राणि चत्वारस्त्ववशेषिताः

அவர் விழித்தெழுந்தபோது, அவரது கண்களிலிருந்து எழுந்த தீ பளிச்சென்று எரிந்தது; அறுபதாயிரம் பேர் சாம்பலாயினர், நால்வர் மட்டும் மீந்தனர்.

Verse 54

हर्षकेतुस्सुकेतुश्च तथा धर्मरथोपरः । शूरः पंचजनश्चैव तस्य वंशकरा नृपाः

ஹர்ஷகேது, சுகேது, மேலும் தர்மரதன்; சூரன், பஞ்சஜனனும்—இவ்வரசர்கள் அவன் வம்சத்தைத் தொடரச் செய்தனர்.

Verse 55

प्रादाच्च तस्मै भगवान् हरिः पंचवरान्स्वयम् । वंशं मेधां च कीर्तिञ्च समुद्रं तनयं धनम्

அப்போது பகவான் ஹரி (விஷ்ணு) தாமே அவனுக்கு ஐந்து வரங்களை அளித்தார்—உன்னத வம்சம், கூர்மையான மேதைமை, நிலையான புகழ், சமுத்திரத்தின் ஆட்சி, மகன் மற்றும் செல்வம்.

Verse 56

सागरत्वं च लेभे स कर्मणा तस्य तेन वै । तं चाश्वमेधिकं सोऽश्वं समुद्रादुपलब्धवान्

அந்தச் செய்கையின் பயனாலேயே அவன் நிச்சயமாகக் கடல்நிலையை அடைந்தான். மேலும் அச்வமேத யாகத்திற்குரிய அந்தக் குதிரையை அவன் கடலிலிருந்து மீட்டான்.

Verse 57

आजहाराश्वमेधानां शतं स तु महायशाः । ईजे शंभुविभूतीश्च देवतास्तत्र सुव्रताः

அந்த மகாயசமுடைய அரசன் நூறு அச்வமேத யாகங்களைச் செய்தான்; அங்கே சுவிரதனாய் இருந்து, சம்பு (சிவன்) அவரின் விபூதிகளைத் தேவதைகளாகக் கொண்டு முறையாக வழிபட்டான்.