Ikṣvāku-vaṃśa-prasaṅgaḥ — Genealogy of the Ikṣvāku Line and Exempla of Royal Dharma

Verse 1

सूत उवाच । पूर्वतस्तु मनोर्जज्ञे इक्ष्वाकुर्घ्राणतस्सुतः । तस्य पुत्रशतं त्वासीदिक्ष्वाकोर्भूरिदक्षिणम्

சூதர் கூறினார்—முன்னொரு காலத்தில் மனுவின் நாசியிலிருந்து இக்ஷ்வாகு என்னும் மகன் பிறந்தான். அந்த இக்ஷ்வாகுவுக்கு நூறு மகன்கள் இருந்தனர்; அவன் தானத்தில் மிகுந்த உதாரன்.

Verse 2

तेषां पुरस्तादभवन्नार्य्यावर्ते नृपा द्विजाः । तेषां विकुक्षिर्ज्येष्ठस्तु सोऽयोध्यायां नृपोऽभवत्

அவர்களுக்கு முன்பாக ஆர்யாவர்த்தத்தில் வேததர்மத்தைத் தாங்கும், த்விஜர்களைப் போலிய அரசர்கள் தோன்றினர். அவர்களில் மூத்தவன் விகுக்ஷி; அவன் அயோத்தியில் அரசனானான்.

Verse 3

तत्कर्म शृणु तत्प्रीत्या यज्जातं वंशतो विधेः । श्राद्धकर्म्मणि चोद्दिष्टो ह्यकृते श्राद्धकर्मणि

அந்தச் செயலைப் பக்தியுடன் கேளுங்கள்; அது விதாதா (பிரம்மா) வம்சவரிசையிலிருந்து தோன்றியது. அது ஸ்ராத்தக் கிரியையில் விதிக்கப்பட்டது; ஸ்ராத்தம் செய்யப்படாதபோதும் அதுவே நியமமாகக் கூறப்பட்டது.

Verse 4

भक्षयित्वा शशं शीघ्रं शशादत्वमतो गतः । इक्ष्वाकुणा परित्यक्तश्शशादो वनमाविशत

அவன் விரைவில் முயலை உண்டு ‘சசாத’ (முயலுண்ணி) எனப் பெயர் பெற்றான். இக்ஷ்வாகு அரசனால் கைவிடப்பட்ட சசாத வனத்தில் நுழைந்தான்.

Verse 5

इक्ष्वाकौ संस्थिते राजा वसिष्ठवचनादभूत् । शकुनिप्रमुखास्तस्य पुत्राः पञ्चदश स्मृताः

இக்ஷ்வாகு நிலைபெற்றபோது வசிஷ்டரின் வாக்கின்படி அவன் அரசனானான். அவனுக்கு சகுனி முதன்மையாக பதினைந்து புதல்வர்கள் இருந்தனர் என நினைவுகூரப்படுகிறது.

Verse 6

उत्तरापथदेशस्य रक्षितारो महीक्षितः । अयोधस्य तु दायादः ककुत्स्थो नाम वीर्य्यवान्

உத்தராபத தேசத்தை காத்த அரசர்கள் பூமியின் மாபெரும் வல்லமைமிக்க மன்னர்கள். அயோத்திய வம்சத்தில் ககுத்ஸ்தன் எனும் வீரமிகு வாரிசு தோன்றினான்.

Verse 7

अरिनाभः ककुत्स्थस्य पृथुरेतस्य वै सुतः । विष्टराश्वः पृथोः पुत्रस्तस्मादिंद्रः प्रजापतिः

ககுத்ஸ்தனுக்கு அரிநாபன் மகனாகப் பிறந்தான்; அவனுக்கு ப்ருதுரேதா மகன். ப்ருதுவின் மகன் விஷ்டராஷ்வன்; அவனிடமிருந்து பிரஜாபதி இந்திரன் தோன்றினான்.

Verse 8

इंद्रस्य युवनाश्वस्तु श्रावस्तस्य प्रजापतिः । जज्ञे श्रावस्तकः प्राज्ञः श्रावस्ती येन निर्मिता । श्रावस्तस्य तु दायादो बृहदश्वो महायशाः

இந்திரனிடமிருந்து யுவநாஷ்வன் பிறந்தான்; ஸ்ராவஸ்தனிடமிருந்து பிரஜாபதி தோன்றினார். பின்னர் ஞானமிகு ஸ்ராவஸ்தகன் பிறந்தான்—அவனால் ஸ்ராவஸ்தீ நகரம் நிறுவப்பட்டது. ஸ்ராவஸ்தனின் புகழ்மிக்க வாரிசு ப்ருஹதஷ்வன் ஆவான்.

Verse 9

युवनाश्वस्सुतस्तस्य कुवलाश्वश्च तत्सुतः । स हि धुंधुवधाद्भूतो धुंधुमारो नृपोत्तमः

அவனுக்கு மகன் யுவநாஶ்வன்; யுவநாஶ்வனுக்கு மகன் குவலாஶ்வன். துந்துவை வதைத்ததால் அந்தச் சிறந்த அரசன் ‘துந்துமாரன்’ எனப் புகழ்பெற்றான்।

Verse 10

कुवलाश्वस्य पुत्राणां शतमुत्तमधन्विनाम् । बभूवात्र पिता राज्ये कुवलाश्वं न्ययोजयत्

குவலாஶ்வனுக்கு நூறு புதல்வர்கள் இருந்தனர்; அனைவரும் சிறந்த வில்லாளர்கள். அந்த நாட்டில் அவன் தந்தை குவலாஶ்வனை அரசாட்சிக்கு நியமித்தார்.

Verse 11

पुत्रसंक्रामितश्रीको वनं राजा समाविशत् । तमुत्तंकोऽथ राजर्षि प्रयांतं प्रत्यवारयत्

அரசின் செல்வமும் ஆட்சியுரிமையும் மகனுக்குக் கையளித்த அரசன் வனத்துள் நுழைந்தான். அப்போது அரசரிஷி உத்தங்கன் புறப்பட்ட அவனைத் தடுத்தான்.

Verse 12

उत्तंक उवाच । भवता रक्षणं कार्यं पृथिव्या धर्मतः शृणु । त्वया हि पृथिवी राजन्रक्ष्यमाणा महात्मना

உத்தங்கன் கூறினான்—அரசே, கேள்; தர்மப்படி பூமியைப் பாதுகாப்பது உன் கடமை. மகாத்மனே, நீ காக்கும்போது பூமி உண்மையிலே பாதுகாக்கப்படுகிறது.

Verse 13

भविष्यति निरुद्विग्ना नारण्यं गंतुमर्हसि । ममाश्रमसमीपे तु हिमेषु मरुधन्वसु

நீ கவலையின்றி இருப்பாய்; வனத்திற்குச் செல்லலாம். என் ஆசிரமத்தின் அருகில், பனிமண்டலங்களிலும் காற்றடிக்கும் நிலங்களிலும் நீ அமைதியாய் தங்குவாய்.

Verse 14

समुद्रवालुकापूर्णो दानवो बलदर्पितः । देवतानामवध्यो हि महाकायो महाबलः

கடலின் மணலால் நிரம்பியவன் போல அந்த தானவன் வலிமை அகந்தையால் பெருமிதமுற்றான். தேவர்களால் அவன் அவத்யன்; மகாகாயன், மகாபலன்.

Verse 15

अंतर्भूभिगतस्तत्र वालुकांतर्हितः स्थितः । राक्षसस्य मधोः पुत्रो धुंधुनामा सुदारुणः

அங்கே அவன் பூமிக்குள் இறங்கி, மணலுக்குள் மறைந்து தங்கினான். ராக்ஷசன் மது என்பவனின் மகன்; துந்து என்னும் பெயருடையவன்; மிகக் கொடூரன்.

Verse 16

शेते लोकविनाशाय तप आस्थाय दारुणम् । संवत्सरस्य पर्यन्ते स निश्वासं विमुंचति

உலகநாசத்திற்காக அவன் கடும் தவத்தில் ஆழ்ந்து படுத்திருக்கிறான். ஒரு ஆண்டின் முடிவில் அவன் தன் மூச்சை வெளியே விடுகிறான்.

Verse 17

यदा तदा भूश्चलति सशैलवनकानना । सविस्फुलिंगं सांगारं सधूममपि वारुणम्

அந்தக் கணமே மலைகள், காடுகள், தோப்புகள் உடன் பூமி நடுங்கியது. நீருலகமும் கலங்கியது—சினுக்குகள், எரியும் அங்காரங்கள், புகை ஆகியவற்றுடன்.

Verse 18

तेन रायन्न शक्नोमि तस्मिंस्स्थातुं स्व आश्रमे । तं वारय महाबाहो लोकानां हितकाम्यया

அவனால், அரசே, நான் என் ஆசிரமத்தில் தங்க இயலவில்லை. ஆகவே, மகாபாகுவே, உலக நலன் கருதி அவனைத் தடுத்து நிறுத்துங்கள்.

Verse 19

लोकास्स्वस्था भवंत्वद्य तस्मिन्विनिहते त्वया । त्वं हि तस्य वधायैव समर्थः पृथवीपते

இன்று அவன் உம்மால் வதம் செய்யப்பட்டபின், எல்லா உலகங்களும் நலமுடன் அமைதியுடன் இருக்கட்டும். ஓ பூமிபதி, அவனை வதம் செய்ய உண்மையில் நீரே வல்லவர்.

Verse 20

विष्णुना च वरो दत्तो महान्पूर्व युगेऽनघ । तेजसा स्वेन ते विष्णुस्तेज आप्याययिष्यति

ஓ பாவமற்றவனே, முன்னொரு யுகத்தில் விஷ்ணு உனக்கு ஒரு மகத்தான வரத்தை அளித்தார்; அதே விஷ்ணு தமது தெய்வீக தேஜஸால் உன் தேஜஸை ஊட்டி வளர்ப்பார்.

Verse 21

पालने हि महाधर्मः प्रजानामिह दृश्यते । न तथा दृश्यतेऽरण्ये मा तेऽभूद्बुद्धिरीदृशी

மக்களின் பாதுகாப்பும் ஆட்சியும் இங்கேயே மகாதர்மமாகத் தெரிகிறது; காட்டில் அத்தகைய தர்மம் தென்படாது. ஆகவே உமக்கு அப்படியான எண்ணம் எழாதிருக்கட்டும்.

Verse 22

ईदृशो नहि राजेन्द्र क्वचिद्धर्मः प्रविद्यते । प्रजानां पालने यादृक् पुरा राजर्षिभिः कृतः

ஓ ராஜேந்திரா! குடிகளைப் பாதுகாத்து பேணுவதில் பண்டைய ராஜரிஷிகள் கடைப்பிடித்ததுபோன்ற தர்மம் வேறெங்கும் காணப்படாது।

Verse 23

स एवमुक्तो राजर्षिरुत्तंकेन महात्मना । कुवलाश्वः सुतं प्रादात्तस्मै धुन्धुनिवारणे

மகாத்மா உத்தங்கர் இவ்வாறு கூறியபோது, ராஜரிஷி குவலாஷ்வன் துந்துவைத் தடுக்கவும் அழிக்கவும் தன் மகனை அவரிடம் ஒப்படைத்தான்।

Verse 24

भगवन्न्यस्तशस्त्रोहमयं तु तनयो मम । भविष्यति द्विजश्रेष्ठ धुन्धुमारो न संशयः

பகவனே, நான் ஆயுதங்களை விட்டு வைத்தேன். த்விஜச்ரேஷ்டரே, என் இந்த மகன் நிச்சயமாக துந்துமாரன் ஆவான்; ஐயமில்லை.

Verse 25

इत्युक्त्वा पुत्रमादिश्य ययौ स तपसे नृपः । कुवलाश्वश्च सोत्तङ्को ययौ धुन्धुविनिग्रहे

இவ்வாறு கூறி மகனை ஆணையிட்டு அந்த அரசன் தவம் செய்யப் புறப்பட்டான். குவலாச்வன், ரிஷி உத்தங்கருடன் சேர்ந்து துந்துவை அடக்கி அழிக்கச் சென்றான்.

Verse 26

तमाविशत्तदा विष्णुर्भगवांस्तेजसा प्रभुः । उत्तंकस्य नियोगाद्वै लोकानां हितकाम्यया

அப்போது பகவான் விஷ்ணு, ஆண்டவன், தமது தெய்வீகத் தேஜஸால் அவனுள் புகுந்தார்—உத்தங்கனின் ஆணையினால், உலக நலன் வேண்டி।

Verse 27

तस्मिन्प्रयाते दुर्द्धर्षे दिवि शब्दो महानभूत् । एष श्रीमान्नृपसुतो धुन्धुमारो भविष्यति

அந்த அஜேயன் புறப்பட்டபின் விண்ணில் பேரொலி எழுந்தது—“இந்தப் புகழ்மிக்க அரசகுமாரன் துந்துமாரன் என அழைக்கப்படுவான்.”

Verse 28

दिव्यैर्माल्यैश्च तं देवास्समंतात्समवारयन् । प्रशंसां चक्रिरे तस्य जय जीवेति वादिनः

தேவர்கள் தெய்வீக மாலைகளால் அவனைச் சுற்றி நின்று, அவனைப் புகழ்ந்து பாடி—“ஜயம்! நீ நீடுயிர் வாழ்க!” என்றனர்.

Verse 29

स गत्वा जयतां श्रेष्ठस्तनयैस्सह पार्थिवः । समुद्रं खनयामास वालुकार्णवमध्यतः

அப்போது அந்த அரசன்—வெற்றியாளர்களில் சிறந்தவன்—தன் மகன்களுடன் அங்கே சென்று, மணற்கடலின் நடுவிலிருந்து கடலைத் தோண்டி வெளிக்கொணரத் தொடங்கினான்।

Verse 30

नारायणस्य विप्रर्षेस्तेजसाप्यायितस्तु सः । बभूव सुमहातेजा भूयो बलसमन्वितः

ஓ விப்ரரிஷியே! நாராயணனின் தெய்வத் தேஜஸால் போஷிக்கப்பட்டு வலிமை பெற்ற அவன் மிகுந்த ஒளிவீசினான்; மீண்டும் அதிகப் பலத்துடன் கூடியவனானான்.

Verse 31

तस्य पुत्रैः खनद्भिस्तु वालुकांतर्गतस्तु सः । धुन्धुरासादितो ब्रह्मन्दिशमाश्रित्य पश्चि माम्

அவனுடைய புதல்வர்கள் தோண்டிக்கொண்டிருந்தபோது அவன் மணலுக்குள் புதைந்தான். பின்னர் துந்து தாக்கியதால், ஓ பிரஹ்மனே, மேற்குத் திசையை நாடி சரணடைந்தான்.

Verse 32

मुखजेनाग्निना क्रोधाल्लोकान्संवर्तयन्निव । वारि सुस्राव वेगेन विधोः कधिरिवोदये

கோபத்தால் வாயிலிருந்து எழுந்த தீ உலகங்களைப் பிரளயத்தில் ஆழ்த்துவது போல இருந்தது; அப்பொழுது திடீரென வேகமாக நீர் பெருக்கெடுத்தது, படைப்பின் உதயத்தில் விதாதாவிடமிருந்து பாய்வதுபோல்.

Verse 33

ततोऽनलैरभिहतं दग्धं पुत्रशतं हि तत् । त्रय एवावशिष्टाश्च तेषु मध्ये मुनीश्वर

பின்னர் தீயால் தாக்கப்பட்ட அந்த நூறு புதல்வர்களும் எரிந்து போனார்கள்; அவர்களில் மூவர் மட்டுமே மீதமிருந்தனர், ஓ முனீஸ்வரா.

Verse 34

ततस्स राजा विप्रेन्द्र राक्षसं तं महाबलम् । आससाद महातेजा धुन्धुं विप्रविनाशनम्

பின்னர், ஓ பிராமணசிரேஷ்டரே, பேரொளி கொண்ட அரசன், பிராமணர்களை அழிப்பவனான வலிமைமிக்க ராட்சசன் துந்துவை எதிர்கொள்ள முன்னேறினான்.

Verse 35

तस्य वारिमयं वेगमापीय स नराधिपः । वह्निबाणेन वह्निं तु शमयामास वारिणा

அந்த நீர்மயமான வேகத்தை உறிஞ்சி, அந்த மன்னன் அগ্নிபாணத்தின் மூலம் நீரால் தீயை அடக்கினான்.

Verse 36

तं निहत्य महाकायं बलेनोदकराक्षसम् । उत्तंकस्येक्षयामास कृतं कर्म नराधिपः

அந்த பெருந்தேக நீர்ராட்சசனை தன் வலிமையால் கொன்று, மன்னன் உத்தங்கருக்கு செயல் நிறைவேறியது என்று காட்டினான்.

Verse 37

इति श्रीशिवमहापुराणे पञ्चम्यामुमासंहितायां मनुवंशवर्णनंनाम सप्तत्रिंशोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீசிவமகாபுராணத்தின் ஐந்தாம் பகுதியான உமாசம்ஹிதையில் ‘மனுவம்சவர்ணனம்’ எனப்படும் முப்பத்தேழாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।

Verse 38

धर्मे मतिं च सततं स्वर्गे वासं तथाक्षयम् । पुत्राणां चाक्षयं लोकं रक्षसा ये तु संहताः

ராக்ஷசனால் கொல்லப்பட்டவர்கள் தர்மத்தில் எப்போதும் நிலையான மனப்பாங்கும், ஸ்வர்கத்தில் அழியாத வாசமும், அவர்களின் புதல்வர்களுக்கும் அழியாத உலகநிலையும் பெறுவர்।

Verse 39

तस्य पुत्रास्त्रयश्शिष्टाः दृढाश्वः श्रेष्ठ उच्यते । हंसाश्वकपिलाश्वौ च कुमारौ तत्कनीयसौ

அவனுக்கு மூன்று புதல்வர்கள் மீதமிருந்தனர்; அவர்களில் த்ருடாஷ்வன் முதன்மை எனக் கூறப்படுகிறான்; ஹம்ஸாஷ்வன் மற்றும் கபிலாஷ்வன் அவனுடைய இரு இளவரசர்கள்.

Verse 40

धौंधुमारिर्दृढाश्वो यो हर्य्यश्वस्तस्य चात्मजः । हर्यश्वस्य निकुंभोभूत्पुत्रो धर्मरतस्सदा

தௌந்துமாரி என்பவன் த்ருடாஷ்வன் எனவும் அழைக்கப்பட்டான்; அவன் ஹர்ய்யஷ்வனின் புதல்வன். ஹர்ய்யஷ்வனுக்கு நிகும்பன் என்ற மகன் பிறந்தான்; அவன் எப்போதும் தர்மத்தில் ஈடுபட்டவன்.

Verse 41

संहताश्वो निकुंभस्य पुत्रो रणविशारदः । अक्षाश्वश्च कृताश्वश्च संहताश्वसुतोऽभवत

நிகும்பனின் மகன் ஸம்ஹதாஶ்வன் போரில் தேர்ந்தவன். ஸம்ஹதாஶ்வனுக்கு அக்ஷாஶ்வன் மற்றும் க்ருதாஶ்வன் என்ற இரு மகன்கள் பிறந்தனர்.

Verse 42

तस्य हैमवती कन्या सतां मान्या वृषद्वती । विख्याता त्रिषु लोकेषु पुत्रस्तस्याः प्रसेनजित्

அவரிடமிருந்து ஹிமவத் குலத்தில் பிறந்த வृषத்வதீ என்ற மகள் தோன்றினாள்; அவள் சத்புருஷர்களால் மதிக்கப்படுபவள். அவள் மூன்று உலகங்களிலும் புகழ்பெற்றாள்; அவளுடைய மகன் பிரசேனஜித்.

Verse 43

लेभे प्रसेनजिद्भार्यां गौरीं नाम पतिव्रताम् । अभिशप्ता तु सा भर्त्रा नदी सा बाहुदा कृता

பிரசேனஜித், கௌரீ என்னும் பத்திவிரதை மனைவியைப் பெற்றான். ஆனால் கணவனின் சாபத்தால் அவள் ‘பாஹுதா’ எனப்படும் நதியாக மாறினாள்.

Verse 44

तस्य पुत्रो महानासीद्युवनाश्वो महीपतिः । मांधाता युवनाश्वस्य त्रिषु लोकेषु विश्रुतः

அவனுடைய மகன் மகத்தான அரசன் யுவநாஶ்வன்; அவன் பூமியின் அதிபதி. யுவநாஶ்வனிடமிருந்து மாந்தாதா பிறந்தான்; அவன் மூன்று உலகங்களிலும் புகழ்பெற்றவன்.

Verse 45

तस्य चैत्ररथी भार्या शशबिंदुसुता ऽभवत् । पतिव्रता च ज्येष्ठा च भ्रातॄणामयुतं च सः

அவனுடைய மனைவி சைத்ரரதீ; அவள் ஶஶபிந்து என்பவனின் மகள். அவள் பத்திவிரதை, மேலும் (மனைவியரில்) மூத்தவள். அவனுக்கு பத்தாயிரம் சகோதரர்கள் இருந்தனர்.

Verse 46

तस्यामुत्पादयामास मान्धाता द्वौ सुतौ तदा । पुरुकुत्सं च धर्मज्ञं मुचुकुंदं च धार्मिकम्

அவளிடத்தில் அப்போது மன்னன் மாந்தாதா இரு புதல்வர்களை பெற்றான்—தர்மத்தை அறிந்த புருகுத்ஸனையும், தர்மநிஷ்டனான முசுகுந்தனையும்।

Verse 47

पुरुकुत्ससुतस्त्वासीद्विद्वांस्त्रय्यारुणिः कविः । तस्य सत्यव्रतो नाम कुमारोऽभून्महाबली

புருகுத்ஸனின் புதல்வனான த்ரய்யாருணி அறிவுமிக்க கவிஞர்-முனிவர். அவருக்கு சத்தியவ்ரதன் எனும் மிகுந்த வலிமையுடைய இளைஞன் பிறந்தான்।

Verse 48

पाणिग्रहणमंत्राणां विघ्रं चक्रे महात्मभिः । येन भार्य्या हृता पूर्वं कृतोद्वाहः परस्य वै

அவன் அந்த மகாத்மர்களால் பாணிகிரஹண (திருமண) மந்திரங்களில் தடையை ஏற்படுத்தினான்—ஏனெனில் அவர்கள் முன்பு மற்றொருவரின் முறையாக மணமான மனைவியை அபகரித்திருந்தனர்।

Verse 49

बलात्कामाच्च मोहाच्च संहर्षाच्च यदोत्कटात् । जहार कन्यां कामाच्च कस्यचित्पुरवासिनः

வலிமை, காமம், மயக்கம், தீவிர வேகத்தால் உந்தப்பட்டு அவன்—ஆசையால்—ஒரு நகரவாசியின் கன்னியைக் கடத்தினான்।

Verse 50

अधर्मसंगिनं तं तु राजा त्रय्यारुणिस्त्यजन् । अपध्वंसेति बहुशोऽवदत्क्रोधसमन्वितः

அதர்மத்துடன் சேர்ந்திருந்த அவனை விட்டு விலகிய அரசன் த்ரய்யாருணி கோபம் நிறைந்து மீண்டும் மீண்டும் கூறினான்—“அழிந்து போ! அகன்று போ!”

Verse 51

पितरं सोऽब्रवीन्मुक्तः क्व गच्छामीति वै तदा । वस श्वपाकनिकटे राजा प्राहेति तं तदा

அப்போது விடுதலை பெற்றவன் தந்தையிடம்—“இப்போது நான் எங்கே போவேன்?” என்றான். அதற்கு அரசன்—“ச்வபாகன் (சண்டாளன்) குடியிருப்பின் அருகே வாழ்” என்று கூறினான்.

Verse 52

स हि सत्यव्रतस्तेन श्वपाकवसथांतिके । पित्रा त्यक्तोऽवसद्वीरो धर्मपालेन भूभुजा

அவன் சத்தியவிரதத்தில் நிலைத்த வீரன்; ஆகவே தந்தையால் கைவிடப்பட்டு சண்டாளர்களின் குடியிருப்பருகே வாழ்ந்தான்; தர்மபாலன் எனும் நீதிமான் அரசன் அவனைப் பாதுகாத்தான்.

Verse 53

ततस्त्रय्यारुणी राजा विरक्तः पुत्रकर्मणा । स शंकरतपः कर्त्तुं सर्वं त्यक्त्वा वनं ययौ

அப்போது திரய்யாருணீ அரசன், மகனின் செயல் காரணமாக வைராக்யம் கொண்டு, அனைத்தையும் துறந்து, ஸ்ரீசங்கரருக்குத் தவம் செய்ய வனத்திற்குச் சென்றான்।

Verse 54

ततस्तस्य स्व विषये नावर्षत्पाकशासनः । समा द्वादश विप्रर्षे तेनाधर्मेण वै तदा

பின்னர் அந்த அதர்மத்தின் காரணமாக பாகசாசனன் (இந்திரன்) தன் நாட்டில் மழை பொழியச் செய்யவில்லை; முனிவரே, அப்போது பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் மழையின்மை ஏற்பட்டது।

Verse 55

दारां तस्य तु विषये विश्वामित्रो महातपाः । संत्यज्य सागरानूपे चचार विपुलं तपः

ஆனால் அவன் மனைவியைப் பற்றிய விஷயத்தில், மகாதபஸ்வி விஸ்வாமித்ரர் அவளைத் துறந்து கடற்கரைக்கு சென்று பெருந்தவம் செய்தார்।

Verse 56

तस्य पत्नी गले बद्ध्वा मध्यमं पुत्रमौरसम् । शेषस्य भरणार्थाय व्यक्रीणाद्गोशतेन च

அப்போது அவன் மனைவி, நடுப்பிள்ளையான தன் இயற்பிறந்த மகனை கழுத்தில் கட்டி, மீதமுள்ளவர்களைப் போஷிக்க நூறு மாடுகளுக்காக விற்றாள்।

Verse 57

तां तु दृष्ट्वा गले बद्धं विक्रीणंती स्वमात्मजम् । महर्षिपुत्रं धर्म्मात्मा मोचयामास तं तदा

அவள் தன் மகனை—கழுத்தில் கட்டப்பட்ட நிலையில்—விற்பதைப் பார்த்ததும், தர்மாத்மா அப்போது உடனே அந்த மகரிஷியின் மகனான சிறுவனை விடுவித்தார்।

Verse 59

तदारभ्य स पुत्रस्तु विश्वामित्रस्य वै मुनेः । अभवद्गालवो नाम गलबंधान्महातपाः

அந்நாளிலிருந்து முனி விஸ்வாமித்ரரின் மகன் ‘காலவ’ எனப் பெயர் பெற்றான்—கழுத்துப் பந்தத்தினால் அப்பெயர்—அவன் மகா தவசியாக விளங்கினான்।

Verse 578

सत्यव्रतो महाबाहुर्भरणं तस्य चाकरोत् । विश्वामित्रस्य तुष्ट्यर्थमनुक्रोशार्थमेव च

மகாபாகு சத்தியவ்ரதன் அவனுக்குப் போஷணம் செய்தான்—விசுவாமித்ரரைத் திருப்திப்படுத்தவும், கருணையினாலும் கூட।