Saṃjñā–Chāyā Upākhyāna: Sūrya-tejas, Substitution, and the Birth of Manu, Yama, and Yamunā

Verse 1

सूत उवाच । विवस्वान्कश्यपाज्जज्ञे दाक्षायण्यां महाऋषेः । तस्य भार्याऽभवत्संज्ञा त्वाष्ट्री देवी सुरेणुका

சூதர் கூறினார்—தாட்சாயணியில் மகரிஷி கச்யபரிடமிருந்து விவஸ்வான் பிறந்தான். அவனுடைய மனைவி த்வஷ்டாவின் தெய்வீக மகள் ஸஞ்ஞா; அவள் சுரேணுகா எனப் புகழ்பெற்றாள்.

Verse 2

मुनेऽसहिष्णुना तेन तेजसा दुस्सहेन च । भर्तृरूपेण नातुष्यद्रूप यौवनशालिनी

முனிவரே, அழகும் இளமையும் ஒளிர்ந்த அவள், அந்தத் தாங்கமுடியாத பேரொளியைச் சகிக்க இயலவில்லை; கணவன் வடிவிலும் அவள் திருப்தியடையவில்லை.

Verse 3

आदित्यस्य हि तद्रूपमसहिष्णुस्तु तेजसः । दह्यमाना तदोद्वेगमकरोद्वरवर्णिनी

ஆதித்யனின் அந்த வடிவின் எரியூட்டும் ஒளியை அவள் தாங்க இயலவில்லை. வெப்பத்தில் எரிந்தவளாய், அந்த அழகிய நிறமுடையாள் அப்போது கலங்கித் துயருற்றாள்.

Verse 4

ऋषेऽस्यां त्रीण्यपत्यानि जनयामास भास्करः । संज्ञायां तु मनुः पूर्वं श्राद्धदेवः प्रजापतिः

ஓ முனிவரே, அவளிடத்தில் பாஸ்கரன் மூன்று பிள்ளைகளைப் பெற்றான். மேலும் ஸஞ்ஞையில் முதலில் ஸ்ராத்ததேவப் பிரஜாபதி மனு பிறந்தான்.

Verse 5

यमश्च यमुना चैव यमलौ संबभूवतुः । एवं हि त्रीण्यपत्यानि तस्यां जातानि सूर्य्यतः

யமனும் யமுனையும் இரட்டையராகப் பிறந்தனர். இவ்வாறு ஸஞ்ஞையில் சூரியனிடமிருந்து நிச்சயமாக மூன்று பிள்ளைகள் பிறந்தனர்.

Verse 6

संवर्तुलं तु तद्रूपं दृष्ट्वा संज्ञा विवस्वतः । असहंती ततश्छायामात्मनस्साऽ सृजच्छुभाम्

விவஸ்வானின் அந்தக் கடும் ஒளிமிக்க வடிவைக் கண்டு ஸஞ்ஞை தாங்க இயலவில்லை; ஆகவே தன் உட்பொருளிலிருந்து மங்களமான சாயா-வடிவை உருவாக்கினாள்.

Verse 7

मायामयी तु सा संज्ञामवोचद्भक्तितश्शुभे । किं करोमीह कार्य्यं ते कथयस्व शुचिस्मिते

அப்போது மாயாமயமான சாயை பக்தியுடன் ஸஞ்ஞையிடம் கூறினாள்—“ஓ மங்களமானவளே, இங்கே நான் உனக்காக எந்தப் பணியைச் செய்ய வேண்டும்? ஓ தூய புன்னகையுடையவளே, சொல்.”

Verse 8

संज्ञोवाच । अहं यास्यामि भद्रं ते ममैव भवनं पितुः । त्वयैतद्भवने सत्यं वस्तव्यं निर्विकारतः

ஸஞ்ஞை கூறினாள்—“நான் செல்கிறேன்; உனக்கு மங்களம் உண்டாகுக—என் தந்தையின் இல்லத்திற்கே. ஆனால் ஓ ஸத்யே, நீ இவ்வீட்டில் உண்மையாய், மாற்றமின்றி அமைதியுடன் தங்க வேண்டும்.”

Verse 9

इमौ मे बालकौ साधू कन्या चेयं सुमध्यमा । पालनीयाः सुखेनैव मम चेदिच्छसि प्रियम्

என் இந்த இரு சிறுவர்களும் நற்குணமுடையோர், ஒழுக்கமுடையோர்; இக்கன்னி சுமத்தியமா. எனக்குப் பிரியமானதைச் செய்ய விரும்பினால், இவர்களை மென்மையுடன் காத்து நலமுடன் வைத்திரு.

Verse 10

छायोवाच । आकेशग्रहणाद्देवि सहिष्येऽहं सुदुष्कृतम् । नाख्यास्यामि मतं तुभ्यं गच्छ देवि यथासुखम्

சாயை கூறினாள்—தேவி, நீ என் தலைமுடியைப் பிடித்து செய்த கடும் அநியாயத்தை நான் தாங்குவேன். உனக்கு என் கருத்தைச் சொல்லமாட்டேன். தேவி, உனக்குப் பிடித்தபடி சுகமாகச் செல்.

Verse 11

सूत उवाच । इत्युक्ता साऽगमद्देवी व्रीडिता सन्निधौ पितुः । पित्रा निर्भर्त्सिता तत्र नियुक्ता सा पुनः पुनः

சூதர் கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும், தேவி வெட்கமுற்று தந்தையின் முன்னிலையில் சென்றாள். அங்கே தந்தை அவளை கண்டித்து, மீண்டும் மீண்டும் அதே வழியில் அவளைத் தள்ளினார்.

Verse 12

अगच्छद्वडवा भूत्वाऽऽच्छाद्यरूपं ततस्त्वकम् । कुरुंस्तदोत्तरान्प्राप्य नृणां मध्ये चचार ह

பின்பு அவள் குதிரைமாதின் வடிவம் கொண்டு, தன் உண்மை உருவை மறைக்கும் போர்வையால் மூடி வெளியே சென்றாள். குருநாடு மற்றும் வடநிலங்களை அடைந்து, மனிதர்களிடையே உலாவினாள்.

Verse 13

संज्ञां तां तु रविर्मत्वा छायायां सुसुतं तदा । जनयामास सावर्णिं मनुं वै सविता किल

ஆனால் சூரியன் சாயையைச் சஞ்ஞை என எண்ணி, அப்போது அவளிடத்தில் ஒரு உயர்ந்த மகனைப் பெற்றான். உண்மையில் சவிதா சாவர்ணி மனுவை உருவாக்கினான்.

Verse 14

संज्ञाऽनु प्रार्थिता छाया सा स्वपुत्रेऽपि नित्यशः । चकाराभ्यधिकं स्नेहं न तथा पूर्वजे सुते

சஞ்ஞையின் வேண்டுதலால் தூண்டப்பட்ட சாயை, நாள்தோறும் தன் சொந்த மகனிடம் அதிகமான பாசத்தைச் செலுத்தினாள்; ஆனால் மூத்த மகனிடம் அவ்வாறு இல்லை.

Verse 15

अनुजश्चाक्षमस्तत्तु यमस्तं नैव चक्षमे । स सरोषस्तु बाल्याच्च भाविनोऽर्थस्य गौरवात्

ஆனால் அவனுடைய இளைய சகோதரன் யமன் அதைத் தாங்க இயலவில்லை; அவனைச் சகிக்கவே இல்லை. இளமை காரணமாகவும், அதனால் வரவிருக்கும் விளைவுக்கு மிகுந்த முக்கியத்துவம் கொடுத்ததாலும் அவன் கோபத்தால் நிரம்பினான்.

Verse 16

छायां संतर्जयामास यदा वैवस्वतो यमः । तं शशाप ततः क्रोधाच्छाया तु कलुषीकृता

வைவஸ்வத யமன் சாயையை அச்சுறுத்தியபோது, கலக்கத்தால் மாசடைந்த சாயை கோபத்தில் அவனைச் சபித்தாள்.

Verse 17

चरणः पततामेष तवेति भृशरोषितः । यमस्ततः पितुस्सर्वं प्रांजलिः प्रत्यवेदयत्

மிகுந்த கோபத்துடன் யமன், “இந்தப் பாதம் உன் மேல் விழுக” என்று கூறினான். பின்னர் கைகூப்பி நடந்த அனைத்தையும் தந்தையிடம் தெரிவித்தான்.

Verse 18

भृशं शाप भयोद्विग्नस्संज्ञावाक्यैर्विचेष्टितः । मात्रा स्नेहेन सर्वेषु वर्तितव्यं सुतेषु वै

சாபத்தின் அச்சத்தால் மிகுந்த கலக்கமுற்ற அவன், குறிப்புகளாலும் மறைமொழிகளாலும் நிலையைச் சமாளிக்க முயன்றான். உண்மையில், தாய் தன் பிள்ளைகள் அனைவரிடமும் சமமான அன்புடன் நடக்க வேண்டும்.

Verse 19

स्नेहमस्मास्वपाकृत्य कनीयांसं बिभर्ति सा । तस्मान्मयोद्यतः पादस्तद्भवान् क्षंतुमर्हति

எங்கள்மீது இருந்த அன்பை ஒதுக்கி அவள் இளையவனைத் தாங்குகிறாள்; ஆகவே கோபத்தில் என் பாதம் உயர்ந்தது—தாங்கள் தயை செய்து இதை மன்னிக்க வேண்டும்।

Verse 20

शप्तोहमस्मि देवेश जनन्या तपतांवर । तव प्रसादाच्चरणो न पतेन्मम गोपते

தேவேசனே, தவசிகளில் சிறந்த என் தாய் என்னை சபித்தாள்; ஆனால் கோபதே, உன் அருளால் என் பாதங்கள் வழுக்காமல், நான் பாதையிலிருந்து விழாமல் இருக்கட்டும்।

Verse 21

सवितोवाच । असंशयं पुत्र महद्भविष्यत्यत्र कारणम् । येन त्वामाविशत्क्रोधो धर्मज्ञं सत्यवादिनम्

சவிதா கூறினாள்—மகனே, ஐயமின்றி இங்கே ஒரு பெரிய காரணம் உள்ளது. தர்மத்தை அறிந்தும் சத்தியம் பேசும் உன்னுள் கோபம் எதனால் புகுந்தது?

Verse 22

न शक्यते तन्मिथ्या वै कर्त्तुं मातृवचस्तव । कृमयो मांसमादाय गमिष्यंति महीतले

உன் தாயின் சொல்லை பொய்யாக்க இயலாது. புழுக்கள் மாம்சத்தை எடுத்துக்கொண்டு பூமித்தளத்தில் அலைவார்கள்.

Verse 23

तद्वाक्यं भविता सत्यं त्वं च त्रातौ भविष्यसि । कुरु तात न संदेहं मनश्चाश्वास्य स्वं प्रभो

அச்சொல் நிச்சயமாக உண்மையாகும்; நீயும் ரட்சகராவாய். மகனே, செய்—சந்தேகிக்காதே. ஆண்டவனே, முதலில் உன் மனத்தை நிலைநிறுத்தி ஆறுதல் பெறுவாயாக.

Verse 24

सूत उवाच । इत्युक्त्वा तनयं सूर्यो यमसंज्ञं मुनीश्वर । आदित्यश्चाब्रवीत्तान्त्तु छायां क्रोधसमन्वितः

சூதர் கூறினார்—ஓ முனீஸ்வரா, யமன் எனப் பெயருடைய தன் மகனிடம் இவ்வாறு சொல்லிவிட்டு, ஆதித்ய சூரியன் கோபம் நிறைந்து சாயையிடம் பேசினான்.

Verse 25

सूर्य उवाच । हे प्रिये कुमते चंडि किं त्वयाऽऽचरितं किल । किं तु मेऽभ्यधिकः स्नेह एतदाख्यातुमर्हसि

சூரியன் கூறினான்—ஓ பிரியே, ஓ குமதி சண்டீ, நீ உண்மையில் என்ன செய்தாய்? ஆனால் உன்னிடம் எனது பாசம் அதிகம்; ஆகவே இதை எனக்கு வெளிப்படுத்த வேண்டும்.

Verse 26

सूत उवाच । सा रवेर्वचनं श्रुत्वा यथा तथ्यं न्यवेदयत् । निर्दग्धा कामरविणा सांत्वयामास वै तदा

சூதர் கூறினார்—ரவி சொற்களை கேட்டவுடன், உண்மை எப்படியோ அப்படியே அவள் தெரிவித்தாள். பின்னர் காமரூப சூரியன் போல் எரித்த தாபத்தால் தகைந்து, அந்நேரம் அவனை/அவளை ஆறுதல் கூறி அமைதிப்படுத்தினாள்.

Verse 27

छायोवाच । तवातितेजसा दग्धा इदं रूपं न शोभते । असहंती च तत्संज्ञा वने वसति शाद्वले

சாயை கூறினாள்—உன் மிகுந்த தேஜஸால் தகைந்து, இந்த உருவம் இனி அழகுறாது. அந்த நிலையைக் தாங்க இயலாமல், அதே பெயரால் அறியப்படும் அவள் காட்டில் புல்வெளித் தரையில் வாழ்கிறாள்.

Verse 28

श्लाघ्या योगबलोपेता योगमासाद्य गोपते । अनुकूलस्तु देवेश संदिश्यात्ममयं मतम्

ஓ கோபதே! புகழத்தக்கவளும் யோகபலத்தால் நிறைந்தவளும் ஆன அவள், யோகசமாதியை அடைந்து, அருள்மிகு மனத்துடன் இருந்த தேவேசரிடம் ஆத்மமயமான உபதேசத்தை அறிவித்தாள்.

Verse 29

रूपं निवर्तयाम्यद्य तव कांतं करोम्यहम् । सूत उवाच । तच्छ्रुत्वाऽपगतः क्रोधो मार्तण्डस्य विवस्वतः

“இன்று நான் என் ரூபத்தை அடக்கி, உனக்குப் பிரியமானதாக மாற்றுவேன்.” என்று. சூதர் கூறினார்—இதைக் கேட்டவுடன் விவஸ்வான் மார்த்தாண்டனின் கோபம் தணிந்தது.

Verse 30

भ्रमिमारोप्य तत्तेजः शातयामास वै मुनिः । ततो विभ्राजितं रूप तेजसा संवृतेन च

அந்த ஒளியைச் சுழலும் சக்கரத்தின் மீது ஏற்றி, முனிவர் அதை நிச்சயமாக வெட்டச் செய்தார். அப்போது மிகப் பிரகாசமான ஒரு ரூபம் வெளிப்பட்டது; ஆனால் அது தன் சொந்த தேஜஸால் மூடப்பட்டும் சூழப்பட்டும் இருந்தது.

Verse 31

कृतं कांततरं रूपं त्वष्ट्रा तच्छुशुभे तदा । ततोभियोगमास्थाय स्वां भार्य्यां हि ददर्श ह

அப்போது த்வஷ்டா இன்னும் அதிகக் காந்திமிக்க ஒரு ரூபத்தை உருவாக்கினார்; அது அந்நேரம் மிகச் சிறப்பாக ஒளிர்ந்தது. பின்னர் தீவிர ஆசையால் உந்தப்பட்டு, தன் மனைவியையே அவர் கண்டார்.

Verse 32

अधृष्यां सर्वभूतानां तेजसा नियमेन च । सोऽश्वरूपं समास्थाय गत्वा तां मैथुनेच्छया

தன் தேஜஸும் நியமப் பலமும் காரணமாக அவர் எல்லா உயிர்களுக்கும் அணுகமுடியாதவர். அவர் குதிரை ரூபம் ஏற்று, சங்கம ஆசையால் உந்தப்பட்டு அவளிடம் சென்றார்.

Verse 33

मैथुनाय विचेष्टंतीं परपुंसोभिशंकया । मुखतो नासिकायां तु शुक्रं तत् व्यदधान्मुने

முனிவரே, சங்கமத்திற்காக அசைவுகள் செய்துகொண்டிருந்த அவளைப் பார்த்து, வேறு ஆண் ஒருவர் அணுகிவிடுவாரோ என்ற அச்சத்தால், அவர் தன் விந்துவை வாயிலிருந்து மூக்குத் துளைக்குள் செலுத்தச் செய்தார்.

Verse 34

देवौ ततः प्रजायेतामश्विनौ भिषजां वरौ । नासत्यौ तौ च दस्रौ च स्मृतौ द्वावश्विनावपि

அதன்பின் வைத்தியர்களில் சிறந்த இரு தெய்வீக அஸ்வினர்கள் பிறந்தனர். அவர்கள் நாசத்யன் மற்றும் தஸ்ரன் என நினைவுகூரப்படுகின்றனர்; அந்த இருவரே ‘இரு அஸ்வினர்கள்’ எனப் புகழ்பெற்றோர்.

Verse 35

इति श्रीशिवमहापुराणे पञ्चम्यामुमासंहितायां मन्वन्तरकीर्तने वैवस्वतवर्णनं नाम पचत्रिंशोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீசிவ மகாபுராணத்தின் ஐந்தாம் பகுதியான உமாசம்ஹிதையில், மன்வந்தரக் கீர்த்தனப் பகுதியில் ‘வைவஸ்வத (மன்வந்தர) வர்ணனம்’ எனும் முப்பத்தைந்தாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.

Verse 36

पत्या तेन गृहं प्रायात्स्वं सती मुदितानना । मुमुदातेऽथ तौ प्रीत्या दंपतो पूर्वतोधिकम्

கணவருடன் சேர்ந்து, மகிழ்ச்சியால் ஒளிரும் முகத்துடன் சதி தன் இல்லத்திற்குத் திரும்பினாள். பின்னர் அந்த தெய்வத் தம்பதியர் பரஸ்பர அன்பால் முன்பைவிட மேலும் பெரிதும் மகிழ்ந்தனர்.

Verse 37

यमस्तु कर्मणा तेन भृशं पीडितमानसः । धर्मेण रंजयामास धर्मराज इमा प्रजाः

அந்தச் செயலில் யமனின் மனம் மிகுந்த துயருற்றது; பின்னர் தர்மத்தின் வழியே இப்பிரஜைகளை மகிழ்வித்தான். இவ்வாறு தர்மராஜன் தர்மநியமத்தால் மக்களை வழிநடத்தினான்.

Verse 38

लेभे स कर्मणा तेन धर्मराजो महाद्युतिः । पितॄणामाधिपत्यं च लोकपालत्वमेव च

அந்தக் கர்மத்தின் பயனால் மகாத்யுதிமான் தர்மராஜன் பித்ருலோகத்தின் ஆதிபத்தியத்தையும், உலகங்களை காக்கும் லோகபாலப் பதவியையும் பெற்றான்.

Verse 39

मनुः प्रजापतिस्त्वासीत्सावर्णिस्स तपोधनः । भाव्यः स कर्मणा तेन मनोस्सावर्णिकेंतरे

சாவர்ணி உண்மையிலே மனுவும், பிரஜாபதியும், தவத்தின் நிதியுமாயிருந்தான். அவன் செய்த கர்மப் புண்ணியத்தால் வைவைஸ்வத மனுவுக்குப் பின் வரும் சாவர்ணி மன்வந்தரத்தில் மீண்டும் மனுவாவான்.

Verse 40

मेरुपृष्ठे तपो घोरमद्यापि चरते प्रभुः । यवीयसी तयोर्या तु यमी कन्या यशस्विनी

மேரு மலையின் முதுகில் ஆண்டவன் இன்றும் கடுந்தவம் செய்கிறான். அந்த இருவருக்கும் பிறந்த இளைய மகள் புகழ்மிகு யமீ ஆவாள்.

Verse 41

अभवत्सा सरिच्छ्रेष्ठा यमुना लोकपा वनी । मनुरित्युच्यते लोके सावर्णिरिति चोच्यते

அப்போது யமுனை நதிகளில் சிறந்தவளாகவும், உலகங்களைப் புனிதப்படுத்துபவளாகவும் ஆனாள். உலகில் அவள் ‘மனு’ என்றும், ‘சாவர்ணி’ என்றும் அழைக்கப்படுகிறாள்.

Verse 42

य इदं जन्म देवानां शृणुयाद्धारयेत्तु वा । आपदं प्राप्य मुच्येत प्राप्नुयात्सुमहद्यशः

தேவர்களின் பிறப்புக் கதையை யார் கேட்கிறாரோ அல்லது நினைவில் தாங்குகிறாரோ, துன்பம் வந்தபோது அந்த ஆபத்திலிருந்து விடுபட்டு மிகுந்த புகழை அடைவார்.