Dehāśucitā-vicāraḥ (Inquiry into the Impurity of the Body)

Verse 1

सनत्कुमार उवाच । शृणु व्यास महाबुद्धे देहस्याशुचितां मुने । महत्त्वं च स्वभावस्य समासात्कथयाम्यहम्

சனத்குமாரர் கூறினார்—மகாபுத்தியுடைய வ்யாசரே, முனிவரே, கேளுங்கள். உடலின் அசுத்தத்தையும், ஸ்வபாவத்தின் மாபெரும் மகத்துவத்தையும் நான் சுருக்கமாக உரைக்கிறேன்.

Verse 2

शुक्रशोणितसंयोगाद्देहस्संजायते यतः । नित्यं विण्मूत्रसंपूर्णस्तेनायमशुचिस्स्मृतः

இந்த உடல் சுக்கிரம்-சோணிதம் சேர்வதால் தோன்றுகிறது; எப்போதும் மலம்-மூத்திரம் நிறைந்ததே; ஆகவே இது அசுத்தம் எனக் கூறப்படுகிறது. சைவ ஞானத்தின் பார்வையில் இவ்வுணர்வு வைராக்யத்தை எழுப்பி, நாசமடையும் உடலாசக்தியை நீக்கி, விடுதலை அளிக்கும் தூய பதி பரமசிவன் நோக்கி சாதகனைத் திருப்புகிறது.

Verse 3

यथांतर्विष्ठया पूर्णश्शुचिमान्न बहिर्घटः । शोध्यमानो हि देहोऽयं तेनायमशुचिस्ततः

வெளியில் தூயதாகத் தோன்றினாலும் உள்ளே மலத்தால் நிரம்பிய குடம் உண்மையில் தூயதல்ல; அதுபோலத் தொடர்ந்து சுத்தம் செய்ய வேண்டிய இந்த உடல் இயல்பாகவே அசுத்தம்.

Verse 4

संप्राप्यातिपवित्राणि पंचगव्यहवींषि चा । अशुचित्वं क्षणाद्यांति किमन्यदशुचिस्ततः

மிகவும் புனிதப்படுத்தும் பொருட்கள்—பஞ்சகவ்யமும் ஹோமத்தின் புனித ஆஹுதிகளும்—தொடர்புற்றவுடன் அசுத்தம் கணநேரத்தில் நீங்குகிறது; அப்படியிருக்க வேறு எந்த அசுத்தம் மீதமிருக்கும்?

Verse 5

हृद्यान्यप्यन्नपानानि यं प्राप्य सुरभीणि च । अशुचित्वं प्रयांत्याशु किमन्यदशुचिस्ततः

இனிய உணவு-பானங்களும் நறுமணப் பொருள்களும் கூட அவனைத் தொட்டவுடன் விரைவில் அசுத்தமடைகின்றன. ஆக, அவன் அசுத்தன் என்பதற்கு வேறு என்ன சான்று வேண்டும்?

Verse 6

हे जनाः किन्न पश्यंति यन्निर्याति दिनेदिने । स्वदेहात्कश्मलं पूतिस्तदाधारः कथं शुचिः

மக்களே, நாள்தோறும் உடலிலிருந்து என்ன வெளியேறுகிறது என்பதை நீங்கள் ஏன் காணவில்லை? தன் உடலிலிருந்தே மாசும் துர்நாற்றமும் இடையறாது வெளிப்படுகின்றன; அப்படியிருக்க அதன் ஆதாரமான இந்த உடல் எவ்வாறு தூயது எனப்படும்?

Verse 7

देहस्संशोध्यमानोऽपि पंचगव्यकुशांबुभिः । घृष्यमाण इवांगारो निर्मलत्वं न गच्छति

உடலை பஞ்சகவ்யமும் குசைநீரும் கொண்டு சுத்திகரித்தாலும், அது உண்மையான நிர்மலத்தைக் அடையாது—உரைத்தாலும் கரியங்கல் களங்கமற்றதாகாதது போல.

Verse 8

स्रोतांसि यस्य सततं प्रभवंति गिरेरिव । कफमूत्रपुरीषाद्यैस्स देहश्शुध्यते कथम्

மலையிலிருந்து நீரூற்றுகள் இடையறாது பாய்வதுபோல், கபம், மூத்திரம், மலம் முதலியன தொடர்ந்து வெளிவரும் இந்த உடல் எவ்வாறு தூய்மையடையும்?

Verse 9

सर्वाशुचिनिधानस्य शरीरस्य न विद्यते । शुचिरेकः प्रदेशोऽपि विण्मूत्रस्य दृतेरिव

இந்த உடல் எல்லா அசுத்தங்களின் இருப்பிடம்; இதில் உண்மையில் தூய்மையான ஒரு இடம்கூட இல்லை—மலம், மூத்திரம் நிரம்பிய தோல் பை போல.

Verse 10

सृष्ट्वात्मदेहस्रोतांसि मृत्तोयैः शोध्यते करः । तथाप्यशुचिभांडस्य न विभ्रश्यति किं करः

உடலின் வழிகள், துளைகள் உருவான பின் கையை மண்ணும் நீரும் கொண்டு கழுவலாம்; ஆனாலும் அசுத்தப் பாத்திரத்தைத் தொட்டால் அந்த மாசு கையில் ஒட்டாமல் போகுமா?

Verse 11

कायस्सुगंधधूपाद्यैर्य न्नेनापि सुसंस्कृतः । न जहाति स्वभावं स श्वपुच्छमिव नामितम्

நறுமணம், தூபம் முதலியவற்றால் எவ்வளவு முயன்று செம்மைப்படுத்தினாலும் உடல் தன் இயல்பை விடாது—அழுத்தி நேராக்கிய நாயின் வால் நிலைக்காதது போல.

Verse 12

यथा जात्यैव कृष्णोर्थः शुक्लस्स्यान्न ह्युपायतः । संशोद्ध्यमानापि तथा भवेन्मूर्तिर्न निर्मला

இயல்பாகவே கருப்பானது எந்த வழியாலும் வெள்ளையாகாது; அதுபோல இயல்பாகவே அசுத்தமான மூர்த்தி மீண்டும் மீண்டும் சுத்திகரித்தாலும் உண்மையில் நிர்மலமாவதில்லை.

Verse 13

जिघ्रन्नपि स्वदुर्गंधं पश्यन्नपि स्वकं मलम् । न विरज्येत लोकोऽयं पीडयन्नपि नासिकाम्

தன் துர்நாற்றத்தை நுகர்ந்தாலும், தன் அழுக்கைக் கண்டாலும்—அது மூக்கையே வதைத்தாலும்—இந்த உலகம் விரக்தியடைவதில்லை; உடல் மயக்கத்தின் பிணைப்பு இப்படியே.

Verse 14

अहो मोहस्य माहात्म्यं येनेदं छादितं जगत् । शीघ्रं पश्यन्स्वकं दोषं कायस्य न विरज्यते

அஹோ, மயக்கத்தின் மகிமை எத்தனை! அதனால் இந்த உலகமெல்லாம் மறைக்கப்பட்டுள்ளது. தன் குறையை விரைவில் கண்டாலும், உடலின்மேல் உடனே விரக்தி பிறப்பதில்லை.

Verse 15

स्वदेहस्य विगंधेन न विरज्येत यो नरः । विरागकारणं तस्य किमेतदुपदिश्यते

தன் உடலின் துர்நாற்றமும் அசுத்தமும் கண்டும் விரக்தி அடையாத மனிதனுக்கு, உபதேசத்தால் வேறு எந்த வைராக்யக் காரணத்தைச் சொல்ல இயலும்?

Verse 16

सर्वस्यैव जगन्मध्ये देह एवाशुचिर्भवेत् । तन्मलावयवस्पर्शाच्छुचिरप्यशुचिर्भवेत्

இந்த உலகில் அனைவருக்கும் உடலே உண்மையில் அசுத்தம்; உடலின் மலின உறுப்புகளும் சுரப்பிகளும் தொடுதலால் தூயவரும் அசுத்தராகிறார்.

Verse 17

गंधलेपापनोदार्थ शौचं देहस्य कीर्तितम् । द्वयस्यापगमाच्छुद्धिश्शुद्धस्पर्शाद्विशुध्यति

உடலின் சௌசம் என்பது துர்நாற்றமும் மாசு பூச்சும் அகற்றுவதாகச் சொல்லப்படுகிறது. இவ்விரண்டும் நீங்கினால் தூய்மை உண்டாகும்; தூயதின் தொடுதலால் முழுமையாகத் தூய்மையடைகிறான்.

Verse 18

गंगातोयेन सर्वेण मृद्भारैः पर्वतोपमैः । आमृत्योराचरेच्छौचं भावदुष्टो न शुध्यति

ஒருவன் முழு கங்கைநீராலும் நீராடி, மலைபோன்ற மண் குவியல்களால் உடலைப் பூசி, மரணம்வரை வெளிப்புறச் சௌசத்தைச் செய்தாலும்—உள்ளுணர்வு கெட்டவன் தூய்மையடையான்.

Verse 19

तीर्थस्नानैस्तपोभिर्वा दुष्टात्मा नैव शुध्यति । श्वदृतिः क्षालिता तीर्थे किं शुद्धिमधिगच्छति

தீர்த்தஸ்நானங்களாலோ தவங்களாலோ தீய மனம் கொண்டவன் எவ்விதமும் தூய்மையடையான். தீர்த்தத்தில் நாயின் தோலைக் கழுவினால் அது என்ன தூய்மையை அடையும்?

Verse 20

अंतर्भावप्रदुष्टस्य विशतोऽपि हुताशनम् । न स्वर्गो नापवर्गश्च देहनिर्दहनं परम्

உள்ளுணர்வு மாசடைந்தவனுக்கு புனித அக்னியில் நுழைந்தாலும் சொர்க்கமோ முக்தியோ இல்லை; அது உச்சமான எரிப்பு—உடலின் அழிவே—மட்டும் தரும்.

Verse 21

सर्वेण गांगेन जलेन सम्यङ् मृत्पर्वतेनाप्यथ भावदुष्टः । आजन्मनः स्नानपरो मनुष्यो न शुध्यतीत्येव वयं वदामः

நாங்கள் கூறுகிறோம்: உள்ளுணர்வு கெட்டவன் தூய்மையடையான்—அவன் முழு கங்கைநீராலும் முறையாக நீராடினாலும், புனித மலைகளின் தூய மண்ணையும் பயன்படுத்தினாலும், பிறப்பிலிருந்து நீராடுதலிலேயே ஈடுபட்டிருந்தாலும் கூட.

Verse 22

प्रज्वाल्य वह्निं घृततैलसिक्तं प्रदक्षिणावर्तशिखं महांतम् । प्रविश्य दग्धस्त्वपि भावदुष्टो न धर्ममाप्नोति फलं न चान्यत

நெய், எண்ணெய் ஊற்றி வளர்த்த, வலப்புறம் சுழலும் மங்களச் சுடர்களையுடைய பெரும் தீயை ஏற்றி அதில் நுழைந்து எரிந்தாலும்—உள்ளநோக்கம் கெட்டிருந்தால், தர்மமும் கிடையாது; ஆன்மீகப் பயனும் இல்லை.

Verse 23

इति श्रीशिवमहापुराणे पञ्चम्यामुमासंहितायां संसारचिकित्सायां देहा शुचित्वबाल्याद्यवस्थादुःखवर्णनं नाम त्रयोविंशोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ சிவமஹாபுராணத்தின் ஐந்தாம் பகுதியான உமாசம்ஹிதையில், ‘ஸம்ஸார-சிகித்ஸா’ பிரிவில், ‘உடலின் சுத்தி-அசுத்தி மற்றும் பால்யம் முதலிய நிலைகளால் உண்டாகும் துயரங்களின் விளக்கம்’ எனும் இருபத்திமூன்றாம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது.

Verse 24

भावशुद्धिः परं शौचं प्रमाणे सर्वकर्मसु । अन्यथाऽऽलिंग्यते कांता भावेन दुहितान्यथा

உள்ளநோக்கின் தூய்மையே உயர்ந்த சுத்தம்; எல்லாச் செயல்களிலும் அதுவே உண்மையான அளவுகோல். இல்லையெனில் மனப்பிழையால் காதலியை மகளெனவும், மகளை காதலியெனவும் எண்ணி அணைத்துவிடலாம்.

Verse 25

मनसो भिद्यते वृत्तिरभिन्नेष्वपि वस्तुषु । अन्यथैव सुतं नारी चिन्तयत्यन्यथा पतिम्

பொருள்கள் இயல்பில் ஒன்றே போல இருந்தாலும் மனத்தின் இயக்கம் வேறுபடுகிறது. ஆகவே பெண் மகனை ஒரு விதமாகவும், கணவரை மற்றொரு விதமாகவும் நினைக்கிறாள்.

Verse 26

पश्यध्वमस्य भावस्य महाभाग्यमशेषतः । परिष्वक्तोपि यन्नार्य्या भावहीनं न कामयेत्

இந்தப் பாவத்தின் மகிமையை முழுமையாகக் காணுங்கள்; அணைத்திருந்தாலும், உள்ளார்ந்த உணர்வில்லாத ஆணை பெண் விரும்பமாட்டாள்—அவ்வளவு அவசியம் உண்மைப் பாவம்।

Verse 27

नाद्याद्विविधमन्नाद्यं भक्ष्याणि सुरभीणि च । यदि चिंतां समाधत्ते चित्ते कामादिषु त्रिषु

மனம் காமம் முதலான மூன்று குற்றங்களின் எண்ணங்களில் நிலைத்திருந்தால், இருவகை அன்னமும், மணமிக்க சுவைமிகு உணவுகளும் உண்ணக் கூடாது।

Verse 28

गृह्यते तेन भावेन नरो भावाद्विमुच्यते । भावतश्शुचि शुद्धात्मा स्वर्गं मोक्षं च विंदति

மனிதன் ஏற்றுக் கொள்ளும் பாவத்தாலேயே கட்டுப்படுகிறான்; அதே பாவத்தாலேயே விடுதலையும் பெறுகிறான். தூய பாவத்தால் உள்ளம் சுத்தமடைந்து, ஸ்வர்க்கமும் மோக்ஷமும் அடைகிறான்।

Verse 29

भावेनैकात्मशुद्धात्मा दहञ्जुह्वन्स्तुवन्मृतः । ज्ञानावाप्तेरवाप्याशु लोकान्सुबहुयाजिनाम्

பாவபக்தியால் ஒருமுகமாகி உள்ளம் தூய்மையடைந்து, அவன் ஹோமத்தில் அர்ப்பணம் செய்து ஆஹுதிகளை அளித்து சிவனைப் புகழ்கிறான்; மரணத்திற்குப் பிறகும் அவன் விரைவில் ஞானப் பெறுபேற்றை அடைந்து, பல யாகங்கள் செய்தோருக்குரிய உயர்ந்த உலகங்களை அடைகிறான்।

Verse 30

ज्ञानामलांभसा पुंसां सद्वैराग्यमृदा पुनः । अविद्यारागविण्मूत्रलेपगंधविशोधनम्

உடலுடைய உயிர்களுக்கு உண்மையறிவெனும் தூய நீரும், மீண்டும் நிலையான வைராக்யமெனும் சுத்திகரிக்கும் மண்ணும்—அவித்யை, ஆசை எனும் மலமூத்திரப் படலம் மற்றும் துர்நாற்றத்தை கழுவி அகற்றுகின்றன।

Verse 31

एवमेतच्छरीरं हि निसर्गादशुचि स्मृतम् । त्वङ्मात्रसारं निःसारं कदलीसारसन्निभम्

இவ்வாறு இந்த உடல் இயல்பாகவே அசுசி எனக் கூறப்படுகிறது. இதன் சாரம் தோல்மட்டுமே எனத் தோன்றும்; உண்மையில் நிச்ஸாரம்; வாழைத்தண்டின் மையப்பித்தைப் போன்றது।

Verse 32

ज्ञात्वैवं दोषवद्देहं यः प्राज्ञश्शिथिलो भवेत् । देह भोगोद्भवाद्भावाच्छमचित्तः प्रसन्नधीः

இவ்வாறு குற்றமுள்ள உடலை அறிந்த ஞானி பற்றிலிருந்து தளர்வான். உடல் இன்பங்களிலிருந்தே உணர்வுகள் எழுகின்றன எனக் கண்டு, அவன் அமைதிச் சித்தனாய் தெளிந்த அறிவுடன் இருப்பான்.

Verse 33

सोऽतिक्रामति संसारं जीवन्मुक्तः प्रजायते । संसारं कदलीसारदृढग्राह्यवतिष्ठते

அவன் சம்சாரத்தைத் தாண்டி உடலோடு இருந்தபடியே ஜீவன்முக்தனாகிறான். அவனுக்கு உலகோட்டம் வாழைத்தண்டின் மையம் போல—உறுதியெனத் தோன்றினாலும் சாரமற்றது—பிடிக்கத்தக்கதுபோல் நிற்கும்.

Verse 34

एवमेतन्महाकष्टं जन्म दुःखं प्रकीर्तितम् । पुंसामज्ञानदोषेण नानाकार्मवशेन च

இவ்வாறு ‘பிறப்பு’ எனப்படும் மிகுந்த துன்பம் அறிவிக்கப்பட்டது. அது உடலுடையோருக்கு அறியாமைத் தவறாலும் பலவகை கர்மங்களின் வசப்படுதலாலும் ஏற்படுகிறது.

Verse 35

श्लोकार्धेन तु वक्ष्यामि यदुक्तं ग्रन्थकोटिभिः । ममेति परमं दुःखं न ममेति परं सुखम्

கோடிக் கணக்கான நூல்கள் கூறியதை நான் அரைச் செய்யுளில் சொல்கிறேன்—‘எனது’ என்ற எண்ணமே பேர்த் துயரம்; ‘எனது அல்ல’ என்ற எண்ணமே பேரின்பம்.

Verse 36

बहवोपीह राजानः परं लोक मितो गताः । निर्ममत्वसमेतास्तु बद्धाश्शतसहस्रशः

இங்கே பல அரசர்களும் பரலோகத்திற்குச் சென்றனர்; ஆயினும் பற்றின்மையுடன் இருந்தாலும் அவர்கள் இலட்சக்கணக்கில் பந்தத்தில் கட்டப்பட்டவர்களாகவே உள்ளனர்।

Verse 37

गर्भस्थस्य स्मृतिर्यासीत्सा च तस्य प्रणश्यति । संमूर्छितेन दुःखेन योनियन्त्रनिपीडनात्

கருவில் இருந்தபோது இருந்த நினைவும் அழிகிறது; ஏனெனில் யோனியந்திரத்தின் இறுக்கப் பீடனத்தால் கடும் துயரில் மயங்கி அது நசுங்குகிறது।

Verse 38

बाह्येन वायुना वास्य मोहसङ्गेन देहिनः । स्पृष्टमात्रेण घोरेण ज्वरस्समुपजायते

உடலுடையவனின் பிராணவாயு வெளிக்காற்றால் கலங்கிப் மோகப் பிணைப்பில் சிக்குகிறது; அந்தக் கொடியத் தொடுதலாலேயே காய்ச்சல் எழுகிறது।

Verse 39

तेन ज्वारेण महता सम्मोहश्च प्रजायते । सम्मूढस्य स्मृतिभ्रंशश्शीघ्रं संजायते पुनः

அந்தப் பெருங்காய்ச்சலால் மயக்கம் உண்டாகிறது; மயங்கியவனுக்கு நினைவழிவு விரைவாக மீண்டும் மீண்டும் நிகழ்கிறது।

Verse 40

स्मृतिभ्रंशात्ततस्तस्य स्मृतिर्न्नोऽपूर्वकर्मणः । रतिः संजायते तूर्णं जन्तोस्तत्रैव जन्मनि

பின்னர் நினைவழிவால் முன்கர்மங்களின் நினைவு அவனுக்கு எழாது; ஆனால் அதே பிறவியிலேயே உயிர்க்கு ரதி மற்றும் ஆசக்தி விரைவில் தோன்றும்।

Verse 41

रक्तो मूढश्च लोकोऽयं न कार्य्ये सम्प्रवर्तते । न चात्मानं विजानाति न परं न च दैवतम्

இந்த உலகம் ஆசையிலும் மயக்கத்திலும் கட்டுண்டதால் செய்யவேண்டிய கடமையில் முறையாக ஈடுபடாது. தன் ஆத்மாவையும், பரமத் தத்துவத்தையும், தெய்வத்தையும் அறியாது.

Verse 42

न शृणोति परं श्रेयस्सति कर्णेऽपि सन्मुने । न पश्यति परं श्रेयस्सति चक्षुषि तत्क्षमे

நல்ல முனிவரே! காதுகள் இருந்தும் அவன் பரம நன்மையைச் செவிமடுக்காது; திறமையான கண்கள் இருந்தும் அந்தப் பரம நன்மையைப் பார்க்காது.

Verse 43

समे पथि शनैर्गच्छन् स्खलतीव पदेपदे । सत्यां बुद्धौ न जानाति बोध्यमानो बुधैरपि

சமமான பாதையில் மெதுவாகச் சென்றாலும் அவன் ஒவ்வொரு அடியிலும் தடுமாறுவது போல. ஞானிகள் அறிவுறுத்தினாலும், உறுதியான விவேகம் இல்லாததால் உண்மையை அறியான்.

Verse 44

संसारे क्लिश्यते तेन गर्भलोभवशानुगः । गर्भस्मृतेन पापेन समुज्झितमतिः पुमान्

ஆகையால், கருப்பிறப்பின் ஆசைக்கு அடிமையாக இருப்பவன் இந்தச் சம்சாரத்தில் துன்புறுகிறான். கருப்பை நினைவு எனும் பாவத்தால் அவன் விவேகம் கைவிடப்பட்டு மயக்கமடைகிறான்.

Verse 45

इत्थं महत्परं दिव्यं शास्त्रमुक्तं शिवेन तु । तपसः कथनार्थाय स्वर्गमोक्षप्रसाधनम्

இவ்வாறு பரம மகத்தான தெய்வீக சாஸ்திரத்தைத் தபஸின் ஒழுக்கத்தை விளக்குவதற்காக ஸ்ரீசிவன் உரைத்தான்; இது ஸ்வர்க்கமும் மோட்சமும் அருளும் சாதனம்.

Verse 46

ये सत्यस्मिच्छिवे ज्ञाने सर्वकामार्थ साधने । न कुर्वन्त्यात्मनः श्रेयस्तदत्र महदद्भुतम्

அனைத்து நியாயமான விருப்பங்களையும் மனித இலக்குகளையும் நிறைவேற்ற வல்ல உண்மையான சிவஞானம் கிடைத்திருந்தும், தம் உச்ச நன்மையை நாடாதவர்கள்—இது இங்கே மிகப் பெரிய ஆச்சரியம்.

Verse 47

अव्यक्तेन्द्रियवृत्तित्वाद्बाल्ये दुःखं महत्पुनः । इच्छन्नपि न शक्नोति वक्तुं कर्त्तुं प्रतिक्रियाम्

குழந்தைப் பருவத்தில் புலன்களின் செயல்கள் இன்னும் வெளிப்படாததால் மீண்டும் பெருந்துயரம் உண்டாகிறது; விரும்பினாலும் பேசவும், எதிர்வினையாகச் செயலும் செய்யவும் இயலாது.

Verse 48

दंतोत्थाने महद्दुःखमल्पेन व्याधिना तथा । बालरोगैश्च विविधै पीडा बालग्रहैरपि

பற்கள் முளைக்கும் காலத்தில் பெருந்துன்பம் உண்டாகிறது; சிறிய நோயேனும் துன்பம் தரும். பலவகை குழந்தை நோய்களாலும், ‘பாலகிரஹ’ எனப்படும் பிடிப்புகளாலும் குழந்தை வாடுகிறது.

Verse 49

क्वचित्क्षुत्तृट्परीतांगः क्वचित्तिष्ठति संरटन् । विण्मूत्रभक्षणाद्यं च मोहाद्बालस्समाचरेत्

சில வேளைகளில் பசி, தாகம் வாட்டும் உடலுடன் அலைகிறான்; சில வேளைகளில் அங்கேயே நின்று அலறி அழுகிறான். மயக்கத்தால் குழந்தைமனம் கொண்டவன் மலமூத்திரம் உண்ணுதல் போன்ற அருவருப்பான செயல்களையும் செய்கிறான்.

Verse 50

कौमारे कर्णपीडायां मातापित्रोश्च साधनः । अक्षराध्ययनाद्यैश्च नानादुःखं प्रवर्तते

குழந்தைப் பருவத்தில் காதுக் குத்தலின் வலி, தாய்‑தந்தையரின் கட்டுப்பாடு, எழுத்துக் கல்வி முதலிய பயிற்சிகள் ஆகியவற்றால் உடலுடையவன் பலவகைத் துன்பங்களை அனுபவிக்கிறான்।

Verse 51

बाल्ये दुःखमतीत्यैव पश्यन्नपि विमूढधीः । न कुर्वीतात्मनः श्रेयस्तदत्र महदद्भुतम्

குழந்தைப் பருவத் துயரங்களைத் தாண்டியும், உண்மையைப் பார்த்தும், மயக்கமுற்ற புத்தியுடையவன் தன் ஆத்ம நலனுக்கான செயலைச் செய்யான்—இதுவே இங்கே மிகப் பெரிய அதிசயம்.

Verse 52

प्रवृत्तेन्द्रियवृत्तित्वात्कामरोगप्रपीडनात् । तदप्राप्ते तु सततं कुतस्सौख्यं तु यौवने

இந்திரியங்கள் எப்போதும் வெளிவிஷயங்களுக்கே ஓடுவதாலும், காமநோயின் துன்பத்தாலும், விரும்பியது கிடைக்காவிட்டால் இடையறாத கலக்கம் உண்டாகிறது—அப்படியிருக்க இளமையில் இன்பம் எங்கே?

Verse 53

ईर्ष्यया च महद्दुःखं मोहाद्रक्तस्य तस्य च । नेत्रस्य कुपितस्येव त्यागी दुःखाय केवलम्

பொறாமையால் பெருந்துயரம் உண்டாகிறது; மயக்கம்-பற்று மாசுபடுத்திய மனத்தார்க்கு துறவும்கூட வெறும் வேதனையாகிறது—கோபத்தால் எரியும் கண்போல்.

Verse 54

न रात्रौ विंदते निद्रां कामाग्निपरिवेदितः । दिवापि च कुतस्सौख्यमर्थोपार्जनचिंतया

காமத்தின் தீயால் சுட்டவன் இரவில் உறக்கம் பெறான்; பகலிலும் செல்வம் ஈட்டும் கவலையால் வாடும்போது இன்பம் எங்கிருந்து வரும்?

Verse 55

स्त्रीष्वध्यासितचित्तस्य ये पुंसः शुक्रबिन्दवः । ते सुखाय न मन्यन्ते स्वेदजा इव ते तथा

பெண்களில் மனம் பற்றிக்கொண்ட ஆணிடமிருந்து எழும் விந்துத் துளிகள் உண்மையான ஆனந்தத்திற்குக் காரணமெனக் கருதப்படாது; அவை வியர்வையால் பிறந்த உயிர்களைப் போல இழிவும் நிலையற்றதுமாம்.

Verse 56

कृमिभिस्तुद्यमानस्य कुष्ठिनो वानरस्य च । कंडूयनाभितापेन यद्भवेत्स्त्रिषु तद्विदः

புழுக்கள் கடித்து உண்ணும் குஷ்டமுள்ள குரங்கிற்கு எரிச்சலும் அரிப்பும் உண்டாக்கும் வேதனை எவ்வாறோ, அதே வகை வேதனை பெண்களிடமும் வெளிப்படும் என்று அறிவோர் அறிகின்றனர்.

Verse 57

यादृशं मन्यते सौख्यं गंडे पूतिविनिर्गमात् । तादृशं स्त्रीषु मन्तव्यं नाधिकं तासु विद्यते

கட்டியில் இருந்து துர்நாற்றமுள்ள புழை வெளியேறும்போது ஒருவர் இன்பம் என எண்ணுவது எவ்வாறோ, பெண்களில் எனப்படும் இன்பமும் அதே வகை என அறிக; அதற்கு மேல் ஒன்றும் அங்கே இல்லை.

Verse 58

विण्मूत्रस्य समुत्सर्गात्सुखं भवति यादृशम् । तादृशं स्त्रीषु विज्ञेयं मूढैः कल्पितमन्यथा

மலம், மூத்திரம் கழித்தபோது உண்டாகும் இன்பம் எவ்வாறோ, பெண்களுடன் காம இன்பமும் அதே வகை என அறிக; வேறென்று எண்ணுவது மூடர்களின் கற்பனை.

Verse 59

नारीष्ववस्तुभूतासु सर्वदोषाश्रयासु वा । नाणुमात्रं सुखं तासु कथितं पंचचूडया

பஞ்சசூடா கூறினாள்—“பெண்கள் சாரமற்றவை, எல்லாத் தோஷங்களின் தங்குமிடம் எனச் சொல்லப்படுகின்றனர்; அவர்களில் அணுவளவும் உண்மையான இன்பம் இல்லை.”

Verse 60

सम्माननावमानाभ्यां वियोगेनेष्टसंगमात् । यौवनं जरया ग्रस्तं क्व सौख्यमनुपद्रवम्

மரியாதை-அவமரியாதைத் தாக்கத்தாலும், பிரியமானவரின் சங்கத்திலிருந்து பிரிவினாலும், இளமை முதுமையால் விழுங்கப்படுவதாலும்—இந்த உலகில் இடையூறற்ற இன்பம் எங்கே? ஆகவே அசையாத சரணம் சிவபாதமே।

Verse 61

वलीपलितखालित्यैश्शिथिलिकृतविग्रहम् । सर्वक्रियास्वशक्तिं च जरया जर्जरीकृतम्

சுருக்கங்கள், நரை, வழுக்கை ஆகியவற்றால் உடல் தளர்கிறது; முதுமையால் மனிதன் எல்லாச் செயல்களிலும் வலுவிழந்து சிதைந்தவனாகிறான்.

Verse 62

स्त्रीपुंसयौवनं हृद्यमन्योऽन्यस्य प्रियं पुरा । तदेव जरयाग्रस्तमनयोरपि न प्रियम्

முன்பு பெண்ணும் ஆணும் கொண்ட இளமை மனதிற்கு இனிமையானது; அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் பிரியமானவர்கள். அதே இளமை முதுமையால் பிடிக்கப்படும்போது, இருவருக்கும் அது இனிமையல்லாததாகிறது.

Verse 63

अपूर्ववत्स्वमात्मानं जरया परिवर्तितम् । यः पश्यन्नपि रज्येत कोऽन्यस्तस्मादचेतनः

தன் இயல்பே முதுமையால் மாறி, முன்புபோல் இல்லாததைப் பார்த்தும் யார் பற்றுகொள்கிறாரோ, அவரைவிட அறிவிலி வேறு யார்?

Verse 64

जराभिभूतः पुरुषः पुत्रीपुत्रादिबांधवैः । आसक्तत्वाद्दुराधर्षैर्भृत्यैश्च परिभूयते

முதுமையால் அடக்கப்பட்ட மனிதன் மகள், மகன், பேரன் முதலிய உறவினரால் இகழப்படுகிறான்; மேலும் பற்றினால் முன்பு எதிர்க்கக் கடினமான பணியாளர்களாலும் அவமதிக்கப்படுகிறான்.

Verse 65

धर्ममर्थं च कामं वा मोक्षं वातिजरातुरः । अशक्तस्साधितुं तस्माद्युवा धर्मं समाचरेत्

மிகுந்த முதுமையும் நோயும் கொண்டவன் தர்மம், அர்த்தம், காமம் அல்லது மோக்ஷத்தையும் சாதிக்க இயலாதவனாகிறான். ஆகையால் இளமையிலேயே முயன்று தர்மத்தை நன்கு அனுசரிக்க வேண்டும்.