उपमन्यूपदेशः (Upamanyu’s Instruction)

Verse 1

सनत्कुमार उवाच । इत्याकर्ण्य मुनेर्वाक्यमुपमन्योर्महात्मनः । जातभक्तिर्महादेवे कृष्णः प्रोवाच तं मुनिम्

சனத்குமாரர் கூறினார்—மகாத்மா முனி உபமன்யுவின் வாக்கை இவ்வாறு கேட்ட பின், மகாதேவரிடம் பக்தி எழுந்த கிருஷ்ணன் அந்த முனிவிடம் உரைத்தான்।

Verse 2

इति श्रीशिवमहापुराणे पंचम्यामुमासंहितायां सनत्कुमारव्याससंवादे उपमन्यूपदेशो नाम द्वितीयोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ சிவமஹாபுராணத்தின் ஐந்தாம் பகுதியான உமாசம்ஹிதையில், சனத்குமாரர்–வ்யாசர் உரையாடலில் ‘உபமன்யு-உபதேசம்’ எனும் இரண்டாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.

Verse 3

सनत्कुमार उवाच । इत्याकर्ण्योपमन्युस्स मुनिश्शैववरो महान् । कृष्णवाक्यं सुप्रशस्य प्रत्युवाच कृपानिधिः

சனத்குமாரர் கூறினார்—இவ்வாறு கேட்ட மகாமுனி உபமன்யு, சைவ பக்தர்களில் சிறந்தவர்; கிருஷ்ணனின் வாக்கை மிகுந்து புகழ்ந்து, கருணைக் கடலாய் பதிலுரைத்தார்.

Verse 4

उपमन्युरुवाच । यैर्यैर्भवाराधनतः प्राप्तो हृत्काम एव हि । तांस्तान्भक्तान्प्रवक्ष्यामि शृणु त्वं वै यदूद्वह

உபமன்யு கூறினார்—பவனாகிய (ஸ்ரீசிவன்) எந்த எந்த ஆராதனை முறைகளால் இதயத்தின் விருப்பம் நிச்சயமாக நிறைவேறுகிறதோ, அந்த அந்த பக்தர்களையும் அவர்களின் வழிகளையும் நான் உரைப்பேன்; யதுகுலச் சிறந்தவனே, கேள்।

Verse 5

शर्वात्सर्वामरैश्वर्य्यं हिरण्यकशिपुः पुरा । वर्षाणां दशलक्षाणि सोऽलभच्चन्द्रशेखरात्

பண்டைக் காலத்தில் ஹிரண்யகசிபு, சர்வனாகிய சந்திரசேகரன் (பகவான் சிவன்) அருளால், எல்லா தேவர்களின்மேலும் ஆட்சி-ஐஸ்வரியத்தையும் பத்து லட்சம் ஆண்டுகளான ஆயுளையும் பெற்றான்।

Verse 6

तस्याऽथ पुत्रप्रवरो नन्दनो नाम विश्रुतः । स च शर्ववरादिन्द्रं वर्षायुतमधोनयत्

பின்னர் அவனுக்கு நந்தனன் எனப் புகழ்பெற்ற ஒரு சிறந்த மகன் பிறந்தான். மேலும் சர்வன் (சிவன்) அருளிய வரத்தால் அவன் இந்திரனை பத்தாயிரம் ஆண்டுகள் தாழ்த்தி வீழ்த்தினான்।

Verse 7

विष्णुचक्रं च तद्धोरं वज्रमाखण्डलस्य च । शीर्णं पुराऽभवत्कृष्ण तदंगेषु महाहवे

ஏ கிருஷ்ணா! அந்த மகாபோரில் விஷ்ணுவின் கொடிய சக்கரமும் இந்திரனின் வஜ்ரமும் ஆண்டவனின் அங்கங்களிலேயே முன்பு உடைந்து போயின; அவர் அவத்யன், அவரை யாரும் உண்மையில் காயப்படுத்த இயலாது।

Verse 8

न शस्त्राणि वहंत्यंगे धर्मतस्तस्य धीमतः । ग्रहस्यातिबलस्याजौ चक्रवज्रमुखान्यपि

தர்மத்தில் உறுதியாக நிற்கும் அந்த ஞானியின் உடலில் ஆயுதங்கள் ஒட்டாது. மிகுந்த வலிமையுடைய கிரஹனுடன் போரில் சக்கரம், வஜ்ரம் போன்ற ஆயுதங்களும் பயனற்றவையாகின்றன।

Verse 9

अर्द्यमानाश्च विबुधा ग्रहेण सुबलीयसा । देवदत्तवरा जघ्नुरसुरेन्द्रास्सुरान्भृशम्

மிகுந்த வலிமையுடைய கிரஹனால் அடக்கப்பட்டு தேவர்கள் துன்புறுத்தப்பட்டனர்; அப்போது தேவதத்த வரங்களால் வலிமை பெற்ற அசுரேந்திரர்கள் தேவர்களை மிகக் கடுமையாகத் தாக்கி வீழ்த்தினர்।

Verse 10

तुष्टो विद्युत्प्रभस्यापि त्रैलोक्येश्वरता मदात् । शतवर्षसहस्राणि सर्वलोकेश्वरो भवः

மகிழ்ந்து நான் வித்யுத்பிரபனுக்கும் மூவுலக அரசாட்சியை அளித்தேன்; நீ நூறு ஆயிரம் ஆண்டுகள் எல்லா உலகங்களின் ஆண்டவனாக இரு।

Verse 11

तथा पुत्रसहस्राणामयुतं च ददौ शिवः । मम चानुचरो नित्यं भविष्यस्यब्रवीदिति

அதேபோல் சிவன் (அவருக்கு) பத்தாயிரம் புதல்வர்களை அருளினார்; மேலும், ‘இனி வருங்காலத்திலும் அவன் எப்போதும் என் அனுசரனாக இருப்பான்’ என்று உரைத்தார்।

Verse 12

कुशद्वीपे शुभं राज्यमददाद्भगवान्भवः । स तस्मै शङ्करः प्रीत्या वासुदेव प्रहृष्टधीः

குஷத்வீபத்தில் பகவான் பவ (சிவன்) அவனுக்கு மங்களமான அரசை அளித்தார். ஓ வாசுதேவா, மகிழ்ந்த மனத்துடன் சங்கரன் அன்போடு அதை அவனுக்கு அருளினார்.

Verse 13

धात्रा सृष्टश्शतमखो दैत्यो वर्षशतं पुरा । तपः कृत्वा सहस्रं तु पुत्राणामलभद्भवात्

தாத்ரு (பிரம்மா) படைத்த சதமகன் என்னும் தைத்யன் பழங்காலத்தில் நூறு ஆண்டுகள் தவம் செய்தான்; அந்தத் தவத்தால் பவ (சிவன்) அருளால் அவனுக்கு ஆயிரம் புதல்வர்கள் கிடைத்தனர்.

Verse 14

याज्ञवल्क्य इति ख्यातो गीतो वेदेषु वै मुनिः । आराध्य स महादेवं प्राप्तवाञ्ज्ञानमुत्तमम्

யாஜ்ஞவல்க்யர் எனப் புகழ்பெற்று, வேதங்களில் பாடப்பட்ட அந்த முனிவர் மகாதேவனை வழிபட்டு உத்தம ஞானத்தை அடைந்தார்.

Verse 15

वेदव्यासस्तु यो नाम्ना प्राप्तवानतुलं यशः । सोऽपि शंकरमाराध्य त्रिकालज्ञानमाप्तवान्

வேதவ்யாசர் எனப் பெயர்பெற்று ஒப்பற்ற புகழ் அடைந்த அவர் கூட சங்கரனை வழிபட்டு முக்கால—கடந்த, நிகழ், வருங்கால—ஞானத்தைப் பெற்றார்.

Verse 16

इन्द्रेण वालखिल्यास्ते परिभूतास्तु शङ्करात् । लेभिरे सोमहर्तारं गरुडं सर्वदुर्जयम्

இந்திரனால் அவமதிக்கப்பட்ட வாலகில்ய முனிவர்கள் சங்கரனிடம் சரணடைந்தனர். சங்கரன் அருளால் அவர்கள் எல்லோராலும் வெல்ல முடியாத கருடனை சோமத்தைப் பறிப்பவனாகப் பெற்றனர்.

Verse 17

आपः प्रनष्टाः सर्वाश्च पूर्वरोषात्कपर्द्दिनः । शर्वं समकपालेन देवैरिष्ट्वा प्रवर्तितम्

கபர்தின் (சிவன்) முன்கோபத்தால் எல்லா நீரும் மறைந்தது. பின்னர் தேவர்கள் முழுக் கபாலப் பாத்திர அர்ப்பணத்துடன் சர்வனை வழிபட்டனர்; அந்த வழிபாட்டால் புனித ஓட்டம் மீண்டும் தொடங்கியது.

Verse 18

अत्रेर्भार्य्या चानसूया त्रीणि वर्षशतानि च । मुशलेषु निराहारा सुप्त्वा शर्वात्ततस्सुतान्

அத்திரியின் மனைவி, பத்திவிரதை அனசூயா, மூன்று நூறு ஆண்டுகள் உலக்கைகளின் மேல் படுத்து உணவின்றி இருந்தாள்; பின்னர் சர்வன் (சிவன்) அருளால் அவள் புதல்வர்களைப் பெற்றாள்.

Verse 19

दत्तात्रेयं मुनिं लेभे चन्द्रं दुर्वाससं तथा । गंगां प्रवर्तयामास चित्रकूटे पतिव्रता

அந்த பத்திவிரதை தத்தாத்ரேய முனிவரையும், சந்திரனையும், துர்வாசரையும் பெற்றாள்; மேலும் சித்ரகூட்டில் கங்கையைப் பாயச் செய்தாள்.

Verse 20

विकर्णश्च महादेवं तथा भक्तसुखावहम् । प्रसाद्य महतीं सिद्धिमाप्तवान्मधुसूदन

பக்தர்களுக்கு இன்பம் அருளும் மகாதேவரை விகர்ணனும் திருப்திப்படுத்தி மாபெரும் சித்தியை அடைந்தான்—என்று மதுசூதனன் (விஷ்ணு) கூறினான்.

Verse 21

चित्रसेनो नृपश्शंभुं प्रसाद्य दृढभक्तिमान् । समस्तनृपभीतिभ्योऽभयं प्रापातुलं च कम्

உறுதியான பக்தியுடன் அரசன் சித்ரசேனன் ஶம்புவை மகிழ்வித்து, பிற அரசர்களால் எழும் எல்லாப் பயங்களிலிருந்தும் விடுபட்ட ஒப்பற்ற அச்சமின்மையை அடைந்தான்।

Verse 22

श्रीकरो गोपिकासूनुर्नृपपूजाविलोकनात् । जातभक्तिर्महादेवे परमां सिद्धिमाप्तवान्

கோபிகையின் மகன் ஸ்ரீகரன் அரசனின் பூஜையைப் பார்த்ததும் மகாதேவரில் பக்தி எழுந்து, பரம சித்தியை அடைந்தான்।

Verse 23

चित्राङ्गदो नृपसुतस्सीमन्तिन्याः पतिर्हरे । शिवानुग्रहतो मग्नो यमुनायां मृतो न हि

ஓ ஹரி, அரசன் மகனும் சீமந்தினியின் கணவருமான சித்ராங்கதன், சிவனின் அருளால் யமுனையில் மூழ்கினாலும் உண்மையில் இறக்கவில்லை।

Verse 24

स च तक्षालयं गत्वा तन्मैत्रीं प्राप्य सुव्रतः । आयातः स्वगृहं प्रीतो नानाधनसमन्वितः

அந்த நல்விரதன் தச்சரின் பணிமனைக்கு சென்று அவர்களின் நட்பைப் பெற்று, பலவகைச் செல்வங்களுடன் மகிழ்ந்து தன் இல்லத்திற்குத் திரும்பினான்।

Verse 25

सीमंतिनी प्रिया तस्य सोमव्रतपरायणा । शिवानुग्रहतः कृष्ण लेभे सौभाग्यमुत्तमम्

ஓ கிருஷ்ணா, அவனுடைய அன்புத் துணை சீமந்தினி சோமவிரதத்தில் உறுதியாக இருந்து, சிவனின் அருளால் உத்தமமான சௌபாக்கியத்தை அடைந்தாள்।

Verse 26

तत्प्रभावाद्व्रते तस्मिन्नेको द्विजसुतः पुरा । कश्चित्स्त्रीत्वं गतो लोभात्कृतदाराकृतिश्छलात्

அந்த விரதத்தின் பிரபாவத்தால், முற்காலத்தில் ஒரு பிராமணப் புதல்வன் பேராசையால் பெண் நிலையடைந்தான்; மனைவியின் வேடம் பூண்டு வஞ்சகமாக.

Verse 27

चंचुका पुंश्चली दुष्टा गोकर्णे द्विजतः पुरा । श्रुत्वा धर्मकथां शंभोर्भक्त्या प्राप परां गतिम्

முற்காலத்தில் கோகர்ணத்தில் ‘சஞ்சுகா’ எனும் தீய, ஒழுக்கமற்ற பெண் ஒரு பிராமணரிடமிருந்து சம்புவின் தர்மக் கதையை கேட்டாள்; பக்தியால் பரமகதியை அடைந்தாள்.

Verse 28

स्वस्त्र्यनुग्रहतः पापी बिंदुगो चंचुकापतिः । श्रुत्वा शिवपुराणं स सद्गतिं प्राप शांकरीम्

தன் மனைவியின் அருளால், பாவியான பிந்துகன்—சஞ்சுகாவின் கணவன்—சிவபுராணம் கேட்டு சங்கரனின் மங்களமான சத்கதியை அடைந்தான்.

Verse 29

पिंगला गणिका ख्याता मदराह्वो द्विजाधमः । शैवमृषभमभ्यर्च्य लेभाते सद्गतिं च तौ

பிங்கலா எனப் புகழ்பெற்ற கணிகையும், மதராஹ்வ எனும் த்விஜர்களில் அதமனும்—இருவரும் சைவ வृषபன் நந்தியை வழிபட்டு சத்கதியை அடைந்தனர்.

Verse 30

महानन्दाभिधा कश्चिद्वेश्या शिवपदादृता । दृढात्पणात्सुप्रसाद्य शिवं लेभे च सद्गतिम्

மகாநந்தா எனும் ஒரு வेश्यை சிவபாதங்களில் சரணடைந்தாள். உறுதியான தீர்மானத்தால் சிவனை மிகுந்து மகிழ்வித்து சத்கதியை அடைந்தாள்.

Verse 31

कैकेयी द्विजबालाः च सादराह्वा शिवव्रता । परमं हि सुखं प्राप शिवेशव्रतधारणात्

கைகேயி, பிராமண இளம்பெண்கள், மேலும் சாதராஹ்வா—இவர்கள் சிவவிரதத்தில் நிலைத்து, சிவேசனுக்குரிய விரதத்தை ஏற்றதால் பரம ஆனந்தத்தை அடைந்தனர்।

Verse 32

विमर्षणश्च नृपतिश्शिवभक्तिं विधाय वै । गतिं लेभे परां कृष्ण शिवानुग्रहतः पुरा

ஓ கிருஷ்ணா, விமர்ஷணன் என்னும் அரசன் முறையாக சிவபக்தியை நிறுவி, பழங்காலத்தில் சிவனின் அருளால் பரம நிலையை அடைந்தான்।

Verse 33

दुर्जनश्च नृपः पापी बहुस्त्रीलंपटः खलः । शिवभक्त्या शिवं प्राप निर्लिप्तः सर्वकर्मसु

தீயவன், பாவி அரசன், பல பெண்களில் காமம் கொண்ட கொடியவனும்—சிவபக்தியால் சிவனை அடைந்து, எல்லாக் கர்மங்களிலும் பற்றற்றவனானான்।

Verse 34

सस्त्रीकश्शबरो नाम्ना शंकरश्च शिवव्रती । चिताभस्मरतो भक्त्या लेभे तद्गतिमुत्तमाम्

மனைவியுடன் இருந்த சபரன் ‘சங்கரன்’ எனப் பெயருடையவன் சிவவிரதத்தில் நிலைத்து, சிதைச் சாம்பலை பூசி பக்தியால் சிவகதியெனும் உத்தம நிலையை அடைந்தான்।

Verse 35

सौमिनी नाम चाण्डाली संपूज्याज्ञानतो हि सा । लेभे शैवीं गतिं कृष्ण शंकरानुग्रहात्परात्

சௌமினி என்னும் சண்டாளப் பெண் அறியாமையாலே ஒருமுறை வழிபட்டாலும்; ஓ கிருஷ்ணா, பரம சங்கரனின் அருளால் அவள் சைவ நிலையடைந்தாள்।

Verse 36

कौशिकश्च समाराध्य शंकरं लोक शंकरम् । ब्राह्मणोऽभूत्क्षत्रियश्च द्वितीय इव पद्मभूः

கௌசிகன் உலகநலன் அருளும் சங்கரனை முறையாக ஆராதித்தான். அப்போது அவன் பிராமணனாகவும் க்ஷத்திரியனாகவும் ஆனான்; ஒளியில் இரண்டாம் பத்மபூ (பிரம்மா) போல.

Verse 37

दुर्वासा मुनिशार्दूलश्शिवानुग्रहतः पुरा । तस्तार स्वमतं लोके शिवभक्तिं विमुक्तिदाम्

முனிவர்களில் புலியான துர்வாசர், பழங்காலத்தில் சிவனின் அருளால் உலகில் தம் உபதேசத்தை நிறுவினார்—மோட்சம் தரும் சிவபக்தியை.

Verse 39

शिवमभ्यर्च्य सद्भक्त्या विरंचिश्शैवसत्तमः । अभूत्सर्गकरः कृष्ण सर्वलोकपितामहः

கிருஷ்ணா! விரஞ்சி (பிரம்மா) உண்மைப் பக்தியுடன் சிவனை வழிபட்டார். அப்போது அவர் சைவர்களில் சிறந்தவராய், படைப்பாளனாகவும் எல்லா உலகங்களின் பிதாமகனாகவும் ஆனார்.

Verse 40

मार्कण्डेयो मुनिवरश्चिरंजीवी महाप्रभुः । शिवभक्तवरः श्रीमाञ्शिवानुग्रहतो हरे

ஹரியே! முனிவர்களில் சிறந்த மார்கண்டேயர் சிரஞ்சீவியாகவும் மகாபிரபுவாகவும் ஆனார். அந்தப் புகழ்மிக்க சிவபக்தர்களில் சிறந்தவர் சிவனின் அருளாலேயே இவ்வாறு ஆனார்.

Verse 41

देवेन्द्रो हि महाशैवस्त्रैलोक्यं बुभुजे पुरा । शिवानुग्रहतः कृष्ण सर्वदेवाधिपः प्रभुः

முன்னொரு காலத்தில் தேவேந்திரன் இந்திரன் மகாசைவனாய் மும்முலகையும் ஆள்ந்து அனுபவித்தான்; ஓ கிருஷ்ணா! சிவனின் அனுக்ரஹத்தாலேயே அவன் எல்லாத் தேவர்களுக்கும் அதிபதியான வல்லமைமிக்க பிரபுவானான்।

Verse 42

बलिपुत्रो महाशैवश्शिवानुग्रहतो वशी । बाणो बभूव ब्रह्माण्डनायकस्सकलेश्वरः

பலியின் மகன் பாணன் மகாசைவனாய் இருந்தான்; சிவனின் அனுக்ரஹத்தால் வல்லமை பெற்றுத் தன்னை அடக்கி ஆளும் சக்தியுடன், பிரபஞ்சத்தின் நாயகனாகவும் அனைத்திற்கும் ஆண்டவனெனும் அதிபதியாகவும் ஆனான்।

Verse 43

हरिश्शक्तिश्च सद्भक्त्या दधीचश्च महेश्वरः । शिवानुग्रहतोऽभूवंस्तथा रामो हि शांकरः

உண்மையான பக்தியால் ஹரி தெய்வீக சக்தியுடன் விளங்கினார்; ததீசி மகேஸ்வரனுக்கு ஒப்பான மகரிஷியாக ஆனார்; அதுபோல ராமனும் சங்கரபக்தனானான்—இவை அனைத்தும் சிவனின் அனுக்ரஹத்தாலே கிடைத்தன।

Verse 44

कणादो भार्गवश्चैव गुरुर्गौतम एव च । शिवभक्त्या बभूवुस्ते महाप्रभव ईश्वरा

கணாதர், பார்கவர், குரு (பிருஹஸ்பதி), கௌதமர்—இவர்கள் அனைவரும் சிவபக்தியால் மிகுந்த பிரபாவம் பெற்றுத் திகழும், ஈசுவரனுக்கு ஒப்பான மகான்களானார்கள்।

Verse 45

शाकल्यश्शंसितात्मा च नववर्षशातान्यपि । भवमाराधयामास मनोयज्ञेन माधव

புகழப்பட்ட உயர்ந்த ஆன்மாவுடைய சாகல்யனும் ஒன்பது நூறு ஆண்டுகள் வரை பவனை (பகவான் சிவனை) ஆராதித்தான்; மாதவன் மனோயாகத்தால்—மனமே ஆஹுதியாக—அவரை வழிபட்டான்।

Verse 46

तुतोष भगवानाह ग्रंथकर्ता भविष्यसि । वत्साक्षय्या च ते कीर्तिस्त्रैलोक्ये प्रभविष्यति

மகிழ்ந்த பகவான் கூறினார்—“குழந்தையே! நீ புனித நூல் இயற்றுபவனாக ஆவாய்; உன் புகழ் அழியாததாக இருந்து, மூன்று உலகங்களிலும் பரவி ஒளிரும்.”

Verse 47

अक्षयं च कुलं तेऽस्तु महर्षिभिरलंकृतम् । भविष्यसि ऋषिश्रेष्ठ सूत्रकर्ता ततस्ततः

உன் குலம் அழியாததாக இருந்து, மகரிஷிகளால் அலங்கரிக்கப்படுக. ஓ ரிஷிகளில் சிறந்தவனே! நீ காலந்தோறும் சூத்திரம் இயற்றுபவனாகவும் ஆவாய்.

Verse 48

इत्येवं शंकरात्प्राप वरं मुनिवरस्स वै । त्रैलोक्ये विततश्चासीत्पूज्यश्च यदुनन्दन

இவ்வாறு அந்த முனிவரன் சங்கரரிடமிருந்து வரம் பெற்றான். ஓ யது குல நந்தனனே! அவன் புகழ் மூன்று உலகங்களிலும் பரவி, அவன் வணக்கத்திற்குரியவனானான்.

Verse 49

सावर्णिरिति विख्यात ऋषिरासीत्कृते युगे । इह तेन तपस्तप्तं षष्टिवर्षशतानि च

கிருதயுகத்தில் ‘சாவர்ணி’ எனப் புகழ்பெற்ற ஒரு ரிஷி இருந்தார். இவ்விடத்திலேயே அவர் ஆறாயிரம் ஆண்டுகள் கடுந்தவம் செய்தார்.

Verse 50

तमाह भगवान्रुद्रस्साक्षात्तुष्टोस्मि तेऽनघ । ग्रंथकृल्लोकविख्यातो भवितास्यजरामरः

அப்போது சாட்சாத் பகவான் ருத்ரர் கூறினார்—“ஹே பாவமற்றவனே! நான் உன்னால் மிகுந்த திருப்தியடைந்தேன். நீ ஒரு புனித நூலின் கர்த்தாவாய் உலகமெங்கும் புகழ்பெறுவாய்; முதுமையும் மரணமும் அற்றவனாவாய்.”

Verse 51

एवंविधो महादेवः पुण्यपूर्वतरैस्ततः । समर्च्चितश्शुभान्कामान्प्रददाति यथेप्सितान्

இவ்வாறான மகாதேவன், மிகுந்த புண்ணியமுடையோர் முறையாக அர்ச்சித்தால், அவர்கள் விரும்பியபடியே மங்களமான ஆசைகளை அருள்வான்।

Verse 52

एकेनैव मुखेनाहं वक्तुं भगवतो गुणाः । ये संति तान्न शक्नोमि ह्यपि वर्षशतैरपि

ஒரே வாயால் நான் பகவானின் குணங்களை உண்மையாய் உரைக்க இயலாது; நூறு ஆண்டுகள் பேசினாலும் கூட முடியாது।