नरकनामनिर्णयः (Catalogue of Narakas and Karmic Causes)

Verse 1

सनत्कुमार उवाच । तेषां मूर्द्धोपरिष्टाद्वै नरकांस्ताञ्छृणुष्व च । मत्तो मुनिवरश्रेष्ठ पच्यंते यत्र पापिनः

சனத்குமாரர் கூறினார்—அவர்களின் தலைக்கு மேலேவே அந்த நரகங்கள் உள்ளன; அவற்றையும் கேள். ஓ முனிவரச் சிறந்தவனே, அங்கே பாவிகள் தம் பாபப் பயனால் ‘சமைக்கப்படுவது’ போல வேதனைப்படுகின்றனர்.

Verse 2

रौरवश्शूकरो रोधस्तालो विवसनस्तथा । महाज्वालस्तप्तकुंभो लवणोपि विलोहितः

(நரகங்களின் பெயர்கள்) ரௌரவம், சூகரம், ரோதம், தாலம், விவசனம்; அதுபோல மகாஜ்வாலம், தப்தகும்பம், லவணம், விலோஹிதமும் உள்ளன।

Verse 3

वैतरणी पूयवहा कृमिणः कृमिभोजनः । असिपत्रवनं घोरं लालाभक्षश्च दारुणः

வைதரணி, பூயவஹா, கிருமிணம், கிருமிபோஜனம், அச்சமூட்டும் அசிபத்ரவனம், கொடுமையான லாலாபக்ஷம்—இவை எல்லாம் மிகக் கடுமையான நரக வேதனைகள்.

Verse 4

तथा पूयवहः प्रायो बहिर्ज्वालो ह्यधश्शिराः । संदंशः कालसूत्रश्च तमश्चावीचिरो धनः

அதேபோல் பூயவஹம், ப்ராயம், பஹிர்ஜ்வாலம், அதஶ்ஶிரஸ்; மேலும் ஸந்தம்ஶம், காலஸூத்ரம், தமஸ், அவீசி—இவையும் கொடிய வேதனைத் தளங்கள்.

Verse 5

श्वभोजनोऽथ रुष्टश्च महारौरवशाल्मली । इत्याद्या बहवस्तत्र नरका दुःखदायकाः

அங்கு தண்டலோகங்களில் ஸ்வபோஜன, ருஷ்ட, மஹாரௌரவ, சால்மலீ முதலிய பல நரகங்கள் உள்ளன; அவை கடும் துயரத்தை அளிப்பவை.

Verse 6

पच्यंते तेषु पुरुषाः पापकर्मरतास्तु ये । क्रमाद्वक्ष्ये तु तान् व्यास सावधानतया शृणु

அந்த நரகங்களில் பாவச் செயல்களில் ஈடுபட்ட ஆண்கள் எரியச் செய்து வேதனைப்படுத்தப்படுகின்றனர். ஓ வ்யாசா, அவற்றை வரிசையாகச் சொல்கிறேன்—கவனமாகக் கேள்.

Verse 7

कूटसाक्ष्यं तु यो वक्ति विना विप्रान् सुरांश्च गाः । सदाऽनृतं वदेद्यस्तु स नरो याति रौरवम्

பிராமணர்கள், தேவர்கள், பசுக்கள் ஆகியவற்றை மதியாமல் பொய்ச் சாட்சி கூறி, எப்போதும் பொய் பேசுகிறவன் ரௌரவ நரகத்திற்குச் செல்கிறான்.

Verse 8

भ्रूणहा स्वर्णहर्ता च गोरोधी विश्वघातकः । सुरापो ब्रह्महंता च परद्रव्यापहारकः

கருவைக் கொல்வவன், பொன்னைத் திருடுபவன், பசுக்களைத் தடுத்து/துன்புறுத்துபவன், உயிர்களை அழிப்பவன், மதுபானம் அருந்துபவன், பிராமணனை கொல்வவன், பிறருடைய செல்வத்தை அபகரிப்பவன்.

Verse 9

यस्तत्संगी स वै याति मृतो व्यास गुरोर्वधात् । ततः कुंभे स्वसुर्मातुर्गोश्चैव दुहितुस्तथा

ஓ வ்யாசரே! அவனுடன் பழகுபவன் மரணத்திற்குப் பின் குருவதை செய்த பாவத்தால் உண்டாகும் அதே கதியை அடைவான். பின்னர் அவன் ‘கும்ப’ நரகத்தில் வீழ்வான்—அது மாமியாருடன், பசுவுடன், மேலும் மகளுடன் அநீதிசெய்பவர்களுக்கு உரியது.

Verse 10

साध्व्या विक्रयकृच्चाथ वार्द्धकी केशविक्रयी । तप्तलोहेषु पच्यंते यश्च भक्तं परित्यजेत्

தன்னை விற்று வாழும் பெண், வेश्यாவிருத்தி செய்பவர், முடி விற்பவர், மேலும் சிவபக்தனைத் துறப்பவர்—இத்தகையோர் செம்மஞ்சள் காய்ந்த இரும்பில் வேகவைக்கப்படுவர் எனக் கூறப்படுகிறது।

Verse 11

अवमंता गुरूणां यः पश्चाद्भोक्ता नराधमः । देवदूषयिता चैव देवविक्रयिकश्च यः

குருமார்களை அவமதிப்பவன், சுயநலத்தால் பிறருக்குப் பின் மட்டும் உண்ணும் நராதமன்; தேவர்களை இகழ்பவன், தேவபூஜையை வாணிபப் பொருளாக்கி விற்பவன்—தர்மத்தால் கண்டிக்கப்பட்டு சிவமார்க்கத்திலிருந்து வீழ்வான்।

Verse 12

अगम्यगामी यश्चांते याति सप्तबलं द्विज । चौरो गोघ्नो हि पतितो मर्यादादूषकस्तथा

ஓ இருமுறை பிறந்தவனே! தடைசெய்யப்பட்ட உறவு (அகம்யகமனம்) செய்பவன், இறுதியில் ‘சப்தபல’த்திற்குச் செல்பவன்—அவன் திருடன், பசுக்கொலையாளன், பதிதன், மேலும் மரியாதை-தர்ம ஒழுங்கை மாசுபடுத்துபவன் என அறியப்படுவான்।

Verse 13

देवद्विजपितृद्वेष्टा रत्नदूषयिता च यः । स याति कृमिभक्षं वै कृमीनत्ति दुरिष्टकृत्

தேவர்கள், த்விஜர்கள், பித்ருக்கள் மீது வெறுப்பு கொண்டு ரத்தினங்களை மாசுபடுத்துவான்—அந்த தீய கர்மம் செய்பவன் புழுக்கள் தின்னும் நிலைக்குச் சென்று, அங்கே புழுக்களையே உண்ணுவான்.

Verse 14

पितृदेवसुरान् यस्तु पर्यश्नाति नराधमः । लालाभक्षं स यात्यज्ञो यश्शस्त्रकूटकृन्नरः

பித்ரு, தேவர், சுரர் ஆகியோருக்கென அர்ப்பணிக்கப்பட்ட ஹவிப் பங்கினை தர்மஅறியாமையால் முன்பே மீறி உண்ணும் அந்த நராதமன் துப்பில்-உண்ணும் நிலையை அடைகிறான்; அதுபோல ஆயுதங்களை கபடமாக (போலி) உருவாக்குபவனும் அதே துர்கதியை அடைவான்।

Verse 15

यश्चांत्यजेन संसेव्यो ह्यसद्ग्राही तु यो द्विजः । अयाज्ययाजकश्चैव तथैवाभक्ष्य भक्षकः

அந்த்யஜனுடன் பழகும் இருபிறப்பன், அநீதியானதை ஏற்கும் ஒருவன், யாகத்திற்குத் தகாதவருக்காக யாகம் செய்விப்பவன், மேலும் உண்ணத் தகாததை உண்ணுபவன்—இவன் தர்மநடையிலிருந்து வீழ்கிறான்।

Verse 16

इति श्रीशिवमहापुराणे पञ्चम्यामुमासंहितायां ब्रह्माण्डवर्णने नरकोद्धारवर्णनं नाम षोडशोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ சிவமஹாபுராணத்தின் ஐந்தாம் உமாசம்ஹிதையில், பிரபஞ்ச (பிரஹ்மாண்ட) வர்ணனப் பகுதியில் ‘நரகோத்தார வர்ணனம்’ எனப்படும் பதினாறாம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது।

Verse 17

नवयौवनमत्ताश्च मर्यादाभेदिनश्च ये । ते कृत्यं यांत्यशौचाश्च कुलकाजीविनश्च ये

புதிய யௌவனத்தின் அகந்தையால் மயங்கி மரியாதை எல்லைகளை மீறுவோர், அசுத்த நடத்தில் வீழ்வோர், குலத்துக்கு அவமதிப்பு செய்து வாழ்வோர்—அத்தகையோர் ‘க்ருத்யா’ எனும் அழிவும் அமங்கலமும் தரும் விளைவுகளின் வழியே செல்கின்றனர்।

Verse 18

असिपत्रवनं याति वृक्षच्छेदी वृथैव यः । क्षुरभ्रका मृगव्याधा वह्निज्वाले पतंति ते

வீணாக மரங்களை வெட்டுபவன் அசிபத்ரவனத்திற்குச் செல்கிறான். கூர்மையான கத்திபோன்ற புதர்களிடையே அலைகின்ற கொடிய வேட்டையாடிகள் தீஜ்வாலைகளில் வீழ்வர்; தர்மமற்ற வன்முறை பதி (சிவன்) அருளிலிருந்து தள்ளி, கடும் துயரில் கட்டிப் போடுகிறது।

Verse 19

भ्रष्टाचारो हि यो विप्रः क्षत्रियो वैश्य एव च । यात्यंते द्विज तत्रैव यः श्वपाकेषु वह्निदः

நல்லொழுக்கத்திலிருந்து வீழ்ந்த பிராமணனும், அதுபோல க்ஷத்திரியன் அல்லது வைசியனும்—ஓ இருபிறப்பனே, ச்வபாகர் (சாண்டாளர்) இடத்தில் சிதைத் தீ மூட்டுபவனுக்குரிய முடிவையே அடைகிறான்।

Verse 20

व्रतस्य लोपका ये च स्वाश्रमाद्विच्युताश्च ये । संदंशयातनामध्ये पतंति भृशदारुणे

விரதங்களை கைவிடுவோரும், தத்தம் ஆச்ரம தர்மத்திலிருந்து வழுவுவோரும்—மிகக் கொடூரமான ‘சந்தம்ச’ எனும் வேதனைக்குள் வீழ்வர்।

Verse 21

वीर्यं स्वप्नेषु स्कंदेयुर्ये नरा ब्रह्मचारिणः । पुत्रा नाध्यापिता यैश्च ते पतंति श्वभोजने

பிரம்மச்சரிய விரதம் எடுத்தும் கனவில்கூட விந்து சிதற விடுவோரும், தம் மகன்களுக்கு தர்ம ஒழுக்கத்தை கற்பிக்காதோரும்—‘ச்வபோஜன’ எனும் நிலைக்கு வீழ்வர்; அது நாய்களோடு உண்பதுபோன்ற தாழ்ந்த நிலையென கூறப்படுகிறது।

Verse 22

एते चान्ये च नरकाः शतशोऽथ सहस्रशः । येषु दुष्कृतकर्माणः पच्यते यातनागताः

இவையும் இன்னும் பல நரகங்களும்—நூறுகளாகவும் ஆயிரங்களாகவும்—உள்ளன; அவற்றில் தீவினை செய்தோர் தண்டநிலையை அடைந்து வேதனையில் ‘சுடப்படுகின்றனர்’.

Verse 23

तथैव पापान्येतानि तथान्यानि सहस्रशः । भुज्यंते यानि पुरुषैर्नरकांतरगोचरैः

அதேபோல் இப்பாவங்களும் இதுபோன்ற ஆயிரக்கணக்கான பிற பாவங்களும்—நரகத்தின் பல பகுதிகளுக்குச் சென்ற மனிதர்களால் அதன் பலனாக அனுபவிக்கப்படுகின்றன।

Verse 24

वर्णाश्रमविरुद्धं च कर्म कुर्वंति ये नराः । कर्मणा मनसा वाचा निरये तु पतंति ते

வர்ண-ஆசிரமக் கடமைகளுக்கு விரோதமாக—செயலால், மனத்தால், சொல்லால்—காரியம் செய்பவர்கள் நிச்சயமாக நரகத்தில் வீழ்வர்।

Verse 25

अधश्शिरोभिर्दृश्यंते नारका दिवि दैवतैः । देवानधोमुखान्सर्वानधः पश्यंति नारकाः

வானத்தில் தேவர்கள் நரகவாசிகளைத் தலைகீழாக இருப்பதுபோல் காண்கிறார்கள்; நரகவாசிகள் கீழிருந்து எல்லாத் தேவர்களையும் கீழ்நோக்கியவர்களாகக் கண்டு மேலே நோக்குகின்றனர்।

Verse 26

स्थावराः कृमिपाकाश्च पक्षिणः पशवो मृगाः । धार्मिकास्त्रिदशास्तद्वन्मोक्षिणश्च यथाक्रमम्

வரிசையாக முதலில் நிலைபெற்ற உயிர்கள், பின்னர் புழு-பூச்சிகள், பின்னர் பறவைகள், பின்னர் வீட்டுப் பிராணிகள் மற்றும் வனமிருகங்கள்; அதன் பின் தர்மநெறியினர், பின்னர் தேவர்கள்—அதே வரிசையில் முக்தியடைந்தோரும்.

Verse 27

यावंतो जंतवस्स्वर्गे तावंतो नरकौकसः । पापकृद्याति नरकं प्रायश्चित्तपराङ्मुखः

சுவர்க்கத்தில் எத்தனை உயிர்கள் உள்ளனவோ, அதே அளவு நரகத்திலும் வாழ்கின்றனர். பாவம் செய்து பிராயச்சித்தத்திலிருந்து விலகுபவன் நரகத்தை அடைகிறான்.

Verse 28

गुरूणि गुरुभिश्चैव लघूनि लघुभिस्तथा । प्रायश्चित्तानि कालेय मनुस्स्वायम्भुवोऽब्रवीत्

ஓ காலேயா! ஸ்வாயம்புவ மனு கூறினார்: கனமான குற்றங்களுக்கு கனமான பிராயச்சித்தம், இலகு குற்றங்களுக்கு இலகு பிராயச்சித்தம்—தக்க அளவில்—செய்யப்பட வேண்டும்.

Verse 29

यानि तेषामशेषाणां कर्मार्ण्युक्तानि तेषु वै । प्रायश्चित्तमशेषेण हरानुस्मरणं परम्

அவர்களெல்லாரைப் பற்றிக் கூறப்பட்ட செயல்களிலெல்லாம், எல்லாவிதத்திலும் முழுமையான பரமப் பிராயச்சித்தம் ஹரன் (ஸ்ரீசிவன்) நினைவு இடையறாதிருத்தலே.

Verse 30

प्रायश्चित्तं तु यस्यैव पापं पुंसः प्रजायते । कृते पापेऽनुतापोऽपि शिवसंस्मरणं परम्

மனிதனில் எந்தப் பாவம் தோன்றினாலும், அதற்கான பிராயச்சித்தம் இதுவே—பாவம் செய்த பின்பும் வருத்தம் கொண்டு, ஸ்ரீசிவனைப் பரமமாக நினைவு கூர்வதே உயர்ந்த நிவாரணம்.

Verse 31

माहेश्वरमवाप्नोति मध्याह्नादिषु संस्मरन् । प्रातर्निशि च संध्यायां क्षीणपापो भवेन्नरः

மதிய நேரம் முதலான புனித காலச் சந்திகளில்—விடியல், இரவு, மாலைச் சந்தியிலும்—மகேஸ்வரனை நினைவு கூர்வதால் மனிதன் மாஹேஸ்வர நிலையை அடைகிறான்; அவன் பாவங்கள் கரைந்து, தூய்மையடைகிறான்.

Verse 32

मुक्तिं प्रयाति स्वर्गं वा समस्तक्लेशसंक्षयम । शिवस्य स्मरणादेव तस्य शंभोरुमापतेः

உமாபதி சம்புவான சிவனை நினைத்தாலே போதும்; மோட்சமோ அல்லது சுவர்க்கமோ, மேலும் எல்லாக் கிளேசங்களின் முழுக் க்ஷயமும் கிடைக்கும்.

Verse 33

पापन्तरायो विप्रेन्द्र जपहोमार्चनादि च । भवत्येव न कुत्रापि त्रैलोक्ये मुनिसत्तम

ஹே விப்ரேந்திரா, ஹே முனிசத்தமா! ஜபம், ஹோமம், அர்ச்சனை முதலியவற்றில் ஈடுபடுவோர்க்கு பாபத்தால் உண்டாகும் தடையென்பது நிச்சயம் நிகழும்; மும்முலகிலும் அது இல்லாத இடமில்லை.

Verse 34

महेश्वरे मतिर्यस्य जपहोमार्चनादिपु । यत्पुण्यं तत्कृतं तेन देवेन्द्रत्वादिकं फलम्

மகேஸ்வரனில் மனம் நிலைத்தவன், ஜபம், ஹோமம், அர்ச்சனை முதலியவற்றில் ஈடுபட்டு எத்தகைய புண்ணியத்தை ஈட்டுகிறானோ, அது அவனாலேயே உண்மையாக நிறைவேறுகிறது; அதன் பலனாக இந்திரபதவி முதலான உயர்ந்த தெய்வப் பயன்கள் கிடைக்கும்।

Verse 35

पुमान्न नरकं याति यः स्मरन्भक्तितो मुने । अहर्निशं शिवं तस्मात्स क्षीणाशेषपातकः

முனிவரே, பக்தியுடன் சிவனை நினைப்பவன் நரகத்திற்குச் செல்லான். ஆகையால் இரவும் பகலும் சிவஸ்மரணத்தில் இருப்பதால் அவனுடைய மீதமுள்ள பாவங்கள் அனைத்தும் முற்றிலும் அழிகின்றன।

Verse 36

नरकस्वर्गसंज्ञाये पापपुण्ये द्विजोत्तम । ययोस्त्वेकं तु दुःखायान्यत्सुखायोद्भवाय च

இருபிறப்பில் சிறந்தவரே, பாவமும் புண்ணியமும் முறையே ‘நரகம்’ மற்றும் ‘சுவர்க்கம்’ என அழைக்கப்படுகின்றன; அவற்றில் ஒன்று துயரத்தைத் தரும், மற்றொன்று இன்பத்தின் தோற்றத்திற்குக் காரணமாகும்।

Verse 37

तदेव प्रीतये भूत्वा पुनर्दुःखाय जायते । तत्स्याद्दुःखात्मकं नास्ति न च किंचित्सुखात्मकम्

எது முதலில் இன்பத்திற்காக தோன்றுகிறதோ, அதுவே மீண்டும் துயரத்தின் காரணமாகிறது. உண்மையில் இங்கு எதுவும் முழுவதும் துயரமயமல்ல; எதுவும் முழுவதும் இன்பமயமுமல்ல.

Verse 38

मनसः परिणामोऽयं सुखदुःखोपलक्षणः । ज्ञानमेव परं ब्रह्म ज्ञानं तत्त्वाय कल्पते

மனத்தின் இந்த மாற்றம் இன்பம்-துன்பத்தின் குறிகளால் அறியப்படுகிறது. ஞானமே பரம்பிரம்மம்; ஞானமே தத்துவத்தின் உண்மை உணர்வாகிறது.

Verse 39

ज्ञानात्मकमिदं विश्वं सकलं सचराचरम् । परविज्ञानतः किंचिद्विद्यते न परं मुने

இந்த முழு பிரபஞ்சமும்—அசையும் அசையாத அனைத்தும்—ஞானச் சைதன்யஸ்வரூபமே. முனிவரே, பரமவிஞ்ஞானத்திற்கும் மேலானது எதுவும் இல்லை.

Verse 40

एवमेतन्मयाख्यातं सर्वं नरकमण्डलम् । अत ऊर्ध्वं प्रवक्ष्यामि सांप्रतं मंडलं भुवः

இவ்வாறு நான் நரகமண்டலத்தை முழுமையாக விளக்கினேன். இனி மேலே சென்று, இப்போது புவः—பூலோக மண்டலத்தை விவரிப்பேன்.