नारीसन्देहभञ्जक-शम्भ्ववतारकथा (The Account of Śambhu’s Incarnation that Dispels Doubts Concerning Women)

Verse 1

नन्दीश्वर उवाच । अथ वक्ष्ये मुनिश्रेष्ठ शम्भोः शृण्ववतारकम् । स्वभक्तदयया विप्र नारीसन्देहभंजकम्

நந்தீஸ்வரர் கூறினார்— முனிவர்களில் சிறந்தவரே, இப்போது சம்புவின் ஒரு அவதாரத்தைச் சொல்கிறேன்; கேளுங்கள். பிராமணரே, தம் பக்தர்களின் மீது கருணையால் அவர் அவதரித்து, பெண்களின் ஐயங்களை நீக்குவார்।

Verse 2

आसीत्सत्यरथो नाम्ना विदर्भविषये नृपः । धर्म्मात्मा सत्यशीलश्च महाशैवजनप्रियः

விதர்ப நாட்டில் ‘சத்யரதன்’ என்னும் அரசன் இருந்தான். அவன் தர்மமுள்ளவன், சத்தியநிலையுடையவன், மகா-சைவ பக்தர்களுக்கு அன்பானவன்.

Verse 3

तस्य राज्ञस्सुधर्मेण महीं पालयतो मुने । महान्कालो व्यतीयाय सुखेन शिवधर्म्मतः

முனிவரே! அந்த அரசன் நல்ல தர்மத்தால் பூமியை ஆளிக் காத்தான்; சிவதர்மத்தில் நிலைத்து அவனுடைய நீண்ட காலம் இன்பமாகக் கடந்தது.

Verse 4

कदाचित्तस्य राज्ञस्तु शाल्वैश्च पुररोधिभिः । महान्रणो बभूवाथ बहुसैन्यैर्बलोद्धतैः

ஒருமுறை அந்த அரசனுக்குப் பட்டணத்தை முற்றுகையிட்ட, பல படைகளால் ஆதரிக்கப்பட்ட வலிமைத் திமிருடைய சால்வர்களுடன் மாபெரும் போர் எழுந்தது।

Verse 5

स विदर्भनृपः कृत्वा सार्धं तैर्दारुणं रणम् । प्रनष्टोरुबलः शाल्वैर्निहतो दैवयोगतः

விதர்ப அரசன் அவர்களுடன் கொடிய போரை நிகழ்த்தினான்; ஆனால் அவனுடைய பெரும் படை அழிந்தபின், தெய்வவிதியின் சேர்க்கையால் சால்வர்களால் கொல்லப்பட்டான்।

Verse 6

तस्मिन्नृपे हते युद्धे शाल्वैस्तु भयविह्वलाः । सैनिका हतशेषाश्च मन्त्रिभिस्सह दुद्रुवुः

அந்த அரசன் சால்வர்களால் போரில் கொல்லப்பட்டபோது, அச்சத்தால் கலங்கிய மீதமிருந்த வீரர்கள் அமைச்சர்களுடன் சேர்ந்து ஓடினர்।

Verse 7

अथ तस्य महाराज्ञी रात्रौ स्वपुरतो मुने । संरुद्धा रिपुभिर्यत्नादन्तर्वत्नी बहिर्ययौ

அப்போது, முனிவரே, அந்த அரசனின் முதன்மை அரசி கர்ப்பிணியாக இருந்தும் பகைவரால் முயன்று கட்டுப்படுத்தப்பட்டாள்; ஆயினும் இரவில் அவள் தன் நகரத்தைத் தாண்டி வெளியே சென்றாள்.

Verse 8

निर्गता शोकसंतप्ता सा राजमहिषी शनैः । प्राचीं दिशं ययौ दूरं स्मरन्तीशपदाम्बुजम्

துயரின் தீயால் தகித்த அந்த அரசமகிஷி மெதுவாகப் புறப்பட்டாள். ஈசன் (சிவன்) திருவடித் தாமரைகளை இடையறாது நினைத்தபடி கிழக்குத் திசை நோக்கி தொலைவாகச் சென்றாள்.

Verse 9

अथ प्रभाते सा राज्ञी ददर्श विमलं सरः । अतीता दूरमध्वानं दयया शङ्करस्य हि

அப்போது விடியற்காலையில் அந்த அரசி குற்றமற்ற தூய ஏரியை கண்டாள். சங்கரரின் கருணை அருளால் நீண்ட வழி கடந்து அங்கே வந்தடைந்தாள்.

Verse 10

तत्रागत्य प्रिया राज्ञस्संतप्ता सुकुमारिणी । निवासार्थं सरस्तीरे छायावृक्षमुपाश्रयत्

அங்கே வந்த அரசனின் பிரியமானவள், மென்மையானவளாயினும் துயரால் வாடி, தங்குவதற்காக ஏரிக்கரையில் நிழல் மரத்தின் அடியில் அடைக்கலம் கொண்டாள்.

Verse 11

तत्र दैववशाद्राज्ञी मुहूर्त्ते सद्गुणान्विते । असूत तनयं दिव्यं सर्वलक्षणलक्षितम्

அங்கே தெய்வ விதியால், நற்குணங்கள் நிறைந்த சுப முகூர்த்தத்தில், அரசி எல்லா நல்விலக்கணங்களும் உடைய ஒளிமிகு தெய்வீக மகனைப் பெற்றாள்.

Verse 12

अथ तज्जननी दैवात्तृषिताति नृपाङ्गना । सरोवतीर्णा पानार्थं ग्रस्ता ग्राहेण पाथसि

பின்னர் தெய்வவிதியால் அந்த அரசனின் உயர்குல மகளிர்—அவனுடைய தாய்—மிகுந்த தாகத்தால் வாடினாள். குடிக்க ஏரியில் இறங்கியவுடன் நீரில் முதலை அவளைப் பற்றியது.

Verse 13

स सुतो जातमात्रस्तु क्षुत्पिपासार्द्दितो भृशम् । रुरोद च सरस्तीरे विनष्ट पितृमातृकः

அந்த மகன் பிறந்த உடனே பசி, தாகத்தால் மிகுந்த துன்புற்றான். தந்தை-தாய் இருவரையும் இழந்து ஏரிக்கரையில் உரக்க அழுதான்.

Verse 14

तस्मिन्वने क्रन्दमाने जातमात्रे सुते मुने । कृपान्वितो महेशोऽभूदन्तर्यामी स रक्षक

முனிவரே, அந்த வனத்தில் புதிதாகப் பிறந்த மகன் அழுதுகொண்டிருந்தபோது, கருணைமிகு மகேசன் அந்தர்யாமியாக உள்ளே உறைந்து அவனுக்குக் காவலனானான்.

Verse 15

प्रेरिता मनसा काचिदीशेन त्रासहारिणा । अकस्मादागता तत्र भ्रमन्ती भैक्ष्यजीविनी

அச்சம் நீக்கும் ஈசன் மனத்தால் தூண்டி, பிச்சையால் வாழ்ந்து அலைந்து திரியும் ஒரு பெண்ணை திடீரென அங்கே வரச் செய்தான்।

Verse 16

सा त्वेकहायनं बालं वहन्ती विधवा निजम् । अनाथमेकं क्रंदन्तं शिशुन्तत्र ददर्श ह

அந்த விதவை தன் ஒரு வயது குழந்தையைத் தூக்கிக்கொண்டிருந்தாள்; அங்கே இன்னொரு அனாதை, ஆதரவற்ற பச்சிளம் குழந்தை தனியாக அழுதுகொண்டிருப்பதை கண்டாள்।

Verse 17

सा दृष्ट्वा तत्र तम्बालं वने निर्मनुजे मुने । विस्मिताति द्विजस्त्री सा चिचिन्तं हृदये बहु

முனிவரே, மனிதர் இல்லாத அந்த வனத்தில் அங்கே இருந்த தம்பாலம் (வாசஸ்தலம்/அமைப்பு) கண்டதும், அந்தப் பிராமணப் பெண் மிகுந்த வியப்புற்று, உள்ளத்தில் பலவாறு சிந்தித்தாள்.

Verse 18

अहो सुमहदाश्चर्य्यमिदं दृष्टम्मयाधुना । असंभाव्यमकथ्यं च सर्वथा मनसा गिरा

அஹோ! இப்பொழுதே நான் மிகப் பெரிய அதிசயத்தை கண்டேன். இது கற்பனைக்கெட்டதும், சொல்லொணாததும்—மனமும் மொழியும் எட்டாத அளவிற்கு அப்பாற்பட்டது.

Verse 19

अच्छिन्ननाभिनालोयं रसायां केवलं शिशुः । शेते मातृविहीनश्च क्रन्दंस्तेजस्विनां वरः

நாபிநாள் அறுக்கப்படாமல் அந்தக் குழந்தை நீர்மயமான ரசத்தில் தனியே கிடந்தது. தாயற்ற நிலையில் அழுதாலும், ஒளிமிக்கவர்களில் அவனே முதன்மை ஆனான்.

Verse 20

अस्य पित्रादयः केऽपि न सन्तीह सहायिनः । कारणं किं बभूवाथ ह्यहो दैवबलं महत्

இங்கே அவனுடைய தந்தை முதலிய உறவினர்கள் யாரும் உதவியாக இல்லை. அப்படியெனில் காரணம் என்ன? அய்யோ, தெய்வவிதியின் வலிமை எவ்வளவு பெரிது!

Verse 21

न जाने कस्य पुत्रोऽयमस्य ज्ञातात्र कोपि न । यतः पृच्छाम्यस्य जन्य जाता च करुणा मयि

இவன் யாருடைய மகன் என்று எனக்குத் தெரியாது; இங்கே அவனை அறிந்தவர் யாரும் இல்லை. ஆகவே அவன் பிறப்பைப் பற்றி நான் கேட்கிறேன்; என் உள்ளத்தில் அவனுக்காக கருணை எழுந்துள்ளது.

Verse 22

इच्छाम्येनं पोषितुं हि बालमौरसपुत्रवत् । संप्रष्टुं नोत्सहेऽज्ञात्वा कुलजन्मादि चास्य वै

இந்தக் குழந்தையை என் சொந்த மகனைப் போலவே வளர்த்து பேண விரும்புகிறேன். ஆனால் அவன் குலம், பிறப்பு முதலியவை அறியாமல் அவனை வினவத் துணிவில்லை.

Verse 23

नन्दीश्वर उवाच । इति संचिन्त्यमानायां तस्यां विप्रवरस्त्रियाम् । कृपां चकार महतीं शंकरो भक्तवत्सल

நந்தீஸ்வரர் கூறினார்—அந்த உயர்ந்த பிராமணப் பெண் இவ்வாறு மனத்துள் சிந்தித்துக் கொண்டிருந்தபோது, பக்தவத்ஸலனான சங்கரன் அவள்மேல் பேரருளைச் செய்தான்.

Verse 24

दध्रे भिक्षुस्वरूपं हि महालीलो महेश्वरः । सर्वथा भक्तसुखदो निरुपाधिः स्वयं सदा

மகாலீலையுடைய மகேஸ்வரன் உண்மையாகவே பிக்ஷு வடிவம் எடுத்தான். அவன் எல்லாவிதத்திலும் பக்தர்களுக்கு இன்பம் அளிப்பவன்; எப்போதும் ஸ்வயம்பூ, நிருபாதி.

Verse 25

तत्राजगाम सहसा स भिक्षुः परमेश्वरः । यत्रास्ति संदेहवती द्विजस्त्री ज्ञातुमिच्छती

சந்தேகமுற்ற அந்தத் த்விஜப் பெண் உண்மையை அறிய விரும்பிய இடத்திற்கே, பரமேஸ்வரன் பிக்ஷு வடிவில் திடீரென வந்தடைந்தான்.

Verse 26

भिक्षुवर्य्यस्वरूपोऽसावविज्ञातगतिः प्रभुः । तामाह विप्रवनितां विहस्य करुणानिधिः

இயல்பான அறிவால் அறிய இயலாத நடையுடைய அந்தப் பிரபு, சிறந்த பிக்ஷுவின் வடிவம் எடுத்திருந்தார். கருணைக் கடல் புன்னகையுடன் அந்தப் பிராமணப் பெண்ணிடம் உரைத்தார்.

Verse 27

भिक्षुवर्य्य उवाच । सन्देहं कुरु नो चित्ते विप्रभामिनि मा खिद । रक्षैनम्बालकं प्रीत्या सुपवित्रं स्वपुत्रकम्

சிறந்த பிக்ஷு கூறினார்—ஓ பிராமணிப் பெண்ணே, மனத்தில் சந்தேகம் கொள்ளாதே; வருந்தாதே. இந்த மிகப் புனிதக் குழந்தையை அன்புடன், உன் சொந்த மகனைப் போலக் காத்தருள்.

Verse 28

अनेन शिशुना श्रेयः प्राप्स्यसे न चिरात्परम् । पुष्णीहि सर्वथा ह्येनं महातेजस्विनं शिशुम्

இந்தக் குழந்தையின் மூலம் நீ விரைவில் பரம நன்மையை அடைவாய். ஆகையால் இந்த மகா தேஜஸ்வி குழந்தையை எல்லாவிதமாகவும் பேணி வளர்த்து காத்தருள்.

Verse 29

नन्दीश्वर उवाच । इत्युक्तवन्तं तं भिक्षुस्वरूपं करुणानिधिम् । सा विप्रवनिता शम्भुं प्रीत्या पप्रच्छ सादरम्

நந்தீஸ்வரர் கூறினார்—இவ்வாறு உரைத்த கருணாநிதி சம்பு பிக்ஷு வடிவம் கொண்டிருந்தார். அதை கேட்ட அந்தப் பிராமணிப் பெண் அன்பால் நிறைந்து, மரியாதையுடன் அவரை வினவினாள்.

Verse 30

विप्रवनितोवाच । त्वदाज्ञयैनं बालं हि रक्षिष्यामि स्वपुत्रवत् । पौक्ष्यामि नात्र सन्देहो मद्भाग्यात्त्वमिहागतः

பிராமணிப் பெண் கூறினாள்—உமது ஆணையின்படி இந்தக் குழந்தையை என் மகனைப் போலக் காத்தருள்வேன். இதை வளர்த்து பேணுவேன்; இதில் ஐயமில்லை. என் பாக்கியத்தால் நீர் இங்கு வந்தீர்.

Verse 31

तथापि ज्ञातुमिच्छामि विशेषेण तु तत्त्वतः । कोयं कस्य सुतश्चायं कस्त्वमत्र समागतः

ஆயினும் நான் தத்துவத்தின்படி விசேஷமாக அறிய விரும்புகிறேன்—இவர் யார், இவர் யாருடைய மகன், மேலும் இங்கு வந்த நீ யார்?

Verse 32

मुहुर्मम समायाति ज्ञानं भिक्षुवर प्रभो । त्वं शिवः करुणासिन्धुस्त्वद्भक्तोयं शिशुः पुरा

பிச்சுக்களில் சிறந்த ஆண்டவனே, மீண்டும் மீண்டும் என் உள்ளத்தில் மெய்ஞ்ஞானம் எழுகிறது. நீர் கருணைக் கடலான சிவன்; இச்சிறுவன் முன்பு உமது பக்தன்.

Verse 33

केनचित्कर्मदोषेण सम्प्राप्तोयं दशामिमाम् । तद्भुक्त्वा परमं श्रेयः प्राप्स्यते त्वदनुग्रहात्

ஏதோ கர்மத் தோஷத்தால் இவன் இந்நிலையை அடைந்தான். அந்தப் பலனை அனுபவித்து (அழித்து) உமது அருளால் பரம நன்மையை அடைவான்.

Verse 34

त्वन्माययैव साहं वै मार्गभ्रष्टा विमोहिता । आगता प्रेषिता त्वत्तो ह्यस्य रक्षणहेतुतः

உமது மாயையாலேயே நானும் மயங்கி நல்வழி தவறினேன். ஆயினும் நான் இங்கே வந்தேன்—உம்மால் அனுப்பப்பட்டவளாய்—இவனைப் பாதுகாக்கவே.

Verse 35

नन्दीश्वर उवाच । इति तद्दर्शनप्राप्तविज्ञानां विप्रकामिनीम् । ज्ञातुकामां विशेषेण प्रोचे भिक्षुतनुश्शिवः

நந்தீஸ்வரர் கூறினார்—இவ்வாறு, அவரின் தரிசனத்தால் அறிவு பெற்ற அந்தப் பிராமணப் பெண், மேலும் விசேஷமாக உண்மையை அறிய விரும்பியபோது, பிச்சு வடிவம் கொண்ட சிவன் விரிவாக உரைத்தான்.

Verse 36

भिक्षुवर्य्य उवाच । शृणु प्रीत्या विप्रपत्नि बालस्यास्य पुरेहितम् । सर्वमन्यस्य सुप्रीत्या वक्ष्यते तत्त्वतोऽनघे

உத்தம பிக்ஷு கூறினார்—ஓ பிராமணப் பத்னியே, அன்புடன் இந்தக் குழந்தையின் முன்னைய வரலாற்றைக் கேள். ஓ பாவமற்றவளே, நல்வாழ்த்துடன் அனைத்தையும் உண்மையாய், தத்துவமாய் நான் சொல்வேன்।

Verse 37

सुतो विदर्भराजस्य शिवभक्तस्य धीमतः । अयं सत्यरथस्यैव स्वधर्मनिरतस्य हि

இவன் விதர்ப நாட்டின் அரசன் சத்தியரதனின் மகன்—ஞானமிக்கவன், சிவபக்தன், தன் ஸ்வதர்மத்தில் உறுதியாக ஈடுபட்டவன்।

Verse 38

शृणु सत्यरथो राजा हतः शाल्वे रणे परैः । तत्पत्नी निशि सुव्यग्रा निर्ययौ स्वगृहाद्द्रुतम्

கேள்—சால்வத்தில் நடந்த போரில் அரசன் சத்தியரதன் பகைவரால் கொல்லப்பட்டான். அப்போது அவன் மனைவி இரவில் மிகுந்த கலக்கத்துடன் தன் வீட்டிலிருந்து விரைந்து வெளியே ஓடினாள்।

Verse 39

असूत तनयं चैनं समायाता प्रगेऽत्र हि । सरोवतीर्णा तृषया ग्रस्ता ग्राहेण दैवतः

அவள் ஒரு மகனைப் பெற்றபின் மீண்டும் இங்கே வந்தாள். தாகத்தால் வாடி ஏரியில் இறங்கியவுடன், தெய்வவிதியால் முதலை அவளைப் பற்றிக் கொண்டது.

Verse 40

नन्दीश्वर उवाच । इति तस्य समुत्पत्तिं तत्पितुः संगरे मृतिम् । तन्मातृमरणं ग्राहात्सर्वं तस्य न्यवेदयत्

நந்தீஸ்வரர் கூறினார்—இவ்வாறு அவனுக்கு அனைத்தையும் அறிவித்தேன்: அவன் தோற்றம், அவன் தந்தை போரில் இறந்தது, மேலும் முதலைப் பற்றியதால் அவன் தாய் இறந்தது.

Verse 41

अथ सा ब्रह्माणी सा हि विस्मिताति मुनीश्वर । पुनः पप्रच्छ तं भिक्षुं ज्ञानिनं सिद्धरूपकम्

அப்போது அந்தப் பிராமணிப் பெண், முனிவர்தலைவரே, மிகுந்த வியப்புற்று, அந்தப் பிக்ஷுவை—தத்துவஞானி, சித்தரூபன்—மீண்டும் கேட்டாள்।

Verse 42

ब्राह्मण्युवाच । स राजोऽस्य पिता भिक्षो वरभोगान्तरेव हि । कस्माच्छाल्वैस्स्वरिपुभिस्स्वल्पेहैश्च विघातितः

பிராமணிப் பெண் கூறினாள்— பிக்ஷுவே, இவரின் தந்தை அரசன்; பெற்ற வரங்களின் பயனை அனுபவித்துக் கொண்டிருந்தான். அப்படியிருக்க, ஏன் சால்வர்கள்—தன் பகைவர்கள், சிற்றுணர்வுடையோர்—அவனை வீழ்த்தினர்?

Verse 43

कस्मादस्य शिशोर्माता ग्राहेणाशु सुभक्षिता । यस्मादनाथोयं जातो विबन्धुश्चैव जन्मतः

மேலும் ஏன் இந்தக் குழந்தையின் தாயை முதலை விரைவில் விழுங்கியது? இதனால் இக்குழந்தை பிறந்த கணமே ஆதரவற்றவனாகவும் உறவினரற்றவனாகவும் ஆனான்।

Verse 44

कस्मात्सुतो ममापीह सुदरिद्रो हि भिक्षुकः । भवेत्कथं सुखं भिक्षो पुत्रयोरनयोर्वद

என் மகன் இங்கே இவ்வளவு வறுமையுற்ற பிச்சைக்காரனாக ஏன் ஆனான்? ஓ பிச்சுவே, சொல்—இந்த இரு மகன்களுக்கு இன்பம் எவ்வாறு உண்டாகும்?

Verse 45

नन्दीश्वर उवाच । इति तस्या वचः श्रुत्वा स भिक्षुः परमेश्वरः । विप्रपत्न्याः प्रसन्नात्मा प्रोवाच विहसंश्च ताम्

நந்தீஸ்வரர் கூறினார்—அவளுடைய சொற்களை கேட்டதும், அந்தப் பிச்சுவாக வந்த பரமேஸ்வரர், அந்தப் பிராமணப் பெண்ணின் மீது அருள்மனம் கொண்டு, புன்னகையுடன் அவளிடம் பேசினார்।

Verse 46

भिक्षुवर्य्य उवाच । विप्रपत्नि विशेषेण सर्वप्रश्नान्वदामि ते । शृणु त्वं सावधानेन चरित्रमिदमुत्तमम्

மிகச் சிறந்த பிக்ஷு கூறினார்—ஓ பிராமணப் பெண்ணே, உன் எல்லா கேள்விகளுக்கும் விரிவாக நான் பதில் கூறுவேன். கவனத்துடன் இந்த உத்தமமான புனித வரலாற்றைக் கேள்.

Verse 47

अमुष्य बालस्य पिता स विदर्भमहीपतिः । पूर्वजन्मनि पाण्ड्योऽसौ बभूव नृपसत्तमः

அந்தக் குழந்தையின் தந்தை விதர்ப நாட்டின் அரசன். முன் பிறவியில் அதேவர் பாண்டிய நாட்டில் அரசர்களில் சிறந்த அரசனாக இருந்தார்.

Verse 48

स शैवनृपतिर्धर्मात्पालयन्निखिला महीम् । स्वप्रजां रंजयामास सर्वोपद्रवनाशनः

அந்த சைவ அரசன் தர்மத்தை நிலைநிறுத்தி முழு பூமியையும் காத்தான். எல்லா துன்பங்களையும் அழிப்பவனாய் இருந்து தன் குடிகளை மகிழ்வித்து செழிக்கச் செய்தான்.

Verse 49

कदाचित्स हि सर्वेशं प्रदोषे पर्यपूजयत् । त्रयोदश्यां निराहारो दिवानक्तव्रती शिवम्

ஒருமுறை பிரதோஷ மாலையில் அவன் எல்லோருக்கும் மேலான ஆண்டவனாகிய பகவான் சிவனை முறையாகப் பூஜித்தான். திரயோதசியில் உணவின்றி இருந்து, பகல்-இரவு விரதம் கடைப்பிடித்து, கட்டுப்பட்ட பக்தியுடன் சிவனைச் சரிவர அர்ச்சித்தான்.

Verse 50

तस्य पूजयतः शम्भुं प्रदोषे गिरिशं रते । महाञ्छब्दो बभूवाथ विकटस्सर्वथा पुरे

அவன் பிரதோஷ நேரத்தில் ரதிபக்தியுடன் கிரீசன் சம்புவை வழிபட்டுக் கொண்டிருக்கையில், நகரமெங்கும் திடீரென ஒரு மாபெரும் அச்சமூட்டும் ஆரவாரம் எழுந்தது।

Verse 51

तमाकर्ण्य रवं सोऽथ राजा त्यक्तशिवार्चनः । रिप्वागमनशंकातो निर्ययौ भवनाद्बहिः

அந்த ஆரவார ஒலியைக் கேட்ட அரசன் உடனே சிவாராதனையை விட்டுவிட்டு, பகைவர் வருவார் என்ற அச்சத்தால் அரண்மனையிலிருந்து வெளியே விரைந்தான்.

Verse 52

एतस्मिन्नेव काले तु तस्यामात्यो महाबली । गृहीतशस्त्रसामन्तो राजान्तिकमुपाययौ

அதே நேரத்தில் அவனுடைய மிகுந்த வலிமைமிக்க அமைச்சர், ஆயுதம் எடுத்த சாமந்தர்களுடன், அரசரின் முன்னிலையில் வந்து சேர்ந்தான்.

Verse 53

तन्दृष्ट्वा शत्रुसामन्तं महाक्रोधेन विह्वलः । अविचार्य वृषन्तस्य शिरश्छेदमकारयत्

அந்த பகைமையான சாமந்த அரசனைப் பார்த்தவுடன் அவன் பெருங்கோபத்தில் கலங்கினான். யோசிக்காமல் வ்ருஷந்தனின் தலை வெட்டச் செய்தான்.

Verse 54

असमाप्ये शपूजान्तामशुचिर्नष्टधीर्नृपः । रात्रौ चकार सुप्रीत्या भोजनन्नष्टमंगलः

சிவபூஜை இன்னும் நிறைவடையாத நிலையில், அசுத்தனும் மயங்கிய மனத்தனுமான அரசன் இரவில் திருப்தியுடன் உணவுண்டான்; அதனால் அவனுடைய மங்களம் அழிந்தது.

Verse 56

तत्पुत्रो यः पूर्वभवे सोऽस्मिञ्जन्मनि तत्सुतः । अहमेव हतैश्वर्य्यः शिवपूजा व्यतिक्रमात्

முன்ஜென்மத்தில் அவனுடைய மகனாக இருந்தவன் இப்பிறவியிலும் அவனுடைய மகனாக ஆனான். சிவபூஜையை மீறியதால் நானே செல்வமும் அதிகாரமும் இழந்தேன்.

Verse 57

अस्य माता पूर्वभवे सपत्नीं छद्मनाहरत् । भक्षिता तेन पापेन ग्राहेणाऽस्मिन्भवे हि सा

இவனுடைய தாய் முன் பிறவியில் வஞ்சகமாக தன் இணைமனைவியை கடத்தினாள். அந்தப் பாவத்தின் பலனாக இப்பிறவியில் அவள் முதலைக்குப் பலியானாள்.

Verse 59

एष ते तनयः पूर्वजन्मनि ब्राह्मणोत्तमः । प्रतिग्रहैर्वयो निन्ये न यज्ञाद्यैस्सुकर्मभिः

இவன் உன் மகன் முன் பிறவியில் சிறந்த பிராமணன். ஆனால் யாகம் முதலான நற்கருமங்களில் அல்ல; வெறும் பிரதிக்ரஹம் (தானம் பெறுதல்) மூலமே வாழ்நாளை கழித்தான்.

Verse 60

अतो दारिद्र्यमापन्नः पुत्रस्ते द्विजभामिनि । तद्दोषपरिहारार्थं शरणं शंकरं व्रज

ஆகையால், ஓ த்விஜகுலப் பிரகாசமுள்ளவளே, உன் புதல்வன் வறுமையில் வீழ்ந்தான். அந்தத் தோஷமும் அதன் விளைவும் நீங்கச் சங்கரனைச் சரணடை।

Verse 61

एताभ्यां खलु बालाभ्यां शिवपूजाविधीयताम् । उपवीतानन्तरं हि शिवः श्रेयः करिष्यति

உண்மையாகவே இந்த இரு சிறுவர்களுக்கும் சிவபூஜை விதிக்கப்படுக. உபவீதம் அணிந்த பின் சிவன் நிச்சயமாக உயர்ந்த நலனையும் மங்களத்தையும் அருள்வான்.

Verse 62

नन्दीश्वर उवाच । इति तामुपदिश्याथ भिक्षुवर्ण्यतनुः शिवः । स्वरूपं दर्शयामास परमं भक्तवत्सलः

நந்தீஸ்வரர் கூறினார்—இவ்வாறு அவளுக்கு உபதேசித்த பின், பிச்சைக்காரன் போன்ற வடிவம் கொண்ட சிவன், பக்தவத்சலனாய், தன் பரம ஸ்வரூபத்தை வெளிப்படுத்தினான்.

Verse 63

अथ सा विप्रवनिता ज्ञात्वा तं शंकरम्प्रभुम् । सुप्रणम्य हि तुष्टाव प्रेम्णा गद्गदया गिरा

அப்போது அந்த பிராமணப் பெண் அவரை சங்கரன் பரமப் பிரபு என அறிந்து, ஆழ்ந்த வணக்கம் செய்து, அன்பால் குரல் தளதளக்க அவரைத் துதித்தாள்.

Verse 64

ततस्स भगवाञ्च्छम्भुर्धृतभिक्षुतनुर्द्रुतम् । पश्यन्त्या विप्रपन्त्यास्तु तत्रैवान्तरधीयत

அப்போது பகவான் சம்பு பிச்சைக்காரன் வடிவம் கொண்டு, பிராமணப் பெண் பார்த்துக் கொண்டிருக்கவே அங்கேயே விரைவாக அந்தர்தானமானார்।

Verse 65

अथ तस्मिन् गते भिक्षौ विश्रब्धा ब्राह्मणी च सा । तमर्भकं समादाय सस्वपुत्रा गृहं ययौ

அந்த பிச்சைக்காரன் சென்றபின் பிராமணப் பெண் நிம்மதியடைந்து, அந்தச் சிறுவனைத் தூக்கிக்கொண்டு, தன் மகனுடன் வீட்டிற்குச் சென்றாள்।

Verse 66

एकचक्राह्वये रम्ये ग्राम्ये कृत निकेतना । स्वपुत्रं राजपुत्रं च वरान्नैश्च व्यवर्द्धयत्

ஏகசக்ரம் எனப்படும் அழகிய கிராமத்தில் இல்லம் அமைத்து, தன் மகனையும் அரசகுமாரனையும் சிறந்த அன்னபானங்களால் வளர்த்தாள்।

Verse 67

ब्राह्मणै कृतसंस्कारौ कृतोपनयनौ च तौ । ववृधाते स्वगेहे च शिवपूजनतत्परौ

பிராமணர்களால் சடங்குகள் செய்யப்பட்டு, முறையாக உபநயனம் பெற்ற அந்த இருவரும் தங்கள் இல்லத்தில் வளர்ந்தனர்—எப்போதும் சிவபூஜையில் ஈடுபட்டவர்களாய்।

Verse 68

तौ शाण्डिल्यमुनेस्तात निदेशान्नियम स्थितौ । प्रदोषे चक्रतुः शम्भोः पूजां कृत्वा व्रतं शुभम्

அன்பனே, சாண்டில்ய முனிவரின் ஆணைப்படி நியமங்களில் நிலைத்து, அந்த இருவரும் பிரதோஷ நேரத்தில் சம்புவை வழிபட்டனர்; வழிபட்டு புனிதமான விரதத்தை ஏற்றனர்।

Verse 69

कदाचिद्द्विजपुत्रेण विनाऽसौ राजनन्दनः । नद्यां स्नातुं गतः प्राप निधानकलशं वरम्

ஒருமுறை அந்த அரசகுமாரன், பிராமணப் புதல்வன் இன்றி, ஆற்றில் நீராடச் சென்றான்; அங்கே மறைந்திருந்த செல்வத்தின் சிறந்த கலசத்தைப் பெற்றான்।

Verse 70

एवं पूजयतोः शम्भुं राजद्विजकुमारयोः । सुखेनैव व्यतीयाय तयोर्मासचतुष्टयम्

இவ்வாறு அரசகுமாரனும் பிராமண இளைஞனும் சம்புவை இடையறாது வழிபட்டுக் கொண்டிருக்க, அவர்களுக்கான நான்கு மாதங்கள் இன்பமாகக் கழிந்தன।

Verse 71

एवमर्चयतोः शम्भुं भूयोपि परया मुदा । सम्वत्सरो व्यतीयाय तस्मिन्नेव तयोर्गृहे

இவ்வாறு அவர்கள் இருவரும் பேரானந்தத்துடன் மீண்டும் மீண்டும் சம்புவை அர்ச்சித்து வந்ததால், அதே அவர்களுடைய இல்லத்தில் ஒரு முழு ஆண்டு கழிந்தது।

Verse 72

सम्वत्सरे व्यतिक्रान्ते स राजतनयो मुने । गत्वा वनान्ते विप्रेण शिवस्यानुग्रहाद्विभोः

முனிவரே, ஒரு ஆண்டு கடந்தபின் அந்த அரசகுமாரன், அனைத்திலும் வியாபித்துள்ள பரமன் சிவனின் அருளால், ஒரு பிராமணனுடன் காடின் உள்ளே சென்றான்.

Verse 73

अकस्मादागतां तत्र दत्तां तज्जनकेन ह । विवाह्य गन्धर्वसुतां चक्रे राज्यमकण्टकम्

அங்கே திடீரென வந்த கந்தர்வக் கன்னியை அவளது தந்தை அவனுக்குத் தந்தான். அந்த கந்தர்வப் புதல்வியை மணந்து, அவன் தன் அரசை முட்களற்றது போல—தடையற்றதாக—ஆக்கினான்.

Verse 74

या विप्रवनिता पूर्वंतमपुष्णात्स्वपुत्रवत् । सैव माताभवत्तस्य स भ्राता द्विजनन्दनः

முன்னர் அவனைத் தன் மகனைப் போலப் பேணி வளர்த்த அந்தப் பிராமணப் பெண்ணே அவனுக்குத் தாயானாள்; அவள் பெற்ற இருபிறப்பன் மகன் அவனுக்குச் சகோதரனானான், ஓ பிராமணச் சிறந்தவரே.

Verse 76

भिक्षुवर्य्यावतारस्ते वर्णितश्च मयाधुना । शिवस्य धर्मगुप्ताह्व नृपबालसुखप्रदः

இப்போது நான் உனக்கு சிவனின் அந்தச் சிறந்த பிக்ஷு-அவதாரத்தை விளக்கியேன்—‘தர்மகுப்த’ எனப் பெயருடையவர்; அரசக் குழந்தைக்கு இன்பம் அருள்பவர்।

Verse 77

एतदाख्यानमनघं पवित्रं पावनं महत् । धर्मार्थकाममोक्षाणां साधनं सर्वकामदम्

இந்த குற்றமற்ற வரலாறு புனிதமும், மிகப் பரிசுத்தப்படுத்துவதாகவும், மகத்தானதாகவும் உள்ளது. இது தர்மம், அர்த்தம், காமம், மோக்ஷம் ஆகியவற்றை அடையச் சாதனமாகி, எல்லா நியாயமான விருப்பங்களையும் அருள்கிறது.

Verse 78

य एतच्छ्रृणुयान्नित्यं श्रावयेद्वा समाहितः । स भुक्त्वेहाखिलान्कामान्सोन्ते शिवपुरम्व्रजेत्

யார் தினமும் இந்த ஆக்யானத்தை கேட்கிறாரோ, அல்லது ஒருமனத்துடன் பிறருக்குக் கேட்கச் செய்கிறாரோ—அவர் இங்கே எல்லா விருப்பப் பயன்களையும் அனுபவித்து, இறுதியில் சிவபுரத்தை அடைகிறார்.

Verse 95

विदर्भे सोभवद्राजा जन्मनीह शिवव्रती । शिवार्चनान्तरायेण परैर्भोगांन्तरे हतः

விதர்ப தேசத்தில் அவன் அரசனாகப் பிறந்து, சிவவிரதத்தில் உறுதியாய் இருந்தான். ஆனால் பிறர் சிவாராதனைக்கு இடையூறு செய்ததால், உலகப் போகங்களின் நடுவே அவன் கொல்லப்பட்டான்.