पिप्पलादावतारकथनम् (Account of the Pippalāda Avatāra)

Verse 1

नन्दीश्वर उवाच । पिप्पलादाख्यपरममवतारं महेशितुः । शृणु प्राज्ञ महाप्रीत्या भक्तिवर्धनमुत्तमम्

நந்தீஸ்வரர் கூறினார்—அறிவாளனே! மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் கேள்; மகேசனின் ‘பிப்பலாத’ எனப்படும் பரம அவதாரத்தின் இந்த உத்தம வரலாறு பக்தியை வளர்க்கும்।

Verse 2

यः पुरा गदितो विप्रो दधीचिर्मुनिसत्तमः । महाशैवस्सुप्रतापी च्यावनिर्भृगुवंशजः

முன்னர் கூறப்பட்ட அந்தப் பிராமணர்—முனிவர்களில் சிறந்த ததீசி; அவர் மகா-சைவ பக்தர், மிகுந்த தெய்வீகத் தேஜஸுடன், ச்யவனன் வழி ப்ருகு வம்சத்தில் பிறந்தவர்।

Verse 3

क्षुवेण सह संग्रामे येन विष्णुः पराजितः । सनिर्जरोऽथ संशप्तो महेश्वरसहायिना

க்ஷுவுடன் நடந்த போரில் யாரால் விஷ்ணு தோற்கடிக்கப்பட்டாரோ; அவர் பின்னர் அமரர்களுடன் இருந்தாலும் மகேஸ்வரன் துணையால் அடக்கப்பட்டார்।

Verse 4

तस्य पत्नी महाभागा सुवर्चा नामनामतः । महापतिव्रता साध्वी यया शप्ता दिवौकसः

அவருடைய மனைவி மகாபாக்கியவதி; ‘சுவர்சா’ என்ற நாமத்தால் புகழ்பெற்றாள். அவள் பரமப் பதிவிரதைச் சாத்வி; அவளின் சாபத்தால் தேவலோக வாசிகளும் சபிக்கப்பட்டனர்.

Verse 5

तस्मात्तस्यां महादेवो नानालीलाविशारदः । प्रादुर्बभूव तेजस्वी पिप्पलादेति नामतः

ஆகையால் அவளிடத்தில் எண்ணற்ற தெய்வ லீலைகளில் தேர்ந்த மகாதேவன் ஒளிமிகு வடிவில் வெளிப்பட்டு ‘பிப்பலாத’ என்ற நாமத்துடன் விளங்கினான்।

Verse 6

सूत उवाच । इत्याकर्ण्य मुनिश्रेष्ठो नन्दीश्वरवचोऽद्भुतम् । सनत्कुमारः प्रोवाच नतस्कन्धः कृताञ्जलिः

சூதர் கூறினார்—நந்தீஸ்வரரின் அதிசய வாக்குகளை இவ்வாறு கேட்ட முந்திய முனிவரான சனத்குமாரர் தோள்களைத் தாழ்த்தி, கைகளை கூப்பி, பணிவுடன் உரைத்தார்।

Verse 7

सनत्कुमार उवाच । नन्दीश्वर महाप्राज्ञ साक्षाद्रुद्रस्वरूपधृक् । धन्यस्त्वं सद्गुरुस्तात श्रावितेयं कथाद्भुता

சனத்குமாரர் கூறினார்—நந்தீஸ்வரா, மஹாப்ராஜ்ஞனே, நீ நேரே ருத்ரரின் வடிவைத் தாங்கியவன். தாதா, நீயே சத்குரு; இந்த அதிசயப் புனிதக் கதையை கேட்கச் செய்ததால் நீ பாக்கியவான்।

Verse 8

क्षुवेण सह संग्रामे श्रुतो विष्णुपुरा जयः । ब्रह्मणा मे पुरा तात तच्छापश्च शिलादज

சிலாதஜனே, க்ஷுவுடன் நடந்த போரில் விஷ்ணுபுரியின் வெற்றிச் செய்தியை நான் கேட்டேன். மேலும் தாதா, முன்பொரு காலத்தில் பிரம்மாவிடமிருந்து அந்த சாபமும் எனக்கு ஏற்பட்டது।

Verse 9

अधुना श्रोतुमिच्छामि देवशापं सुवर्चया । दत्तं पश्चात्पिप्पलादचरितं मङ्गलायनम्

இப்போது சுவர்சா வழங்கிய தெய்வ சாபத்தை நான் கேட்க விரும்புகிறேன்; அதன் பின், மங்களத்தை அளிக்கும் பிப்பலாதனின் சரிதம்—அது அருளின் ஊற்றாகும்।

Verse 10

सूत उवाच । इति श्रुत्वाथ शैलादिर्विधिपुत्रवचश्शुभम् । प्रत्युवाच प्रसन्नात्मा स्मृत्वा शिवपदाम्बुजम्

சூதர் கூறினார்—விதியின் புதல்வன் உரைத்த அந்த நல்வாக்கைக் கேட்டதும் ஷைலாதி மனம் அமைதியடைந்தான். சிவபெருமானின் திருவடித் தாமரைகளை நினைந்து பின்னர் பதிலுரைத்தான்.

Verse 11

नन्दीश्वर उवाच । एकदा निर्जरास्सर्वे वासवाद्या मुनीश्वर । वृत्रासुरसहायैश्च दैत्यैरासन्पराजिताः

நந்தீஸ்வரர் கூறினார்—முனிவரே! ஒருமுறை வாசவன் (இந்திரன்) முதலிய எல்லா தேவர்களும், வ்ருத்ராசுரன் துணைபுரிந்த தைத்தியர்களால் தோற்கடிக்கப்பட்டனர்.

Verse 12

स्वानि स्वानि वरास्त्रा णि दधीचस्याश्रमेऽखिलाः । निक्षिप्य सहसा सद्योऽभवन्देवाः पराजिताः

அனைத்து தேவர்களும் ததீசியின் ஆசிரமத்தில் தத்தம் சிறந்த ஆயுதங்களை வைத்துவிட்டு, உடனே அக்கணமே தோல்வியடைந்தனர்.

Verse 13

तदा सर्वे सुरास्सेन्द्रा वध्यमानास्तथर्षयः । ब्रह्मलोकगताश्शीघ्रं प्रोचुः स्वं व्यसनं च तत्

அப்போது இந்திரனுடன் எல்லா தேவர்களும், ரிஷிகளும் தாக்கப்பட்டு கொல்லப்பட்டுக் கொண்டிருந்ததால், விரைவாக பிரம்மலோகத்திற்குச் சென்று, தங்கள் துன்பத்தை முழுமையாக பிரம்மாவிடம் கூறினர்.

Verse 14

तच्छ्रुत्वा देववचनं ब्रह्मा लोकपितामहः । सर्वं शशंस तत्त्वेन त्वष्टुश्चैव चिकीर्षितम्

தேவர்களின் சொற்களைக் கேட்ட உலகப் பிதாமகர் பிரம்மா, உண்மைத்தத்துவப்படி அனைத்தையும் விளக்கினார்; மேலும் த்வஷ்டா செய்ய எண்ணியதையும் கூறினார்.

Verse 15

भवद्वधार्थं जनितस्त्वष्ट्रायं तपसा सुराः । वृत्रो नाम महातेजाः सर्वदैत्याधिपो महान्

தேவர்களே! உங்களை அழிப்பதற்காகத் துவஷ்டா தவத்தின் மூலம் விருத்திரன் என்னும் மகா தேஜஸ்வியையும் அசுரர்களின் தலைவனையும் படைத்துள்ளார்।

Verse 16

अथ प्रयत्नः क्रियतां भवेदस्य वधो यथा । तत्रोपायं शृणु प्राज्ञ धर्महेतोर्वदामि ते

இப்போது அவனை வதம் செய்ய முயற்சி செய்யப்பட வேண்டும். அறிவாளியே! அதற்கான உபாயத்தைக் கேள், தர்மத்திற்காக நான் உனக்குச் சொல்கிறேன்।

Verse 17

महामुनिर्दधीचिर्यस्स तपस्वी जितेन्द्रियः । लेभे शिवं समाराध्य वज्रास्थित्ववरम्पुरा

மகாமுனி ததீசி, தவசி மற்றும் புலன்களை வென்றவர், முன்பு சிவனை ஆராதித்து வஜ்ரம் போன்ற எலும்புகளை வரமாகப் பெற்றார்।

Verse 18

तस्यास्थीन्येव याचध्वं स दास्यति न संशय । निर्माय तैर्दण्डवज्रं वृत्रं जहि न संशयः

நீ அவரிடம் அவருடைய எலும்புகளையே கேள், அவர் சந்தேகமின்றி தருவார். அவற்றைக் கொண்டு வஜ்ராயுதம் செய்து விருத்திரனை அழிப்பாயாக, இதில் சந்தேகமில்லை।

Verse 19

नन्दीश्वर उवाच । तच्छ्रुत्वा ब्रह्मवचनं शक्रो गुरुसमन्वितः । आगच्छत्सामरः सद्यो दधीच्याश्रममुत्तमम्

நந்தீஸ்வரர் கூறினார்: பிரம்மாவின் அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டு, இந்திரன் தன் குருவுடனும் தேவர்களுடனும் உடனடியாக ததீசியின் உன்னதமான ஆசிரமத்திற்கு வந்தார்।

Verse 20

दृष्ट्वा तत्र मुनिं शक्रः सुवर्चान्वितमादरात् । ननाम साञ्जलिर्नम्रः सगुरुः सामरश्च तम्

அங்கே தவஒளியால் பிரகாசிக்கும் முனிவரை கண்ட சக்கிரன் (இந்திரன்) பக்தியுடன் அணுகினான். கைகூப்பி தாழ்மையுடன், குருவுடனும் தேவர்களுடனும் சேர்ந்து அவரை வணங்கினான்.

Verse 21

तदभिप्रायमाज्ञाय स मुनिर्बुधसत्तमः । स्वपत्नीं प्रेषयामास सुवर्चां स्वाश्रमान्तरम्

அவர்களின் நோக்கத்தை அறிந்த ஞானிகளில் சிறந்த அந்த முனிவர், தன் மனைவி சுவர்ச்சாவை தன் ஆசிரமத்தின் உள்புறத்திற்குப் அனுப்பினார்.

Verse 22

ततस्स देवराजश्च सामरः स्वार्थसाधकः । अर्थशास्त्रपरो भूत्वा मुनीशं वाक्यमब्रवीत्

பின்பு தேவராஜன், தேவர்களுடன் கூடி, தன் நோக்கை நிறைவேற்ற விரும்பி, அரசநீதி வழியில் நடந்து, முனிவர்தலைவரிடம் இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னான்.

Verse 23

शक्र उवाच । त्वष्ट्रा विप्रकृताः सर्वे वयन्देवास्तथर्षयः । शरण्यं त्वां महाशैवं दातारं शरणं गताः

சக்கிரன் கூறினான்—த்வஷ்டா எங்களை எல்லோரையும், தேவர்களையும் ரிஷிகளையும், அநியாயமாகத் துன்புறுத்தினான். ஆகவே சரணமளிப்பவனே மகாசைவனே, தாதா பிரபுவே—உம்மைச் சரணடைந்தோம்.

Verse 24

स्वास्थीनि देहि नो विप्र महावज्रमयानि हि । अस्थ्ना ते स्वपविं कृत्वा हनिष्यामि सुरद्रुहम्

ஓ விப்ர முனிவரே, உமது எலும்புகளை எமக்கு அருள்வீராக; அவை உண்மையிலே மகாவஜ்ரத்தின் இயல்புடையவை. உமது எலும்புகளால் என் வஜ்ரத்தை உருவாக்கி தேவர்களுக்கு விரோதியானவனை அழிப்பேன்.

Verse 25

इत्युक्तस्तेन स मुनिः परोपकरणे रतः । ध्यात्वा शिवं स्वनाथं हि विससर्ज कलेवरम्

அவ்வாறு அவர் கூற, பிறர்நலத்தில் ஈடுபட்ட அந்த முனிவர் தம் நாதனாகிய பரமேஸ்வரன் சிவனைத் தியானித்து, உணர்வுடன் உடலைத் துறந்தார்।

Verse 26

ब्रह्मलोकं गतस्सद्यस्स मुनिर्ध्वस्तबन्धनः । पुष्पवृष्टिरभूत्तत्र सर्वे विस्मयमागताः

அனைத்து பந்தங்களும் உடனே அழிய, அந்த முனிவர் உடனடியாக பிரம்மலோகத்தை அடைந்தார். அங்கே மலர்மழை பொழிந்தது; அனைவரும் வியப்புற்றனர்।

Verse 27

अथ गां सुरभिं शक्र आहूयाशु ह्यलेहयत् । अस्त्रनिर्मितये त्वाष्ट्रं निदि देश तदस्थिभिः

பின்னர் சக்ரன் (இந்திரன்) தெய்வீக சுரபி பசுவை விரைந்து அழைத்து, அந்த அவசேஷங்களை நக்கச் செய்தான். அதே எலும்புகளால் ஆயுதம் செய்ய த்வஷ்டாவுக்கு ஆணையிட்டான்।

Verse 28

विश्वकर्मा तदाज्ञप्तश्चक्लृपेऽस्त्राणि कृत्स्नशः । तदस्थिभिर्वज्रमयस्सुदृढैश्शिववर्चसा

அவரது ஆணையின்படி விஸ்வகர்மா எல்லா ஆயுதங்களையும் உருவாக்கினார்—அதே எலும்புகளால் வைரமயமாக, மிக உறுதியாக, சிவனின் ஒளிப்பொலிவால் வலிமைபெற்றதாக।

Verse 29

वंशोद्भवं वज्रं शरो ब्रह्मशिरस्तथा । अन्यास्थिभिर्बहूनि स्वपराण्यस्त्राणि निर्ममे

மூங்கிலில் தோன்றிய எலும்பினால் அவர் வஜ்ரம், அம்பு, மேலும் பிரம்மசிரஸ் என்னும் ஆயுதத்தையும் உருவாக்கினார்; பிற எலும்புகளால் தமக்கும் பிறருக்கும் பல உயரிய ஆயுதங்களைச் செய்தார்।

Verse 30

तमिन्द्रो वज्रमुद्यम्य वर्द्धितः शिववर्चसा । वृत्रमभ्यद्रवत्क्रुद्धो मुने रुद्र इवान्तकम्

முனிவரே! சிவனின் ஒளியால் வலிமை பெருகிய இந்திரன் வஜ்ரத்தை உயர்த்தி, கோபத்துடன் வ்ருத்ரனை நோக்கி பாய்ந்தான்—ருத்ரன் மரணத்தையே தாக்குவது போல।

Verse 31

ततः शक्रस्सुसन्नद्धस्तेन वज्रेण स द्रुतम् । उच्चकर्त शिरो वार्त्रं गिरिशृंगमिवौजसा

அப்போது முழுமையாக ஆயத்தமான சக்ரன் அந்த வஜ்ரத்தால் விரைவாகத் தாக்கி, பேராற்றலால் வ்ருத்ரனின் தலையை வெட்டினான்—மலைச் சிகரத்தைப் பிளப்பதுபோல்।

Verse 32

तदा समुत्सवस्तात बभूव त्रिदिवौकसाम् । तुष्टुवुर्निर्जराश्शक्रम्पेतुः कुसुमवृष्टयः

அப்போது, அன்பனே! தேவருலகில் பெருவிழா எழுந்தது. அமர தேவர்கள் சக்ரனைப் புகழ்ந்து பாடினர்; மலர்மழை பொழிந்தது।

Verse 33

इति ते कथितन्तात प्रसंगाच्चरि तन्त्विदम् । पिप्पलादावतारम्भे शृणु शम्भोर्महादरात्

அன்பனே! நிகழ்ச்சிச் சூழலால் வரிசையாக இந்தக் கதையை உனக்குச் சொன்னேன். இப்போது பிப்பலாத அவதாரக் கதையின் தொடக்கத்தில், சம்புவின் மகிமையை மிகுந்த பக்தியுடன் கேள்।

Verse 34

सुवर्चा सा मुनेः पत्नी दधीचस्य महात्मनः । ययौ स्वमाश्रमाभ्यन्तस्तदाज्ञप्ता पतिव्रता

மகாத்மா ததீசி முனிவரின் பத்தினிவிரதப் பெண் சுவர்ச்சா, அவருடைய ஆணைப்படி தன் ஆசிரமத்தின் உள்ளே சென்றாள்।

Verse 35

आगत्य तत्र सा दृष्ट्वा न पतिं स्वन्तपस्विनी । गृहकार्यं च सा कृत्वाखिलम्पतिनिदेशतः

அங்கே வந்த அந்தச் சாத்வி தவஸ்வினி தன் கணவரைக் காணவில்லை; ஆயினும் கணவரின் கட்டளையின்படி எல்லா இல்லப்பணிகளையும் முழுமையாகச் செய்தாள்।

Verse 36

आजगाम पुनस्तत्र पश्यन्ती बह्वशोभनम् । देवांश्च तान्मुनिश्रेष्ठ सुवर्चा विस्मिताभवत्

அவள் மீண்டும் அங்கே வந்து பல அற்புதக் காட்சிகளைப் பார்த்தாள்; முனிவரே, அந்தத் தேவர்களைப் பார்த்துச் சுவர்ச்சா வியப்புற்றாள்।

Verse 37

ज्ञात्वा च तत्सर्वमिदं सुराणां कृत्यं तदानीञ्च चुकोप साध्वी । ददौ तदा शापमतीव रुष्टा तेषां सुवर्चा ऋषिवर्यभार्या

தேவர்களின் இச்செயல் அனைத்தையும் அறிந்த அந்தச் சாத்வி உடனே கோபமுற்றாள்; அப்போது முனிவரின் சிறந்தவரின் மனைவி சுவர்ச்சா மிகுந்த சினத்துடன் அவர்களுக்கு சாபம் அளித்தாள்।

Verse 38

सुवर्चोवाच । अहो सुरा द्रुष्टतराश्च सर्वे स्वकार्यदक्षा ह्यबुधाश्च लुब्धाः । तस्माच्च सर्वे पशवो भवन्तु सेन्द्राश्च मेऽद्यप्रभृतीत्युवाच

சுவர்ச்சா கூறினாள்—“அய்யோ! இத்தேவர்கள் அனைவரும் மிகுந்த வஞ்சகர்களாகிவிட்டனர்; தம் காரியத்தைச் சாதிப்பதில் திறமையினர், ஆனால் அறிவிலிகள், பேராசையினர். ஆகவே இன்றுமுதல் இந்திரனுடன் இவர்களெல்லாம் மிருகங்களாகட்டும்!”

Verse 39

एवं शापन्ददौ तेषां सुराणां सः तपस्विनी । सशक्राणां च सर्वेषां सुवर्चा मुनिकामिनी

இவ்வாறு தவஸ்வினி, முனிப்ரியையான சுவர்சா இந்திரன் உட்பட அந்த எல்லா தேவர்களுக்கும் சாபம் அளித்தாள்।

Verse 40

अनुगन्तुम्पतेर्लोकमथेच्छत्सा पतिव्रता । चितां चक्र समेधोभिः सुपवित्रैर्मनस्विनी

பின்னர் கணவரின் உலகைத் தொடர விரும்பிய அந்தப் பதிவிரதை, உறுதியான மனத்துடன் மிகப் புனிதமான சமித்துகளால் சிதையை அமைத்தாள்।

Verse 41

ततो नभोगिरा प्राह सुवर्चान्ताम्मुनिप्रियाम् । आश्वासयन्ती गिरिशप्रेरिता सुखदायिनी

அப்போது கிரீசன் (சிவன்) தூண்டுதலால் ஆறுதல் அளிப்பவளான நபோகிரா, முனிப்ரியையான சுவர்சாந்தாவைத் தேற்றிக் கூறினாள்।

Verse 42

आकाशवाण्युवाच । साहसं न कुरु प्राज्ञे शृणु मे परमं वचः । मुनितेजस्त्वदुदरे तदुत्पादय यत्नतः

ஆகாசவாணி கூறியது—அறிவாளியே, அவசரத் துணிச்சல் செய்யாதே; என் உயர்ந்த சொல்லைக் கேள். முனியின் தேஜஸ் உன் கருவில் உள்ளது; அதை முயற்சியுடன் வெளிப்படுத்துவாய்।

Verse 43

ततः स्वाभीष्टचरणन्देवि कर्तुन्त्वमर्हसि । सगर्भा न दहेद्गात्रमिति ब्रह्मनिदेशनम्

அதன்பின், தேவியே, உனக்குப் பிடித்ததைச் செய்ய நீ தகுதியுடையவள்; ஆனால் பிரம்மாவின் ஆணை—கர்ப்பிணி தன் உடலை எரிக்கக் கூடாது।

Verse 44

नन्दीश्वर उवाच । इत्युक्त्वा सा नभोवाणी विरराम मुनीश्वर । तां श्रुत्वा सा मुनेः पत्नी विस्मिताभूत्क्षणं च सा

நந்தீஸ்வரர் கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி, ஓ முனீஸ்வரா, அந்த திவ்ய ஆகாசவாணி அமைதியடைந்தது. அதை கேட்ட முனிவரின் மனைவி ஒரு கணம் வியப்புற்றாள்.

Verse 45

सुवर्चा सा महासाध्वी पतिलोकमभीप्सती । उपविश्याश्मना भूयः सोदरं विददार ह

மிகப் புனிதவளான, ஒளிமிக்க சுவர்ச்சா, கணவரின் லோகத்தை அடைய விரும்பி அமர்ந்து, மீண்டும் கல்லால் தன் வயிற்றை கிழித்தாள்.

Verse 46

निर्गतो जठरात्तस्या गर्भो मुनिवरस्य सः । महादिव्यतनुर्दीप्तो भासयंश्च दिशोदश

அவளது கருப்பையிலிருந்து அந்த முந்திய முனிவரின் கரு வெளிப்பட்டது—மிகத் தெய்வீக உடலுடன் ஒளிர்ந்து, பத்து திசைகளையும் பிரகாசப்படுத்தியது.

Verse 47

साक्षाद्रुद्रावतारोऽसौ दधीच वरतेजसः । प्रादुर्भूतस्स्वयन्तात स्वलीलाकरणे क्षमः

அவன் நேரே ருத்ர அவதாரம்—உத்தமத் தேஜஸால் நிறைந்த ததீசி. தானே வெளிப்பட்டு, இறைவனின் லீலையை நிகழ்த்த வல்லவன்.

Verse 48

तन्दृष्ट्वा स्वसुतन्दिव्यं स्वरूपम्मुनिकामिनी । सुवर्चाज्ञाय मनसा साक्षाद्रुद्रावतारकम्

தன் மகனை அந்த திவ்ய ரூபத்தில் கண்ட முனிவரின் பிரியமான சுவர்ச்சா, மனத்திலே அவன் நேரே ருத்ர அவதாரம் என அறிந்தாள்.

Verse 49

प्रहृष्टाभून्महासाध्वी प्रणम्याशु नुनाव सा । स्वहृदि स्थापयामास तत्स्वरूपम्मुनीश्वर

முனிவரே! அந்த மகாசாத்வி பேரானந்தத்தில் நிறைந்தாள். விரைவில் வணங்கி, ஸ்தோத்திரம் பாடத் தொடங்கி, அந்தத் திருவுருவைத் தன் இதயத்தில் நிலைநிறுத்தினாள்.

Verse 50

सुवर्चा तनयं तं च प्रहस्य विमलेक्षणा । जननी प्राह सुप्रीत्या पतिलोकमभीप्सती

அப்போது தூய கண்களையுடைய தாய் சுவர்ச்சா தன் மகனை நோக்கி புன்னகைத்து, ஆழ்ந்த அன்புடன் கணவன்-லோகத்தை அடைய விரும்பி உரைத்தாள்।

Verse 51

सुवर्चोवाच । हे तात परमेशान चिरन्तिष्ठास्य सन्निधौ । अश्वत्थस्य महाभाग सर्वेषां सुखदो भवेः

சுவர்ச்சா கூறினாள்—ஓ தாதா, ஓ பரமேசானே! இப் புனித அச்வத்த மரத்தின் சன்னிதியில் நீண்ட காலம் தங்குவீராக. ஓ மகாபாக்யவானே, அனைவருக்கும் இன்பம் அளிப்பவராக இருப்பீராக.

Verse 52

मामाज्ञापय सुप्रीत्या पतिलोकाय चाधुना । तत्रस्थाहं च पतिना त्वां ध्याये रुद्ररूपिणम्

இப்போது அருள்மிகு அன்புடன் என்னை கணவன்-லோகத்திற்குச் செல்ல ஆணையிடுவீராக. அங்கே கணவனுடன் தங்கி, ஓ ருத்ரரூபனே, உம்மைத் தியானிப்பேன்.

Verse 54

एवन्दधीचपत्नी सा पतिना संगता मुने । शिवलोकं समासाद्य सिषेवे शङ्करम्मुदा

இவ்வாறு, ஓ முனிவரே, ததீசியின் மனைவி கணவனுடன் மீண்டும் இணைந்து சிவலோகத்தை அடைந்து, அங்கே மகிழ்ச்சியுடன் ஸ்ரீ சங்கரனைச் சேவித்தாள்.

Verse 55

एतस्मिन्नन्तरे देवास्सेन्द्राश्च मुनिभिस्सह । तत्राजग्मुस्त्वरा तात आहूता इव हर्षिताः

அந்நேரத்தில், அன்பனே, இந்திரனுடன் கூடிய தேவர்கள் முனிவர்களோடு சேர்ந்து அங்கே விரைந்து வந்தனர்; அழைக்கப்பட்டதுபோல் மகிழ்ச்சியால் நிறைந்தனர்।

Verse 56

हरिर्ब्रह्मा च सुप्रीत्यावतीर्णं शंकरं भुवि । सुवर्चायां दधीचाद्वा ययतुस्स्वगणैस्सह

அப்போது ஹரி (விஷ்ணு) மற்றும் பிரம்மா மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன், தத்தம் பரிவாரங்களுடன், பூமியில் அவதரித்த சங்கரரிடம்—சுவர்சாவில் ததீசி முனிவரின் ஆசிரமத்திற்குச்—சென்றனர்।

Verse 57

तत्र दृष्ट्वावतीर्णन्तं मुनिपुत्रत्वमागतम् । रुद्रं सर्वे प्रणेमुश्च तुष्टुवुर्बद्धपाणयः

அங்கே ருத்ரர் அவதரித்து முனிவரின் மகனாக வந்ததைப் பார்த்து, அனைவரும் அவரை வணங்கி, கைகூப்பி புகழ்ந்தனர்।

Verse 58

तदोत्सवो महानासीद्देवानां मुनिसत्तम । नेदुर्दुन्दुभयस्तत्र नर्तक्यो ननृतुर्मुदा

முனிவரில் சிறந்தவரே, தேவர்களின் அந்த விழா மிகப் பெருமைமிக்கதாக இருந்தது. அங்கே துந்துபிகள் முழங்கின; அப்சரஸ்கள் மகிழ்ச்சியுடன் நடனமாடினார்கள்।

Verse 59

जगुर्गन्धर्वपुत्राश्च किन्नरा वाद्यवादकाः । वादयामासुरमराः पुष्प वृष्टिं च चक्रिरे

கந்தர்வர்களின் புதல்வர்கள் பாடினர்; இசைக்கருவிகளில் வல்ல கின்னரர்கள் வாத்தியங்களை இசைத்தனர். அமர தேவர்களும் இசையை ஒலிக்கச் செய்து, மலர்மழை பொழிந்தனர்।

Verse 60

पिप्पलस्य शर्वपितुर्विलसन्तं सुतं च तम् । संस्कृत्य विधिवत्सर्वे विष्ण्वाद्यास्तुष्टुवुः पुनः

பின்னர் விஷ்ணு முதலிய எல்லாத் தேவர்களும், சர்வன் (சிவன்) என்பவரின் புதல்வன் பிப்பலனுக்குப் பிறந்த அந்த ஒளிமிகு மகனுக்கு விதிப்படி சடங்குகளைச் செய்து, மீண்டும் பக்தியுடன் புகழ்ந்து பாடினர்.

Verse 61

पिप्पलादेति तन्नाम चक्रे ब्रह्मा प्रसन्नधीः । प्रसन्नो भव देवेश इत्यूचे हरिणा सुरैः

மகிழ்ந்த மனத்துடன் பிரம்மா அவருக்கு “பிப்பலாத” என்ற பெயரை வைத்தார். பின்னர் ஹரி (விஷ்ணு) தேவர்களுடன் சேர்ந்து தேவாதிபதி சங்கரனை நோக்கி—“தேவேசா, அருள்புரிந்து प्रसன்னமாவாயாக” என்றார்.

Verse 62

इत्युक्त्वा तमनुज्ञाय ब्रह्मा विष्णुस्सुरास्तथा । स्वंस्वं धाम ययुस्सर्वे विधाय च महोत्सवम्

இவ்வாறு கூறி அனுமதி பெற்று, பிரம்மா, விஷ்ணு மற்றும் தேவர்கள்—மகோৎসவத்தை முறையாக நடத்தி முடித்து—அனைவரும் தத்தம் தாமங்களுக்கு சென்றனர்.

Verse 63

अथ रुद्रः पिप्पलादोऽश्वत्थमूले महाप्रभुः । तताप सुचिरं कालं लोकानां हितकाम्यया

பின்னர் மகாபிரபு ருத்ரன்—பிப்பலாதன்—அனைத்து உலகங்களின் நலனைக் கருதி, புனித அச்வத்த மரத்தின் அடியில் மிக நீண்ட காலம் தவம் செய்தான்.

Verse 64

इत्थं सुतपतस्तस्य पिप्पलादस्य सम्मुखे । महाकालो व्यतीयाय लोकचर्यानुसारिणः

இவ்வாறு பிப்பலாதன் முன்னிலையில் சுதபா தன் நியமங்களைத் தொடர்ந்து கடைப்பிடித்துக் கொண்டிருந்தபோது, உலக வழக்கின்படி மகாகாலம் (மாபெரும் காலம்) கடந்து சென்றது.

Verse 93

नन्दीश्वर उवाच । इत्येवं सा बभाषेऽथ सुवर्चा तनयम्प्रति । पतिमन्वगमत्साध्वी परमेण समाधिना

நந்தீஸ்வரர் கூறினார்—இவ்வாறு தன் மகனிடம் சொல்லி, சாத்வி சுவர்சா பரம சமாதியில் நிலைத்து, தன் கணவரைத் தொடர்ந்து சென்றாள்.