Gṛhapati’s Vow: Turning Grief into Mṛtyuñjaya–Mahākāla Sādhana (गृहपतेः प्रतिज्ञा—मृत्युंजय-महाकालजपः)

Verse 1

नन्दीश्वर उवाच । विश्वानरस्सपत्नीकस्तच्छ्रुत्वा नारदेरितम् । तदेवम्मन्यमानोभूद्वज्रपातं सुदारुणम्

நந்தீஸ்வரர் கூறினார்—விச்வானரன் தன் மனைவியுடன் நாரதர் சொன்ன வாக்கை கேட்டான். அதையே உண்மை என எண்ணி, வஜ்ரபாதம் போன்ற மிகக் கொடிய பேரிடரால் தாக்கப்பட்டான்.

Verse 2

हा हतोस्मीति वचसा हृदयं समताडयत् । मूर्च्छामवाप महतीं पुत्रशोकसमाकुलः

“அய்யோ, நான் கொல்லப்பட்டேன்!” என்று சொல்லி அவன் மார்பைத் தட்டினான்; மகன் துயரால் கலங்கி ஆழ்ந்த மயக்கத்தில் விழுந்தான்.

Verse 3

शुचिष्मत्यपि दुःखार्त्ता रुरोदातीव दुस्सहम् । अतिस्वरेण हारावैरत्यन्तं व्याकुलेन्द्रिया

இயல்பாகவே தூய்மையும் ஒளியும் உடையவளாயிருந்தும் அவள் துயரால் ஆட்கொள்ளப்பட்டாள். தாங்க முடியாத அளவுக்கு மிக உயர்ந்த குரலில் புலம்பி அழுதாள்; சோகக் கலக்கத்தால் அவளுடைய புலன்கள் அனைத்தும் மிகுந்த குழப்பமடைந்தன।

Verse 4

श्रुत्वार्त्तनादमिति विश्वनरोपि मोहं हित्वोत्थितः किमिति किंत्विति किं किमेतत् । उच्चैर्वदन् गृहपतिः क्व स मे बहिस्थः प्राणोन्तरात्मनिलयस्सकलेंद्रियेशः

அந்த ஆற்றல் நிறைந்த துயரக் குரலைக் கேட்டதும் விஷ்வநரனும் மயக்கத்தை விட்டு எழுந்து, மீண்டும் மீண்டும்—“இது என்ன? என்ன நடந்தது?” என்று கூறினான். பின்னர் உரக்க—“என் இல்லத் தலைவர் எங்கே? வெளியே இருந்தவர் எங்கே? அவரே பிராணன்; உள்ளார்ந்த ஆத்மாவாக உறையும், எல்லாப் புலன்களுக்கும் ஆண்டவன்” என்று அழைத்தான்।

Verse 5

ततो दृष्ट्वा स पितरौ बहुशोकसमावृतौ । स्मित्वोवाच गृहपस्सबालश्शंकरांशजः

பின்னர் அவன் தன் தாய் தந்தை இருவரும் மிகுந்த சோகத்தில் மூழ்கியிருப்பதை கண்டான். சங்கரனின் அங்கமாகிய அந்தச் சிறுவன் புன்னகைத்து, இல்லத் தலைவன் போலப் பேசினான்।

Verse 6

गृहपतिरुवाच । हे मातस्तात किं जातं कारणन्तद्वदाधुना । किमर्थं रुदितोऽत्यर्थं त्रासस्तादृक्कुतो हि वाम्

கிருஹபதி கூறினான்—“அம்மா, அப்பா! என்ன நடந்தது? அதன் காரணத்தை இப்போதே சொல்லுங்கள். நீங்கள் இருவரும் ஏன் இவ்வளவு மிகையாக அழுகிறீர்கள்? இப்படிப்பட்ட அச்சம் உங்களுக்கு எங்கிருந்து வந்தது?”

Verse 7

न मां कृतवपुस्त्राणम्भवच्चरणरेणुभिः । कालः कलयितुं शक्तो वराकीं चिञ्चलाल्पिका

உமது திருவடித் தூளில் சரணடைந்ததால் நான் உறுதியும் பாதுகாப்பும் பெற்றேன்; ஆகவே காலன் என்னை விழுங்க இயலாது—அவன் தாழ்ந்தவன், நிலையற்றவன், அற்பன்.

Verse 8

प्रतिज्ञां शृणुतान्तातौ यदि वान्तनयो ह्यहम् । करिष्येहं तथा येन मृत्युस्त्रस्तो भविष्यति

அன்புத் தந்தை-தாயே, என் உறுதியை கேளுங்கள். நான் உண்மையில் உங்கள் மகனாக இருந்தால், மரணமே அஞ்சுமாறு நான் செயற்படுவேன்.

Verse 9

मृत्युंजयं समाराध्य गर्वज्ञं सर्वदं सताम् । जपिष्यामि महाकालं सत्यं तातौ वदाम्यहम्

நல்லோர்க்கு அனைத்தையும் அருளும், அகந்தையை அடக்கும் ஸ்ரீமிருத்யுஞ்ஜயனை முறையாக ஆராதித்து, நான் மகாகால நாமத்தை ஜபிப்பேன். தந்தையே, நான் உண்மை சொல்கிறேன்.

Verse 10

नन्दीश्वर उवाच । इति श्रुत्वा वचस्तस्य जारितौ द्विजदम्पती । अकालमृतवर्षौघैर्गततापौ तदोचतुः

நந்தீஸ்வரர் கூறினார்—அவன் சொற்களை கேட்டதும், காலமற்ற மரணத்தின் பெருவெள்ளத்தால் சுட்டெரிக்கப்பட்ட அந்த அந்தணத் தம்பதியர் துயரிலிருந்து விடுபட்டனர்; பின்னர் அவர்கள் பேசினர்.

Verse 11

द्विजदम्पती ऊचतुः । पुनर्ब्रूहि पुनर्ब्रूहि कीदृक्कीदृक् पुनर्वद । कालः कलयितुन्नालं वराकी चञ्चलास्ति का

இரு பிராமணத் தம்பதியர் கூறினர்—“மீண்டும் சொல்லுங்கள், மீண்டும் சொல்லுங்கள்; அது எப்படிப்பட்டது என்பதைத் தெளிவாக மறுபடியும் உரையுங்கள். அதன் அளவை காலம்கூட முழுதாய் அளக்க இயலாது; அப்படியிருக்க, எந்த ஏழைச் சஞ்சல புத்தி அதில் நிலைத்திருக்கும்?”

Verse 12

आवयोस्तापनाशाय महोपायस्त्वयेरितः । मृत्युंजयाख्यदेवस्य समाराधनलक्षणः

எங்கள் இருவரையும் வாட்டும் துன்பத்தை நீக்க நீர் ஒரு மகா உபாயத்தை உரைத்தீர்—‘மிருத்யுஞ்ஜய’ எனப் போற்றப்படும் தேவனை முறையாக ஆராதிக்கும் விதியும் ஒழுக்கமும் அதுவே.

Verse 13

तद्वच्च शरणं शम्भोर्नातः परतरं हि तत् । मनोरथपथातीत कारिणः पापहारिणः

அதேபோல், சம்புவின் சரணத்தைவிட உயர்ந்த அடைக்கலம் இல்லை. மனத்தின் கற்பனைப் பாதைகளுக்கும் அப்பாற்பட்டதை அவர் நிறைவேற்றுவார்; பாவங்களை அகற்றுபவர் அவர்.

Verse 14

किन्न श्रुतन्त्वया तात श्वेतकेतुं यथा पुरा । पाशितं कालपाशेन ररक्ष त्रिपुरान्तकः

அப்பா! நீ கேளாதாயிற்றோ—முன்னொரு காலத்தில் காலப் பாசத்தால் கட்டப்பட்ட ஸ்வேதகேதுவை திரிபுராந்தகன் ஆகிய பரமசிவன் காத்தருளினார்.

Verse 15

इति श्रीशिवमहापुराणे तृतीयायां शतरुद्रसंहितायां गृहपत्यवतारवर्णनं नाम पञ्चदशोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீசிவமகாபுராணத்தின் மூன்றாம் சதருத்ரஸம்ஹிதையில் ‘கிருஹபதி அவதார வர்ணனம்’ எனும் பதினைந்தாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.

Verse 16

क्षीरोदमथनोद्भूतं प्रलयानलसन्निभम् । पीत्वा हलाहलं घोरमरक्षद्भुवनत्रयम्

பாற்கடல் கடைதலிலிருந்து தோன்றி, பிரளயத் தீயைப் போன்ற பயங்கரமான ஹாலாஹல விஷத்தை சிவன் அருந்தி, மூன்று உலகங்களையும் காத்தார்.

Verse 17

जलंधरं महादर्पं हृतत्रैलोक्यसम्पदम् । रुचिरांगुष्ठरेखोत्थ चक्रेण निजघान यः

மிகுந்த அகந்தையுடன் மூன்று உலகங்களின் செல்வத்தைப் பறித்த ஜலந்தரனை, தன் பெருவிரல் கோட்டிலிருந்து எழுந்த ஒளிமிக்க சக்கரத்தால் அவர் வீழ்த்தினார்.

Verse 18

य एकेषु निपातोत्थज्वलनैस्त्रिपुरम्पुरा । त्रैलोक्यैश्वर्यसम्मूढं शोषयामास भानुना

யார் முன்னாளில் தம் ஆற்றலின் மோதலால் எழுந்த சூரியன் போன்ற ஜ்வாலையால், மூவுலகின் ஐஸ்வர்யப் பெருமையில் மயங்கிய திரிபுரத்தை உலரச் செய்தாரோ அவர்।

Verse 19

कामं दृष्टिनिपातेन त्रैलोक्यविजयोर्जितम् । निनायानंगपदवीं वीक्ष्यमाणेष्वजादिषु

தம் பார்வையை மட்டும் வீழ்த்தியதாலே, மூவுலக வெற்றியால் வலிமை பெற்ற காமனை அவர் அடக்கி, பிரம்மா முதலியோர் பார்த்துக் கொண்டிருக்கையில் அவனை அநங்கன்—உடலற்ற நிலைக்கு ஆக்கினார்।

Verse 20

तम्ब्रह्माद्यैककर्तारम्मेघवाहनमच्युतम् । प्रयाहि पुत्र शरणं विश्वरक्षामणिं शिवम्

மகனே, நீ சிவனிடமே சரணடை—அவர் பிரம்மா முதலிய தேவர்களுக்கும் ஒரே ஆதிகர்த்தா, அச்யுதன், மேகத்தை வாகனமாகக் கொண்டவன், உலகமெங்கும் காக்கும் ரத்தினம் போன்றவன்।

Verse 21

नन्दीश्वर उवाच । पित्रोरनुज्ञाम्प्राप्येति प्रणम्य चरणौ तयोः । प्रादक्षिण्यमुपावृत्य बह्वाश्वास्य विनिर्ययौ

நந்தீசுவரர் கூறினார்—பெற்றோரின் அனுமதி பெற்று, அவர்களின் திருவடிகளில் வணங்கினான். பின்னர் அவர்களை வலம் வந்து, பலவாறு ஆறுதல் கூறி, அந்த இருவரும் புறப்பட்டனர்।

Verse 22

सम्प्राप्य काशीं दुष्प्रापाम्ब्रह्मनारायणादिभिः । महासंवर्त्तसन्तापहन्त्रीं विश्वेशपालिताम्

அவர்கள் காசியை அடைந்தனர்—பிரம்மா, நாராயணன் முதலியோருக்கும் எட்டாத அரிய தலம். அது மகாசம்வர்த்தப் பிரளயத்தின் எரிதாபத்தை நீக்கும் புனித நகரம்; விச்வேசன் (சிவன்) அதைக் காக்கின்றான்।

Verse 23

स्वर्धुन्या हारयष्ट्येव राजिता कण्ठभूमिषु । विचित्रगुणशालिन्या हरपत्न्या विराजिताम्

அவளது கழுத்துப் பகுதியில் விண்ணக கங்கையின் மாலைத்தண்டு போல ஒளி விளங்கியது; வியத்தகு குணங்களால் நிறைந்த ஹரபத்னி பேரொளியுடன் பிரகாசித்தாள்।

Verse 24

तत्र प्राप्य स विप्रेशः प्राग्ययौ मणिकर्णिकाम् । तत्र स्नात्वा विधानेन दृष्ट्वा विश्वेश्वरम्प्रभुम्

அங்கு வந்த அந்த உயர்ந்த பிராமணன் கிழக்கே மணிகர்ணிகைக்கு சென்றான். அங்கே விதிப்படி நீராடி, ஒளிவீசும் விஸ்வேஸ்வரன்—சிவப் பெருமானை—தரிசித்தான்।

Verse 25

साञ्जलिर्नतशीर्षोऽसौ महानन्दान्वितस्सुधीः । त्रैलोक्यप्राणसन्त्राणकारिणम्प्रणनाम ह

அந்த ஞானி கைகளை கூப்பி தலை வணங்கி, பேரானந்தம் நிறைந்து, மூவுலகின் உயிர்மூச்சைக் காக்கும் காவலனை வணங்கினான்।

Verse 26

आलोक्यालोक्य तल्लिंगं तुतोष हृदये मुहुः । परमानंदकंदाढ्यं स्फुटमेतन्न संशयः

அந்த லிங்கத்தை மீண்டும் மீண்டும் தரிசித்து அவர் உள்ளத்தில் மீண்டும் மீண்டும் நிறைவு பெற்றார். ஐயமின்றி அந்த லிங்கம் பரமானந்தத்தின் மூலத்தால் செழுமை பெற்றது.

Verse 27

अहो न मत्तो धन्योस्ति त्रैलोक्ये सचराचरे । यदद्राक्षिषमद्याहं श्रीमद्विश्वेश्वरं विभुम्

ஆஹா! அசையும் அசையாத அனைத்தும் உள்ள மும்முலகிலும் என்னைவிட பாக்கியசாலி யாருமில்லை; இன்று நான் ஸ்ரீமான் அனைத்திலும் வியாபித்த விஸ்வேஸ்வரப் பெருமானை தரிசித்தேன்.

Verse 28

मम भाग्योदयायैव नारदेन महर्षिणा । पुरागत्य तथोक्तं यत्कृतकृत्योस्म्यहन्ततः

என் பாக்கியோதயத்திற்காகவே மகரிஷி நாரதர் முன்பே வந்து அவ்வாறே உரைத்தார்; அதன் பின்னர் நான் உண்மையிலே கृतகೃತ்யனானேன்.

Verse 29

नन्दीश्वर उवाच । इत्यानन्दामृतरसैर्विधाय स हि पारणम् । ततश्शुभेह्नि संस्थाप्य लिंगं सर्व्वहितप्रदम्

நந்தீஸ்வரர் கூறினார்—இவ்வாறு ஆனந்த அமிர்தரசம் நிறைந்த நிவேதனங்களால் விதிப்படி பாரணம் செய்தார். பின்னர் சுப தினத்தில் அனைவருக்கும் நலன் தரும் லிங்கத்தை நிறுவினார்.

Verse 30

जग्राह नियमान्घोरान् दुष्करानकृतात्मभिः । अष्टोत्तरशतैः कुम्भैः पूर्णैर्गंगाम्भसा शुभैः

அவன் கடுமையான நியமங்களை ஏற்றான்; அவை அடக்கமற்றவர்களுக்கு செய்ய இயலாதவை. கங்கையின் புனித நீரால் நிரம்பிய சுபமான நூற்றெட்டு கலசங்களுடன் வழிபாடு செய்தான்.

Verse 31

संस्नाप्य वाससा पूतः पूतात्मा प्रत्यहं शिवम् । नीलोत्पलमयीम्मालां समर्पयति सोऽन्वहम्

நீராடி தூய ஆடைகள் அணிந்து, வெளிப்புறமும் உள்ளார்ந்தும் தூய்மையடைந்து, அவன் தினந்தோறும் சிவபெருமானை வழிபடுகிறான். மேலும் நாள்தோறும் நீலத் தாமரைகளால் ஆன மாலையை அவருக்கு அர்ப்பணிக்கிறான்.

Verse 32

अष्टाधिकसहस्रैस्तु सुमनोभिर्विनिर्मिताम् । स पक्षे वाथ वा मासे कन्दमूलफलाशनः

அந்த மாலை எட்டாயிரத்திற்கும் மேற்பட்ட சிறந்த மலர்களால் செய்யப்பட்டதாகும். கிழங்கு, வேர், கனிகள் மட்டும் உண்டு வாழும் சாதகன் இந்த விரதத்தை ஒரு பக்க்ஷம் அல்லது ஒரு முழு மாதம் கடைப்பிடிக்க வேண்டும்.

Verse 33

शीर्णपर्णाशनैर्धीरः षण्मासं सम्बभूव सः । षण्मासं वायुभक्षोऽभूत्षण्मासं जल बिन्दुभुक्

திடமனமும் தன்னடக்கமும் உடையவனாய், அவன் ஆறு மாதங்கள் உலர்ந்து விழுந்த இலைகளை உண்டு வாழ்ந்தான். மேலும் ஆறு மாதங்கள் காற்றையே உணவாகக் கொண்டான்; இன்னும் ஆறு மாதங்கள் நீர்த்துளிகளால் மட்டும் தன்னைத் தாங்கினான்.

Verse 34

एवं वर्षवयस्तस्य व्यतिक्रान्तं महात्मनः । शिवैकमनसो विप्रास्तप्यमानस्य नारद

நாரதரே! இவ்வாறு அந்த மகாத்மாவின் ஆண்டுகள் கழிந்தன; அவர் தவம் செய்து கொண்டிருந்தபோது—பிராமணர்களே—அவரது மனம் சிவனில் மட்டுமே நிலைத்திருந்தது.

Verse 35

जन्मतो द्वादशे वर्षे तद्वचो नारदेरितम् । सत्यं करिष्यन्निव तमभ्यगात्कुलिशायुधः

பிறந்த பன்னிரண்டாம் ஆண்டில், நாரதர் கூறிய சொற்களை உண்மையாக்குவது போல, வஜ்ராயுதம் தாங்கியவன் (இந்திரன்) அவனை அணுகினான்.

Verse 36

उवाच च वरं ब्रूहि दद्मि त्वन्मनसि स्थितम् । अहं शतक्रतुर्विप्र प्रसन्नोस्मि शुभव्रतैः

அவன் கூறினான்—வரம் கேள்; உன் மனத்தில் நிலைத்ததையே நான் அளிப்பேன். ஓ விப்ரா, நான் சதக்ரது (இந்திரன்); உன் நல்விரதங்களால் மகிழ்ந்தேன்.

Verse 37

नन्दीश्वर उवाच । इत्याकर्ण्य महेन्द्रस्य वाक्यम्मुनिकुमारकः । उवाच मधुरन्धीरः कीर्तयन्मधुराक्षरम्

நந்தீஸ்வரர் கூறினார்—மகேந்திரனின் சொற்களை கேட்ட முனிவரின் இளைய மகன், அமைதியும் உறுதியும் கொண்டு, இனிய எழுத்துகளை உச்சரித்து இனிய மொழியில் பதிலளித்தான்.

Verse 38

गृहपतिरुवाच । मघवन् वृत्रशत्रो त्वां जाने कुलिशपाणिनम् । नाहं वृणे वरन्त्वत्तश्शंकरो वरदोऽस्ति मे

கிருஹபதி கூறினார்—ஓ மகவன், வ்ருத்ரஹா, உன்னை வஜ்ரபாணி இந்திரன் என அறிகிறேன். ஆனால் உன்னிடமிருந்து வரம் வேண்டேன்; எனக்கு வரம் அருள்வோர் சங்கரன் ஒருவனே.

Verse 39

इन्द्र उवाच । न मत्तश्शङ्करस्त्वन्यो देवदेवोऽस्म्यहं शिशो । विहाय बालिशत्वं त्वं वरं याचस्व मा चिरम्

இந்திரன் கூறினான்—என்னைத் தவிர வேறு சங்கரன் இல்லை; குழந்தையே, நான் தேவர்களின் தேவன். உன் குழந்தைத்தனமான மடமையை விட்டுவிட்டு விரைவில் வரம் கேள்; தாமதிக்காதே।

Verse 40

गृहपतिरुवाच । गच्छाहल्यापतेऽसाधो गोत्रारे पाकशासन । न प्रार्थये पशुपतेरन्यं देवान्तरं स्फुटम्

கிருஹபதி கூறினான்—போய்விடு, அகல்யையின் கணவனே, தீயவனே! குலத்தின் பகைவனே, பாகனைத் தண்டிப்பவனே! பசுபதியைத் தவிர வேறு எந்தத் தெய்வத்தையும் நான் தெளிவாக வேண்டேன்।

Verse 41

नन्दीश्वर उवाच । इति तस्य वचः श्रुत्वा क्रोध संरक्तलोचनः । उद्यम्य कुलिशं घोरम्भीषयामास बालकम्

நந்தீஸ்வரர் கூறினார்—அவனுடைய சொற்களை கேட்டதும் கோபத்தால் சிவந்த கண்களுடன், பயங்கரமான குலிசம் போன்ற ஆயுதத்தை உயர்த்தி அந்தச் சிறுவனை அச்சுறுத்த முயன்றார்।

Verse 42

स दृष्ट्वा बालको वज्रं विद्युज्ज्वाला समाकुलम् । स्मरन्नारद वाक्यं च मुमूर्च्छ भयविह्वलः

மின்னல் ஜ்வாலைகளால் கலங்கிய அந்த வஜ்ரத்தைப் பார்த்து, நாரதரின் வார்த்தைகளை நினைத்தபடி அந்தச் சிறுவன் பயத்தால் தளர்ந்து மயங்கிவிழுந்தான்।

Verse 43

अथ गौरीपतिश्शम्भुराविरासीत्तपोनुदः । उत्तिष्ठोत्तिष्ठ भद्रन्ते स्पर्शैस्संजीवयन्निव

அப்போது கௌரீபதி சம்பு வெளிப்பட்டார்—தவத்தால் எழும் துயரை நீக்குபவர். அவர், “எழு, எழு; உனக்கு மங்கலம் உண்டாகுக,” என்று, தம் புனிதத் தொடுதலால் பக்தனை உயிர்ப்பிப்பதுபோல் கூறினார்.

Verse 44

उन्मील्य नेत्रकमले सुप्ते इव दिनक्षये । अपश्यदग्रे चोत्थाय शम्भुमर्कशताधिकम्

நாள் முடிவில் உறங்கியவன் விழிப்பதுபோல், அவன் தாமரை போன்ற கண்களைத் திறந்து எழுந்தான்; முன்னே சம்பு—பகவான் சிவனை—கண்டான்; அவரின் ஒளி நூறு சூரியர்களையும் மிஞ்சியது.

Verse 45

भाले लोचनमालोक्य कण्ठे कालं वृषध्वजम् । वामाङ्गसन्निविष्टाद्रितनयं चन्द्रशेखरम्

நெற்றியில் உள்ள கண், கழுத்தின் நீலச் சின்னம், ரிஷபக் கொடியுடைய ஆண்டவன், இடப்பக்கத்தில் மலைமகள் அமர்ந்திருப்பவன்—சந்திரசேகரன் சிவனைப் பார்த்து, அவர் அருள்மிகு சகுண வடிவில் பரமேஸ்வரனை அவர்கள் அறிந்தனர்.

Verse 46

कपर्द्देन विराजन्तं त्रिशूलाजगवायुधम् । स्फुरत्कर्पूरगौरांगं परिणद्ध गजाजिनम्

அவர் சடைமுடியால் ஒளிர்ந்தார்; திரிசூலும் பாம்பும் அவரின் ஆயுதங்கள். கற்பூரம் போன்ற வெண்மையான உடல் மின்னியது; யானைத்தோலால் அவர் இடுப்பில் கட்டப்பட்டிருந்தார்.

Verse 47

परिज्ञाय महादेवं गुरुवाक्यत आगमात् । हर्षबाष्पाकुलासन्नकण्ठरोमाञ्चकञ्चुकः

குருவின் வாக்கும் ஆகமப் பிரமாணமும் கொண்டு மகாதேவனை அறிந்தவுடன், அவன் ஆனந்தக் கண்ணீரால் கலங்கினான்; தொண்டை இறுகி, உடல் முழுதும் மெய்சிலிர்ப்பால் போர்த்தப்பட்டது.

Verse 48

क्षणं च गिरिवत्तस्थौ चित्रकूटत्रिपुत्रकः । यथा तथा सुसम्पन्नो विस्मृत्यात्मानमेव च

ஒரு கணம் சித்ரகூடன்—திரிபுத்ரகத்துடன் தொடர்புடையவன்—மலையென அசையாது நின்றான். எல்லாச் செல்வங்களாலும் நிறைந்த அவன் அந்த நிலையில் தன்னையே மறந்தான்.

Verse 49

न स्तोतुं न नमस्कर्तुं किञ्चिद्विज्ञप्तिमेव च । यदा स न शशाकालं तदा स्मित्वाह शङ्करः

அவன் புகழ்ந்து பாடவும் முடியாமல், வணங்கவும் முடியாமல், சிறிதும் விண்ணப்பிக்கவும் இயலாதபோது, சங்கரன் மென்மையாகச் சிரித்தபடி உரைத்தான்.

Verse 50

ईश्वर उवाच । शिशो गृहपते शक्राद्वज्रोद्यतकरादहो । ज्ञात भीतोऽसि मा भैषीर्जिज्ञासा ते मया कृता

ஈசுவரன் உரைத்தான்—ஓ குழந்தையே, ஓ இல்லத்தலைவனே! அஹோ, வஜ்ரத்தை உயர்த்திய கையுடன் உள்ள சக்ரன் (இந்திரன்) என்பவனைப் பார்த்து நீ அஞ்சினாய்—நான் அறிந்தேன். அஞ்சாதே; உன்னை அறிய விரும்பி நான் செய்த சோதனை இதுவே.

Verse 51

मम भक्तस्य नो शक्रो न वज्रं चान्तकोऽपि च । प्रभवेदिन्द्ररूपेण मयैव त्वम्विभीषितः

என் பக்தர்மேல் சக்ரன் (இந்திரன்) அல்லது அவன் வஜ்ரம், மேலும் அந்தகன் (மரணம்) கூட எந்த அதிகாரமும் செலுத்த முடியாது. இந்திர ரூபம் கொண்டு உன்னை அச்சுறுத்தியது நானே.

Verse 52

वरन्ददामि ते भद्र त्वमग्निपदभाग्भव । सर्वेषामेव देवानां वरदस्त्वं भविष्यसि

அருள்மிகு நன்மையுள்ளவனே! உனக்கு நான் வரம் அளிக்கிறேன்—அக்னியின் தெய்வப் பதவியில் பங்குபெறு. நிச்சயமாக நீ எல்லா தேவர்களுக்கும் வரம் அளிப்பவனாக இருப்பாய்.

Verse 53

सर्वेषामेव भूतानां त्वमग्नेऽन्तश्चरो भव । धर्मराजेन्द्रयोर्मध्ये दिगीशो राज्यमाप्नुहि

அக்னியே! எல்லா உயிர்களிலும் உள்ளே இயங்கும் சாட்சியாக நீ ஆகு. தர்மராஜன் (யமன்) மற்றும் இந்திரன் இடையில் திக்குகளின் அதிபதியாகி அரசாட்சியை அடை.

Verse 54

त्वयेदं स्थापितं लिंगं तव नाम्ना भविष्यति । अग्नीश्वर इति ख्यातं सर्वतेजोविबृंहणम्

இந்த லிங்கம் உன்னாலே நிறுவப்பட்டது; ஆகவே இது உன் பெயராலே விளங்கும். இது ‘அக்னீஸ்வரன்’ என்று புகழ்பெறும்; எல்லா தேஜஸையும் வளர்த்துப் பிரகாசிக்கச் செய்பவன்.

Verse 55

अग्नीश्वरस्य भक्तानां न भयं विद्युदग्निभिः । अग्निमांद्यभयं नैव नाकालमरणं क्वचित्

அக்னீஸ்வரன் பக்தர்களுக்கு மின்னலும் தீயும் அச்சமளிக்காது. அக்னிமாந்தியம் (ஜடராக்னி/உயிர்தேஜஸ் குறைவு) என்ற பயமும் இல்லை; எங்கும் அகால மரணம் இல்லை.

Verse 56

अग्नीश्वरं समभ्यर्च्य काश्यां सर्वसमृद्धिदम् । अन्यत्रापि मृतो दैवाद्वह्निलोके महीयते

காசியில் எல்லாச் செல்வமும் அருளும் அக்னீஸ்வரனை முறையாக வழிபட்டால், விதிவசத்தால் வேறிடத்தில் இறந்தவரும் வஹ்னிலோகத்தில் மதிக்கப்படுவார்।

Verse 57

नन्दीश्वर उवाच । इत्युक्तानीय तद्बन्धून्पित्रोश्च परिपश्यतोः । दिक्पतित्वेऽभिषिच्याग्निं तत्र लिंगे शिवोऽविशत्

நந்தீஸ்வரர் கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி அவர் அந்த உறவினர்களை அழைத்தார்; பெற்றோர் பார்த்துக் கொண்டிருக்க, அக்னியை திக்பதித்துவத்திற்கு அபிஷேகம் செய்து, சிவன் அந்த லிங்கத்தில் பிரவேசித்தார்।

Verse 58

इत्थमग्न्यवतारस्ते वर्णितो मे जनार्दनः । नाम्ना गृहपतिस्तात शंकरस्य परात्मनः

ஓ ஜனார்தன, இவ்வாறு அக்னியாக அவதரித்த சங்கரனின் அவதாரத்தை நான் உனக்கு விளக்கியேன். அன்பனே, அந்த பரமாத்மா சங்கரன் ‘கிருஹபதி’ என்ற நாமத்தால் புகழ்பெற்றார்।

Verse 59

चित्रहोत्रपुरी रम्या सुखदार्चिष्मती वरा । जातवेदसि ये भक्ता ते तत्र निवसन्ति वै

சித்ரஹோத்ரபுரி இனிமையானது; ‘சுகதா’ ‘அர்சிஷ்மதி’ எனப் பெயர்பெற்ற சிறந்த நகரம். ஜாதவேதஸ் (அக்னிதேவன்) மீது பக்தியுடையோர் அங்கேயே வாழ்வர்।

Verse 60

अग्निप्रवेशं ये कुर्य्युर्दृढसत्त्वा जितेन्द्रियाः । स्त्रियो वा सत्त्वसम्पन्नास्ते सर्व्वेप्यग्नितेजसः

திடமான மனவலிமையும் இந்திரியக் கட்டுப்பாடும் கொண்டு அக்னியில் பிரவேசிப்போர், அதுபோல நிலையான நற்குணம் உடைய பெண்களும்—அனைவரும் அக்னியின் தேஜஸால் பிரகாசிப்பர்।

Verse 61

अग्निहोत्ररता विप्राः स्थापिता ब्रह्मचारिणः । पश्चानिवर्त्तिनोऽप्येवमग्निलोकेग्निवर्चसः

அக்னிஹோத்திரத்தில் ஈடுபட்டு, பிரம்மச்சரிய ஒழுக்கத்தில் நிலைபெற்ற பிராமணரும் ‘மீளாதவர்’ ஆகின்றனர்; அவர்கள் அக்னிலோகத்தை அடைந்து அக்கினித் தேஜஸால் ஒளிர்வர்.

Verse 62

शीते शीतापनुत्त्यै यस्त्वेधोभारान्प्रयच्छति । कुर्य्यादग्नीष्टिकां वाथ स वसेदग्निसन्निधौ

குளிர்காலத்தில் குளிரின் துன்பம் நீங்கப் புனிதப் பயன்பாட்டிற்காக விறகுக் கட்டுகளை அளிப்பவன், அல்லது அக்னீஷ்டிகை (அக்னிவேதி) அமைப்பவன், அக்னியின் சன்னிதியில் வாசிப்பவனாகிறான்।

Verse 63

अनाथस्याग्निसंस्कारं यः कुर्य्याच्छ्रद्धयान्वितः । अशक्तः प्रेरयेदन्यं सोग्निलोके महीयते

யார் பக்தியுடன் ஆதரவற்றவருக்காக அக்னி-சம்ஸ்காரத்தைச் செய்கிறாரோ, அல்லது இயலாமையால் பிறரால் செய்யவைக்கிறாரோ, அவர் அக்னிலோகத்தில் போற்றப்பட்டு மேன்மை பெறுவார்।

Verse 64

अग्निरेको द्विजातीनां निश्श्रेयसकरः परः । गुरुर्देवो व्रतं तीर्थं सर्वमग्निर्विनिश्चितम्

இருமுறை பிறந்தோர்க்கு அக்னியே உன்னத நிஃஸ்ரேயஸத்தை அளிப்பவன். அக்னியே குரு, அக்னியே தேவன்; அக்னியே விரதமும் தீர்த்தமும்—உண்மையில் அனைத்தும் அக்னியே எனத் தீர்மானம்.

Verse 65

अपावनानि सर्वाणि वह्निसंसर्गतः क्षणात् । पावनानि भवन्त्येव तस्माद्यः पावकः स्मृतः

அக்னியின் தொடர்பால் எல்லா அசுத்தங்களும் கணநேரத்தில் தூய்மையடைகின்றன; ஆகவே அக்னி ‘பாவகன்’—தூய்மைப்படுத்துபவன்—என்று நினைக்கப்படுகிறது।

Verse 66

अन्तरात्मा ह्ययं साक्षान्निश्चयो ह्याशुशुक्षणिः । मांसग्रासान्पचेत्कुक्षौ स्त्रीणां नो मांसपेशिकाम्

இவர் சாட்சாத் அந்தராத்மா, சாட்சி-ஸ்வரூபன்; அவருடைய சங்கல்பம் விரைவும் தவறாததும். வயிற்றில் மாம்சக் கட்டிகளைச் செரிக்கச் செய்கிறார்; ஆனால் பெண்களை ஒருபோதும் ‘மாம்சத் துண்டு’ என எண்ணாதீர்.

Verse 67

तैजसी शाम्भवी मूर्त्तिः प्रत्यक्षा दहनात्मिका । कर्त्री हर्त्री पालयित्री विनैतां किं विलोक्यते

ஒளிமிகு சாம்பவீ மூர்த்தி நேரில் வெளிப்பட்டு, அக்கினி-ஸ்வரூபமாகத் திகழ்கிறாள். அவளே செய்பவள், அகற்றுபவள், காப்பவள்; அவளை நோக்காமல் உண்மையில் என்ன காண முடியும்?

Verse 68

चित्रभानुरयं साक्षान्नेत्रन्त्रिभुवनेशितुः । अन्धे तमोमये लोके विनैनं कः प्रकाशनः

இந்தச் சித்ரபானு சூரியன் சாட்சாத் திரிபுவனேஸ்வரனின் கண். இருளால் ஆன குருட்டுலகில் இவரின்றி ஒளி தருபவர் யார்?

Verse 69

धूपप्रदीपनैवेद्यपयोदधिघृतैक्षवम् । एतद्भुक्तं निषेवन्ते सर्वे दिवि दिवौकसः

சிவபூஜையில் தூபம், தீபம், நைவேத்யம் மற்றும் பால், தயிர், நெய், கரும்புச்சாறு ஆகியவை அர்ப்பணிக்கப்படும்போது, விண்ணுலகத் தேவர்கள் அனைவரும் அந்தப் பிரசாதத்தை அங்கேயே உண்டு இன்புறுகின்றனர்।