कामप्रभावः (कामा॑स्य प्रभाववर्णनम्) — The Power of Kāma and the (Ineffective) Attempt to Delude Śiva
அத்தியாயம் 9-இல் பிரம்மா முனீஸ்வரருக்கு ஒரு அதிசய நிகழ்வை அறிவிக்கிறார். மன்மதன் (காமன்) பரிவாரத்துடன் சிவதாமம் சென்று, மோககரனாகத் தனது இயல்பான தாக்கத்தை விரிவுபடுத்துகிறான்; அதே வேளையில் வசந்தம் பருவவலிமையுடன் வெளிப்பட்டு, மரங்கள் ஒரே நேரத்தில் மலர்ந்து, உலகில் காமரசம் பெருகுகிறது. ரதியுடன் காமன் பல யுக்திகளால் சாதாரண ஜீவர்களை வசப்படுத்தினாலும், கணேசனுடன் கூடிய சிவனை அவன் மயக்க இயலாது. இறுதியில் சிவனிடம் அவன் முயற்சிகள் அனைத்தும் நிஷ்பலமாகி, பிரம்மாவிடம் திரும்பி பணிவுடன் ஒப்புக்கொள்கிறான்—யோகபராயணனான சிவனை காமமோ வேறு எந்த சக்தியோ மோகிக்க முடியாது. இவ்வத்தியாயம் சிவனின் யோகசைதன்யத்தின் அஜேயத்தையும் காமமோகத்தின் எல்லையையும் போதிக்கிறது.
Shlokas
Verse 1
ब्रह्मोवाच । तस्मिन् गते सानुचरे शिवस्थानं च मन्मथे । चरित्रमभवच्चित्रं तच्छृणुष्व मुनीश्वर
பிரம்மா கூறினார்—அனுசரர்களுடன் மன்மதன் சிவஸ்தானத்திற்குச் சென்றபோது அங்கே வியத்தகு நிகழ்வுகள் நிகழ்ந்தன; முனிவரே, அதை கேள்।
Verse 2
गत्वा तत्र महावीरो मन्मथो मोहकारकः । स्वप्रभावं ततानाशु मोहयामास प्राणिनः
அங்கே சென்ற மகாவீரன், மயக்கத்தை உண்டாக்கும் மன்மதன், தன் தாக்கத்தை விரைவில் பரப்பி உயிர்களை மயக்கமும் குழப்பமும் அடையச் செய்தான்।
Verse 3
वसंतोपि प्रभावं स्वं चकार हरमोहनम् । सर्वे वृक्षा एकदैव प्रफुल्ला अभवन्मुने
முனிவரே, வசந்தமும் தன் வல்லமையை வெளிப்படுத்தியது; அது ஹரனாகிய சிவனை மயக்கும் வகையிலிருந்தது. எல்லா மரங்களும் ஒரே நேரத்தில் மலர்ந்தன।
Verse 4
विविधान्कृतवान्यत्नान् रत्या सह मनोभवः । जीवास्सर्वे वशं यातास्सगणेशश्शिवो न हि
ரதியுடன் மனோபவனாகிய காமன் பலவகை முயற்சிகளைச் செய்தான்; எல்லா உயிர்களும் அவன் வசப்பட்டன; ஆனால் கணேசனுடன் கூட சிவன் அவன் கட்டுப்பாட்டில் ஒருபோதும் வரவில்லை.
Verse 5
समधोर्मदनस्यासन्प्रयासा निप्फला मुने । जगाम स मम स्थानं निवृत्त्य विमदस्तदा
முனிவரே, என்னுடன் மோதிய மதனன் (காமதேவன்) செய்த முயற்சிகள் அனைத்தும் பயனற்றன. அப்போது அவன் விலகி தன் இருப்பிடத்திற்குச் சென்றான்; அவன் அகந்தை அடங்கியது।
Verse 6
कृत्वा प्रणामं विधये मह्यं गद्गदया गिरा । उवाच मदनो मां चोदासीनो विमदो मुने
முனிவரே, அப்போது மதனன் (காமதேவன்) விதாதா (பிரம்மா)விற்கும் எனக்கும் வணங்கி, குரல் தழுதழுத்து—ஒதுங்கி நின்று, அகந்தையின்றி—என்னிடம் பேசினான்।
Verse 7
काम उवाच । ब्रह्मन् शंभुर्मोहनीयो न वै योगपरायणः । न शक्तिर्मम नान्यस्य तस्य शंभोर्हि मोहने
காமன் கூறினான்— ஓ பிரம்மனே! யோகத்தில் முழுமையாக நிலைத்துள்ள சம்பு மயங்குபவர் அல்லர். அந்தச் சம்புவை மயக்க வல்ல சக்தி எனக்கும் இல்லை; பிறருக்கும் இல்லை.
Verse 8
समित्रेण मया ब्रह्मन्नुपाया विविधाः कृताः । रत्या सहाखिलास्ते च निष्फला अभवञ्च्छिवे
ஓ பிரம்மனே! என் நண்பனுடன் பலவித உபாயங்களைச் செய்தேன்; ரதியின் துணையுடன் செய்த அவை அனைத்தும் சிவன் விஷயத்தில் பயனற்றவையாகின.
Verse 9
शृणु ब्रह्मन्यथाऽस्माभिः कृतां हि हरमोहने । प्रयासा विविधास्तात गदतस्तान्मुने मम
ஹே பிராமணா, கேள்—ஹரன் (சிவன்) ஐ மயக்க/சோதிக்க நாங்கள் செய்ததை. அன்புத் தாதா, ஹே முனியே, நான் கூறும் பலவகை முயற்சிகளைக் கேள்.
Verse 10
यदा समाधिमाश्रित्य स्थितश्शंभुर्नियंत्रितः । तदा सुगंधिवातेन शीतलेनातिवेगिना
தன்னடக்கமுடைய ஶம்பு சமாதியில் நிலைத்திருந்தபோது, மிகுந்த வேகத்துடன் குளிர்ந்த நறுமணக் காற்று வீசத் தொடங்கியது.
Verse 11
उद्वीजयामि रुद्रं स्म नित्यं मोहनकारिणा । प्रयत्नतो महादेवं समाधिस्थं त्रिलोचनम्
மயக்கமூட்டும் செயல்களாலும் உறுதியான முயற்சியாலும், சமாதியில் உறையும் திரிநேத்திர மகாதேவ ருத்ரனை நான் எப்போதும் எழுப்ப முயல்கிறேன்.
Verse 12
स्वसायकांस्तथा पंच समादाय शरासनम् । तस्याभितो भ्रमंतस्तु मोहयंस्तद्ग णानहम्
தன் ஐந்து அம்புகளையும் வில்லையும் எடுத்துக் கொண்டு, நான் அவரைச் சுற்றி வலம் வந்து, எல்லாத் திசைகளிலும் அவரது கணங்களை மயக்கினேன்.
Verse 13
मम प्रवेशमात्रेण सुवश्यास्सर्वजंतवः । अभवद्विकृतो नैव शंकरस्सगणः प्रभुः
என் நுழைவு மட்டும் போதுமானது; எல்லா உயிர்களும் முற்றிலும் அடங்கின. ஆனால் கணங்களுடன் கூடிய ஆண்டவன் சங்கரன் சிறிதும் மாற்றமோ கலக்கமோ அடையவில்லை.
Verse 14
यदा हिमवतः प्रस्थं स गतः प्रमथाधिपः । तत्रागतस्तदैवाहं सरतिस्समधुर्विधे
பிரமதர்களின் தலைவன் ஹிமவானின் மலைச்சரிவிற்குச் சென்றபோது, அதே நேரத்தில் நானும் என் துணையர்களுடன் அங்கே வந்தடைந்தேன், இனிய இயல்புடையவனே.
Verse 15
यदा मेरुं गतो रुद्रो यदा वा नागकेशरम् । कैलासं वा यदा यातस्तत्राहं गतवांस्तदा
ருத்ரன் மேரு மலைக்குச் சென்றபோதெல்லாம், அல்லது நாககேசரத்திற்குச் சென்றபோதெல்லாம், அல்லது கைலாசத்திற்குப் பயணித்தபோதெல்லாம்—அதே நேரத்தில் நானும் அவரைத் தொடர்ந்து அங்கே சென்றேன்.
Verse 16
यदा त्यक्तसमाधिस्तु हरस्तस्थौ कदाचन । तदा तस्य पुरश्चक्रयुगं रचितवानहम्
ஒருமுறை ஹரன் (சிவன்) சமாதியிலிருந்து எழுந்து நிலைத்து நின்றபோது, நான் அவரின் முன்னே சக்கர ஆயுதங்களின் ஒரு ஜோடியை உருவாக்கினேன்.
Verse 17
तच्च भ्रूयुगलं ब्रह्मन् हावभावयुतं मुहुः । नानाभावानकार्षीच्च दांपत्यक्रममुत्तमम्
ஓ பிரம்மனே! அந்த புருவங்களின் ஜோடி மீண்டும் மீண்டும் அன்பில் பிறந்த நளினமான ஹாவ-பாவங்களை வெளிப்படுத்தியது; பல்வேறு மனநிலைகளை காட்டி, சிறந்த தாம்பத்திய ஒழுங்கை வெளிப்படுத்தியது.
Verse 18
नीलकंठं महादेवं सगणं तत्पुरःस्थिताः । अकार्षुमोहितं भावं मृगाश्च पक्षिणस्तथा
கணங்களுடன் கூடிய நீலகண்ட மகாதேவன் சிவனின் முன்னே நின்றபோது, மான்களும் பறவைகளும் கூட மயக்கமுற்ற மனநிலைக்குள் இழுக்கப்பட்டன.
Verse 19
मयूरमिथुनं तत्राकार्षीद्भावं रसोत्सुकम् । विविधां गतिमाश्रित्य पार्श्वे तस्य पुरस्तथा
அங்கே மயில்களின் ஜோடி இன்பரசத்திற்குத் துடித்து காம உணர்வால் எழுச்சி பெற்றது; பலவித அழகிய அசைவுகளை ஏற்று அவன் பக்கத்திலும் முன்னிலும் விளையாடின.
Verse 20
नालभद्विवरं तस्मिन् कदाचिदपि मच्छरः । सत्यं ब्रवीमि लोकेश मम शक्तिर्न मोहने
என் பகைவன் எந்தக் காலத்திலும் என்னுள் சிறிதளவும் ஓர் இடைவெளியைக் கண்டதில்லை. உலகேசா, நான் உண்மையே சொல்கிறேன்—என் சக்தி மயக்கத்திற்காக அல்ல.
Verse 21
मधुरप्यकरोत्कर्म युक्तं यत्तस्य मोहने । तच्छृणुष्व महाभाग सत्यं सत्यं वदाम्यहम्
அது இனிமையாகவும் இனியதாகவும் தோன்றினாலும், அவனை மயக்குவதற்காக நுண்ணறிவுடன் ஒரு செயலைச் செய்தான். மகாபாகனே, அதைக் கேள்—நான் உண்மை, உண்மை மட்டுமே சொல்கிறேன்.
Verse 22
चंपकान्केशरान्वालान्कारणान्पाटलांस्तथा । नागकेशरपुन्नागान्किंशुकान्केतकान्करान्
சம்பக மலர்கள், குங்குமப்பூ போன்ற மலர்கள், வால மலர்கள், காரண மலர்கள், பாடலா மலர்கள்; மேலும் நாககேசரம், புன்னாகம், கிஞ்சுகம், கேதகி மற்றும் புதிய மலர்க் கொத்துகளை அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.
Verse 23
मागंधिमल्लिकापर्णभरान्कुरवकांस्तथा । उत्फुल्लयति तत्र स्म यत्र तिष्ठति वै हरः
ஹரன் (சிவபெருமான்) எங்கு நிற்கிறாரோ அங்கேயே மணமிகு மல்லிகையின் கனமான இலைக்கூட்டமும் குரவக மலர்களும் உடனே மலர்கின்றன; அவர் புனித சன்னிதியால் விழித்தெழுந்து முழுமையாக விரிந்ததுபோல்।
Verse 24
सरांस्युत्फुल्लपद्मानि वीजयन् मलयानिलैः । यत्नात्सुगंधीन्यकरोदतीव गिरिशाश्रमे
மலயத்தின் குளிர்ந்த தென்றலால் தாமரை மலர்ந்த ஏரிகளை விசிறி அசைத்து, அவர் கிரீசன் (சிவன்) ஆசிரமத்தில் அவற்றை மிகுந்த முயற்சியுடன் பேரமணமிக்கதாக ஆக்கினார்।
Verse 25
लतास्सर्वास्सुमनसो दधुरंकुरसंचयान् । वृक्षांकं चिरभावेन वेष्टयंति स्म तत्र च
அங்கே எல்லா கொடிகளும் மகிழ்ச்சியுடன் புதிய முளைகளின் கூட்டங்களைத் தாங்கின; மேலும் நீண்ட நேசத்துடன் மரத்தடிகளைச் சுற்றிப் பற்றிக்கொண்டன।
Verse 26
तान्वृक्षांश्च सुपुष्पौघान् तैः सुगंधिसमीरणैः । दृष्ट्वा कामवशं याता मुनयोपि परे किमु
அழகிய மலர்க் குவியல்களால் நிறைந்த அந்த மரங்களையும், அவற்றின் மணம் நிறைந்த தென்றலையும் கண்டதும், உயர்ந்த முனிவர்களே கூட ஆசையின் வசப்பட்டனர்; பிறர் பற்றி என்ன சொல்ல வேண்டும்?
Verse 27
एवं सत्यपि शंभोर्न दृष्टं मोहस्य कारणम् । भावमात्रमकार्षीन्नो कोपो मय्यपि शंकरः
இவ்வாறிருந்தும், சம்புவில் மயக்கத்திற்கான காரணம் எதுவும் காணப்படவில்லை. அவர் வெளிப்புற உணர்வை மட்டும் காட்டினார்; சங்கரனுக்கு என்மீதும் கோபம் இல்லை.
Verse 28
इति सर्वमहं दृष्ट्वा ज्ञात्वा तस्य च भावनाम् । विमुखोहं शंभुमोहान्नियतं ते वदाम्यहम्
இவ்வாறு அனைத்தையும் கண்டு, அவருடைய உள்ளார்ந்த நோக்கத்தையும் அறிந்து, சம்புவைப் பற்றிய மயக்கத்தால் நான் உறுதியாக விலகினேன்—இதையே உண்மையாக உனக்குச் சொல்கிறேன்.
Verse 29
तस्य त्यक्तसमाधेस्तु क्षणं नो दृष्टिगोचरे । शक्नुयामो वयं स्थातुं तं रुद्रं को विमोहयेत्
அவர் சமாதியை விட்டு வந்தாலும், ஒரு கணமும் எங்கள் பார்வைக்குள் வருவதில்லை. அந்த ருத்ரரின் முன்னால் நாம் எவ்வாறு நிற்க முடியும்—அவரை யார் மயக்க இயலும்?
Verse 30
ज्वलदग्निप्रकाशाक्षं जट्टाराशिकरालिनम् । शृंगिणं वीक्ष्य कस्स्थातुं ब्रह्मन् शक्नोति तत्पुरः
ஓ பிரம்மனே! எரியும் அக்கினியின் ஒளிபோல் ஜ்வலிக்கும் கண்களும், கொம்புடைய வடிவமும், அச்சமூட்டும் ஜடாமுடியின் பெருந்தொகையும் உடைய அந்த ஆண்டவனைப் பார்த்த பின், அவர் முன்னே யார் நிற்க இயலும்?
Verse 31
ब्रह्मोवाच । मनो भववचश्चेत्थं श्रुत्वाहं चतुराननः । विवक्षुरपि नावोचं चिंताविष्टोऽभवं तदा
பிரம்மா கூறினார்—ஓ பவா! உன் இவ்வாறான சொற்களை கேட்ட நான், நான்முகன், பேச விரும்பினாலும் பேசவில்லை; அப்போது கவலையால் ஆழ்ந்து போனேன்.
Verse 32
मोहनेहं समर्थो न हरस्येति मनोभवः । वचः श्रुत्वा महादुःखान्निरश्वसमहं मुने
ஓ முனிவரே! ‘இங்கே நான் ஹரன் (சிவன்) ஐ மயக்க வல்லவன் அல்ல’ என்ற மனோபவனின் சொற்களை கேட்டதும், நான் பேர்துயரில் ஆழ்ந்து முற்றிலும் மனம் தளர்ந்தேன்.
Verse 33
निश्श्वासमारुता मे हि नाना रूपमहाबलः । जाता गता लोलजिह्वा लोलाश्चातिभयंकराः
உண்மையாகவே என் மூச்சிலிருந்து எழும் காற்றுகள் பல வடிவங்களும் பேராற்றலும் உடையவை; அவை எழுந்து அலைந்து திரிகின்றன—நடுக்கமுறும் நாவுகளும் நிலையற்ற அசைவுகளும் கொண்டு மிகப் பயங்கரமானவை.
Verse 34
अवादयंत ते सर्वे नानावाद्यानसंख्यकान् । पटहादिगणास्तांस्तान् विकरालान्महारवान्
அப்போது அவர்கள் அனைவரும் எண்ணற்ற வகை வாத்தியங்களை இசைக்கத் தொடங்கினர். படஹம் முதலிய பெருங்குழுக்கள் பயங்கரமான பேரொலியைக் கர்ஜனைபோல் எழுப்பின।
Verse 35
अथ ते मम निश्श्वाससंभवाश्च महागणाः । मारयच्छेदयेत्यूचुर्ब्रह्मणो मे पुरः स्थिताः
பின்பு என் மூச்சிலிருந்தே தோன்றிய அந்த மகாகணங்கள், பிரம்மாவின் முன்னிலையில் என் முன் நின்று—“ஆணையிடுங்கள்: கொல்லவா, வெட்டிவீழ்த்தவா?” என்று கூவினர்।
Verse 36
तेषां तु वदतां तत्र मारयच्छेदयेति माम् । वचः श्रुत्वा विधिं कामः प्रवक्तुमुपचक्रमे
அங்கே அவர்கள் “கொல்லுங்கள், வெட்டுங்கள்” என்று கூறிக்கொண்டிருந்தனர். அந்தச் சொற்களை கேட்டு அவர்களின் நோக்கை உணர்ந்த காமன் தன் திட்டத்தைச் சொல்லத் தொடங்கினான்।
Verse 37
मुनेऽथ मां समाभाष्य तान् दृष्ट्वा मदनो गणान् । उवाच वारयन् ब्रह्मन्गणानामग्रतः स्मरः
முனிவரே, அப்போது மதன் என்னிடம் உரையாடி அந்தக் கணங்களைப் பார்த்தான். பிராமணரே, கணங்களின் முன் நின்று அவர்களைத் தடுத்து ஸ்மரன் பேசினான்।
Verse 38
काम उवाच । हे ब्रह्मन् हे प्रजानाथ सर्वसृष्टिप्रवर्तक । उत्पन्नाः क इमे वीरा विकराला भयंकराः
காமன் கூறினான்—“பிரம்மனே, பிரஜாநாதனே, அனைத்துப் படைப்பையும் இயக்குபவனே! இவ்வளவு விகராலமும் பயங்கரமும் உடைய இவ்வீரர்கள் யார்?”
Verse 39
किं कर्मैते करिष्यंति कुत्र स्थास्यंति वा विधे । किन्नामधेया एते तद्वद तत्र नियोजय
ஹே விதாதா (பிரம்மா), இவர்கள் எந்தக் கடமைகளைச் செய்வார்கள், எங்கே தங்குவார்கள்? இவர்களின் பெயர்கள் என்ன—அதைச் சொல்லி, அதற்கேற்ப அங்கு நியமியுங்கள்।
Verse 40
नियोज्य तान्निजे कृत्ये स्थानं दत्त्वा च नाम च । मामाज्ञापय देवेश कृपां कृत्वा यथोचिताम्
அவர்களை அவரவர் கடமைகளில் நியமித்து, இடமும் பெயரும் அளித்து, ஹே தேவேசா, தக்க கருணை செய்து எனக்கும் ஆணையிடுங்கள்।
Verse 41
ब्रह्मोवाच । इति तद्वाक्यमाकर्ण्य मुनेऽहं लोककारकः । तमवोचं ह मदनं तेषां कर्मादिकं दिशन्
பிரம்மா கூறினார்—முனிவரே, அந்த வார்த்தைகளை கேட்ட நான், உலகங்களை உருவாக்கி ஒழுங்குபடுத்துபவன், அப்போது மதனன் (காமன்) என்பவனிடம் கூறி, அவர்களின் கடமைகள் முதலியவற்றை அறிவுறுத்தினேன்।
Verse 42
ब्रह्मोवाच । एत उत्पन्नमात्रा हि मारयेत्यवदन् वचः । मुहुर्मुहुरतोमीषां नाम मारेति जायताम्
பிரம்மா கூறினார்—இவர்கள் பிறந்தவுடனே மீண்டும் மீண்டும் ‘கொல்லுங்கள்’ என்று சொன்னார்கள்; ஆகவே அவர்களுக்குப் ‘மாரா’ (கொல்லுவோர்) என்ற பெயர் மீள மீள ஏற்பட்டது।
Verse 43
सदैव विघ्नं जंतूनां करिष्यन्ति गणा इमे । विना निजार्चनं काम नाना कामरतात्मनाम्
இந்த கணங்கள் எப்போதும் பல ஆசை-இன்பங்களில் மூழ்கிய உயிர்களுக்கு தடைகள் செய்வார்கள்—ஆசை காரணமாக, முதலில் தம் உரிய வழிபாட்டைச் செய்யாமல் குறிக்கோளை நாடினால்.
Verse 44
तवानुगमने कर्म मुख्यमेषां मनोभव । सहायिनो भविष्यंति सदा तव न संशयः
ஓ மனோபவா (காமதேவா), உன்னைப் பின்தொடர்வதே இவர்களின் முதன்மை கடமை. இவர்கள் எப்போதும் உன் துணையாவர்—இதில் ஐயமில்லை।
Verse 45
यत्रयत्र भवान् याता स्वकर्मार्थं यदा यदा । गंता स तत्रतत्रैते सहायार्थं तदातदा
நீ எங்கே எங்கே, எப்போது எப்போது உன் கடமைக்காகச் செல்கிறாயோ, அப்போது அப்போது இவர்கள் (பணியாளர்கள்) கூட அங்கே அங்கே உனக்கு உதவச் செல்வார்கள்।
Verse 46
चित्तभ्रांतिं करिष्यंति त्वदस्त्रवशवर्तिनाम् । ज्ञानिनां ज्ञानमार्गं च विघ्नयिष्यंति सर्वथा
உன் தெய்வ ஆயுதத்தின் ஆட்பட்டவர்களின் மனத்தில் மயக்கத்தை உண்டாக்குவார்கள்; மேலும் ஞானிகளின் ஞானமார்க்கத்தையும் அவர்கள் எல்லாவிதமாகத் தடை செய்வார்கள்।
Verse 47
ब्रह्मोवाच । इत्याकर्ण्य वचो मे हि सरतिस्समहानुगः । किंचित्प्रसन्नवदनो बभूव मुनिसत्तम
பிரம்மா கூறினார்—என் சொற்களை இவ்வாறு கேட்டபின், சாரதியும் பரிவாரமும் உடனிருந்த அவன் சிறிது அமைதியான, பிரசன்ன முகத்துடன் ஆனான், ஓ முனிவரே சிறந்தவரே।
Verse 48
श्रुत्वा तेपि गणास्सर्वे मदनं मां च सर्वतः । परिवार्य्य यथाकामं तस्थुस्तत्र निजाकृतिम्
இதைக் கேட்ட அந்த எல்லா கணங்களும் மதனனையும் என்னையும் எல்லாத் திசைகளிலும் சூழ்ந்து, தத்தம் தத்தம் வடிவிலேயே, விருப்பம்போல் அங்கே நின்றனர்।
Verse 49
अथ ब्रह्मा स्मरं प्रीत्याऽगदन्मे कुरु शासनम् । एभिस्सहैव गच्छ त्वं पुनश्च हरमोहने
அப்போது பிரம்மா மகிழ்ந்து ஸ்மரன் (காமதேவன்) நோக்கி— “என் ஆணையை நிறைவேற்று. இவர்கள் உடன் மீண்டும் சென்று, ஹரன் (சிவன்) மயங்கச் செய்வதற்கான பணியில் ஈடுபடு” என்றார்.
Verse 50
मन आधाय यवाद्धि कुरु मारगणैस्सह । मोहो भवेद्यथा शंभोर्दारग्रहणहेतवे
“மனதை உறுதியாக்கி, மாரன் (காமன்) கணங்களுடன் சேர்ந்து முயல்க; சாம்புவுக்கு மயக்கம் உண்டாக—மனைவியை ஏற்கும் நோக்கத்திற்காக.”
Verse 51
इत्याकर्ण्य वचः कामः प्रोवाच वचनं पुनः । देवर्षे गौरवं मत्वा प्रणम्य विनयेन माम्
அவ்வசனங்களை கேட்ட காமன் மீண்டும் உரைத்தான். தேவर्षியின் பெருமையை உணர்ந்து, பணிவுடன் எனக்கு வணங்கி மரியாதையுடன் பேசினான்.
Verse 52
काम उवाच । मया सम्यक् कृतं कर्म मोहने तस्य यत्नतः । तन्मोहो नाभवत्तात न भविष्यति नाधुना
காமன் கூறினான்—அவனை மயக்க நான் முழு முயற்சியுடன் என் கடமையைச் சரியாகச் செய்தேன். ஆனால் தாதா, அவனில் அந்த மயக்கம் எழவில்லை; இப்போதும் இல்லை, இனியும் இல்லை.
Verse 53
तव वाग्गौरवं मत्वा दृष्ट्वा मारगणानपि । गमिष्यामि पुनस्तत्र सदारोहं त्वदाज्ञया
உமது சொற்களின் பெருமையை உணர்ந்து, அந்த அச்சமூட்டும் மாரகணங்களையும் கண்டபின், உமது ஆணையால் நான் என் பரிவாரத்துடன் மீண்டும் அங்கே செல்வேன்.
Verse 54
मनो निश्चितमेतद्धि तन्मोहो न भविष्यति । भस्म कुर्यान्न मे देहमिति शंकास्ति मे विधे
இவ்விஷயத்தில் என் மனம் உறுதியாகத் தீர்மானித்துள்ளது; ஆகவே அந்த மயக்கம் மீண்டும் எழாது. எனினும், ஓ விதாதா பிரம்மா, எனக்கு ஒரு ஐயம் உள்ளது—“அவர் என் உடலைச் சாம்பலாக்குவாரோ?”
Verse 55
इत्युक्त्वा समधुः कामस्सरतिस्सभयस्तदा । ययौ मारगणैः सार्द्धं शिवस्थानं मुनीश्वर
இவ்வாறு கூறி, காமன் மதுவும் சரதியும் உடன் அப்போது அஞ்சினான். ஓ முனீஸ்வரா, அவன் மாரகணங்களுடன் சிவதாமத்திற்குச் சென்றான்.
Verse 56
पूर्ववत् स्वप्रभावं च चक्रे मनसिजस्तदा । बहूपायं स हि मधुर्विविधां बुद्धिमावहन्
அப்போது மனசிஜன் (காமன்) முன்புபோலவே தன் இயல்பான வல்லமையை மீண்டும் வெளிப்படுத்தினான். மேலும் மது பல உபாயங்களை இனிமையாய் வகுத்து, பலவகைத் திட்டங்களையும் யுக்திகளையும் கொண்டு வந்தான்.
Verse 57
उपायं स चकाराति तत्र मारगणोऽपि च । मोहोभवन्न वै शंभोरपि कश्चित्परात्मनः
அங்கே அவன் ஒரு உபாயத்தை அமைத்தான்; மாரகணங்களும் கூட அங்கு கூடியன. ஆனால் பரமாத்மாவான சம்புவில் சிறிதும் மயக்கம் எழவில்லை; அவரை யார் மயக்க இயலும்?
Verse 58
निवृत्त्य पुनरायातो मम स्थानं स्मरस्तदा । आसीन्मारगणोऽगर्वोऽहर्षो मेपि पुरस्थितः
விலகி, ஸ்மரன் (காமன்) அப்போது என் இருப்பிடத்தை நினைத்து மீண்டும் வந்தான். மாரகணங்களும் அங்கே அகந்தையும் களிப்பும் இன்றி, என் வாயிலிலேயே நிலைத்திருந்தன.
Verse 59
कामः प्रोवाच मां तात प्रणम्य च निरुत्सवः । स्थित्वा मम पुरोऽगर्वो मारैश्च मधुना तदा
காமன் கூறினான்— தாதா, மகிழ்ச்சியின்றி மனம் தளர்ந்து என்னை வணங்கி, அகந்தையின்றி என் முன்னே நின்று, அப்போது மருதர்களுடனும் மதுவுடனும் பேசினான்.
Verse 60
कृतं पूर्वादधिकतः कर्म तन्मोहने विधे । नाभवत्तस्य मोहोपि कश्चिद्ध्यानरतात्मनः
விதாதா (பிரம்மா) அவரே, அவனை மயக்க முன்பைவிட வலிமையான செயல் செய்யப்பட்டது; ஆயினும் தியானத்தில் லயித்த அந்த ஆன்மாவில் சிறிதும் மயக்கம் எழவில்லை.
Verse 61
न दग्धा मे तनुश्चैव तत्र तेन दयालुना । कारणं पूर्वपुण्यं च निर्विकारी स वै प्रभुः
அங்கே அந்த கருணைமிகு பிரபு என் உடலை எரிக்கவில்லை. இதற்குக் காரணம் என் முன்பிறவிப் புண்ணியம்; ஏனெனில் அவர் பிரபு— நிர்விகாரன், அசையாதவன்.
Verse 62
चेद्वरस्ते हरो भार्यां गृह्णीयादिति पद्मज । परोपायं कुरु तदा विगर्व इति मे मतिः
ஏ பத்மஜ (பிரம்மா), ‘ஹரன் (சிவன்) உன் மனைவியை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும்’ என்ற வரம் கிடைத்தால், அக்கணமே அதைத் தடுக்கும் வேறு வழியைச் செய்—இதுவே என் உறுதியான கருத்து.
Verse 63
ब्रह्मोवाच । इत्युक्त्वा सपरीवारो ययौ कामस्स्वमाश्रमम् । प्रणम्य मां स्मरन् शंभुं गर्वदं दीनवत्सलम्
பிரம்மா கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி, பரிவாரத்துடன் கூடிய காமன் தன் ஆசிரமத்திற்குச் சென்றான். எனக்கு வணங்கி, ‘அகந்தையை அழிப்பவனும் தாழ்ந்தோர்க்கு அருளாளனும்’ ஆகிய சம்புவை நினைத்து அவன் வழி நடந்தான்.
Frequently Asked Questions
Kāma (Manmatha), aided by Rati and amplified by Vasanta’s springtime power, attempts multiple methods to enchant beings and to delude Śiva at Śiva’s abode, but fails; he then returns to Brahmā and admits Śiva cannot be mohanīya due to yogic steadfastness.
The episode encodes a hierarchy of forces: kāma/moha can dominate conditioned beings, but cannot penetrate yogic sovereignty. Śiva exemplifies consciousness established in yoga, where sensory-aesthetic stimuli do not compel action—an allegory for liberation through inner mastery.
Vasanta’s sudden universal blossoming and Kāma’s wide-ranging influence over prāṇins/jīvas illustrate desire’s expansive reach; the explicit exception—Śiva (and Gaṇeśa)—marks the boundary where yogic transcendence nullifies enchantment.