संध्यायाः शुद्धिः सूर्यलोकप्रवेशश्च — Purification of Sandhyā and Her Entry into the Solar Sphere
இந்த அதிகாரத்தில் பிரம்மா ஒரு முனிவுக்கு வரம் அளித்து மேதாதிதி இருப்பிடத்திற்குச் செல்கிறார். ஷம்புவின் அருளால் சந்த்யா பிறரால் அறியப்படாமல் இருக்கிறாள்; ஆனால் தவம் கற்றுத்தந்த பிராமண-பிரம்மச்சாரி தபஸ்வியை அவள் நினைவுகூர்கிறாள்—அந்த உபதேசம் பரமேஷ்டி (பிரம்மா) ஆணையின்படி வசிஷ்டர் வழங்கியதாக கூறப்படுகிறது. அந்த ஆசானை மனத்தில் நிலைநிறுத்தி, சந்த்யா அவர்மீது பதித்வ-பாவத்தை ஏற்கிறாள். மகாயாகத்தில் எரியும் அக்னியின் நடுவே அவள் முனிவர்களுக்குப் புலப்படாமல், சிவானுகிரகத்தால் மட்டுமே அறியப்பட்டு யாகத்தில் நுழைகிறாள். ‘புரோடாசமய’ உடல் உடனே எரிந்து விடுகிறது; அக்னி சிவஆணையால் சுத்தமான அவசேஷத்தை சூரியமண்டலத்திற்குக் கொண்டு செல்கிறது. சூரியன் அந்த மாற்றமடைந்த ரூபத்தை மூன்று பகுதிகளாகப் பிரித்து பித்ரு-தேவர்களின் திருப்திக்காக நிறுவுகிறான்; மேல்பகுதி காலைச் சந்த்யாவாகி, சந்த்யாவின் மும்மூர்த்த வெளிப்பாடும் அதன் யாக-பிரபஞ்ச அர்த்தமும் ஒழுங்குபடுத்தப்படுகிறது।
Shlokas
Verse 1
ब्रह्मोवाच । वरं दत्त्वा मुने तस्मिन् शंभावंतर्हिते तदा । संध्याप्यगच्छत्तत्रैव यत्र मेधातिथिर्मुनिः
பிரம்மா கூறினார்: முனிவருக்கு அந்த வரத்தை அளித்த பிறகு, பகவான் சம்பு மறைந்தபோது, சந்தியாவும் மேதாதிதி முனிவர் இருந்த இடத்திற்கே சென்றாள்.
Verse 2
तत्र शंभोः प्रसादेन न केनाप्युपलक्षिता । सस्मार वर्णिनं तं वै स्वोपदेशकरं तपः
அங்கே சம்புவின் அருளால் அவளை யாரும் கவனிக்கவில்லை. பிறகு அவள் தனக்குத் தவம் பற்றி உபதேசம் செய்த அந்தப் பிரம்மச்சாரியை நினைவுகூர்ந்தாள்.
Verse 3
वसिष्ठेन पुरा सा तु वर्णीभूत्वा महामुने । उपदिष्टा तपश्चर्तुं वचनात्परमेष्ठिनः
ஓ மகாமுனியே, முற்காலத்தில் அவள் வர்ணி (பிரம்மசாரிணி) ஆக ஆனாள். பரமேஷ்டின் (பிரம்மா) ஆணையின்படி வசிஷ்டர் அவளுக்கு தவம் செய்ய உபதேசித்தார்.
Verse 4
तमेव कृत्वा मनसा तपश्चर्योपदेशकम् । पतित्वेन तदा संध्या ब्राह्मणं ब्रह्मचारिणम्
அப்போது சந்த்யா மனத்தில் அவரையே தவ உபதேசகரென உறுதி செய்து, அந்த பிரம்மசாரி பிராமணனை கணவராக ஏற்றுக்கொண்டாள்.
Verse 5
समिद्धेग्नौ महायज्ञे मुनिभिर्नोपलक्षिता । दृष्टा शंभुप्रसादेन सा विवेश विधेः सुता
மகாயாகத்தில் தீ முழுமையாக எரிந்தபோது முனிவர்கள் அவளை கவனிக்கவில்லை. ஆனால் சம்புவின் அருளால் விதாதா (பிரம்மா) மகளான அவள் உண்மையில் தெய்வநிலையில் வெளிப்பட்டு, தீயில் பிரவேசித்தாள்.
Verse 6
तस्याः पुरोडाशमयं शरीरं तत्क्षणात्ततः । दग्धं पुरोडाशगंधं तस्तार यदलक्षितम्
அந்தக் கணமே அவளுடைய உடல் யாகப் புரோடாசம் போல அமைந்ததெனத் தோன்றி எரிந்து போயிற்று. வறுத்த புரோடாசத்தின் மணம்போல் நறுமணம் எங்கும் பரவியது; அதன் மூலமோ யாருக்கும் புலப்படவில்லை.
Verse 7
वह्निस्तस्याः शरीरं तु दग्ध्वा सूर्यस्य मंडलम् । शुद्धं प्रवेशयामास शंभोरेवाज्ञया पुनः
அக்னி அவளுடைய உடலை எரித்த பின், மீண்டும் சாம்புவின் ஆணையினாலே, அந்தத் தூய தத்துவத்தை சூரிய மண்டலத்திற்குள் புகுத்தினான்.
Verse 8
सूर्यो त्र्यर्थं विभज्याथ तच्छरीरं तदा रथे । स्वकेशं स्थापयामास प्रीतये पितृदेवयोः
அப்போது சூரியதேவன் அந்த உடலை மூன்று பகுதிகளாகப் பிரித்து ரதத்தில் வைத்தான்; பித்ருக்கள் மற்றும் தேவர்கள் திருப்தியடையத் தன் கேசத்தையும் அங்கே நிறுவினான்।
Verse 9
तदूर्द्ध्वभागस्तस्यास्तु शरीरस्य मुनीश्वर । प्रातस्संध्याभवत्सा तु अहोरात्रादिमध्यगा
முனிவரே! அவளுடைய உடலின் மேல்பகுதி பிராதःஸந்த்யையாக ஆனது—பகலும் இரவும் தொடங்கும் இடத்திலும், அவற்றின் நடுச் சங்கமத்திலும் நிற்கும் அந்தப் புனிதச் சந்திக்காலம்.
Verse 10
तच्छेषभागस्तस्यास्तु अहोरात्रांतमध्यगा । सा सायमभवत्संध्या पितृप्रीतिप्रदा सदा
அவளுடைய மீதிப் பகுதி பகல்-இரவு சந்திப்பிடத்தில் இருந்து சாயங்கால ஸந்த்யையாக ஆனது; அது எப்போதும் பித்ருக்களுக்கு திருப்தியும் மகிழ்ச்சியும் அளிப்பதாகும்।
Verse 11
सूर्योदयात्तु प्रथमं यदा स्यादरुणोदयः । प्रातस्संध्या तदोदेति देवानां प्रीतिकारिणी
சூரியோதயத்திற்கு முன் அருணோதயத்தின் முதல் ஒளி தோன்றும் போது, அப்போது பிராதःஸந்த்யா எழுகிறது—அது தேவர்களுக்கு திருப்தியளிக்கும் வழிபாடாகும்।
Verse 12
अस्तं गते ततः सूर्य्ये शोणपद्मनिभे सदा । उदेति सायं संध्यापि पितॄणां मोदकारिणी
எப்போதும் செங்கமலத்தை ஒத்த சூரியன் அஸ்தமித்த பின் மாலைச் சந்தியா எழுகிறது; அது பித்ருக்களுக்கு மகிழ்ச்சி அளிப்பதாகும்.
Verse 13
तस्याः प्राणास्तु मनसा शंभुनाथ दयालुना । दिव्येन तु शरीरेण चक्रिरे हि शरीरिणः
அப்போது கருணைமிகு சம்புநாதர் மனத்தில் சங்கல்பித்தார்; அவளின் உயிர்மூச்சு மீண்டது, உடலுடையவள் தெய்வீக உடலுடன் மீண்டும் நிலைபெற்றாள்.
Verse 14
मुनेर्यज्ञावसाने तु संप्राप्ते मुनिना तु सा । प्राप्ता पुत्री वह्निमध्ये तप्तकांचनसुप्रभा
முனிவரின் யாகம் நிறைவடைந்தபோது, அவர் ஒரு மகளைக் பெற்றார்; அவள் யாகஅக்னியின் நடுவிலிருந்து தோன்றி, உருகிய பொன்னைப் போல ஒளிவீசினாள்.
Verse 15
तां जग्राह तदा पुत्रीं मुनुरामोदसंयुतः । यज्ञार्थं तान्तु संस्नाप्य निजक्रोडे दधौ मुने
அப்போது மகிழ்ச்சியால் நிறைந்த முனிவர் அந்த மகளைக் கையில் எடுத்தார்; யாகக் கிரியைக்காக அவளை நீராட்டி, ஓ முனியே, தன் மடியில் அமர்த்தினார்.
Verse 16
अरुंधती तु तस्यास्तु नाम चक्रे महामुनिः । शिष्यैः परिवृतस्तत्र महामोदमवाप ह
அப்போது மகாமுனி அவளுக்கு ‘அருந்ததி’ என்ற நாமத்தை அருளினார். சீடர்களால் சூழப்பட்ட அவர் அங்கே பேரானந்தம் அடைந்தார்.
Verse 17
विरुणद्धि यतो धर्मं सा कस्मादपि कारणात् । अतस्त्रिलोके विदितं नाम संप्राप तत्स्वयम्
ஏதோ காரணத்தால் அவள் தர்மத்தைத் தடுத்ததால், அவளே தானாகவே மூன்று உலகங்களிலும் புகழ்பெற்ற ஒரு நாமத்தை அடைந்தாள்।
Verse 18
यज्ञं समाप्य स मुनिः कृतकृत्यभावमासाद्य संपदयुतस्तनया प्रलंभात् । तस्मिन्निजाश्रमपदे सह शिष्यवर्गैस्तामेव सततमसौ दयिते सुरर्षे
யாகத்தை நிறைவு செய்த அந்த முனிவர் கೃತகೃತ்யபாவம் அடைந்து செல்வச் செழிப்புடன் விளங்கினார்; மேலும் மகள் சதியின் இடையறாத வேண்டுதலால். பின்னர் தம் ஆசிரமத்தில் சீடர்களுடன், ஓ அன்பரே, அந்த தேவரிஷி எப்போதும் அவளையே சேவித்து வழிபட்டார்.
Verse 19
अथ सा ववृधे देवी तस्मिन्मुनिवराश्रमे । चन्द्रभागानदीतीरे तापसारण्यसंज्ञके
அதன்பின் அந்த தேவி அந்தச் சிறந்த முனிவரின் ஆசிரமத்தில் வளர்ந்து மலர்ந்தாள்—சந்திரபாகா நதிக்கரையில், ‘தாபசாரண்யம்’ எனப் புகழ்பெற்ற தவசிகளின் வனத்தில்।
Verse 20
संप्राप्ते पञ्चमे वर्षे चन्द्रभागां तदा गुणैः । तापसारण्यमपि सा पवित्रमकरोत्सती
ஐந்தாம் ஆண்டு வந்தபோது, சதி தன் உயர்ந்த நற்குணங்களால் சந்திரபாகா நதியையும், தவசிகளின் ‘தாபசாரண்ய’ வன-ஆசிரமத்தையும் புனிதமாக்கினாள்.
Verse 21
विवाहं कारयामासुस्तस्या ब्रह्मसुतेन वै । वसिष्ठेन ह्यरुंधत्या ब्रह्मविष्णुमहेश्वराः
பிரம்மா, விஷ்ணு, மகேஸ்வரர் ஆகியோர் பிரம்மபுத்திரன் வசிஷ்டரால், அருந்ததியுடன் சேர்ந்து, அவளின் திருமணத்தை முறையாக நடத்தச் செய்தனர்.
Verse 22
तद्विवाहे महोत्साहो वभूव सुखवर्द्धनः । सर्वे सुराश्च मुनयस्सुखमापुः परं मुनो
அந்த திருமண மகோৎসவத்தில் பேருற்சாகம் எழுந்தது; அது மகிழ்ச்சியை வளர்த்தது. ஓ முனிவரே, எல்லா தேவர்களும் முனிவர்களும் பரம ஆனந்தத்தை அடைந்தனர்.
Verse 23
ब्रह्मविष्णुमहेशानां करनिस्सृततोयतः । सप्तनद्यस्समुत्पन्नाश्शिप्राद्यास्सुपवित्रकाः
பிரம்மா, விஷ்ணு, மகேசர் ஆகியோரின் கரங்களிலிருந்து வழிந்த நீரிலிருந்து ஏழு நதிகள் தோன்றின—சிப்ரா முதலியவை—அவை எல்லா உயிர்களையும் மிகுந்த தூய்மையாக்குபவை.
Verse 24
अरुंधती महासाध्वी साध्वीनां प्रवरोत्तमा । वसिष्ठं प्राप्य संरेजे मेधातिथिसुता मुने
ஓ முனிவரே, அருந்ததி—மகாசாத்வி, சதிகளுள் தலைசிறந்தவள்—வசிஷ்டரை அடைந்து பாக்கியமான தாம்பத்தியத்தில் ஒளிர்ந்தாள்; அவள் மேதாதிதியின் மகள்.
Verse 25
यस्याः पुत्रास्समुत्पन्नाः श्रेष्ठाश्शक्त्यादयश्शुभाः । वसिष्ठं प्राप्य तं कांतं संरेजे मुनिसत्तमाः
அவளிடமிருந்து உயர்ந்ததும் மங்களகரமுமான புதல்வர்கள் பிறந்தனர்—சக்தி முதலியோர். தன் காதலான வசிஷ்டரை அடைந்து அவருடன் மகிழ்ந்து வாழ்ந்தாள்; ஓ முனிவரிற் சிறந்தவரே, அவள் ஆனந்தத்தில் திளைத்தாள்.
Verse 26
एवं संध्याचरित्रं ते कथितं मुनिसत्तम । पवित्रं पावनं दिव्यं सर्वकामफलप्रदम्
முனிவரே! இவ்வாறு உமக்கு சந்த்யா-உபாசனையின் புனித வரலாறு உரைக்கப்பட்டது. இது தூயது, தூய்மையாக்குவது, தெய்வீகம்; எல்லா தர்மமான விருப்பங்களுக்கும் பலன் அளிப்பது.
Verse 27
य इदं शृणुयान्नारी पुरुषो वा शुभव्रतः । सर्वान्कामानवाप्नोति नात्र कार्या विचारणा
நல்ல விரதம் கொண்ட பெண் அல்லது ஆண் இதைச் செவிமடுத்தால், எல்லா விருப்பங்களையும் பெறுவார்; இதில் ஐயம் கொள்ளத் தேவையில்லை.
Frequently Asked Questions
Sandhyā—by Śiva’s grace—enters the great yajña unnoticed, her ‘puroḍāśa-like’ body is burned by Agni, and she is conveyed into the Sun’s orb where her form is divided into three ritual-temporal functions.
Agni functions as a purifier and transformer, while the solar sphere represents cosmic ordering and illumination; together they encode the doctrine that divine command (Śiva’s ājñā) converts embodied/ritual substance into universal temporal-spiritual regulation.
A tripartite division associated with Sandhyā’s three temporal stations; the sample explicitly notes the upper portion becoming prātaḥ-sandhyā (morning twilight), with the chapter continuing to formalize the remaining portions.