संध्याचरित्रवर्णनम् (Sandhyā-caritra-varṇanam) — “Narration of Sandhyā’s Austerity and Encounter with Śiva”
பிரம்மா அறிவுடைய கேட்பவரிடம், சந்த்யையின் மகத்தான தவத்தைச் செவிமடுத்தல் சேர்க்கப்பட்ட பாவங்களை உடனே அழிக்கும் பரிசுத்த சக்தியுடையது என உரைக்கிறார். வசிஷ்டர் இல்லம் திரும்பியபின், தவத்தின் உள்ளார்ந்த நோக்கும் நியமமும் உணர்ந்த சந்த்யை, ப்ருஹல்லோஹித நதிக்கரையில் தவம் தொடங்குகிறாள். வசிஷ்டர் உபதேசித்த மந்திரத்தை சாதனமாகக் கொண்டு ஒருமுக பக்தியுடன் சங்கரனை வழிபடுகிறாள்; சதுர்யுக காலம் முழுவதும் சம்புவில் மனத்தை நிலைநிறுத்தி கடும் தவம் செய்கிறாள். தவத்தால் மகிழ்ந்த சிவன் அருள்புரிந்து தன் சுவரூபத்தை வெளிப்படுத்துகிறார்—உள்ளிலும் வெளியிலும், ஆகாயத்திலும். சந்த்யை தியானித்த அதே ரூபத்தில் ஆண்டவன் நேரில் தோன்றி, தியானமும் பிரத்யக்ஷ தரிசனமும் இணைந்ததைக் காட்டுகிறார். அமைதியான புன்னகையுடன் உள்ள இறைவனைப் பார்த்த சந்த்யை ஆனந்தத்துடன் பக்தி கலந்த தயக்கமடைகிறாள்; எவ்வாறு ஸ்தோத்திரம் செய்வேன் என எண்ணி கண்களை மூடி உள்ள்முகமாகி, ஸ்துதி/ஆணை பெறத் தயாராகிறாள்.
Shlokas
Verse 1
ब्रह्मोवाच । सुतवर्य महाप्राज्ञ शृणु संध्यातपो महत् । यच्छ्रुत्वा नश्यते पापसमूहस्तत्क्षणाद्ध्रुवम्
பிரம்மா கூறினார்—சூதர்களில் சிறந்தவனே, மஹாப்ராஜ்ஞனே, சந்த்யா-தபத்தின் இந்த மகத்தான நெறியை கேள். இதைக் கேட்டவுடனே பாவங்களின் முழுத் தொகையும் அந்தக் கணமே உறுதியாக அழிகிறது.
Verse 2
उपविश्य तपोभावं वसिष्ठे स्वगृहं गते । संध्यापि तपसो भावं ज्ञात्वा मोदमवाप ह
தபோபாவத்துடன் அமர்ந்து, வசிஷ்டர் தம் இல்லத்திற்குச் சென்றபோது, சந்த்யையும் அந்தத் தவத்தின் உள்ளார்ந்த நோக்கை அறிந்து மகிழ்ச்சி அடைந்தாள்।
Verse 3
ततस्सानंदमनसो वेषं कृत्वा तु यादृशम् । तपश्चर्तुं समारेभे बृहल्लोहिततीरगा
பின்னர் அமைதியான ஆனந்தம் நிறைந்த மனத்துடன், தகுந்த வேடம் அணிந்து, ப்ருஹல்லோஹிதா நதிக்கரையில் தவம் தொடங்கினாள்।
Verse 4
यथोक्तं तु वशिष्ठेन मंत्रं तपसि साधनम् । मंत्रेण तेन सद्भक्त्या पूजयामास शंकरम्
வசிஷ்டர் கூறியபடியே, அந்த மந்திரத்தைத் தவத்தின் சாதனமாகக் கொண்டு, அதே மந்திரத்தால் உண்மைப் பக்தியுடன் சங்கரனை வழிபட்டாள்।
Verse 5
एकान्तमनसस्तस्याः कुर्वंत्या सुमहत्तपः । शंभौ विन्यस्तचित्ताया गतमेकं चतुर्युगम्
தனிமை மனத்துடன் அவள் மிகப் பெரிய தவத்தை மேற்கொண்டாள். சம்புவில் மனத்தை நிலைநிறுத்தியவளுக்கு நான்கு யுகங்களின் ஒரு முழுச் சுழற்சி கடந்தது।
Verse 6
इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां द्वितीये सतीखंडे संध्याचरित्रवर्णनं नाम षष्ठोऽध्यायः
இவ்வாறு ஸ்ரீ சிவமஹாபுராணத்தின் இரண்டாம் பகுதியில் உள்ள ருத்ரஸம்ஹிதையின் இரண்டாம் பிரிவான ஸதீகண்டத்தில் “ஸந்த்யாசரித்ரவர்ணனம்” எனப் பெயருடைய ஆறாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।
Verse 7
यद्रूपं चिंतयंती सा तेन प्रत्यक्षतां गतः
சதி தன் உள்ளத்தில் எந்த ரூபத்தைத் தியானித்தாளோ, அந்தத் தியானவலத்தாலே அதே பரமன் அவள்முன் நேரில் வெளிப்பட்டான்।
Verse 8
अथ सा पुरतो दृष्ट्वा मनसा चिंतितं प्रभुम् । प्रसन्नवदनं शांतं मुमोदातीव शंकरम्
பின்பு சதி, மனத்தில் தியானித்த ஆண்டவனைத் தன் முன் கண்டாள்; பிரசன்ன முகமும் அமைதியான திருமேனியும் கொண்ட சங்கரனைப் பார்த்து மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்தாள்।
Verse 9
ससाध्वसमहं वक्ष्ये किं कथं स्तौमि वा हरम् । इति चिंतापरा भूत्वा न्यमीलयत चक्षुषी
பக்தியுடனான அச்சத்தில் அவள் எண்ணினாள்—“நான் என்ன சொல்வேன்? ஹரன் (சிவன்) புகழை எவ்வாறு பாடுவேன்?” என்ற கவலையில் ஆழ்ந்து மெதுவாக கண்களை மூடினாள்.
Verse 10
निमीलिताक्ष्यास्तस्यास्तु प्रविश्य हृदयं हरः । दिव्यं ज्ञानं ददौ तस्यै वाचं दिव्ये च चक्षुषी
அவள் கண்களை மூடியவுடன் ஹரன் (சிவன்) அவள் இதயத்தில் புகுந்து, அவளுக்கு தெய்வீக ஞானம், தெய்வீக வாக்கு, தெய்வீக பார்வை ஆகியவற்றை அருளினார்.
Verse 11
दिव्यज्ञानं दिव्यचक्षुर्दिव्या वाचमवाप सा । प्रत्यक्षं वीक्ष्य दुर्गेशं तुष्टाव जगतां पतिम्
அவள் தெய்வீக ஞானம், தெய்வீக பார்வை, தெய்வீக வாக்கு ஆகியவற்றைப் பெற்றாள். பின்னர் துர்கேசனை நேரில் கண்டு, உலகங்களின் அதிபதியைப் புகழ்ந்து பாடினாள்.
Verse 12
संध्योवाच । निराकारं ज्ञानगम्यं परं यन्नैव स्थूलं नापि सूक्ष्मं न चोच्चम् । अंतश्चिंत्यं योगिभिस्तस्य रूपं तस्मै तुभ्यं लोककर्त्रे नमोस्तु
சந்த்யா கூறினாள்—ஹே பரமேசுவரா! நீ நிராகாரன், உண்மை ஞானத்தால் அறியப்படுபவன்; நீ நிலைமையானதுமல்ல, நுண்மையானதுமல்ல, உயர்ந்ததுமல்ல, தாழ்ந்ததுமல்ல. யோகிகள் உள்ளத்தில் உன் உண்மையுருவை தியானிக்கின்றனர்; ஹே உலககர்த்தா, உனக்கு என் வணக்கம்.
Verse 13
सर्वं शांतं निर्मलं निर्विकारं ज्ञानागम्यं स्वप्रकाशेऽविकारम् । खाध्वप्रख्यं ध्वांतमार्गात्परस्तद्रूपं यस्य त्वां नमामि प्रसन्नम्
ஹே அருள்மிகு பிரபுவே! உன் உருவம் முழுவதும் அமைதி, தூய்மை, மாற்றமின்மை உடையது—உண்மை ஞானத்தால் அடையத்தக்கது, தன்னொளியாய் பிரகாசித்து என்றும் மாறாதது. அது ஆகாயம்போல் விரிந்தது; அறியாமை எனும் இருளின் பாதைக்கு அப்பாற்பட்டது; உன்னை வணங்குகிறேன்.
Verse 14
एकं शुद्धं दीप्यमानं तथाजं चिदानंदं सहजं चाविकारि । नित्यानंदं सत्यभूतिप्रसन्नं यस्य श्रीदं रूपमस्मै नमस्ते
திருவளத்தை அருளும் அவன் திருவுருவிற்கு வணக்கம்—அவன் ஒருவன், தூயவன், தன்னொளியால் பிரகாசிப்பவன், பிறவியற்றவன்; சித்-ஆனந்த சொரூபன்; இயல்பானவன், மாற்றமற்றவன்; நித்திய ஆனந்தமே; சத்தியமும் புனிதப் பூதியும் கொண்டு மகிழ்பவன் (சிவன்).
Verse 15
विद्याकारोद्भावनीयं प्रभिन्नं सत्त्वच्छंदं ध्येयमात्मस्वरूपम् । सारं पारं पावनानां पवित्रं तस्मै रूपं यस्य चैवं नमस्ते
புனித ஞானத்தின் வெளிப்பாட்டால் உணரத்தக்கதாய், வேறுபட்டதும் பரமதத்துவமுமானதும்; தூய சத்துவமயமாய், சத்தியத்தோடு இசைந்ததாய், ஆத்மஸ்வரூபமாகத் தியானிக்கத்தக்கதாய்—சாரமும் அப்பாற்கரையும், புனிதர்களையும் புனிதப்படுத்தும் பரமபுனிதனுமான அந்த இறைவன் திருவுருவிற்கு வணக்கம்।
Verse 16
यत्त्वाकारं शुद्धरूपं मनोज्ञं रत्नाकल्पं स्वच्छकर्पूरगौरम् । इष्टाभीती शूलमुंडे दधानं हस्तैर्नमो योगयुक्ताय तुभ्यम्
யோகத்தில் நிலைத்திருக்கும் இறைவா, உமக்கு வணக்கம். உமது திருவுரு மிகத் தூயதும் மனம் கவர்வதும்; ரத்தினம்போல் அலங்கரிக்கப்பட்டதும்; தெளிந்த கற்பூரம் போன்ற வெண்மையால் ஒளிர்வதும். உமது கரங்களில் இஷ்டம் அருளும் வரம், அபயமுத்திரை, திரிசூலம், மண்டை ஓடு ஆகியவை தாங்கப்பட்டுள்ளன.
Verse 17
गगनं भूर्दिशश्चैव सलिलं ज्योतिरेव च । पुनः कालश्च रूपाणि यस्य तुभ्यं नमोस्तु ते
வானம், பூமி, திசைகள், நீர், ஒளித் தத்துவம்—இவை யாவும் யாருடையவையோ; மேலும் காலமும் எல்லா ரூபங்களும் யாருடையவையோ—அந்த இறைவனாகிய உமக்கு வணக்கம்.
Verse 18
प्रधानपुरुषौ यस्य कायत्वेन विनिर्गतौ । तस्मादव्यक्तरूपाय शंकराय नमोनमः
யாருடைய திருமேனியிலிருந்து பிரதானம் (பிரக்ருதி) மற்றும் புருஷன்—இருவரும் வெளிப்பட்டார்களோ, அந்த அவ்யக்த ஸ்வரூபனான சங்கரனுக்கு மீண்டும் மீண்டும் வணக்கம்.
Verse 19
यो ब्रह्मा कुरुते सृष्टिं यो विष्णुः कुरुते स्थितिम् । संहरिष्यति यो रुद्रस्तस्मै तुभ्यं नमोनमः
பிரம்மாவாகப் படைப்பை உருவாக்குபவனும், விஷ்ணுவாக அதைப் பேணுபவனும், ருத்ரனாக இறுதியில் அதனைச் சங்கரிப்பவனும் நீயே; அந்த பரமேஸ்வரனாகிய உமக்கு மீண்டும் மீண்டும் நமஸ்காரம்.
Verse 20
नमोनमः कारणकारणाय दिव्यामृतज्ञानविभूतिदाय । समस्तलोकांतरभूतिदाय प्रकाशरूपाय परात्पराय
காரணங்களுக்குக் காரணமானவனே, தெய்வீக அமரஞானமும் ஆன்மீக ஐஸ்வர்யமும் அருள்பவனே, எல்லா உலகங்களிலும் இருப்பும் நலனும் வழங்குபவனே, ஒளிச்சித்தஸ்வரூபனே, பராத்பர சிவனே—உமக்கு மீண்டும் மீண்டும் நமஸ்காரம்.
Verse 21
यस्याऽपरं नो जगदुच्यते पदात् क्षितिर्दिशस्सूर्य इंदुर्मनौजः । बर्हिर्मुखा नाभितश्चान्तरिक्षं तस्मै तुभ्यं शंभवे मे नमोस्तु
யாருடைய திருவடிகளில் இருந்து இவ்வுலகம் முழுதும் தோன்றியது என்று கூறப்படுகிறதோ—பூமி, திசைகள், சூரியன், சந்திரன், மனத்தின் உயிர்வலிமை; யாருடைய முகம் யாகவேதியின் அக்னி, யாருடைய நாபிப்பகுதி அந்தரிக்ஷம்—அந்த மங்களகரமான ஸம்புவாகிய உமக்கே என் வணக்கம் உண்டாகுக.
Verse 22
त्वं परः परमात्मा च त्वं विद्या विविधा हरः । सद्ब्रह्म च परं ब्रह्म विचारणपरायणः
நீயே பரமன்; நீயே பரமாத்மா. ஹரா, நீயே பலவகை வித்யைகள். நீயே சத்பிரம்மம், நீயே பரபிரம்மம்—தத்துவ விசாரணையில் என்றும் நிலைத்தவன்.
Verse 23
यस्य नादिर्न मध्यं च नांतमस्ति जगद्यतः । कथं स्तोष्यामि तं देवं वाङ्मनोगोचरं हरम्
யாரிடமிருந்து இவ்வுலகம் தோன்றுகிறதோ, அவருக்கு ஆதியும் இல்லை, நடுவும் இல்லை, முடிவும் இல்லை. வாக்கும் மனமும் எட்டாத அந்த ஹர தேவனை நான் எவ்வாறு முறையாகப் போற்றுவேன்?
Verse 24
यस्य ब्रह्मादयो देव मुनयश्च तपोधनाः । न विप्रण्वंति रूपाणि वर्णनीयः कथं स मे
யாருடைய ரூபங்களைப் பிரம்மா முதலிய தேவர்கள், தவச் செல்வம் கொண்ட முனிவர்களும் முழுதாக அறியார்—அத்தகையவரை நான் எவ்வாறு வர்ணிக்க முடியும்?
Verse 25
स्त्रिया मया ते किं ज्ञेया निर्गुणस्य गुणाः प्रभो । नैव जानंति यद्रूपं सेन्द्रा अपि सुरासुराः
பிரபோ, நிர்குணனான உமது ‘குணங்களை’ நான்—ஒரு பெண்—எவ்வாறு அறிய முடியும்? இந்திரன் உட்பட தேவரும் அசுரரும் உமது உண்மை ரூபத்தை அறியார்.
Verse 26
नमस्तुभ्यं महेशान नमस्तुभ्यं तमोमय । प्रसीद शंभो देवेश भूयोभूयो नमोस्तु ते
மகேசானே, உமக்கு நமஸ்காரம்; தமோமயனே, உமக்கு நமஸ்காரம். சாந்தமருள்வாயாக, சம்புவே, தேவேசனே—மீண்டும் மீண்டும் உமக்கு நமஸ்காரம்.
Verse 27
ब्रह्मोवाच । इत्याकर्ण्य वचस्तस्यास्संस्तुतः परमेश्वरः । सुप्रसन्नतरश्चाभूच्छंकरो भक्तवत्सलः
பிரம்மா கூறினார்—அவளுடைய சொற்களை கேட்டும், அவள் செய்த ஸ்துதியால் மகிழ்ந்தும், பக்தவத்ஸலனான பரமேஸ்வரன் சங்கரன் மேலும் மிகுந்த பிரசன்னத்துடன் பேரானந்தம் அடைந்தான்।
Verse 28
अथ तस्याश्शरीरं तु वल्कलाजिनसंयुतम् । परिच्छन्नं जटाव्रातैः पवित्रे मूर्ध्नि राजितैः
பின்னர் அவளுடைய உடல் வல்கல ஆடையும் மான் தோலும் அணிந்ததாக இருந்தது; ஜடைகளின் பெருங்கூட்டம் அவளை மூடியிருந்தது, அவளது தலையில் புனிதமான தூய்மையளிக்கும் சின்னம் ஒளிர்ந்தது।
Verse 29
हिमानीतर्जितांभोजसदृशं वदनं तदा । निरीक्ष्य कृपयाविष्टो हरः प्रोवाच तामिदम्
அப்போது ஹரன் அவளது முகத்தை நோக்கினார்—பனியின் குளிரால் சாய்ந்த தாமரையைப் போன்றது. கருணையால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு அவளிடம் இவ்வாறு கூறினார்.
Verse 30
महेश्वर उवाच । प्रीतोस्मि तपसा भद्रे भवत्याः परमेण वै । स्तवेन च शुभप्राज्ञे वरं वरय सांप्रतम्
மகேஸ்வரன் கூறினார்—பத்ரே! உன் உன்னதத் தவத்தால் நான் பிரசன்னன். சுபப்ராஜ்ஞே! உன் ஸ்தோத்திரத்தாலும் நான் திருப்தி அடைந்தேன். இப்பொழுதே ஒரு வரம் வேண்டு.
Verse 31
येन ते विद्यते कार्यं वरेणास्मिन्मनोगतम् । तत्करिष्ये च भद्रं ते प्रसन्नोहं तव व्रतैः
இந்த வரத்தால் உன் மனத்தில் நிறைவேற வேண்டிய காரியம் எதுவோ, அதை நான் செய்து முடிப்பேன். உனக்கு மங்களம் உண்டாக; உன் விரதங்களாலும் ஒழுக்கங்களாலும் நான் பிரசன்னன்.
Verse 32
ब्रह्मोवाच । इति श्रुत्वा महेशस्य प्रसन्नमनसस्तदा । संध्योवाच सुप्रसन्ना प्रणम्य च मुहुर्मुहुः
பிரம்மா கூறினார்—அப்போது அருள்மிகு அமைதியான மனத்துடன் இருந்த மகேசனின் வாக்கை கேட்டுச் சந்தியா மிக மகிழ்ந்து, மீண்டும் மீண்டும் வணங்கி இவ்வாறு சொன்னாள்।
Verse 33
संध्योवाच । यदि देयो वरः प्रीत्या वरयोग्यास्म्यहं यदि । यदि शुद्धास्म्यहं जाता तस्मात्पापान्महेश्वर
சந்தியா கூறினாள்—உமது அருள் அன்பால் வரம் அளிக்க வேண்டுமெனில், நான் வரம் பெறத் தகுதியானவளாயிருந்தால், உண்மையிலே நான் தூய்மையுடன் பிறந்தவளாயிருந்தால், ஓ மகேசுவரா, என்னை பாவங்களிலிருந்து விடுவியருளுங்கள்।
Verse 34
यदि देव प्रसव्रोऽसि तपसा मम सांप्रतम् । वृतस्तदायं प्रथमो वरो मम विधीयताम्
தேவனே! என் தவத்தால் நீங்கள் இப்போது உண்மையிலே प्रसன்னமாக இருந்தால், நான் தேர்ந்த இந்த முதல் வரத்தை எனக்கு அருள்வீராக।
Verse 35
उत्पन्नमात्रा देवेश प्राणिनोस्मिन्नभः स्थले । न भवंतु समेनैव सकामास्संभवंतु वै
தேவேசனே! இவ்வான்வெளிப் பகுதியில் உயிர்கள் பிறந்தவுடனே எல்லோரும் ஒரேபோல இருக்க வேண்டாம்; ஆசையுள்ளவர்கள் தத்தம் விருப்பம் மற்றும் கர்மத்திற்கேற்பப் பிறக்கட்டும்।
Verse 36
यद्धि वृत्ता हि लोकेषु त्रिष्वपि प्रथिता यथा । भविष्यामि तथा नान्या वर एको वृतो मया
மூன்று உலகங்களிலும் புகழ்பெற்ற நடைமுறை எப்படியோ, அதன்படியே நான் ஆகுவேன்; வேறல்ல. இதுவே நான் தேர்ந்த ஒரே வரம்।
Verse 37
सकामा मम सृष्टिस्तु कुत्रचिन्न पतिष्यति । यो मे पतिर्भवेन्नाथ सोपि मेऽतिसुहृच्च वै
என் காமத்தால் எழும் ஆசை எங்கும் அழியாது. ஓ நாதா! யார் என் கணவராக வருவாரோ, அவரே நிச்சயமாக என் பரம சுஹ்ருத், மிகப் பிரிய நண்பனுமாவார்.
Verse 38
यो द्रक्ष्यति सकामो मां पुरुषस्तस्य पौरुषम् । नाशं गमिष्यति तदा स च क्लीबो भविष्यति
எந்த ஆண் என்னை காமவெறியுடன் நோக்குகிறானோ, அவனுடைய ஆண்மை அப்போது அழிந்து, அவன் க்லீபன் (நபுஞ்சகன்) ஆகிவிடுவான்.
Verse 39
ब्रह्मोवाच । इति श्रुत्वा वचस्तस्यश्शंकरो भक्तवत्सलः । उवाच सुप्रसन्नात्मा निष्पापायास्तयेरिते
பிரம்மா கூறினார்—அவளுடைய சொற்களை கேட்ட பின், பக்தர்களை நேசிக்கும் சங்கரன் மிகுந்த அருள்மிகு உள்ளத்துடன், அந்த நிர்ப்பாபையானவளின் உரைக்கு மறுமொழி கூறினான்।
Verse 40
महेश्वर उवाच । शृणु देवि च संध्ये त्वं त्वत्पापं भस्मतां गतम् । त्वयि त्यक्तो मया क्रोधः शुद्धा जाता तपःकरात्
மகேஸ்வரன் கூறினார்—தேவி, கேள். இந்த சந்த்யா நேரத்தில் உன் பாவம் சாம்பலாயிற்று. உன்னிடமிருந்த என் கோபத்தை நான் விட்டேன்; தவத்தின் வலிமையால் நீ தூய்மையடைந்தாய்।
Verse 41
यद्यद्वृतं त्वया भद्रे दत्तं तदखिलं मया । सुप्रसन्नेन तपसा तव संध्ये वरेण हि
அருள்மிகு பெண்ணே, நீ தேர்ந்தெடுத்த எந்த வரங்களோ அவை அனைத்தையும் நான் முழுமையாக அளித்தேன்—உன் அமைதியான தவமும் சந்த்யா-வரத்தின் வலிமையும் காரணமாகவே।
Verse 42
प्रथमं शैशवो भावः कौमाराख्यो द्वितीयकः । तृतीयो यौवनो भावश्चतुर्थो वार्द्धकस्तथा
முதல் நிலை சைசவம் (குழந்தைப் பருவம்); இரண்டாம் நிலை கௌமாரம் (பால்யம்). மூன்றாம் நிலை யௌவனம்; நான்காம் நிலை வார்த்தக்யம் (முதுமை) ஆகும்।
Verse 43
तृतीये त्वथ संप्राप्ते वयोभागे शरीरिणः । सकामास्स्युर्द्वितीयांतो भविष्यति क्वचित् क्वचित्
உடல் கொண்டவர்கள் மூன்றாம் வயது நிலையைக் அடைந்தபோது பொதுவாக ஆசைமிகுந்தவர்களாகிறார்கள்; சில சமயங்களில் இரண்டாம் நிலையினுடைய இறுதிப் பகுதியிலும் அதுவே நிகழும்।
Verse 44
तपसा तव मर्यादा जगति स्थापिता मया । उत्पन्नमात्रा न यथा सकामास्स्युश्शरीरिणः
“உன் தவத்தினால் நான் உலகில் உன் மரியாதை-நியமத்தை நிறுவினேன்; உடலுடைய உயிர்கள் பிறந்த உடனே ஆசைக்கட்படாமல் இருக்கும்படியாக.”
Verse 45
त्वं च लोके सतीभावं तादृशं समवाप्नुहि । त्रिषु लोकेषु नान्यस्या यादृशं संभविष्यति
“நீயும் இவ்வுலகில் அத்தகைய சதீ-நிலையை அடைவாய். மூன்று உலகங்களிலும் வேறு எந்தப் பெண்ணிலும் அத்தகைய இயல்பும் மேன்மையும் தோன்றாது.”
Verse 46
यः पश्यति सकामस्त्वां पाणिग्राहमृते तव । स सद्यः क्लीबतां प्राप्य दुर्बलत्वं गमिष्यति
“உன் பாணிகிரஹணச் சடங்கு இன்றிக் காமவசத்தால் யார் உன்னை நோக்குகிறாரோ—அவன் உடனே நபுஞ்சகத்தன்மை அடைந்து பலவீனமடைவான்.”
Verse 47
पतिस्तव महाभागस्तपोरूपसमन्वितः । सप्तकल्पांतजीवी च भविष्यति सह त्वया
ஓ மகாபாக்யவதியே! உன் கணவர் தவஸ்ஸுரூபம் உடையவராவார். அவர் ஏழு கல்பங்களின் முடிவுவரை வாழ்ந்து, உன்னுடன் கூடவே இருப்பார்.
Verse 48
इति ते ये वरा मत्तः प्रार्थितास्ते कृता मया । अन्यच्च ते वदिष्यामि पूर्वजन्मनि संस्थितम्
இவ்வாறு நீ என்னிடத்தில் வேண்டிய வரங்கள் அனைத்தையும் நான் அருளினேன். மேலும், உன் முன்ஜன்மத்தில் நிலைபெற்றிருந்ததையும் உனக்குச் சொல்வேன்.
Verse 49
अग्नौ शरीत्यागस्ते पूर्वमेव प्रतिश्रुतः । तदुपायं वदामि त्वां तत्कुरुष्व न संशयः
அக்னியில் உடலைத் துறப்பேன் என்று நீ முன்பே உறுதி மொழிந்தாய். அதற்கான வழியை நான் சொல்கிறேன்; அதைப் போலவே செய், ஐயம் வேண்டாம்।
Verse 50
स च मेधातिथिर्यज्ञे मुने द्वादशवार्षिके । कृत्स्नप्रज्वलिते वह्नावचिरात् क्रियतां त्वया
முனிவரே, இந்த பன்னிரண்டு ஆண்டுக் யாகத்தில், எங்கும் கொழுந்தெழும் யாகஅக்னியில் மேதாதிதியையும் நீ தாமதமின்றி அர்ப்பணிக்கவும்।
Verse 51
एतच्छैलोपत्यकायां चंद्रभागानदीतटे । मेधातिथिर्महायज्ञं कुरुते तापसाश्रमे
இந்த மலைக்கான பள்ளத்தாக்கில், சந்திரபாகா நதிக்கரையில், தவஆசிரமத்தில் மகரிஷி மேதாதிதி மகாயாகத்தை நடத்துகிறார்।
Verse 52
तत्र गत्वा स्वयं छंदं मुनिभिर्न्नोपलक्षिता । मत्प्रसादाद्वह्निजाता तस्य पुत्री भविष्यसि
அங்கே சென்று நீ விருப்பத்தால் யாகத்தில் நுழை; முனிவர்கள் உன்னை அறியமாட்டார்கள். என் அருளால் நீ அக்னியிலிருந்து தோன்றி அவனுடைய மகளாவாய்।
Verse 53
यस्ते वरो वाञ्छनीयः स्वामी मनसि कश्चन । तं निधाय निजस्वांते त्यज वह्नौ वपुः स्वकम्
நீ மனத்தில் வரனாக விரும்பும் அந்தப் பரமஸ்வாமியை உள்ளத்தில் உறுதியாக நிறுத்தி, புனித அக்னியில் உன் உடலை அர்ப்பணிக்கவும்।
Verse 54
यदा त्वं दारुणं संध्ये तपश्चरसि पर्वते । यावच्चतुर्युगं तस्य व्यतीते तु कृते युगे
நீ மலைமேல் விடியல்–மாலை எனும் புனிதச் சந்திக்காலங்களில் கடும் தவம் புரியும் போது, நான்கு யுகங்களின் காலம் கடந்தபின்—கடந்த க்ருதயுகத்தில் நிர்ணயிக்கப்பட்ட பயன் நிச்சயமாக வெளிப்படும்।
Verse 55
त्रेतायाः प्रथमे भागे जाता दक्षस्य कन्यका । वाक्पाश्शीलसमापन्ना यथा योग्यं विवाहिताः
த்ரேதா யுகத்தின் முதல் பகுதியில் தக்ஷனின் மகள்கள் பிறந்தனர். அவர்கள் வாக்குத் திறன், நாணம்-அடக்கம், நல்லொழுக்கம் ஆகியவற்றால் நிறைந்தவர்கள்; முறையின்படி தகுந்த வரர்களுக்கு மணமுடிக்கப்பட்டனர்।
Verse 57
तन्मध्ये स ददौ कन्या विधवे सप्तविंशतिः । चन्द्रोऽन्यास्संपरित्यज्य रोहिण्यां प्रीतिमानभूत् । तद्धेतोर्हि यदा चन्द्रश्शप्तो दक्षेण कोपिना । तदा भवत्या निकटे सर्वे देवास्समागताः
அவர்களில் தக்ஷன் இருபத்தேழு மகள்களைச் சந்திரனுக்கு மணமுடித்தான். ஆனால் சந்திரன் மற்றவர்களை விட்டு ரோஹிணியிடம் மட்டும் சிறப்பு அன்பு கொண்டான். அதனால் கோபமுற்ற தக்ஷன் சந்திரனைச் சபித்தபோது, ஓ தேவி, உன் அருகே எல்லா தேவர்களும் கூடினர்।
Verse 58
न दृष्टाश्च त्वया संध्ये ते देवा ब्रह्मणा सह । मयि विन्यस्तमनसा खं च दृष्ट्वा लभेत्पुनः
ஓ சந்த்யா, பிரம்மாவுடன் வந்த அந்த தேவர்கள் உனக்குக் காணப்படவில்லை. மனத்தை முழுதும் என்னில் நிலைநிறுத்தி, ஆகாயத்தை என் அனைத்திலும் நிறைந்த வடிவமாகக் கண்டு—அவர்களை மீண்டும் நீ அடைவாய்।
Verse 59
चंद्रस्य शापमोक्षार्थं जाता चंद्रनदी तदा । सृष्टा धात्रा तदैवात्र मेधातिथिरुपस्थितः
அப்போது சந்திரனின் சாபவிமோசனத்திற்காக ‘சந்திரநதி’ எனும் நதி தோன்றியது. அதே வேளையில் படைப்பாளர் தாத்ரு, மேதாதிதியையும் படைத்து, அவர் அங்கே வந்து நின்றார்।
Verse 60
तपसा सत्समो नास्ति न भूतो न भविष्यति । येन यज्ञस्समारब्धो ज्योतिष्टोमो महाविधिः
தவத்துக்கு ஒப்பான புண்ணியம் இல்லை—முன்னும் இல்லை, பின்னும் இருக்காது; ஏனெனில் தவத்தினாலேயே மகாவிதியுடன் ஜ்யோதிஷ்டோம யாகம் தொடங்கி நிறைவேறுகிறது.
Verse 61
तत्र प्रज्वलितो वह्निस्तस्मिन्त्यज वपुः स्वकम् । सुपवित्रा त्वमिदानीं संपूर्णोस्तु पणस्तव
அங்கே நெருப்பு எரிகிறது; அதில் உன் உடலைத் தியாகம் செய். இப்போது நீ முற்றிலும் தூய்மையானவள்—உன் சங்கல்பம் நிறைவேறட்டும்.
Verse 62
एतन्मया स्थापितन्ते कार्यार्थं भो तपस्विनि । तत्कुरुष्व महाभागे याहि यज्ञे महामुनेः । तस्याहितं च देवेशस्तत्रैवांतरधीयत
ஓ தபஸ்வினி, உனது காரியத்திற்காக இதை நான் ஏற்படுத்தியுள்ளேன். எனவே, ஓ மகாபாக்கியவதியே, அவ்வாறே செய்து அந்த மாமுனியின் யாகத்திற்குச் செல். அவளுக்கு நன்மையானதைக் கூறிவிட்டு, தேவேஸ்வரன் அங்கேயே மறைந்தார்.
Frequently Asked Questions
Sandhyā undertakes prolonged mantra-guided tapas (per Vasiṣṭha’s instruction) at the Bṛhallohita riverbank, after which Śiva (Śaṅkara/Śambhu) is pleased and manifests directly before her.
It encodes the Śaiva principle that sustained dhyāna with mantra and devotion can culminate in pratyakṣa-darśana: the deity’s manifestation corresponds to the devotee’s stabilized inner visualization, validated by grace.
Śiva is said to reveal his own form ‘within and without’ and ‘in the sky,’ emphasizing omnipresence while still granting a concrete, perceivable theophany to the devotee.