संध्याचरित्रवर्णनम् (Sandhyā-caritra-varṇana) — “Account of Sandhyā’s Story”

Verse 1

सूत उवाच । इत्याकर्ण्य वचस्तस्य ब्रह्मणो मुनिसत्तमः । स मुदोवाच संस्मृत्य शंकरं प्रीतमानसः

சூதர் கூறினார்—பிரம்மாவின் சொற்களை இவ்வாறு கேட்ட முந்திய முனிவர், அன்பால் மகிழ்ந்த மனத்துடன் சங்கரனை நினைத்து, ஆனந்தத்துடன் உரைத்தார்.

Verse 2

नारद उवाच । ब्रह्मन् विधे महाभाग विष्णुशिष्य महामते । अद्भुता कथिता लीला त्वया च शशिमौलिनः

நாரதர் கூறினார்— ஓ பிரம்மனே, ஓ விதே (படைத்தோனே), ஓ மகாபாகனே, விஷ்ணுவின் சீடனான மகாமதியே! சந்திரமௌளி சிவனின் அதிசய லீலைகளை நீர் உரைத்தீர்।

Verse 3

गृहीतदारे मदने हृष्टे हि स्वगृहे गते । दक्षे च स्वगृहं याते तथा हि त्वयि कर्तरि

காமதேவன் தன் பணியை ஏற்று மகிழ்ந்து தன் இல்லத்திற்குச் சென்றபோது, தக்ஷனும் தன் வீட்டிற்குச் சென்றபோது—அப்படியிருந்தும், ஓ கர்த்தா (சிவனே), நிகழ்ந்த அனைத்திற்கும் பின்னால் நிற்கும் ஆளும் செய்பவனாக நீரே இருந்தீர்।

Verse 4

मानसेषु च पुत्रेषु गतेषु स्वस्वधामसु । संध्या कुत्र गता सा च ब्रह्मपुत्री पितृप्रसूः

மனத்தில் பிறந்த புதல்வர்கள் தத்தம் தாமங்களுக்கு சென்றபின், பிரம்மா சிந்தித்தார்—“பிரம்மகுமாரியும் பித்ருக்களின் தாயுமான அந்த சந்த்யா எங்கே சென்றாள்?”

Verse 5

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां द्वितीये सतीखण्डे संध्याचरित्रवर्णनो नाम पंचमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீசிவமஹாபுராணத்தின் இரண்டாம் ருத்ரஸம்ஹிதையின் இரண்டாம் சதீகண்டத்தில் “சந்த்யாசரித்ர வர்ணனம்” எனப்படும் ஐந்தாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.

Verse 6

सूत उवाच । इत्याकर्ण्य वचस्तस्य ब्रह्मपुत्रश्च धीमतः । संस्मृत्य शंकरं सक्त्या ब्रह्मा प्रोवाच तत्त्ववित्

சூதர் கூறினார்—அந்த ஞானமிகு பிரம்மபுத்திரன் (நாரதன்) சொற்களை கேட்டபின், அவர் உள்ளார்ந்த சக்தியுடன் சங்கரனை நினைவு கூர்ந்தார்; பின்னர் தத்துவஞானி பிரம்மா உரைத்தார்.

Verse 7

ब्रह्मोवाच । शृणु त्वं च मुने सर्वं संध्यायाश्चरितं शुभम् । यच्छ्रुत्वा सर्वकामिन्यस्साध्व्यस्स्युस्सर्वदा मुने

பிரம்மா கூறினார்—ஓ முனிவரே, சந்த்யையின் முழு மங்களச் சரிதத்தையும் கேளும். இதைக் கேட்டால், ஓ முனிவரே, எல்லா விருப்பங்களும் கொண்ட பெண்களும் என்றும் சாத்வியாய் உறுதியான விரதத்துடன் இருப்பர்.

Verse 8

सा च संध्या सुता मे हि मनोजाता पुराऽ भवत् । तपस्तप्त्वा तनुं त्यक्त्वा सैव जाता त्वरुंधती

அந்த சந்த்யா உண்மையில் என் மகளே; முன்பு என் மனத்திலிருந்து தோன்றினாள். தவம் செய்து அந்த உடலைத் துறந்து, அவளே மீண்டும் கற்புநிலையுடைய அருந்ததியாகப் பிறந்தாள்.

Verse 9

मेधातिथेस्सुता भूत्वा मुनिश्रेष्ठस्य धीमती । ब्रह्मविष्णुमहेशानवचनाच्चरितव्रता

அவள் அறிவுமிக்க முனிவர்தலைவன் மேதாதிதியின் மகளானாள். பிரம்மா, விஷ்ணு, மகேசானன் (சிவன்) ஆகியோரின் வாக்கின்படி அவள் நம்பிக்கையுடன் விரதநெறியை மேற்கொண்டாள்.

Verse 10

वव्रे पतिं महात्मानं वसिष्ठं शंसितव्रतम् । पतिव्रता च मुख्याऽभूद्वंद्या पूज्या त्वभीषणा

அவள் புகழப்பட்ட விரதங்களைக் கொண்ட மகாத்மா வசிஷ்டரை கணவராகத் தேர்ந்தெடுத்தாள். பத்திவிரதைகளில் முதன்மையானவளாய், வணங்கத்தக்கவளாய் பூஜிக்கத்தக்கவளாய் ஆனாள்; தவவலத்தின் பிரபாவத்தால் பேரொளியுடன் அச்சமூட்டும் ஆற்றல் பெற்றாள்.

Verse 12

नारद उवाच । कथं तया तपस्तप्तं किमर्थं कुत्र संध्यया । कथं शरीरं सा त्यक्त्वाऽभवन्मेधातिथेः सुता । कथं वा विहितं देवैर्ब्रह्मविष्णुशिवैः पतिम् । वसिष्ठं तु महात्मानं संवव्रे शंसितव्रतम्

நாரதர் கூறினார்—அவள் தவம் எவ்வாறு செய்தாள், எந்த நோக்கத்திற்காக, எந்தச் சந்தியா நேரம்/இடத்தில்? அவள் உடலைத் துறந்து எவ்வாறு மேதாதிதியின் மகளானாள்? மேலும் பிரம்மா, விஷ்ணு, சிவன் ஆகிய தேவர்கள் அவளுக்குப் கணவரை எவ்வாறு விதித்தனர்; அதனால் புகழப்பட்ட விரதங்களையுடைய மகாத்மா வசிஷ்டரை அவள் வரித்தாள்?

Verse 13

एतन्मे श्रोष्यमाणाय विस्तरेण पितामह । कौतूहलमरुंधत्याश्चरितं ब्रूहि तत्त्वतः

பிதாமகனே! நான் கேட்க ஆவலுடன் இருக்கிறேன்; அருந்ததியின் வியப்பூட்டும் வரலாற்றை உண்மைக்கேற்ப விரிவாக எனக்குச் சொல்லுங்கள்।

Verse 14

ब्रह्मोवाच । अहं स्वतनयां संध्यां दृष्ट्वा पूर्वमथात्मनः । कामायाशु मनोऽकार्षं त्यक्त्वा शिवभयाच्च सा

பிரம்மா கூறினார்—முன்னொரு காலத்தில் என் சொந்த மகள் சந்தியாவைக் கண்டதும் என் மனம் விரைவில் காமத்தின்பால் இழுக்கப்பட்டது; ஆனால் அவள் சிவபயத்தால் அதை விட்டு விலகினாள்।

Verse 15

संध्यायाश्चलितं चित्तं कामबाणविलोडितम् । ऋषीणामपि संरुद्धमानसानां महात्मनाम्

சந்தியைக் காலத்தில் காமனின் அம்புகளால் கலக்கமுற்று, மனத்தை அடக்கி வைத்த மகாத்மா ரிஷிகளின் உள்ளமும் கூட அசைந்து விடும்।

Verse 16

भर्गस्य वचनं श्रुत्वा सोपहासं च मां प्रति । आत्मनश्चलितत्वं वै ह्यमर्यादमृषीन्प्रति

என்னை நோக்கி பரிகாசமுடன் கூறிய பர்கனின் சொற்களை கேட்டவுடன், என் உள்ளத்தில் அமைதி குலைந்ததை உணர்ந்தேன்; முனிவர்களை அணுகிய முறையிலும் மரியாதை மீறல் இருப்பதை கண்டேன்।

Verse 17

कामस्य तादृशं भावं मुनिमोहकरं मुहुः । दृष्ट्वा संध्या स्वयं तत्रोपयमायातिदुःखिता

முனிவர்களையும் மயக்கக்கூடிய காமனின் அத்தகைய நிலையை மீண்டும் மீண்டும் கண்ட சாந்தியா, துயருற்றவளாய் அங்கே வந்து சரணடைந்தாள்।

Verse 18

ततस्तु ब्रह्मणा शप्ते मदने च मया मुने । अंतर्भूते मयि शिवे गते चापि निजास्पदे

அப்போது, முனிவரே, பிரம்மாவாலும் என்னாலும் சபிக்கப்பட்ட மன்மதன் என்னுள் லயித்தான்; நானோ சிவனாக என் சொந்த தாமத்திற்குத் திரும்பினேன்.

Verse 19

आमर्षवशमापन्ना सा संध्या मुनिसत्तम । मम पुत्री विचार्यैवं तदा ध्यानपराऽभवत्

முனிவரே, அந்த சந்த்யா கோபத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்டாள். என் மகள் இவ்வாறு சிந்தித்து, அப்போது முழுவதும் தியானத்தில் ஈடுபட்டாள்.

Verse 20

ध्यायंती क्षणमेवाशु पूर्वं वृत्तं मनस्विनी । इदं विममृशे संध्या तस्मिन्काले यथोचितम्

திடமனத்தையுடைய சதி, முன்பு நடந்ததை ஒரு கணமே விரைவில் தியானித்தாள். அதே வேளையில் சந்த்யா சிந்தித்து, ஏற்றதையும் முறையானதையும் தீர்மானித்தாள்.

Verse 21

संध्योवाच । उत्पन्नमात्रां मां दृष्ट्वा युवतीं मदनेरितः । अकार्षित्सानुरागोयमभिलाषं पिता मम

சந்த்யா கூறினாள்—நான் தோன்றிய உடனே என்னை இளம்பெண்ணாகக் கண்டு, காமதேவனால் தூண்டப்பட்ட என் தந்தையின் மனம் அன்பும் ஆசையும் கலந்த விருப்பத்தால் ஈர்க்கப்பட்டது।

Verse 22

पश्यतां मानसानां च मुनीनां भावितात्मनाम् । दृष्ट्वैव माममर्यादं सकाममभवन्मनः

மனத்தை அடக்கிய தியானநிலையுடைய முனிவர்களும் பார்த்துக்கொண்டிருக்கையில், நான் கட்டுப்பாடின்றி நடந்ததை கண்டவுடனே அவர்களின் மனம் காமத்தால் கலங்கியது।

Verse 24

फलमेतस्य पापस्य मदनस्स्वयमाप्तवान् । यस्तं शशाप कुपितः शंभोरग्रे पितामहः

இந்தப் பாவத்தின் பலனை மதனனே தானே அடைந்தான்; ஏனெனில் சம்புவின் முன்னிலையில் கோபமுற்ற பிதாமகர் பிரம்மா அவனைச் சபித்தார்.

Verse 26

यन्मां पिता भ्रातरश्च सकाममपरोक्षतः । दृष्ट्वा चक्रुस्स्पृहां तस्मान्न मत्तः पापकृत्परा

என்னை நேரில் கண்ட என் தந்தையும் சகோதரர்களும் காமவசத்தால் பேராசை நோக்குடன் என்மேல் விருப்பம் கொண்டனர்; ஆகவே என்னைவிடப் பெரிய பாவி யாருமில்லை.

Verse 27

ममापि कामभावोभूदमर्यादं समीक्ष्य तान् । पत्या इव स्वकेताते सर्वेषु सहजेष्वषि

அவர்கள் கட்டுப்பாடின்றி நடந்ததைப் பார்த்து எனக்குள்ளும் காம உணர்வு எழுந்தது; அவர்கள் என் கணவர்களே எனும் போல், அந்தச் சக தோழர்கள் அனைவரிடமும் என் உள்ளம் சாய்ந்தது.

Verse 28

करिष्यारम्यस्य पापस्य प्रायश्चित्तमहं स्वयम् । आत्मानमग्नौ होष्यामि वेदमार्गानुसारत

நான் செய்யவிருக்கும் பாவத்திற்கு நானே பிராயச்சித்தமாக இருப்பேன்; வேதமார்க்கத்தின்படி என் உடலையே புனித அக்னியில் ஆஹுதியாக அர்ப்பணிப்பேன்.

Verse 29

किं त्वेकां स्थापयिष्यामि मर्यादामिह भूतले । उत्पन्नमात्रा न यथा सकामास्स्युश्शरीरिणः

ஆனால் இப்பூமியில் நான் ஒரு எல்லையை நிறுவுவேன்—உடலுடைய உயிர்கள் பிறந்தவுடனே ஆசை மற்றும் போகவேட்கையால் இயக்கப்படக் கூடாது.

Verse 30

एतदर्थमहं कृत्वा तपः परम दारुणम् । मर्यादां स्थापयिष्यामि पश्चात्त्यक्षामि जीवितम्

இந்த நோக்கத்திற்காக நான் மிகக் கடுமையான தவம் செய்வேன்; தர்மத்தின் எல்லையை நிறுவி, அதன் பின் இந்த உயிரைத் துறப்பேன்.

Verse 31

यस्मिञ्च्छरीरे पित्रा मे ह्यभिलाषस्स्वयं कृतः । भातृभिस्तेन कायेन किंचिन्नास्ति प्रयोजनम्

என் தந்தை தாமே ஆசை கொண்ட இந்த உடலால், என் சகோதரர்களிடையே எனக்கு என்ன பயன் இருக்கிறது?

Verse 32

मया येन शरीरेण तातेषु सहजेषु च । उद्भावितः कामभावो न तत्सुकृतसाधनम्

என் உடலால் இயல்பாக உறவினரிடையேயும் காமவேட்கை எழுந்தது; அது புண்ணியத்திற்கான சாதனம் அல்ல.

Verse 33

इति संचित्य मनसा संध्या शैलवरं ततः । जगाम चन्द्रभागाख्यं चन्द्रभागापगा यतः

இவ்வாறு மனத்தில் தீர்மானித்து, சந்த்யா அந்தச் சிறந்த மலையிலிருந்து புறப்பட்டு, சந்திரபாகா நதி ஓடும் ‘சந்திரபாகா’ எனப்படும் இடத்திற்குச் சென்றாள்.

Verse 34

अथ तत्र गतां ज्ञात्वा संध्यां गिरिवरं प्रति । तपसे नियतात्मानं ब्रह्मावोचमहं सुतम्

அப்போது சந்த்யா தவத்திற்காக மனத்தை அடக்கி அந்தச் சிறந்த மலையை நோக்கி சென்றதை அறிந்த பிரம்மா, தன் மகனான என்னிடம் கூறினார்.

Verse 35

वशिष्ठं संयतात्मानं सर्वज्ञं ज्ञानयोगिनम् । समीपे स्वे समासीनं वेदवेदाङ्गपारगम्

அருகிலே வசிஷ்டர் அமர்ந்திருந்தார்—தன்னடக்கம் கொண்டவர், அனைத்தும் அறிந்தவர், ஞானயோகத்தில் நிலைத்தவர்—நெருக்கத்தில் அமர்ந்து, வேதங்களிலும் வேதாங்கங்களிலும் பாண்டித்யம் பெற்றவர்.

Verse 36

ब्रह्मोवाच । वसिष्ठ पुत्र गच्छ त्वं संध्यां जातां मनस्विनीम् । तपसे धृतकामां च दीक्षस्वैनां यथा विधि

பிரம்மா கூறினார்— வாசிஷ்டரின் புதல்வனே! நீ சந்த்யையிடம் செல்; அவள் உறுதியான மனத்துடன் தவத்தைத் தேர்ந்து கொண்டாள். விதிப்படி அவளுக்கு தவோ தீட்சை அளி.

Verse 37

मंदाक्षमभवत्तस्याः पुरा दृष्ट्वैव कामुकान् । युष्मान्मां च तथात्मानं सकामां मुनिसत्तम

முனிவரே! முன்பு காமத்தில் மூழ்கியவர்களைப் பார்த்த மாத்திரத்தில் அவளின் பார்வை தாழ்ந்தது; மேலும் உம்மையும், என்னையும், தன்னையும் கூட காமத் தொடுதலுடையவர்கள் என எண்ணினாள்.

Verse 38

अभूतपूर्वं तत्कर्म पूर्व मृत्युं विमृश्य सा । युष्माकमात्मनश्चापि प्राणान्संत्यक्तुमिच्छति

அந்த முன்னெப்போதும் இல்லாத செயலை எண்ணி, முன்பே மரணத்தைத் தியானித்த அவள், இப்போது உங்களாலேயே—உங்களுக்காகவே—தன் உயிர்மூச்சைத் துறக்க விரும்புகிறாள்।

Verse 39

समर्यादेषु मर्यादां तपसा स्थापयिष्यति । तपः कर्तुं गता साध्वी चन्द्रभागाख्यभूधरे

ஒழுங்கை மதிப்போரிடையே ஒழுங்கின் எல்லையை நிலைநாட்ட, சாத்வி சதி தவத்தால் உரிய வரம்பை நிறுவத் தீர்மானித்தாள்; தவம் செய்யச் சந்திரபாகா எனப்படும் மலையினை அடைந்தாள்।

Verse 40

न भावं तपसस्तात सानुजानाति कंचन । तस्माद्यथोपदेशात्सा प्राप्नोत्विष्टं तथा कुरु

அன்பனே, பிறரின் தவத்தின் உள்ளார்ந்த நோக்கத்தையும் பலனையும் யாரும் உண்மையில் நிர்ணயிக்கவும் அனுமதிக்கவும் முடியாது. ஆகவே உனக்குக் கூறிய உபதேசம்போலவே செய்; அவள் விரும்பியதை அடையட்டும்.

Verse 41

इदं रूपं परित्यज्य निजं रूपांतरं मुने । परिगृह्यांतिके तस्यास्तपश्चर्यां निदर्शयन्

முனிவரே, இந்த உருவைத் துறந்து தமக்கே உரிய வேறொரு உருவை ஏற்று, அவளருகே தங்கி, தவஒழுக்கத்தின் வல்லமையை வெளிப்படுத்தி சைவத் தவப் பாதையைத் தெளிவாக்கினார்।

Verse 42

इदं स्वरूपं भवतो दृष्ट्वा पूर्वं यथात्र वाम् । नाप्नुयात्साऽथ किंचिद्वै ततो रूपांतरं कुरु

இங்கே முன்பே உமது இதே ஸ்வரூபத்தை கண்டதால், இப்போது அவளுக்கு புதிதாக எதுவும் கிடையாது; ஆகவே நீர் வேறு ரூபம் தரிக்கவும்.

Verse 43

ब्रह्मोवाच नारदेत्थं वसिष्ठो मे समाज्ञप्तो दयावता । यथाऽस्विति च मां प्रोच्य ययौ संध्यांतिकं मुनिः

பிரம்மா கூறினார்—நாரதா, கருணையுள்ள வசிஷ்டர் எனக்கு இவ்வாறு ஆணையிட்டார். ‘யதாஸ்து’ என்று சொல்லி, அந்த முனிவர் சந்த்யா வழிபாட்டைச் செய்யப் புறப்பட்டார்.

Verse 44

तत्र देवसरः पूर्णं गुणैर्मानससंमितम् । ददर्श स वसिष्टोथ संध्यां तत्तीरगामपि

அங்கே அவர், நற்குணங்களால் நிறைந்ததும் புனிதமான மானஸரோவரத்துக்கு ஒப்பானதும் ஆன ஒரு தெய்வீக ஏரியை கண்டார். பின்னர் அதன் கரையோரமாகச் செல்லும் சந்த்யா தேவியையும் வசிஷ்டர் கண்டார்.

Verse 45

तीरस्थया तया रेजे तत्सरः कमलोज्ज्वलम् । उद्यदिंदुसुनक्षत्र प्रदोषे गगनं यथा

கரையில் நின்ற அந்த தேவியால், தாமரை ஒளியால் பிரகாசித்த அந்த ஏரி ஒளிவீசியது; மாலைக்காலத்தில் எழும் நிலவும் நட்சத்திரக் கூட்டமும் வானத்தை மிளிரச் செய்வதுபோல்.

Verse 46

मुनिर्दृष्ट्वाथ तां तत्र सुसंभावां स कौतुकी । वीक्षांचक्रे सरस्तत्र बृहल्लोहितसंज्ञकम्

முனிவர் அவளை அங்கே மிகச் சுபமும் உயர்ந்த இலக்கணங்களும் உடையவளாகக் கண்டு, ஆச்சரியத்துடன் சுற்றிலும் நோக்கி, ‘பிருஹல்லோஹித’ எனப் பெயர்பெற்ற ஏரியைக் கண்டார்।

Verse 47

चन्द्रभागा नदी तस्मात्प्राकाराद्दक्षिणांबुधिम् । यांती सा चैव ददृशे तेन सानुगिरेर्महत्

அந்த மதிலிலிருந்து சந்திரபாகா நதி தெற்கே கடலை நோக்கி ஓடுவதைக் கண்டாள்; அவள் செல்லச் செல்ல, சுற்றியுள்ள மலைகளுடன் கூடிய மிகப் பெரும், மாட்சிமையான காட்சியையும் கண்டாள்।

Verse 48

निर्भिद्य पश्चिमं सा तु चन्द्रभागस्य सा नदी । यथा हिमवतो गंगा तथा गच्छति सागरम्

அச் சந்திரபாகா நதி மேற்குத் திசையைப் பிளந்து முன்னே பாய்ந்தாள். இமவத்திலிருந்து எழும் கங்கை கடலை அடைவதுபோல், அவளும் கடலை நோக்கிச் சென்றாள்.

Verse 49

तस्मिन् गिरौ चन्द्रभागे बृहल्लोहिततीरगाम् । संध्यां दृष्ट्वाथ पप्रच्छ वसिष्ठस्सादरं तदा

சந்திரபாகா எனப்படும் அந்த மலையில், ப்ருஹல்லோஹித நதிக்கரையிலிருந்து வருகிற சந்த்யையை வஸிஷ்டன் கண்டு, அப்போது மரியாதையுடன் அவளை வினவினான்.

Verse 50

वशिष्ठ उवाच । किमर्थमागता भद्रे निर्जनं त्वं महीधरम् । कस्य वा तनया किं वा भवत्यापि चिकीर्षितम्

வஸிஷ்டன் கூறினான்—ஓ பத்திரையே, நீ ஏன் இந்த தனிமையான மலையிற்கு வந்தாய்? நீ யாருடைய மகள், மேலும் உண்மையில் நீ செய்ய விரும்புவது என்ன?

Verse 51

एतदिच्छाम्यहं श्रोतुं वद गुह्यं न चेद्भवेत् । वदनं पूर्णचन्द्राभं निश्चेष्टं वा कथं तव

இதை நான் கேட்க விரும்புகிறேன்—இது இரகசியமாக வைத்திருக்க வேண்டாததெனில் சொல்லுங்கள். பூர்ணசந்திரன் போல் ஒளிவீசும் உங்கள் முகம் எவ்வாறு அசைவற்றதும் உணர்வற்றதுமாக ஆனது?

Verse 52

ब्रह्मोवाच । तच्छ्रुत्वा वचनं तस्य वशिष्ठस्य महात्मनः । दृष्ट्वा च तं महात्मानं ज्वलंतमिव पावकम्

பிரம்மா கூறினார்—மகாத்மா வசிஷ்டரின் சொற்களை கேட்டும், தீப்போல் ஜ்வலிக்கும் அந்த மகரிஷியை கண்டும், அவர்கள் வியப்பும் கவனமும் கொண்டு நிலைத்தனர்.

Verse 53

शरीरधृग्ब्रह्मचर्यं विलसंतं जटाधरम् । सादरं प्रणिपत्याथ संध्योवाच तपोधनम्

பிரம்மச்சரிய விரதத்தில் ஒளிரும், ஜடாதரனாகிய, கட்டுப்பாட்டால் உடலைத் தாங்கும் அந்தத் தபஸ்வியைப் பார்த்து சந்த்யா மரியாதையுடன் வணங்கி, பின்னர் அந்தத் தவநிதியிடம் பேசினாள்.

Verse 54

संध्योवाच । यदर्थमागता शैलं सिद्धं तन्मे निबोध ह । तव दर्शनमात्रेण यन्मे सेत्स्यति वा विभो

சந்த்யா கூறினாள்—“ஓ விபோ, எந்த நோக்கத்தால் நீங்கள் இந்தச் சித்தமான மலையிற்கு வந்தீர்கள் என்பதை எனக்கு தெளிவாகச் சொல்லுங்கள். உமது தரிசனமட்டுமே எனக்கு எதை நிறைவேற்றப் போகிறது?”

Verse 55

तपश्चर्तुमहं ब्रह्मन्निर्जनं शैलमागता । ब्रह्मणोहं सुता जाता नाम्ना संध्येति विश्रुता

“ஓ பிரஹ்மன், தவம் செய்ய நான் இந்தத் தனிமையான மலையிற்கு வந்தேன். நான் பிரம்மாவின் மகளாகப் பிறந்தவள்; ‘சந்த்யா’ என்ற பெயரால் புகழ்பெற்றவள்.”

Verse 56

यदि ते युज्यते सह्यं मां त्वं समुपदेशय । एतच्चिकीर्षितं गुह्यं नान्यैः किंचन विद्यते

இது உமக்கு ஏற்றதும் ஒப்புக்கொள்ளத்தக்கதுமாயின், என்னை முழுமையாக உபதேசிப்பீராக. என் இச்சை இரகசியமானது; பிறர்க்கு இதைப்பற்றி எதுவும் அறியப்படவில்லை.

Verse 57

अज्ञात्वा तपसो भावं तपोवनमुपाश्रिता । चिंतया परिशुष्येहं वेपते हि मनो मम

தவத்தின் உண்மையான பொருளை அறியாமல் நான் இந்தத் தவவனத்தில் அடைக்கலம் கொண்டேன். ஆனால் இங்கே கவலையால் நான் வாடுகிறேன்; என் மனம் உண்மையிலே நடுங்குகிறது.

Verse 58

ब्रह्मोवाच । आकर्ण्य तस्या वचनं वसिष्ठो ब्रह्मवित्तमः । स्वयं च सर्वकृत्यज्ञो नान्यत्किंचन पृष्टवान्

பிரம்மா கூறினார்—அவளுடைய சொற்களைக் கேட்ட பிரம்மஞானிகளில் சிறந்த வசிஷ்டர், தாமே எல்லாக் கடமைகளும் விதிகளும் அறிந்தவராயிருந்தும், மேலும் எதையும் கேட்கவில்லை.

Verse 59

अथ तां नियतात्मानं तपसेति धृतोद्यमाम् । प्रोवाच मनसा स्मृत्वा शंकरं भक्तवत्सलम्

அவள் தன்னடக்கமுடன் தவம் செய்ய உறுதியாய் இருப்பதைக் கண்டு, தக்ஷன்—உள்ளத்தில் பக்தவத்ஸலன் சங்கரனை நினைத்து—அவளிடம் கூறினான்.

Verse 60

वसिष्ठ उवाच । परमं यो महत्तेजः परमं यो महत्तपः । परमः परमाराध्यः शम्भुर्मनसि धार्यताम्

வசிஷ்டர் கூறினார்—அதீத ஒளிமிக்கவர், அதீத தவமுடையவர், உன்னதமானவர், மிக உயர்ந்த ஆராதனைக்குரியவர் ஆகிய சம்புவை மனத்தில் நிலைநிறுத்துக.

Verse 61

धर्मार्थकाममोक्षाणां य एकस्त्वादिकारणम् । तमेकं जगतामाद्यं भजस्व पुरुषोत्तमम्

தர்மம், அர்த்தம், காமம், மோக்ஷம்—இவற்றின் ஒரே ஆதிகாரணனும், எல்லா உலகங்களின் ஆதியுமான அந்த ஒரே புருஷோத்தமனை வழிபடு।

Verse 62

मंत्रेणानेन देवेशं शम्भुं भज शुभानने । तेन ते सकला वाप्तिर्भविष्यति न संशयः

அழகிய முகத்தையுடையவளே! இம்மந்திரத்தால் தேவேசனான சம்புவை வழிபடு; அதனால் உனக்கு முழுமையான நிறைவும் எல்லாச் சித்திகளும் கிடைக்கும்—சந்தேகமில்லை।

Verse 63

ॐ नमश्शंकरायेति ओंमित्यंतेन सन्ततम् । मौनतपस्याप्रारंम्भं तन्मे निगदतः शृणु

‘ஓம் நமः சங்கராய’—இறுதியில் ‘ஓம்’ முத்திரையுடன் இடையறாது ஜபிக்க வேண்டும். இப்போது மௌனத் தவத்தின் தொடக்க முறையை நான் உரைக்கிறேன்; கேள்.

Verse 64

स्नानं मौनेन कर्तव्यं मौनेन हरपूजनम् । द्वयोः पूर्णजलाहारं प्रथमं षष्ठकालयोः

மௌனத்துடன் நீராட வேண்டும்; மௌனத்துடனே ஹரன் (சிவன்) பூஜை செய்ய வேண்டும். இரு வேளைகளிலும் முழுமையாக நீருணவையே கொள்ள வேண்டும்—முதல் மற்றும் ஆறாம் காலங்களில்.

Verse 65

तृतीये षष्ठकाले तु ह्युपवासपरो भवेत् । एवं तपस्समाप्तौ वा षष्ठे काले क्रिया भवेत्

மூன்றாம் நிலையில், ஆறாம் நியதிக் காலத்தில், உபவாசத்தில் உறுதியாக இருக்க வேண்டும். இவ்வாறு தவம் நிறைவுற்றபோதும், ஆறாம் காலத்திலேயே கிரியை (அனுஷ்டானம்) செய்ய வேண்டும்.

Verse 66

एवं मौनतपस्याख्या ब्रह्मचर्यफलप्रदा । सर्वाभीष्टप्रदा देवि सत्यंसत्यं न संशयः

தேவி! இவ்வாறு ‘மௌனத் தவம்’ எனப்படும் இந்த ஒழுக்கம் பிரம்மச்சரியத்தின் பலனை அளிக்கும். இது எல்லா விரும்பிய வரங்களையும் தரும்—இது உண்மை, உண்மையே; ஐயமில்லை.

Verse 67

एवं चित्ते समुद्दिश्य कामं चिंतय शंकरम् । स ते प्रसन्न इष्टार्थमचिरादेव दास्यति

இவ்வாறு மனத்தை நிலைநிறுத்தி, உலகியலான ஆசையை விட்டு, சங்கரனைத் தியானி. அவர் உன்மேல் பிரசன்னமானால், விரைவில் உன் விரும்பிய பயனை அருள்வார்.

Verse 68

ब्रह्मोवाच । उपविश्य वसिष्ठोथ संध्यायै तपसः क्रियाम् । तामाभाष्य यथान्यायं तत्रैवांतर्दधे मुनिः

பிரம்மா கூறினார்—அப்போது வசிஷ்டர் அமர்ந்து சந்த்யா வழிபாட்டின் தவநெறிக் கிரியையைச் செய்தார். முறையின்படி அந்தப் பயிற்சியை (அவளுக்கு) உரைத்து, முனிவர் அங்கேயே மறைந்தார்.