भक्तिभेदाः—ज्ञानप्रधानभक्तेः प्रशंसा (Grades of Devotees and the Praise of Knowledge-Centered Devotion)

Verse 1

ब्रह्मोवाच । इति स्तुतो रमेशेन मया चैव सुरर्षिभिः । तथान्यैश्च महादेवः प्रसन्नस्संबभूव ह

பிரம்மா கூறினார்—ரமேசன் (விஷ்ணு), நானும், தேவரிஷிகளும் மற்றவர்களும் இவ்வாறு ஸ்துதி செய்ததால் மகாதேவர் மிகுந்த பிரசன்னத்துடன் அருள்மிகு ஆனார்।

Verse 2

श्रीः । समाप्तोयं रुद्रसंहितान्तर्गतसतीखण्डो द्वितीयः

ஸ்ரீ. இவ்வாறு ருத்ரஸம்ஹிதையின் உட்பட்ட சதீகண்டம் எனும் இரண்டாம் பகுதி நிறைவுற்றது.

Verse 3

महादेव उवाच । शृणु दक्ष प्रवक्ष्यामि प्रसन्नोस्मि प्रजापते । भक्ताधीनः सदाहं वै स्वतंत्रोप्यखिलेश्वरः

மகாதேவன் கூறினான்—“தக்ஷா, கேள்; பிரஜாபதே, நான் प्रसன்னன்; ஆகவே சொல்கிறேன். நான் அகிலேஸ்வரனாய் சுதந்திரனாயிருந்தாலும், எப்போதும் என் பக்தர்களின் ஆளுகைக்குள் இருப்பவன்.”

Verse 4

चतुर्विधा भजंते मां जनाः सुकृतिनस्सदा । उत्तरोत्तरतः श्रेष्ठास्तेषां दक्षप्रजापते

ஹே தக்ஷ பிரஜாபதே! நற்கர்மம் உடையோர் எப்போதும் நான்கு முறைகளில் என்னை வழிபடுகின்றனர்; அவற்றில் ஒவ்வொரு அடுத்த முறையும் முந்தையதை விட உயர்ந்தது.

Verse 5

आर्तो जिज्ञासुरर्थार्थी ज्ञानी चैव चतुर्थकः । पूर्वे त्रयश्च सामान्याश्चतुर्थो हि विशिष्यते

ஆர்த்தன், ஜிஞ்ஞாசு, அர்த்தார்த்தி, ஞானி—இவர்கள் நால்வர். முதல் மூவர் பொதுவானவர்; நான்காவது உண்மையான ஞானி மட்டும் சிறப்புடையவன் (மேன்மை உடையவன்).

Verse 6

तत्र ज्ञानी प्रियतर ममरूपञ्च स स्मृतः । तस्मात्प्रियतरो नान्यः सत्यं सत्यं वदाम्यहम्

அங்கே ஞானியே மிகப் பிரியமானவன்; அவனே என் சொரூபம் என்றும் நினைக்கப்படுகிறான். ஆகவே ஞானியைவிடப் பிரியர் யாருமில்லை—இது உண்மை, உண்மை என நான் கூறுகிறேன்.

Verse 7

ज्ञानगम्योहमात्मज्ञो वेदांतश्रुतिपारगैः । विना ज्ञानेन मां प्राप्तुं यतन्ते चाल्पबुद्धयः

நான் ஞானத்தால் மட்டுமே அடையப்படுபவன்; ஆத்மஞானி நான். வேதாந்த உபநிஷத் கரையை கடந்தோர் என்னை உணர்வர். ஆனால் ஞானமின்றி சிற்றறிவினர் என்னை அடைய வீணே முயல்கிறார்கள்.

Verse 8

न वेदैश्च न यज्ञैश्च न दानैस्तपसा क्वचित् । न शक्नुवंति मां प्राप्तुं मूढाः कर्मवशा नरा

வேதங்களாலும் அல்ல, யாகங்களாலும் அல்ல, தானங்களாலும் அல்ல, வெறும் தவத்தாலும் அல்ல—அவர்கள் எப்போதும் என்னை அடைய முடியாது. கர்மவசப்பட்ட மயக்கமுற்ற மனிதர் என்னை அடையார்.

Verse 9

केवलं कर्म्मणा त्वं स्म संसारं तर्तुमिच्छसि । अत एवाभवं रुष्टो यज्ञविध्वंसकारकः

நீ செயல் (கர்மம்) ஒன்றினாலேயே சம்சாரச் சுழலைக் கடக்க விரும்புகிறாய்; அதனால் நான் சினந்து யாகத்தை அழிப்பவனாக ஆனேன்.

Verse 10

इतः प्रभृति भो दक्ष मत्वा मां परमेश्वरम् । बुद्ध्या ज्ञानपरो भूत्वा कुरु कर्म समाहितः

இனி, ஓ தக்ஷா, என்னை பரமேஸ்வரன் என அறிக. விவேக புத்தியால் மெய்ஞ்ஞானத்தில் பற்றுடையவனாய், ஒருமித்த நிலைமனத்துடன் உன் கடமைக் கர்மங்களைச் செய்.

Verse 11

अन्यच्च शृणु सद्बुद्ध्या वचनं मे प्रजापते । वच्मि गुह्यं धर्महेतोः सगुणत्वेप्यहं तव

பிரஜாபதே, நல்லுணர்வுடன் என் இன்னொரு சொல்லைக் கேள். தர்மத்தின் பொருட்டு உனக்கு ஒரு மறைபொருளைச் சொல்கிறேன்—குணங்களுடன் வெளிப்பட்டிருந்தாலும் நான் என்றும் உன்னுடையவனே।

Verse 12

अहं ब्रह्मा च विष्णुश्च जगतः कारणं परम् । आत्मेश्वर उपद्रष्टा स्वयंदृगविशेषणः

நான்—பிரம்மா, விஷ்ணுவுடன் சேர்ந்து—உலகத்தின் பரம காரணத் தத்துவமாகத் தோன்றுகிறேன். நான் ஆத்மேஸ்வரன், உள்ளார்ந்த சாட்சி-நோக்கி, தன்னொளியால் தானே காணும் தனிச்சிறப்பு பெற்ற த்ரஷ்டா।

Verse 13

आत्ममायां समाविश्य सोहं गुणमयीं मुने । सृजन्रक्षन्हरन्विश्वं दधे संज्ञाः क्रियोचिताः

முனிவரே! அவர் தம் குணமயமான சுயமாயையில் புகுந்து, உலகை படைத்து, காத்து, ஒடுக்கி, செயலுக்கேற்ற செயல்நாமங்களை (பாத்திரப் பெயர்களை) ஏற்றுக்கொள்கிறார்।

Verse 14

अद्वितीये परे तस्मिन् ब्रह्मण्यात्मनि केवले । अज्ञः पश्यति भेदेन भूतानि ब्रह्मचेश्वरम्

அந்த பரம அத்வைதமான, தூய பிரம்மமாகிய ஒரே ஆத்மாவில்கூட, அறியாதவன் வேறுபாடு என்ற எண்ணத்தால் உயிர்கள், பிரம்மம், ஈசுவரன் ஆகியவற்றை தனித்தனியாகக் காண்கிறான்।

Verse 15

शिरः करादिस्वांगेषु कुरुते न यथा पुमान् । पारक्यशेमुषीं क्वापि भूतेष्वेवं हि मत्परः

மனிதன் தன் தலை, கை முதலிய தன் அங்கங்களை அயலானவை என்று எண்ணாததுபோல், என்னையே முழுதும் சார்ந்தவன் எந்த உயிரிலும் ‘அந்நியம்’ என்ற பிரிவுணர்வை கொள்ளான்।

Verse 16

सर्वभूतात्मनामेकभावनां यो न पश्यति । त्रिसुराणां भिदां दक्ष स शांतिमधिगच्छति

ஓ தக்ஷா, எல்லா உயிர்களிலும் உள்ள ஆத்மாவின் ஒருமையை உணர்ந்து, திரிதேவர்களிடையே வேற்றுமை எண்ணாதவன் தான் உண்மையான சாந்தியை அடைகிறான்.

Verse 17

यः करोति त्रिदेवेषु भेदबुद्धिं नराधमः । नरके स वसेन्नूनं यावदाचन्द्रतारकम्

திரிதேவர்களிடையே வேற்றுமை எண்ணம் கொள்கின்ற அந்த நராதமன், சந்திரனும் நட்சத்திரங்களும் நிலைக்கும் வரை நரகத்தில் நிச்சயமாக வாசிப்பான்.

Verse 18

मत्परः पूजयेद्देवान् सर्वानपि विचक्षणः । स ज्ञानं लभते येन मुक्तिर्भवति शाश्वती

என்னில் பராயணமாயுள்ள விவேகி பக்தன் எல்லாத் தேவர்களையும் வழிபட்டாலும், அவனால் அந்த மெய்ஞ்ஞானம் பெறப்படுகிறது; அதனால் நித்திய முக்தி உண்டாகிறது।

Verse 19

विधिभक्तिं विना नैव भक्तिर्भवति वैष्णवी । विष्णुभक्तिं विना मे न भक्तिः क्वापि प्रजायते

விதி (பிரம்மா) பக்தி இன்றேல் வைஷ்ணவ பக்தி உண்மையாய் தோன்றாது; விஷ்ணு பக்தி இன்றேல் என் (சிவன்) பக்தி எங்கும் பிறவாது।

Verse 20

इत्युक्त्वा शंकरस्स्वामी सर्वेषां परमेश्वरः । सर्वेषां शृण्वतां तत्रोवाच वाणीं कृपाकरः

இவ்வாறு கூறி, சங்கரன்—ஸ்வாமி, அனைவரின் பரமேஸ்வரன்—அங்கே அனைவரும் கேட்க, கருணாமூர்த்தி தன் வாக்கால் உரைத்தான்।

Verse 21

हरिभक्तो हि मां निन्देत्तथा शैवोभवे द्यदि । तयोः शापा भवेयुस्ते तत्त्वप्राप्तिर्भवेन्न हि

ஹரியின் பக்தன் என்னை இகழ்ந்தாலும், அல்லது சிவபக்தன் ஹரியை இகழ்வோனாக ஆனாலும், அவர்களுக்குரிய சாபம் செயல்படும்; அத்தகையோர்க்கு பரமத் தத்துவ உணர்வு எழாது.

Verse 22

ब्रह्मोवाच । इत्याकर्ण्य महेशस्य वचनं सुखकारकम् । जहृषुस्सकलास्तत्र सुरमुन्यादयो मुने

பிரம்மா கூறினார்—மகேசனின் ஆனந்தம் அளிக்கும் வாக்குகளை இவ்வாறு கேட்டதும், ஓ முனிவரே, அங்கே இருந்த தேவர்கள், முனிவர்கள் முதலிய அனைவரும் மகிழ்ந்தனர்.

Verse 23

दक्षोभवन्महाप्रीत्या शिवभक्तिरतस्तदा । सकुटुम्बस्सुराद्यास्ते शिवं मत्वाखिलेश्वरम्

அப்போது தக்ஷன் பேரானந்தத்துடன் சிவபக்தியில் ஈடுபட்டான்; தேவர்கள் முதலியோரும் தம் குடும்பங்களுடன் சிவனை அகிலேசுவரனெனக் கருதினர்.

Verse 24

यथा येन कृता शंभोः संस्तुतिः परमात्मनः । तथा तस्मै वरो दत्तश्शंभुना तुष्टचेतसा

யார் எந்த முறையில் பரமாத்மா சம்புவைத் துதித்தாரோ, மகிழ்ந்த உள்ளத்துடன் சம்பு அதே முறையில் அவர்க்கு வரம் அளித்தான்.

Verse 25

ज्ञप्तः शिवेनाशु दक्षः शिवभक्तः प्रसन्नधीः । यज्ञं चकार संपूर्णं शिवानुग्रहतो मुने

சிவனால் அறிவுறுத்தப்பட்ட தக்ஷன் விரைவில் சிவபக்தனாகி அமைதியான மனம் பெற்றான்; ஓ முனிவரே, சிவனின் அருளால் அவன் யாகத்தை முற்றிலும் நிறைவேற்றினான்.

Verse 26

ददौ भागान्सुरेभ्यो हि पूर्णभागं शिवाय सः । दानं ददौ द्विजेभ्यश्च प्राप्तः शंभोरनुग्रहः

அவன் தேவர்களுக்கு அவரவர் பங்குகளை அளித்து, சிவனுக்கு முழுப் பங்கையும் அர்ப்பணித்தான். இருபிறப்போர்க்கும் தானம் செய்து, சம்புவின் அருளைப் பெற்றான்.

Verse 27

अथो देवस्य सुमहत्तत्कर्म विधिपूर्वकम् । दक्षः समाप्य विधिवत्सहर्त्विग्भिः प्रजापतिः

பின்பு பிரஜாபதி தக்ஷன், ரித்விக்களுடன் சேர்ந்து, தேவனுக்காக விதிப்படி நடத்தப்பட்ட அந்த மகத்தான கர்மத்தை முறையாக நிறைவேற்றினான்.

Verse 28

एवं दक्षमखः पूर्णोभवत्तत्र मुनीश्वरः । शंकरस्य प्रसादेन परब्रह्मस्वरूपिणः

முனிவரே, இவ்வாறு அங்கே தக்ஷனின் யாகம் நிறைவு பெற்றது—பரப்ரஹ்ம ஸ்வரூபியான சங்கரனின் பிரசாதத்தால்.

Verse 29

अथ देवर्षयस्सर्वे शंसंतश्शांकरं यशः । स्वधामानि ययुस्तु ष्टाः परेपि सुखतस्तदा

அப்போது எல்லா தேவரிஷிகளும் சங்கரனின் புகழை பாடி, திருப்தியுடன் தத்தம் தாமங்களுக்கு சென்றனர்; மற்றவர்களும் அந்நேரம் மகிழ்ச்சியுடன் புறப்பட்டனர்.

Verse 30

अहं विष्णुश्च सुप्रीतावपि स्वंस्वं परं मुदा । गायन्तौ सुयशश्शंभोः सर्वमंगलदं सदा

நானும் விஷ்ணுவும் தத்தம் பரம நிலையால் மகிழ்ந்திருந்தாலும், ஆனந்தத்துடன் எப்போதும் சாம்புவின் நற்புகழை பாடுகிறோம்; அது என்றும் எல்லா மங்களங்களையும் அளிப்பது.

Verse 31

दक्ष संमानितः प्रीत्या महादेवोपि सद्गतिः । कैलासं स ययौ शैलं सुप्रीतस्सगणो निजम्

தக்ஷனால் அன்புடன் மரியாதை செய்யப்பட்டு, சத்கதி-ஸ்வரூபனான மகாதேவன் புறப்பட்டான். தன் கணங்களுடன் மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் தன் மலைவாசஸ்தலமான கைலாசத்திற்குச் சென்றான்.

Verse 32

आगत्य स्वगिरिं शंभुस्सस्मार स्वप्रियां सतीम् । गणेभ्यः कथयामास प्रधानेभ्यश्च तत्कथाम्

தன் மலைவாசஸ்தலத்திற்குத் திரும்பிய ஷம்பு, தன் அன்புச் சதியை நினைத்தான். பின்னர் அந்த நிகழ்வைத் தன் கணங்களுக்கு, குறிப்பாக முதன்மைத் தலைவர்களுக்கு, கூறினான்.

Verse 33

कालं निनाय विज्ञानी बहु तच्चरितं वदन् । लौकिकीं गतिमाश्रित्य दर्शयन् कामितां प्रभुः

அனைத்தையும் அறிந்த ஆண்டவன் அந்தச் செயல்களை விரிவாகச் சொல்லிக்கொண்டே காலத்தை கழித்தான். மேலும் உலகியலான முறையை ஏற்று, விரும்பிய வழியை (கதியை) வெளிப்படுத்தினான்.

Verse 34

नानीतिकारकः स्वामी परब्रह्म सतां गतिः । तस्य मोहः क्व वा शोकः क्व विकारः परो मुने

ஆண்டவன் நெறி–அநெறி செயல்களால் கட்டுப்படும் கர்த்தா அல்லன்; அவன் பரபிரம்மம், சத்புருஷர்களின் பரம சரணம். ஓ முனிவரே, அவனில் மயக்கம் எங்கே, துயரம் எங்கே, மாற்றம் அல்லது விகாரம் எங்கே?

Verse 35

अहं विष्णुश्च जानीवस्तद्भेदं न कदाचन । केपरे मुनयो देवा मनुषाद्याश्च योगिनः

நானும் விஷ்ணுவும் இதை அறிந்தோம்; அதில் உண்மையான வேறுபாட்டை எப்போதும் கண்டதில்லை. அப்படியிருக்க மற்ற முனிவர், தேவர், மனிதர் முதலியோர் மற்றும் யோகிகள் பற்றி என்ன சொல்ல?

Verse 36

महिमा शांकरोनंतो दुर्विज्ञेयो मनीषिभिः । भक्तज्ञातश्च सद्भक्त्या तत्प्रसादाद्विना श्रमम्

சங்கரனின் மகிமை அனந்தம்; பேரறிவாளர்க்கும் அது அறிதற்கரியது. ஆனால் சத் பக்தியால் பக்தர்கள் அதை அறிகின்றனர்; அவரது பிரசாதத்தால் அது உழைப்பின்றியே அனுபவமாகிறது।

Verse 37

एकोपि न विकारो हि शिवस्य परमात्मनः । संदर्शयति लोकेभ्यः कृत्वा तां तादृशीं गतिम्

பரமாத்மனான சிவனில் சிறிதளவும் மாற்றம் உண்டாகாது; ஆயினும் அவர் அத்தகைய நிலையைக் கொண்டு உலகங்கள் அறியும்படி அதை வெளிப்படுத்துகிறார்।

Verse 38

यत्पठित्वा च संश्रुत्य सर्वलोकसुधीर्मुने । लभते सद्गतिं दिब्यामिहापि सुखमुत्तमम्

அனைத்து உலகங்களிலும் அறிவுடைய முனிவரே! இதை பக்தியுடன் வாசித்து கேட்பவன் தெய்வீகமான சத்கதியை அடைந்து, இவ்வுலகிலும் உயர்ந்த ஆனந்தத்தை பெறுவான்।

Verse 39

इत्थं दाक्षायणी हित्वा निजदेहं सती पुनः । जज्ञे हिमवतः पत्न्यां मेनायामिति विश्रुतम्

இவ்வாறு தக்ஷனின் மகளான சதி தன் உடலைத் துறந்து, மீண்டும் இமவானின் மனைவி மேனையின் வயிற்றில் பிறந்தாள் என்று மரபில் புகழ்பெற்றது।

Verse 40

पुनः कृत्वा तपस्तत्र शिवं वव्रे पतिं च सा । गौरी भूत्वार्द्धवामांगी लीलाश्चक्रेद्भुताश्शिवा

அங்கே மீண்டும் தவம் செய்து அவள் சிவனையே கணவராகத் தேர்ந்தெடுத்தாள். கௌரியாகி, அர்த்தவாமாங்கி (அர்த்தநாரீஸ்வர ரூபம்) ஆகி, அந்த சிவை அதிசயமான லீலைகளை நிகழ்த்தினாள்।

Verse 41

इत्थं सतीचरित्रं ते वर्णितं परमाद्भुतम् । भुक्तिमुक्तिप्रदं दिव्यं सर्वकामप्रदायकम्

இவ்வாறு உனக்கு சதீதேவியின் பரம அதிசயமான சரிதம் கூறப்பட்டது. இந்த திவ்ய ஆக்யானம் போகமும் மோட்சமும் அளித்து, எல்லா நற்காமனைகளையும் நிறைவேற்றும்.

Verse 42

इदमाख्यानमनघं पवित्रं परपावनम् । स्वर्ग्यं यशस्यमायुष्यं पुत्रपौत्रफलप्रदम्

இந்த மாசற்ற ஆக்யானம் புனிதமும் பரம பாவனமும் ஆகும். இது ஸ்வர்க்கப் புண்ணியம், புகழ், நீண்ட ஆயுள், மற்றும் புத்ர-பௌத்ர பலனை அளிக்கும்.

Verse 43

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां द्वितीये सतीखंडे दक्षय ज्ञानुसंधानवर्णनं नाम त्रिचत्वारिंशोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீசிவமகாபுராணத்தின் இரண்டாம் ருத்ரஸம்ஹிதையின் இரண்டாம் ஸதீகண்டத்தில் “தக்ஷனின் ஞானானுசந்தான வர்ணனம்” எனும் நாற்பத்துமூன்றாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।

Verse 44

यः पठेत्पाठयेद्वापि समाख्यानमिदं शुभम् । सोपि भुक्त्वाखिलान् भोगानंते मोक्षमवाप्नुयात्

இந்தப் புனிதமான ஆக்யானத்தை யார் படிக்கிறாரோ அல்லது படிக்கச் செய்கிறாரோ, அவர் எல்லா நியாயமான போகங்களையும் அனுபவித்து இறுதியில் மோக்ஷத்தை அடைவார்।