दक्षयज्ञ-प्रसङ्गे देवतानां आश्वासनं तथा दण्डविधानम् | Consolation of the Devas and the Ordinance of Consequences in the Dakṣa-Yajña Episode

Verse 1

ब्रह्मोवाच । श्रीब्रह्मेशप्रजेशेन सदैव मुनिना च वै । अनुनीतश्शंभुरासीत्प्रसन्नः परमेश्वरः

பிரம்மா கூறினார்—திருப்பிரம்மா, ஈசன் (ருத்ரன்), பிரஜாபதி மற்றும் முனிவர் ஆகியோர் மீண்டும் மீண்டும் வேண்டியதால், பரமேஸ்வரன் சம்பு அருளுடன் மகிழ்ந்தார்.

Verse 2

आश्वास्य देवान् विष्ण्वादीन्विहस्य करुणानिधिः । उवाच परमेशानः कुर्वन् परमनुग्रहम्

விஷ்ணு முதலிய தேவர்களை ஆறுதல் கூறி, கருணைக் கடலான பரமேசானன் மென்மையாகப் புன்னகைத்து உரைத்தான்; அவர்களுக்கு உன்னத அருளை வழங்கினான்.

Verse 3

श्रीमहादेव उवाच । शृणुतं सावधानेन मम वाक्यं सुरोत्तमौ । यथार्थं वच्मि वां तात वां क्रोधं सर्वदासहम्

ஸ்ரீமகாதேவன் கூறினார்—தேவர்களில் சிறந்தவர்களே, என் வாக்கை கவனத்துடன் கேளுங்கள். அன்பினரே, நான் உண்மையையே சொல்கிறேன்; உங்கள் கோபத்தை நான் எப்போதும் தாங்கியும் அடக்கியும் வல்லவன்.

Verse 4

नाघं तनौ तु बालानां वर्णमेवानुचिंतये । मम मायाभिभूतानां दंडस्तत्र धृतो मया

நான் நிரபராதக் குழந்தைகளின் உடலில் எந்தக் குற்றத்தையும் எண்ணுவதில்லை; அவர்களின் இயல்பையே நினைக்கிறேன். ஆனால் என் மாயையால் மயங்கியவர்களை அடக்குவதற்காக அங்கே நான் தண்டனை ஒழுங்கை நிறுவினேன்.

Verse 5

दक्षस्य यज्ञभंगोयं न कृतश्च मया क्वचित् । परं द्वेष्टि परेषां यदात्मनस्तद्भविष्यति

தக்ஷனின் யாகம் குலைந்தது என் செயல் அல்ல; நான் எப்போதும் அதைச் செய்யவில்லை. ஆனால் பரமேஸ்வரனை வெறுப்பவன் பிறருக்கு எதிராக எண்ணுவது, அதுவே அவன் மீது திரும்பி வரும்.

Verse 6

परेषां क्लेदनं कर्म न कार्यं तत्कदाचन । परं द्वेष्टि परेषां यदात्मनस्तद्भविष्यति

பிறருக்கு துன்பம் தரும் செயலை எந்நேரமும் செய்யக்கூடாது. பிறர்மீது வெறுப்பு அல்லது தீங்கு செலுத்துவது, அதே பலனாகத் தன்னிடமே திரும்பி வரும்.

Verse 7

दक्षस्य यज्ञशीर्ष्णो हि भवत्वजमुखं शिरः । मित्रनेत्रेण संपश्येद्यज्ञभागं भगस्सुरः

தக்ஷனின் யாகத் தலை நிச்சயமாக ஆட்டுமுகம் கொண்ட தலை ஆகுக. மேலும் தேவன் பகன் யாகத்தில் தன் பங்கினை மித்ரனின் கண் வழியாக மட்டுமே காண்க.

Verse 8

पूषाभिधस्सुरस्तातौ दद्भिर्यज्ञसुपिष्टभुक् । याजमानैर्भग्नदंतस्सत्यमेतन्मयोदितम्

அன்பே, பூஷன் எனும் தேவனின் பற்களை யஜமானர்கள் உடைத்ததால், அவர் யாக ஹவியை அரைத்து மட்டுமே உண்டார்; நான் கூறியது இதுவே உண்மை.

Verse 9

बस्तश्मश्रुर्भवेदेव भृगुर्मम विरोध कृत् । देवाः प्रकृतिसर्वांगा ये म उच्छेदनं ददुः

எனக்கு விரோதம் செய்த ப்ருகு, ஆட்டின் தாடி-மீசையுடன் இருப்பானாக. மேலும், பிரக்ருதிக்குப் பிணைந்த அங்கங்களுடன் இருந்து எனக்கு ‘வெட்டுதல்’ (புறக்கணிப்பு, அவமானம்) அளித்த தேவர்கள் அழிவை அடைவாராக.

Verse 10

बाहुभ्यामश्विनौ पूष्णो हस्ताभ्यां कृतवाहकौ । भवंत्वध्वर्यवश्चान्ये भवत्प्रीत्या मयोदितम्

அஸ்வினீகுமாரர்கள் உன் புயங்களாக இருப்பாராக; பூஷன் உன் போஷகராக இருப்பாராக; கைகள் யாக உபகரணங்களைத் தாங்குவனவாக இருப்பாராக. அத்வர்யு முதலிய பிற ரித்விக்களும் உன் பணியாளர்களாக எழுந்திருப்பாராக—உன் பிரீதிக்காகவே நான் இதை அறிவித்தேன்.

Verse 11

ब्रह्मोवाच । इत्युक्त्वा परमेशानो विरराम दयान्वितः । चराचरपतिर्देवः सम्राट् वेदानुसारकृत्

பிரம்மா கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி, கருணைமிகு பரமேஸ்வரன் மௌனமானார். அச்சராசரங்களின் அதிபதியான அந்தத் தெய்வ சம்ராட், வேதங்களுக்கு ஏற்பவே செயல்படுகிறார்.

Verse 12

तदा सर्व सुराद्यास्ते श्रुत्वा शंकरभाषितम् । साधुसाध्विति संप्रोचुः परितुष्टाः सविष्ण्वजाः

அப்போது எல்லா தேவர்களும் விண்ணுலகினரும் சங்கரன் உரைத்த சொற்களை கேட்டு ‘சாது! சாது!’ என்று கூறினர்; விஷ்ணுவின் अनुயாயர்களுடன் அனைவரும் மிகுந்த திருப்தியடைந்தனர்.

Verse 13

ततश्शंभुं समामंत्र्य मया विष्णुस्सुरर्षिभिः । भूयस्तद्देवयजनं ययौ च परया मुदा

அப்போது சம்புவை (பகவான் சிவனை) முறையாக வணங்கி விடைபெற்று, விஷ்ணு—என்னையும் தேவரிஷிகளையும் உடன் கொண்டு—பரமானந்தத்துடன் மீண்டும் அந்த தேவயாகத்திற்குச் சென்றார்।

Verse 14

एवं तेषां प्रार्थनया विष्णुप्रभृतिभिस्सुरैः । ययौ कनखलं शंभुर्यज्ञवाटं प्रजापतेः

இவ்வாறு விஷ்ணு முதலிய தேவர்கள் வேண்டியதால், சம்பு கனகலத்திற்கு—பிரஜாபதி (தக்ஷன்) யாகவாடத்திற்குச் சென்றார்।

Verse 15

रुद्रस्तदा ददर्शाथ वीरभद्रेण यत्कृतम् । प्रध्वंसं तं क्रतोस्तत्र देवर्षीणां विशेषतः

அப்போது ருத்ரன் அங்கே வீரபத்ரன் செய்த அழிவைக் கண்டார்—அந்த யாகத்தின் முழு நாசத்தையும், குறிப்பாக அங்கு இருந்த தேவரிஷிகளின் அவலத்தையும்.

Verse 16

स्वाहा स्वधा तथा पूषा तुष्टिर्धृतिः सरस्वती । तथान्ये ऋषयस्सर्वे पितरश्चाग्नयस्तथा

‘ஸ்வாஹா, ஸ்வதா, பூஷா, துஷ்டி, த்ருதி, சரஸ்வதி—மேலும் பிற எல்லா ரிஷிகளும், பித்ருக்களும், அக்னி-தேவர்களும் (அதில் அடங்கினர்).’

Verse 17

येऽन्ये च बहवस्तत्र यक्षगंधवर्राक्षसाः । त्रोटिता लुंचिताश्चैव मृताः केचिद्रणाजिरे

மேலும் அங்கே பல யக்ஷர்கள், கந்தர்வர்கள், ராக்ஷசர்கள் நசுக்கப்பட்டும் கிழிக்கப்பட்டும் போனார்கள்; சிலர் போர்க்களத்திலேயே உயிரிழந்தார்கள்.

Verse 18

यज्ञं तथाविधं दृष्ट्वा समाहूय गणाधिपम् । वीरभद्रं महावीरमुवाच प्रहसन् प्रभुः

அவ்வாறு அமைந்த யாகத்தைப் பார்த்து, ஆண்டவர் தம் கணங்களின் தலைவனான மகாவீரன் வீரபத்ரனை அழைத்து, புன்னகையுடன் அவனிடம் கூறினார்.

Verse 19

वीरभद्र महाबाहो किं कृतं कर्म ते त्विदम् । महान्दंडो धृतस्तात देवर्ष्यादिषु सत्वरम्

மகாபாகு வீரபத்ரா! நீ செய்த இந்தச் செயல் என்ன? அன்புக் குழந்தையே, தேவரிஷிகள் முதலியோர்மேல் நீ விரைவில் கடும் தண்டனை உயர்த்தியுள்ளாய்.

Verse 20

दक्षमानय शीघ्रं त्वं येनेदं कृतमीदृशम् । यज्ञो विलक्षणस्तात यस्येदं फलमीदृशम्

தட்சனை உடனே இங்கே கொண்டு வா—இதனை இவ்வாறு செய்தவனை. அன்புக் குழந்தையே, இந்த யாகம் உண்மையிலேயே விசித்திரம்; இதன் பலனும் இப்படியே ஆனது.

Verse 21

ब्रह्मोवाच । एवमुक्तश्शंकरेण वीरभद्रस्त्वरान्वितः । कबंधमानयित्वाग्रे तस्य शंभोरथाक्षिपत्

பிரம்மா கூறினார்—சங்கரன் இவ்வாறு சொல்ல, வீரபத்ரன் அவசரத்துடன் எழுந்தான். தலைற்ற உடலை முன்னே கொண்டு வந்து, ஸ்ரீசம்புவின் முன் வீழ்த்தினான்.

Verse 22

विशिरस्कं च तं दृष्ट्वा शंकरो लोकशंकरः । वीरभद्रमुवाचाग्रे विहसन्मुनिसत्तम

அவனைத் தலைவெட்டப்பட்டவனாகக் கண்டு, உலகமங்கலன் சங்கரன் புன்னகைத்து, அனைவர்முன் வீரபத்ரனிடம் உரைத்தான்.

Verse 23

शिरः कुत्रेति तेनोक्ते वीरभद्रोऽब्रवीत्प्रभुः । मया शिरो हुतं चाग्नौ तदानीमेव शंकर

அவன் “தலை எங்கே?” என்று கேட்டபோது, பிரபு வீரபத்ரர் கூறினார்—“ஓ சங்கரா, அந்தத் தலையை நான் இப்பொழுதே அக்னியில் ஆஹுதியாக அர்ப்பணித்தேன்.”

Verse 24

इति श्रुत्वा वचस्तस्य वीरभद्रस्य शंकरः । देवान् तथाज्ञपत्प्रीत्या यदुक्तं तत्पुरा प्रभुः

வீரபத்ரரின் சொற்களை இவ்வாறு கேட்ட பிரபு சங்கரர் மகிழ்ந்து, முன்பு கூறியபடியே அதேவிதமாகச் செய்யுமாறு தேவர்களுக்கு ஆணையிட்டார்.

Verse 25

विधाय कार्त्स्न्येन च तद्यदाह भगवान् भवः । मया विष्ण्वादयः सर्वे भृग्वादीनथ सत्वरम्

பகவான் பவனாகிய (சிவன்) கூறியதை முழுமையாக நிறைவேற்றி, நான் உடனே விஷ்ணு முதலிய எல்லாத் தேவர்களையும், ப்ருகு முதலிய முனிவர்களையும் விரைந்து அழைத்தேன்।

Verse 26

अथ प्रजापतेस्तस्य सवनीयपशोश्शिरः । बस्तस्य संदधुश्शंभोः कायेनारं सुशासनात्

பின்னர் சம்புவின் சிறந்த ஆணையினால், சிவனின் உடலிலிருந்து எடுத்த ஒரு பகுதியை கொண்டு, அந்த பிரஜாபதிக்கு யாகப் பசு—ஆட்டின்—தலையை இணைத்தனர்।

Verse 27

संधीयमाने शिरसि शंभुसद्दृष्टिवीक्षितः । सद्यस्सुप्त इवोत्तस्थौ लब्धप्राणः प्रजापतिः

தலை இணைக்கப்படும் போது, சம்புவின் புனித அருள்நோக்கால் பிரஜாபதி உயிர்வாயுவைப் பெற்று, தூக்கத்திலிருந்து விழித்தவன் போல உடனே எழுந்தான்।

Verse 28

उत्थितश्चाग्रतश्शंभुं ददर्श करुणानिधिम् । दक्षः प्रीतमतिः प्रीत्या संस्थितः सुप्रसन्नधीः

எழுந்து தக்ஷன் தன் முன் கருணாநிதியான ஶம்புவை தரிசித்தான். மகிழ்ந்த மனத்துடன், பேரானந்தத்தில் நின்றான்; அவன் புத்தி முழுதும் அமைதியடைந்தது.

Verse 29

पुरा हर महाद्वेषकलिलात्माभवद्धि सः । शिवावलोकनात्सद्यश्शरच्चन्द्र इवामलः

முன்பு ஹரனைப் பற்றிய பேர்வெறுப்பால் அவன் உள்ளம் மாசடைந்திருந்தது; ஆனால் சிவதரிசனமாத்திரத்தால் அவன் உடனே சரத்காலச் சந்திரனைப் போலத் தூய்மையடைந்தான்.

Verse 30

भवं स्तोतुमना सोथ नाशक्नोदनुरागतः । उत्कंठाविकलत्वाच्च संपरेतां सुतां स्मरन्

அப்போது பவனை (ஸ்ரீசிவனை)ப் போற்ற விரும்பினாலும், அன்பாசக்தியால் ஆட்கொள்ளப்பட்டதால் அவனால் போற்ற இயலவில்லை. தாங்கமுடியாத ஏக்கத்தால் கலங்கிய மனத்துடன், உலகை விட்டுச் சென்ற தன் மகளையே நினைத்துக் கொண்டிருந்தான்.

Verse 31

अथ दक्षः प्रसन्नात्मा शिवं लज्जासमन्वितः । तुष्टाव प्रणतो भूत्वा शंकरं लोकशंकरम्

அப்போது தக்ஷனின் உள்ளம் அமைதியும் மகிழ்ச்சியும் பெற்றது; ஆயினும் வெட்கம் கலந்திருந்தது. அவன் வணங்கி, உலகங்களுக்கு நன்மை தரும் சங்கர சிவனைப் போற்றினான்.

Verse 32

दक्ष उवाच । नमामि देव वरदं वरेण्यं महेश्वरं ज्ञाननिधिं सनातनम् । नमामि देवाधिपतीश्वरं हरं सदासुखाढ्यं जगदेकबांधवम्

தக்ஷன் கூறினான்—வரம் அருளும், வணக்கத்திற்குரிய மகேஸ்வரனாகிய, சனாதன ஞானநிதியான மகாதேவனை நான் வணங்குகிறேன். தேவர்களின் தலைவர்களுக்கும் தலைவனான ஹரனை, எப்போதும் ஆனந்தம் நிறைந்தவனை, உலகமெங்கும் ஒரே உறவாகவும் அடைக்கலமாகவும் இருப்பவனை நான் பணிகிறேன்.

Verse 33

नमामि विश्वेश्वर विश्वरूपं पुरातनं ब्रह्मनिजात्मरूपम् । नमामि शर्वं भव भावभावं परात्परं शंकरमानतोमि

உலகின் ஆண்டவனாகிய விஸ்வேஸ்வரனை வணங்குகிறேன்—அவர் உலகமெங்கும் பரந்த விஸ்வரூபன், ஆதிபுராதனன், பிரம்மமே தன் நிஜ ஆத்மரூபம். சர்வன், பவ-பாவங்களின் ஆதாரம், பராத்பர சங்கரனைப் பணிகிறேன்.

Verse 34

देवदेव महादेव कृपां कुरु नमोस्तु ते । अपराधं क्षमस्वाद्य मम शंभो कृपानिधे

தேவர்களின் தேவனே மகாதேவா, அருள் புரிவாயாக; உமக்கு நமஸ்காரம். கருணைநிதியான சம்புவே, இன்று என் குற்றத்தை மன்னிப்பாயாக.

Verse 35

अनुग्रहः कृतस्ते हि दंडव्याजेन शंकर । खलोहं मूढधीर्देव ज्ञातं तत्त्वं मया न ते

சங்கரா, தண்டனை என்ற பெயரில் நீர் எனக்கு அருளையே செய்தீர். தேவனே, நான் தீயவன், மயங்கிய அறிவுடையவன்; உமது தத்துவத்தை நான் அறியவில்லை.

Verse 36

अद्य ज्ञातं मया तत्त्वं सर्वोपरि भवान्मतः । विष्णुब्रह्मादिभिस्सेव्यो वेदवेद्यो महेश्वरः

இன்று நான் தத்துவத்தை அறிந்தேன்—நீரே எல்லாவற்றிற்கும் மேலான பரம்பொருள். விஷ்ணு, பிரம்மா முதலிய தேவர்களாலும் வழிபடப்படும் மகேஸ்வரன், வேதங்களாலும் அறியப்பட வேண்டியவன்.

Verse 37

साधूनां कल्पवृक्षस्त्वं दुष्टानां दंडधृक्सदा । स्वतंत्रः परमात्मा हि भक्ताभीष्टवरप्रदः

நல்லோர்க்கு நீர் கற்பவிருட்சம்; தீயோர்க்கு எப்போதும் தண்டம் தாங்குபவன். நீர் சுதந்திர பரமாத்மா; பக்தர்களின் விருப்ப வரங்களை அருள்பவன்.

Verse 38

विद्यातपोव्रतधरानसृजः प्रथमं द्विजा । आत्मतत्त्वं समावेत्तुं मुखतः परमेश्वरः

ஓ இருபிறப்பினரே, பரமேஸ்வரர் முதலில் கல்வி, தவம், விரதம் உடையவர்களைப் படைத்தார்; தம் திருவாய்மொழியால் (உபதேசமாக) ஆத்மத்தத்துவம் முறையாக அறியப்படுவதற்காக.

Verse 39

सर्वापद्भ्यः पालयिता गोपतिस्तु पशूनिव । गृहीतदंडो दुष्टांस्तान् मर्यादापरिपालकः

அவர் எல்லா ஆபத்துகளிலிருந்தும் காக்கும் காவலன்—உயிர்களின் கோபதி; மேய்ப்பன் மாடுகளைப் பாதுகாப்பதுபோல். தண்டத்தை ஏந்தி தீயவர்களை அடக்கி, மரியாதை (தர்ம எல்லை) காக்கிறார்.

Verse 40

मया दुरुक्तविशिखैः प्रविद्धः परमेश्वरः । अमरानतिदीनाशान् मदनुग्रहकारकः

நான் கடுஞ்சொற்களின் அம்புபோன்ற முன்களால் பரமேஸ்வரனைத் துளைத்தேன்—அவர் மிகுந்த துன்புற்ற தேவர்களுக்கும் அருள்புரியும் உபகாரி; எனக்கும் அருளளிப்பவர்।

Verse 41

स भवान् भगवान् शंभो दीनबंधो परात्परः । स्वकृतेन महार्हेण संतुष्टो भक्तवत्सल

ஓ பகவான் ஶம்போ! நீரே பாக்கியமிக்க ஆண்டவன், துன்புற்றோரின் உறவும் அடைக்கலமும், உயர்ந்ததிலும் உயர்ந்தவர். பக்தவத்ஸலனாய், தன் கையால் செய்த எளிய அர்ப்பணிப்பினாலும் மகிழ்வீர்।

Verse 42

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां द्वितीये सतीखंडे दक्षदुःखनिराकरणवर्णनं नाम द्विचत्वारिंशो ऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ சிவமஹாபுராணத்தின் இரண்டாம் பகுதியான ருத்ரஸம்ஹிதையின் இரண்டாம் பிரிவான சதீகண்டத்தில் ‘தக்ஷனின் துயர் நீக்கத்தின் வர்ணனை’ எனும் நாற்பத்தி இரண்டாம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது.

Verse 43

अथ विष्णुः प्रसन्नात्मा तुष्टाव वृषभध्वजम् । बाष्पगद्गदया वाण्या सुप्रणम्य कृतांजलिः

அப்போது அமைதியான உள்ளத்துடன் விஷ்ணு, வृषபத்வஜனான பரமேஸ்வரனைப் புகழ்ந்து துதித்தார். ஆழ்ந்து வணங்கி கைகூப்பி, கண்ணீரால் குரல் தடுக்க, பக்தியால் நடுங்கும் மொழியில் உரைத்தார்।

Verse 44

विष्णुवाच । महादेव महेशान लोकानुग्रहकारक । परब्रह्म परात्मा त्वं दीनबंधो दयानिधे

விஷ்ணு கூறினார்— ஓ மகாதேவா, ஓ மகேசானா, உலகங்களுக்கு அருள் வழங்குபவனே! நீயே பரப்ரஹ்மம், பரமாத்மா. ஓ ஏழைகளின் நண்பனே, ஓ கருணைநிதியே!

Verse 45

सर्वव्यापी स्वैरवर्ती वेदवेद्ययशाः प्रभोः । अनुग्रहः कृतस्तेन कृताश्चासुकृता वयम्

அந்த ஆண்டவன் அனைத்திலும் நிறைந்தவன்; தன் இச்சையால் இயங்குபவன்; வேதங்களால் அறியப்படும் புகழுடையவன். அவன் அருள் செய்தான்; அந்த அருளால் நாமும் முன்பு குறைந்த புண்ணியமுடையவராயிருந்தாலும் தகுதியடைந்தோம்।

Verse 46

दक्षोयं मम भक्तस्त्वां यन्निनिंद खलः पुरा । तत् क्षंतव्यं महेशाद्य निर्विकारो यतो भवान्

இந்த தக்ஷன் என் பக்தன். முன்பு அந்த தீயவன் உம்மை நிந்தித்தது—ஓ மகேசா—மன்னிக்கப்படுக; ஏனெனில் நீர் நிர்விகாரன், எதிர்வினையால் தீண்டப்படாதவன்।

Verse 47

कृतो मयापराधोपि तव शंकर मूढतः । त्वद्गणेन कृतं युद्धं वीरभद्रेण पक्षतः

ஓ சங்கரா! மயக்கத்தால் நான் உமக்கு எதிராக அபராதம் செய்தேன்; உமது பக்கத்தில் உமது கணங்கள் வீரபத்ரனுடன் போரிட்டன।

Verse 48

त्वं मे स्वामी परब्रह्म दासोहं ते सदाशिव । पोष्यश्चापि सदा ते हि सर्वेषां त्वं पिता यतः

நீயே என் ஆண்டவன்—பரப்ரஹ்மம், ஓ சதாசிவா. நான் உமது அடியேன்; என்றும் உம்மால் போஷிக்கப்படுபவன்; ஏனெனில் நீயே அனைவருக்கும் தந்தை.

Verse 49

ब्रह्मोवाच । देवदेव महादेव करुणासागर प्रभो । स्वतंत्रः परमात्मा त्वं परमेशो द्वयोव्ययः

பிரம்மா கூறினார்—தேவர்களின் தேவனே, மகாதேவனே, கருணைக் கடலான ஆண்டவனே! நீயே உண்மையில் சுதந்திரன்; நீயே பரமாத்மா. நீயே பரமேஸ்வரன்; இரு ரூபமாகத் தோன்றினாலும் அழிவிலாதவன்.

Verse 50

मम पुत्रोपरि कृतो देवानुग्रह ईश्वर । स्वापमानमगणयन् दक्षयज्ञं समुद्धर

ஓ ஈஸ்வரா! என் மகன் மீது தேவர்களின் அருள் கிடைத்துள்ளது. உமக்கு ஏற்பட்ட அவமதிப்பை எண்ணாது, தயை செய்து தக்ஷனின் யாகத்தை மீட்டு மீண்டும் நிலைநிறுத்தும்.

Verse 51

प्रसन्नो भव देवेश सर्वशापान्निराकुरु । सबोधः प्रेरकस्त्वं मे त्वमेवं विनिवारकः

தேவேசனே! அருளுடன் प्रसன்னமாக இரும்; எல்லா சாபங்களையும் நீக்கு. நீயே எனக்கு விழித்த வழிகாட்டி, உள்ளார்ந்த தூண்டுபவன்; ஆகவே இத்துன்பங்களைத் தடுக்க வல்லவன் நீயே.

Verse 52

इति स्तुत्वा महेशानं परमं च महामुने । कृतांजलिपुटो भूत्वा विनम्रीकृतमस्तकः

இவ்வாறு பரமனான மகேசானைத் துதித்து, ஓ மகாமுனியே, அவர் கைகூப்பி நின்று, பணிவுடன் தலையைத் தாழ்த்தினார்।

Verse 53

अथ शक्रादयो देवा लोकपालास्सुचेतसः । तुष्टुवुः शंकरं देवं प्रसन्नमुखपंकजम्

பின்பு இந்திரன் முதலிய தேவர்கள்—லோகபாலர்கள், தெளிந்த மனத்துடன்—அருள்மிகு தாமரைமுகம் கொண்ட தேவன் சங்கரனைப் போற்றித் துதித்தனர்।

Verse 54

ततः प्रसन्नमनसः सर्वे देवास्तथा परे । सिद्धर्षयः प्रजेशाश्च तुष्टुवुः शंकरं मुदा

அதன்பின் மனம் அமைதியும் மகிழ்ச்சியும் அடைய, எல்லாத் தேவர்களும் மற்ற உயர்ந்தோரும்—சித்தர்கள், ரிஷிகள், பிரஜாபதிகள்—மகிழ்வுடன் சங்கரனைத் துதித்தனர்।

Verse 55

तथोपदेवनागाश्च सदस्या ब्राह्मणास्तथा । प्रणम्य परया भक्त्या तुष्टुवुश्च पृथक् पृथक्

அதேபோல் உபதேவர்கள், நாகர்கள், மேலும் அங்கே கூடியிருந்த பிராமணர்களும்—உயர்ந்த பக்தியுடன் வணங்கி—ஒவ்வொருவரும் தத்தம் முறையில் (இறைவனை)ப் போற்றித் துதித்தனர்।