देवस्तुतिः—शिवस्य परब्रह्मत्वं, मायाशक्तिः, कर्मफलप्रदातृत्वं च (Devas’ Hymn: Śiva as Parabrahman, Māyā-Śakti, and Giver of Karmic Fruits)

Verse 1

विष्ण्वादय ऊचुः । देवदेव महादेव लौकिकाचारकृत्प्रभो । ब्रह्म त्वामीश्वरं शंभुं जानीमः कृपया तव

விஷ்ணு முதலிய தேவர்கள் கூறினர்— தேவர்களின் தேவனே, மகாதேவனே! உலக ஒழுக்கத்தை நிறுவும் ஆண்டவனே! உமது அருளால், ஓ ஷம்புவே, உம்மை பரமேஸ்வரனாக—சுயம்பிரம்மமாக—நாங்கள் அறிகிறோம்.

Verse 2

किं मोहयसि नस्तात मायया परया तव । दुर्ज्ञेयया सदा पुंसां मोहिन्या परमेश्वर

அன்பனே, பரமேஸ்வரனே! உமது பரா-மாயையால் எங்களை ஏன் மயக்குகிறீர்? அது எப்போதும் உடலுடையோர்க்கு அறிதற்கரியது; அனைவரையும் மயக்கும் மாயை ஆகும்.

Verse 3

प्रकृतः पुरुषस्यापि जगतो योनिबीजयोः । परब्रह्म परस्त्वं च मनोवाचामगोचरः

நீரே பிரகிருதியும் நீரே புருஷனும்; உலகிற்கு நீரே கருவும் விதையும். நீர் பரபிரம்மம், பரமத் தத்துவம்—மனமும் மொழியும் எட்டாதவர்.

Verse 4

त्वमेव विश्वं सृजसि पास्यत्सि निजतंत्रतः । स्वरूपां शिवशक्तिं हि क्रीडन्नूर्णपटो यथा

நீரே இந்த உலகை படைக்கிறீர்; நீரே உமது சுயாதீன சக்தியால் அதை காக்கிறீர். உமது சொரூபமான சிவசக்தியுடன் நீர் விளையாடுகிறீர்—சிலந்தி தன்னிலிருந்தே வலை விரிப்பதுபோல்.

Verse 5

त्वमेव क्रतुमीशान ससर्जिथ दयापरः । दक्षेण सूत्रेण विभो सदा त्रय्यभिपत्तये

ஏ ஈசானா, கருணைமிகு இறைவா! யாகக் கிரியையை நீயே படைத்தாய். எங்கும் நிறைந்தவனே, தக்ஷனை ‘சூத்திரம்’ போன்ற கருவியாகக் கொண்டு, திரயீ வேதங்களின் முறையான அடைவு மற்றும் வளர்ச்சிக்காக அதை எப்போதும் நிறுவினாய்.

Verse 6

त्वयैव लोकेवसितास्सेतवो यान् धृतव्रताः । शुद्धान् श्रद्दधते विप्रा वेदमार्गविचक्षणाः

பிரபுவே, உம்மாலேயே உலகில் அந்த எல்லைகளும் புனித விரதநியமங்களும் நிறுவப்பட்டுள்ளன. வேதமார்க்கத்தை நன்கு அறியும் தூய்மையான, உறுதியான பிராமணர்கள் அந்த நிர்மல ஒழுக்கங்களில் நம்பிக்கையுடன் நிலைகொள்கிறார்கள்।

Verse 7

कर्तुस्त्वं मंगलानां हि स्वपरं तु मुखे विभो । अमंगलानां च हितं मिश्रं वाथ विपर्ययम्

விபுவே, மங்களப் பலன்களை நிறைவேற்றுபவர் நீரே; தம்-புறம் இரண்டையும் நீர் கட்டுப்பாட்டில் வைத்துள்ளீர். அமங்கள நிலையிலும் நீர் நன்மையை நிகழ்த்துவீர்—துன்பம் கலந்ததாகவோ, அல்லது நிகழ்வின் போக்கைத் திருப்பிவிட்டோ।

Verse 8

सर्वकर्मफलानां हि सदा दाता त्वमेव हि । सर्वे हि प्रोक्ता हि यशस्तत्पतिस्त्वं श्रुतिश्रुतः

அனைத்து கர்மங்களின் பலன்களையும் எப்போதும் அளிப்பவன் நீயே. எல்லாராலும் நீ புகழின் ஆண்டவன் எனப் போற்றப்படுகிறாய்; ஸ்ருதிகளான வேதங்களில் நீயே புகழ்பெற்று கேட்கப்படுபவன்.

Verse 9

पृथग्धियः कर्मदृशोऽरुंतुदाश्च दुराशयाः । वितुदंति परान्मूढा दुरुक्तैर्मत्सरान्विताः

பிரிந்த அறிவுடையோர், வெளிப்புறச் செயல்களையே பார்த்து தீர்ப்பிடுவோர், கடுஞ்சொல்லாளர்கள் மற்றும் கீழ்மையான ஆசைகளால் இயக்கப்படுவோர்—இத்தகைய மயங்கியோர், பொறாமையால் நிறைந்தோர், கொடுஞ்சொற்களால் பிறரைப் புண்படுத்துவர்.

Verse 10

तेषां दैववधानां भो भूयात्त्वच्च वधो विभो । भगवन्परमेशान कृपां कुरु परप्रभो

ஹே விபோ! தெய்வவிதியால் வதம் நிர்ணயிக்கப்பட்ட அவர்களின் அழிவு நிகழ்க; அதைவிடவும், ஹே அனைத்திலும் நிறைந்தவனே, என் மரணமும் நிகழ்க. ஹே பகவான் பரமேசான, ஹே பரப்ரபோ, அருள் புரிவாயாக.

Verse 11

नमो रुद्राय शांताय ब्रह्मणे परमात्मने । कपर्दिने महेशाय ज्योत्स्नाय महते नमः

அமைதியருளும் ருத்ரனுக்கு வணக்கம்; பிரம்மனுக்கும் பரமாத்மாவுக்கும் வணக்கம். கபர்தியான மகேசனுக்கு வணக்கம்; ஒளிரும் ஜ்யோதிரூப மகானுக்கு வணக்கம்.

Verse 12

त्वं हि विश्वसृजां स्रष्टा धाता त्वं प्रपितामहः । त्रिगुणात्मा निर्गुणश्च प्रकृतेः पुरुषात्परः

நீயே உலகை உருவாக்குவோருக்கும் படைப்பவன்; நீயே தாங்குபவன், நீயே ஆதிப் பிதாமகன். நீ மூன்று குணங்களின் சாரமாய் இருந்தும் நிர்குணன்; பிரகிருதி, புருஷனைத் தாண்டியவன்.

Verse 13

नमस्ते नीलकंठाय वेधसे परमात्मने । विश्वाय विश्वबीजाय जगदानंदहेतवे

நீலகண்டா! விதாதாவும் பரமாத்மாவும் ஆன உமக்கு வணக்கம். நீயே உலகம், உலகின் விதை, எல்லா உலகங்களின் ஆனந்தத்திற்குக் காரணம்.

Verse 14

ओंकारस्त्वं वषट्कारस्सर्वारंभप्रवर्तकः । हंतकास्स्वधाकारो हव्यकव्यान्नभुक् सदा

நீயே ஓங்காரம்; நீயே வஷட்காரம்; எல்லா புனிதத் தொடக்கங்களையும் நடத்துபவன். நீயே ஹந்தாகாரம், ஸ்வதாகாரம்; தேவர்க்கும் பித்ருக்களுக்கும் அர்ப்பணிக்கும் ஹவ்ய-கவ்யத்தை என்றும் ஏற்றுப் புசிப்பவன்.

Verse 15

कृतः कथं यज्ञभंगस्त्वया धर्मपरायण । ब्रह्मण्यस्त्वं महादेव कथं यज्ञहनो विभो

தர்மத்தில் நிலைத்த மகாதேவா! உம்மால் யாகம் எவ்வாறு குலைந்தது? நீர் பிராமணர்க்கு அருளாளன், தர்மக் காவலன்; எங்கும் நிறைந்த இறைவா, அப்படியிருக்க யாகநாசகன் எவ்வாறு?

Verse 16

ब्राह्मणानां गवां चैव धर्मस्य प्रतिपालकः । शरण्योसि सदानंत्यः सर्वेषां प्राणिनां प्रभो

ஓ பிரபுவே! நீர் பிராமணர்களையும், பசுக்களையும், தர்மத்தையும் காக்கும் காவலன். நீர் எப்போதும் சரணமளிப்பவர்—அனந்தன், நித்தியன்—அனைத்து உயிர்களின் ஆண்டவன்.

Verse 17

नमस्ते भगवन् रुद्र भास्करामिततेजसे । नमो भवाय देवाय रसायांबुमयाय ते

பகவான் ருத்ரரே! சூரியனைப் போல் அளவிலா ஒளியுடைய உமக்கு வணக்கம். தேவ பவனே! ரசமும் நீர்த் தத்துவமும் ஆன உமது திருவுருவிற்கு வணக்கம்.

Verse 18

शर्वाय क्षितिरूपाय सदा सुरभिणे नमः । रुद्रायाग्निस्वरूपाय महातेजस्विने नमः

பூமி-உருவமாய், எப்போதும் மணமிகு உயிர்ப்பூட்டும் சர்வனுக்கு வணக்கம். அக்னி-உருவமாய், பேரொளி கொண்ட ருத்ரனுக்கு வணக்கம்.

Verse 19

ईशाय वायवे तुभ्यं संस्पर्शाय नमोनमः । पशूनांपतये तुभ्यं यजमानाय वेधसे

ஈசனே! வாயு-உருவனே! புனித ஸ்பரிசத் தத்துவமே! உமக்கு மீண்டும் மீண்டும் வணக்கம். பசுபதியே! யஜமானனாய் வழிபாடு பெறுபவனே! வேதஸே, அனைத்தையும் விதிக்கும் விதாதாவே! உமக்கு வணக்கம்.

Verse 20

भीमाय व्योमरूपाय शब्दमात्राय ते नमः । महादेवाय सोमाय प्रवृत्ताय नमोस्तु ते

ஏ பயங்கரனே! ஆகாயவடிவனே, ஒலித் தத்துவமாய் நிற்பவனே, உமக்கு வணக்கம். ஏ மகாதேவா, சோமச்வரூப ஆண்டவனே, உலகைச் செயற்படச் செய்பவனே, உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 21

उग्राय सूर्यरूपाय नमस्ते कर्मयोगिने । नमस्ते कालकालाय नमस्ते रुद्र मन्यवे

உக்கிரனே, சூரியரூபனே, கர்மயோகியாய் இருப்பவனே உமக்கு நமஸ்காரம்; காலத்திற்கும் காலனே, ருத்ரா, மந்யு (தெய்வீகக் கோப) ரூபனே உமக்கு நமஸ்காரம்।

Verse 22

नमश्शिवाय भीमाय शंकराय शिवाय ते । उग्रोसि सर्व भूतानां नियंता यच्छिवोसि नः

சிவனே, பீமனே, சங்கரனே, மங்களஸ்வரூபனே உமக்கு நமஸ்காரம். நீர் உக்கிரன், எல்லா உயிர்களுக்கும் நியந்தா; ஆயினும் நீரே எங்கள் சிவன்—கருணையாளர்।

Verse 23

मयस्कराय विश्वाय ब्रह्मणे ह्यार्तिनाशिने । अम्बिकापतये तुभ्यमुमायाः पतये नमः

உமக்கு வணக்கம்—மங்கலத்தை அருள்பவர், உலகமெங்கும் நிறைந்த ஜகதீசன், பிரம்மஸ்வரூபன், துயரநாசகர். அம்பிகாபதி, உமாபதி, உமக்கே நமஸ்காரம்.

Verse 24

शर्वाय सर्वरूपाय पुरुषाय परात्मने । सदसद्व्यक्तिहीनाय महतः कारणाय ते

உமக்கு வணக்கம்—சர்வா, அனைத்துரூபன், பரமபுருஷன், பரமாத்மா. சத்-அசத் இரண்டையும் கடந்தவர், அவ்யக்தத்திற்கும் அப்பாற்பட்டவர், மகத்திற்கும் காரணமான உமக்கே நமஸ்காரம்.

Verse 25

जाताय बहुधा लोके प्रभूताय नमोनमः । नीलाय नीलरुद्राय कद्रुद्राय प्रचेतसे

மீண்டும் மீண்டும் வணக்கம்—உலகில் பலவிதமாகத் தோன்றி, எங்கும் நிறைந்து விளங்குபவரே. நீலனுக்கும், நீலருத்ரனுக்கும், எப்போதும் விழிப்புடன் அனைத்தையும் அறியும் பிரசேதஸ்-ருத்ரனுக்கும் நமஸ்காரம்.

Verse 26

मीढुष्टमाय देवाय शिपिविष्टाय ते नमः । महीयसे नमस्तुभ्यं हंत्रे देवारिणां सदा

ஹே தேவா! மிகுந்த அருளாளனும் கொடையாளனும், எங்கும் நிறைந்த ‘சிபிவிஷ்ட’னே, உமக்கு நமஸ்காரம். எப்போதும் மகிமைமிக்கவும் வணங்கத்தக்கவும், தேவர்களின் பகைவரை என்றும் அழிப்பவனே, உமக்கு நான் எந்நாளும் வணங்குகிறேன்.

Verse 27

ताराय च सुताराय तरुणाय सुतेजसे । हरिकेशाय देवाय महेशाय नमोनमः

தாரா, சுதாரா; தருணன், சுதேஜஸ்; ஹரிகேசன்; தேவன்; மகேசன்—இத்தகைய மகாதேவனுக்கு மீண்டும் மீண்டும் நமஸ்காரம்.

Verse 28

देवानां शंभवे तुभ्यं विभवे परमात्मने । परमाय नमस्तुभ्यं कालकंठाय ते नमः

தேவர்களின் மங்களகர ஆண்டவனே சம்புவே! அனைத்திலும் பரவி நிற்கும் வைபவமூர்த்தி பரமாத்மனே! உமக்கு நமஸ்காரம். பரமத் தத்துவமே! உமக்கு வணக்கம்; ஹே காலகண்டா! உமக்கு மீண்டும் மீண்டும் நமः.

Verse 29

हिरण्याय परेशाय हिरण्यवपुषे नमः । भीमाय भीमरूपाय भीमकर्मरताय च

பொன்னொளி பொழியும் பரமேஸ்வரனுக்கு நமः; பொன்னென ஒளிரும் திருமேனியுடையவருக்கு நமः. பீமன்—அச்சமூட்டும் ஆண்டவன்—அவரின் பயங்கர ரூபத்துக்கு நமः; மகத்தான செயல்களில் எப்போதும் ஈடுபடுபவருக்கு நமः.

Verse 30

भस्मदिग्धशरीराय रुद्राक्षाभरणाय च । नमो ह्रस्वाय दीर्घाय वामनाय नमोस्तु ते

திருநீறு பூசப்பட்ட திருமேனியுடையவருக்கும், ருத்ராட்ச மாலைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டவருக்கும் நமः. ஹே பிரபுவே! சிறியவரும் பேர்விரிந்தவரும், வாமன ரூபமும் அனைத்தையும் விரிக்கும் பரவலுமாக இருப்பவனே—உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 31

दूरेवधाय ते देवा ग्रेवधाय नमोनमः । धन्विने शूलिने तुभ्यं गदिने हलिने नमः

தேவனே! தூரத்திலிருந்து அழிப்பவனே, அருகிலிருந்து அழிப்பவனே—உமக்கு மீண்டும் மீண்டும் நமஸ்காரம். வில்லேந்தியவனே, திரிசூலமேந்தியவனே; கதையேந்தியவனே, கலப்பையேந்தியவனே—உமக்கு நமः.

Verse 32

नानायुधधरायैव दैत्यदानवनाशिने । सद्याय सद्यरूपाय सद्योजाताय वै नमः

பல ஆயுதம் தாங்கி, தைத்ய-தானவர்களை அழிப்பவனாய்; உடனடியான சந்நிதி-சொரூபனான சத்யோஜாதருக்கு வணக்கம்।

Verse 33

वामाय वामरूपाय वामनेत्राय ते नमः । अघोराय परेशाय विकटाय नमोनमः

ஓ வாமா! உன் அருள்மிகு வடிவத்துக்கும் மென்மையான பார்வைக்கும் வணக்கம். ஓ அ஘ோரா, பரேசா, விகடா! உமக்கு மீண்டும் மீண்டும் நமோ நமः।

Verse 34

तत्पुरुषाय नाथाय पुराणपुरुषाय च । पुरुषार्थप्रदानाय व्रतिने परमेष्ठिने

தத்புருஷனாகிய நாதனுக்கும், ஆதிபுருஷனுக்கும் வணக்கம்; புருஷார்த்தங்களை அருள்வோனும் விரதநிஷ்டனும் பரமேஷ்டியும் ஆகிய அவருக்கு நமஸ்காரம்।

Verse 35

ईशानाय नमस्तुभ्यमीश्वराय नमो नमः । ब्रह्मणे ब्रह्मरूपाय नमस्साक्षात्परात्मने

ஓ ஈசானா! உமக்கு வணக்கம்; ஓ ஈஸ்வரா! உமக்கு மீண்டும் மீண்டும் நமோ நமः. ஓ பிரம்மம், பிரம்மசொரூபனே! சாக்ஷாத் பரமாத்மாவுக்கு வணக்கம்।

Verse 36

उग्रोसि सर्वदुष्टानां नियंतासि शिवोसि नः । कालकूटाशिने तुभ्यं देवाद्यवन कारिणे

பிரபுவே! நீ எல்லா தீயோரிடமும் உக்கிரமானவன்; அநீதியை அடக்கும் பரம நியந்தா; நீயே எங்கள் மங்களகரமான சிவன். காலகூட விஷத்தை அருந்தியவனே, தேவர்கள் மற்றும் எல்லா உயிர்களையும் காக்கும் உனக்கு வணக்கம்।

Verse 37

वीराय वीरभद्राय रक्षद्वीराय शूलिने । महादेवाय महते पशूनां पतये नमः

வீரப் பெருமானே, வீரபத்ரனே, காக்கும் வீரனே, சூலதாரியே; மகத்தான மகாதேவனே, பரம மகிமையுடையவனே, எல்லாப் பசுக்கள் (பந்தப்பட்ட ஜீவர்கள்) ஆகியோரின் பதியே—உனக்கு வணக்கம்।

Verse 38

वीरात्मने सुविद्याय श्रीकंठाय पिनाकिने । नमोनंताय सूक्ष्माय नमस्ते मृत्युमन्यवे

வீராத்மனே, சுவித்யை-சொரூபனே, ஸ்ரீகண்டனே, பினாகதாரியே—உனக்கு வணக்கம். அனந்தனே, சூட்சுமனே—வணக்கம்; மரணத்தின் கோபத்தை வென்றவனே—உனக்கு வணக்கம்।

Verse 39

पराय परमेशाय परात्परतराय ते । परात्पराय विभवे नमस्ते विश्वमूर्तये

பரம பரனே, பரமேஸ்வரனே! பராத்பரத்திற்கும் அப்பாற்பட்டவனே, உச்சமான பராத்பரனே—மகிமைச் சொரூபனே! விஸ்வமூர்த்தியே, உனக்கு வணக்கம்।

Verse 40

नमो विष्णुकलत्राय विष्णुक्षेत्राय भानवे । भैरवाय शरण्याय त्र्यंबकाय विहारिणे

விஷ்ணு-சக்தியின் கணவனே, விஷ்ணுவின் க்ஷேத்ரம் (திருத்தலம்) ஆனவனே, பானு-சொரூபனே—உனக்கு வணக்கம். பைரவனே, சரணளிப்பவனே, த்ரியம்பகனே, விஹாரி (சுதந்திரமாகச் சுற்றுபவனே)—உனக்கு வணக்கம்।

Verse 41

इति श्रीशिव महापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां द्वितीये सतीखंडे देवस्तुतिवर्णनं नामैकचत्वारिंशोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீசிவ மகாபுராணத்தின் இரண்டாம் பகுதியான ருத்ரஸம்ஹிதையின் இரண்டாம் பிரிவான சதீகண்டத்தில் ‘தேவஸ்துதிவர்ணனம்’ எனும் நாற்பத்தொன்றாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।

Verse 42

भवता हि जगत्सर्वं व्याप्तं स्वेनैव तेजसा । परब्रह्म निर्विकारी चिदानंदःप्रकाशवान्

எம்பெருமானே, உமது சொந்த தேஜஸால் இவ்வுலகம் முழுதும் பரவி நிற்கிறது. நீர் பரப்ரஹ்மம்—மாறாதவன்—சித்-ஆனந்தத்தின் சுயஒளி வடிவம்।

Verse 43

ब्रह्मविष्ण्विंद्रचन्द्रादिप्रमुखास्सकलास्सुराः । मुनयश्चापरे त्वत्तस्संप्रसूता महेश्वर

மகேஸ்வரனே, பிரம்மா, விஷ்ணு, இந்திரன், சந்திரன் முதலிய தலைமைத் தேவர்கள் அனைவரும் உம்மிடமிருந்தே தோன்றினர்; மற்ற முனிவர்களும் நிச்சயமாக உம்மிடமிருந்தே பிறந்தனர்।

Verse 44

यतो बिभर्षि सकलं विभज्य तनुमष्टधा । अष्टमूर्तिरितीशश्च त्वमाद्यः करुणामयः

நீ உன் தன்மையை எட்டுருவாகப் பிரித்து அனைத்துலகையும் தாங்குவதால் ‘அஷ்டமூர்த்தி’ என அழைக்கப்படுகிறாய். ஓ ஈசா, நீ ஆதியாய், கருணை நிறைந்தவன்.

Verse 45

त्वद्भयाद्वाति वातोयं दहत्यग्निर्भयात्तव । सूर्यस्तपति ते भीत्या मृत्युर्धावति सर्वतः

உம்முடைய பயத்தால் இந்தக் காற்று வீசுகிறது; உம்முடைய பயத்தால் அக்கினி எரிகிறது. உம்முடைய அச்சத்தால் சூரியன் வெப்பம் தருகிறது; மரணமும் உம்முடைய பயத்தால் எங்கும் ஓடுகிறது.

Verse 46

दयासिन्धो महेशान प्रसीद परमेश्वर । रक्ष रक्ष सदैवास्मान् यस्मान्नष्टान् विचेतसः

கருணைக் கடலே மகேசானனே, பரமேஸ்வரனே! அருள்புரிவாயாக. எங்களை காக்கும்—எப்போதும் காக்கும்; ஏனெனில் நாங்கள் அறிவுத் தெளிவு கெட்டு மயங்கி வழிதவறி நாசமடைந்தவர்களாய் உள்ளோம்.

Verse 47

रक्षिताः सततं नाथ त्वयैव करुणानिधे । नानापद्भ्यो वयं शंभो तथैवाद्य प्रपाहि नः

ஓ நாதா, கருணைநிதியே! எந்நாளும் நீயே எங்களைப் பாதுகாத்தாய். ஓ ஶம்போ, முன்புபோல இன்றும் பலவித ஆபத்துகளிலிருந்து எங்களை அருளால் காத்தருள்வாயாக.

Verse 48

यज्ञस्योद्धरणं नाथ कुरु शीघ्रं प्रसादकृत् । असमाप्तस्य दुर्गेश दक्षस्य च प्रजापतेः

ஓ நாதா, ஓ துர்கேஶா! விரைவில் அருள் புரிந்து இந்த யாகத்தை மீட்டருள்வாயாக; பிரஜாபதி தக்ஷனுடைய நிறைவடையாத இந்த யாகத்தை காத்து நிறைவேற்றுவாயாக.

Verse 49

भगोक्षिणी प्रपद्येत यजमानश्च जीवतु । पूष्णो दंताश्च रोहंतु भृगोः श्मश्रूणि पूर्ववत्

பகனின் குருடான கண் மீண்டும் நலம்பெறுக; யஜமானன் உயிர்வாழ்க. பூஷனின் பற்கள் மீண்டும் முளைக்க, ப்ருகுவின் மீசை முன்புபோல் திரும்ப வருக.

Verse 50

भवतानुग्रहीतानां देवादीनांश्च सर्वशः । आरोग्यं भग्नगात्राणां शंकर त्वायुधाश्मभिः

ஓ சங்கரா, உமது அருளால் அருள்பெற்ற தேவர்கள் முதலிய அனைவருக்கும் முழு ஆரோக்கியம் அருள்வாயாக; உடைந்த அங்கங்களுடையவர்களையும் உமது ஆயுதங்களின் கல்லெனத் திடமான வலிமையால் நலமடையச் செய்வாயாக।

Verse 51

पूर्णभागोस्तु ते नाथावशिष्टेऽध्वरकर्मणि । रुद्रभागेन यज्ञस्ते कल्पितो नान्यथा क्वचित्

ஓ நாதா, இவ்வியாகத்தின் மீதமுள்ள அத்வரச் சடங்குகளில் உமக்கு முழுப் பங்கு உரியவாறு நிர்ணயிக்கப்படுக. ஏனெனில் ருத்ரபாகத்தினாலேயே உமது யாகம் நிறைவேறும்; வேறு விதமாக எக்காலத்தும் அல்ல।

Verse 52

इत्युक्त्वा सप्रजेशश्च रमेशश्च कृतांजलिः । दंडवत्पतितो भूमौ क्षमापयितुमुद्यतः

இவ்வாறு கூறி, பிரஜாபதி (தக்ஷன்) மற்றும் ரமேசன் கைகூப்பி, தண்டவத் நமஸ்காரமாக நிலத்தில் விழுந்து, மன்னிப்பை வேண்டத் தயாரானார்கள்.