दधीचाश्रमगमनम् — Viṣṇu’s Disguise and Dadhīca’s Fearlessness (Kṣu’s Request)

Verse 1

ब्रह्मोवाच । क्षुवस्य हितकृत्येन दधीचस्याश्रमं ययौ । विप्ररूपमथास्थाय भगवान् भक्तवत्सलः

பிரம்மா கூறினார்—க்ஷுவனின் நலனுக்காக, பக்தவத்ஸலனான பகவான் ததீசியின் ஆசிரமத்திற்குச் சென்று, பிராமண வடிவம் தாங்கினார்.

Verse 2

दधीचं प्राह विप्रर्षिमभिवंद्य जगद्गुरुः । क्षुवकार्य्यार्थमुद्युक्तश्शैवेन्द्रं छलमाश्रितः

ஜகத்குரு, பிராமண-ரிஷி ததீசியை வணங்கி அவரிடம் கூறினார். க்ஷுவனின் காரியத்தை நிறைவேற்ற விரும்பி, ஷைவேந்திரன் ஒரு சூழ்ச்சியை நாடினான்.

Verse 3

विष्णुरुवाच । भो भो दधीच विप्रर्षे भवार्चनरताव्यय । वरमेकं वृणे त्वत्तस्तद्भवान् दातुमर्हति

விஷ்ணு கூறினார்—ஓ ததீசி, ஓ பிராமண-ரிஷியே! பவனாகிய சிவனை வழிபடுவதில் அசையாது நிலைத்திருப்பவனே; உன்னிடமிருந்து நான் ஒரு வரம் வேண்டுகிறேன், அதை அருள்வாயாக.

Verse 4

ब्रह्मोवाच । याचितो देवदेवेन दधीचश्शैवसत्तमः । क्षुवकार्यार्थिना शीघ्रं जगाद वचनं हरिम्

பிரம்மா கூறினார்—தேவர்களின் தேவனால் வேண்டப்பட்டபோது, ஷைவரில் சிறந்த ததீசி, க்ஷுவனின் காரியத்திற்காக வந்த ஹரியிடம் விரைவாக உரைத்தார்.

Verse 5

दधीच उवाच । ज्ञातं तवेप्सितं विप्र क्षुवकार्यार्थमागतः । भगवान् विप्ररूपेण मायी त्वमसि वै हरिः

ததீசர் கூறினார்—ஓ விப்ரரே, உன் விருப்பத்தை நான் அறிந்தேன்; நீ நாவிதன் செய்யும் பணிக்காக இங்கு வந்துள்ளாய். மாயையை ஆளும் நீயே பகவான் ஹரி; பிராமண வடிவில் வெளிப்பட்டுள்ளாய்.

Verse 6

भूतं भविष्यं देवेश वर्तमानं जनार्दन । ज्ञानं प्रसादाद्रुद्रस्य सदा त्रैकालिकं मम

தேவேசனே, ஜனார்தனனே! ருத்ரனின் அருளால் என் ஞானம் எப்போதும் திரிகாலஞானம்; கடந்தது, வருவது, நிகழ்வது அனைத்தையும் அறியும்.

Verse 7

त्वां जानेहं हरिं विष्णुं द्विजत्वं त्यज सुव्रत । आराधितोऽसि भूपेन क्षुवेण खलबुद्धिना

நான் உம்மை ஹரி—விஷ்ணு என அறிகிறேன். நல்விரதனே, இந்தப் பிராமண வேடத்தை விட்டு விடு. தீய மனத்தையுடைய அரசன் க்ஷுவன் உம்மை ஆராதித்து அழைத்தான்.

Verse 8

जाने तवैव भगवन् भक्तवत्सलतां हरे । छलं त्यज स्वरूपं हि स्वीकुरु स्मर शंकरम्

பகவான் ஹரியே! உமது பக்தவத்சலத்தை நான் நன்கு அறிவேன். ஆகவே இந்த வேடத்தை விட்டு, உமது சொந்த ஸ்வரூபத்தை ஏற்று, சங்கரனை நினைவு கூர்.

Verse 9

अस्ति चेत्कस्यचिद्भीतिर्भवार्चनरतस्य मे । वक्तुमर्हसि यत्नेन सत्यधारणपूर्वकम्

பவனை (சிவனை) ஆராதனையில் ஈடுபட்ட எனக்கு ஏதேனும் அச்சம் இருந்தால், உண்மை மற்றும் நிலைத்தன்மையை அடிப்படையாகக் கொண்டு கவனமாக அதை எனக்குச் சொல்ல வேண்டும்.

Verse 10

वदामि न मृषा क्वापि शिवस्मरणसक्तधीः । न बिभेमि जगत्यस्मिन्देवदैत्यादिकादपि

நான் எப்போதும் பொய் பேசுவதில்லை. என் மனம் சிவஸ்மரணத்தில் ஒன்றியதால், இந்த உலகில் தேவர்கள், அசுரர்கள் முதலியவர்களையும் நான் அஞ்சேன்।

Verse 11

विष्णुरुवाच । भयं दधीच सर्वत्र नष्टं च तव सुव्रत । भवार्चनरतो यस्माद्भवान्सर्वज्ञ एव च

விஷ்ணு கூறினார்—ஓ ததீசா, ஓ நற்கடமையுடையவனே! உன் பயம் எங்கும் நீங்கிவிட்டது. நீ பவனாகிய (சிவனாகிய) இறைவனை வழிபடுவதில் ஈடுபட்டதால், நீ நிச்சயமாக அனைத்தையும் அறிந்தவன்.

Verse 12

बिभेमीति सकृद्वक्तुमर्हसि त्वं नमस्तव । नियोगान्मम राजेन्द्र क्षुवात् प्रतिसहस्य च

நீ ஒருமுறை மட்டும் ‘நான் அஞ்சுகிறேன்’ என்று சொல்லத் தகுதியுடையவன்—உனக்கு வணக்கம். ஓ அரசர்களின் தலைவனே! இது என் நியோகத்தால் (நியமிக்கப்பட்ட கடமையால்), மேலும் தும்மலும் எழுந்த சிரிப்பும் காரணமாகவும் ஏற்பட்டது.

Verse 13

ब्रह्मोवाच । एवं श्रुत्वापि तद्वाक्यं विष्णोस्स तु महामुनिः । विहस्य निर्भयः प्राह दधीचश्शैवसत्तमः

பிரம்மா கூறினார்—விஷ்ணுவின் அந்த வார்த்தைகளை கேட்டபின்பும், சிவபக்தர்களில் சிறந்த மகாமுனி ததீசன் சிரித்து, அஞ்சாமல் பேசினான்.

Verse 14

दधीच उवाच । न बिभेमि सदा क्वापि कुतश्चिदपि किंचन । प्रभावाद्देवदेवस्य शंभोस्साक्षात्पिनाकिनः

ததீசன் கூறினான்—நான் எப்போதும் எங்கும், எவரிடமிருந்தும், எதற்கும் அஞ்சுவதில்லை; தேவர்களின் தேவனும், நேரே பினாகம் தாங்கியவனுமான சம்புவின் பேராற்றலால் நான் அஞ்சாதவன்.

Verse 15

ब्रह्मोवाच । ततस्तस्य मुनेः श्रुत्वा वचनं कुपितो हरिः । चक्रमुद्यम्य संतस्थौ दिधक्षुमुनिसत्तमम्

பிரம்மா கூறினார்—அந்த முனிவனின் வார்த்தைகளை கேட்டதும் ஹரி (விஷ்ணு) கோபமுற்றார். சக்கரத்தை உயர்த்தி, சிறந்த முனிவனை எரிக்க எண்ணி நின்றார்.

Verse 16

अभवत्कुंठितं तत्र विप्रे चक्रं सुदारुणम् । प्रभावाच्च तदीशस्य नृपतेस्संनिधावपि

ஓ விப்ரரே! அங்கே அந்த மிகக் கொடிய சக்கரமும் மந்தமடைந்தது; அந்த ஈசனின் பேராற்றலால்—அரசன் முன்னிலையிலேயும்.

Verse 17

दृष्ट्वा तं कुंठितास्यं तच्चक्रं विष्णुं जगाद ह । दधीचस्सस्मितं साक्षात्सदसद्व्यक्ति कारणम्

மந்தமான சக்கரத்துடன், மனமுடைந்த முகத்தோடு இருந்த விஷ்ணுவைக் கண்டு, ததீசி முனிவர் புன்னகையுடன் அவரை உரைத்தார்; பரம காரணம் காண்பதும் காணாததும்—சத், அசத்—என வெளிப்படுத்தும் வெளிப்படை கருவி அவர் தான்.

Verse 18

दधीच उवाच । भगवन् भवता लब्धं पुरातीव सुदारुणम् । सुदर्शनमिति ख्यातं चक्रं विष्णोः प्रयत्नतः । भवस्य तच्छुभं चक्रं न जिघांसति मामिह

ததீசி கூறினார்—ஓ பகவானே! பழங்காலத்தில் நீர் பெரும் முயற்சியால் விஷ்ணுவின் ‘சுதர்சனம்’ எனப் புகழ்பெற்ற மிகக் கொடிய சக்கரத்தைப் பெற்றீர்; ஆனால் பவனாகிய (சிவனுடைய) அந்த மங்களச் சக்கரம் இங்கே என்னை அழிக்காது.

Verse 19

भगवानथ क्रुद्धोऽस्मै सर्वास्त्राणि क्रमाद्धरिः । ब्रह्मास्त्राद्यैः शरैश्चास्त्रैः प्रयत्नं कर्तुमर्हसि

அப்போது பகவான் ஹரி கோபமுற்று, பிரம்மாஸ்திரம் முதலான எல்லா தெய்வ அஸ்திரங்களையும் வரிசையாக அவன்மேல் செலுத்தினார்; அஸ்திரமெனும் அம்புகளுடனும் முழு முயற்சியுடன் போராடினார்.

Verse 20

ब्रह्मोवाच । स तस्य वचनं श्रुत्वा दृष्ट्वा नि्र्वीर्य्यमानुषम् । ससर्जाथ क्रुधा तस्मै सर्वास्त्राणि क्रमाद्धरिः

பிரம்மா கூறினார்—அவன் சொற்களைச் செவிமடுத்து, அந்த மனிதன் வலியிழந்ததைப் பார்த்த ஹரி (விஷ்ணு) கோபத்துடன் அவன்மேல் ஒன்றன்பின் ஒன்றாகத் தமது எல்லா தெய்வ ஆயுதங்களையும் ஏவினார்.

Verse 21

चक्रुर्देवास्ततस्तस्य विष्णोस्साहाय्यमादरात् । द्विजेनैकेन संयोद्धुं प्रसृतस्य विबुद्धयः

அப்போது தேவர்கள், அந்த ஞானமிகுோர், போருக்கு முன்னேறிய அந்தப் பிராமணனை எதிர்த்து சமரிடுவதற்காக மரியாதையுடன் விஷ்ணுவின் உதவியை நாடினர்।

Verse 22

चिक्षिपुः स्वानि स्वान्याशु शस्त्राण्यस्त्राणि सर्वतः । दधीचोपरि वेगेन शक्राद्या हरिपाक्षिकाः

அப்போது ஹரியின் பக்கத்திலிருந்த சக்ரன் (இந்திரன்) முதலிய தேவர்கள் எல்லாத் திசைகளிலிருந்தும் தத்தம் ஆயுதங்களையும் அஸ்திரங்களையும் ததீசியின் மீது வேகமாக எறிந்தனர்।

Verse 23

कुशमुष्टिमथादाय दधीचस्संस्मरन् शिवम् । ससर्ज सर्वदेवेभ्यो वज्रास्थि सर्वतो वशी

அப்போது ததீசி குசா புல்லின் ஒரு கைப்பிடியை எடுத்துக் கொண்டு சிவனை நினைத்து, அனைத்தையும் அடக்கவல்ல அந்த முனிவர் தேவர்களுக்கெல்லாம் வஜ்ரமாகும் தன் எலும்புகளை அளித்தார்।

Verse 24

शंकरस्य प्रभावात्तु कुशमुष्टिर्मुनेर्हि सा । दिव्यं त्रिशूलमभवत् कालाग्निसदृशं मुने

ஆனால் சங்கரனின் பேராற்றலால், ஓ முனிவரே, அந்த முனிவரின் குசா-கைப்பிடி தெய்வீக திரிசூலமாக மாறி, காலாக்னியைப் போல எரிந்தது।

Verse 25

दग्धुं देवान् मतिं चक्रे सायुधं सशिखं च तत् । प्रज्वलत्सर्वतश्शैवं युगांताग्र्यधिकप्रभम्

அவன் தேவர்களை எரித்தழிக்கத் தீர்மானித்தான். அப்போது அந்த ஷைவத் தேஜஸ் ஆயுதமுடையதாய், தீச்சிகையுடையதாய், எல்லாத் திசைகளிலும் பிரகாசித்து எரிந்தது—யுகாந்தத்தின் முதன்மைத் தீயைவிடவும் மேலான ஒளியுடன்.

Verse 26

नारायणेन्दुमुख्यैस्तु देवैः क्षिप्तानि यानि च । आयुधानि समस्तानि प्रणेमुस्त्रिशिखं च तत्

நாராயணன், இந்து (சந்திரன்) முதலிய தேவர்கள் எறிந்த எல்லா ஆயுதங்களும் பக்தியுடன் வணங்கி நமஸ்கரித்தன; அந்தத் திரிசிகைச் சின்னமும் பணிந்தது।

Verse 27

देवाश्च दुद्रुवुस्सर्वे ध्वस्तवीर्या दिवौकसः । तस्थौ तत्र हरिर्भीतः केवलं मायिनां वरः

வீரியம் சிதைந்ததால் விண்ணுலகத் தேவர்கள் அனைவரும் ஓடினர். அங்கே மட்டும் ஹரி (விஷ்ணு) அச்சத்துடன் நின்றார்; மாயை வல்லவர்களில் முதன்மை எனப் புகழப்பட்டவராயினும்.

Verse 28

ससर्ज भगवान् विष्णुः स्वदेहात्पुरुषोत्तमः । आत्मनस्सदृशान् दिव्यान् लक्षलक्षायुतान् गणान्

அப்போது புருஷோத்தமனான பகவான் விஷ்ணு, தன் உடலிலிருந்தே தன்னைப் போன்ற ரூப-ஒளியுடைய தெய்வீக கணங்களை இலட்சம் இலட்சமாக, அயுதம் அயுதமாக (எண்ணிலடங்கா) வெளிப்படுத்தினார்।

Verse 29

ते चापि युयुधुस्तत्र वीरा विष्णुगणास्ततः । मुनिनैकेन देवर्षे दधीचेन शिवात्मना

அங்கே விஷ்ணுவின் வீர கணங்களும் போரிட்டன; ஆனால் அவர்களுக்கு எதிராக சிவத்தில் நிலைபெற்ற ஆத்மாவுடைய ஒரே தேவर्षி முனி ததீசி நின்றார்।

Verse 30

ततो विष्णुगणान् तान्वै नियुध्य बहुशो रणे । ददाह सहसा सर्वान् दधी चश्शैव सत्तमः

பின்னர் விஷ்ணுவின் அந்த கணங்களுடன் போரில் பலமுறை மோதிய பின், சைவர்களில் தலைசிறந்தவன் திடீரென அனைவரையும் எரித்து சாம்பலாக்கினான்.

Verse 31

ततस्तद्विस्मयाथाय दधीचेस्य मुनेर्हरिः । विश्वमूर्तिरभूच्छीघ्रं महामायाविशारदः

அப்போது ததீசி முனிவருக்கு வியப்பை எழுப்புவதற்காக, மகாமாயையில் தேர்ந்த ஹரி விரைவில் விசுவரூபத்தை ஏற்றார்।

Verse 32

तस्य देहे हरेः साक्षादपश्यद्द्विजसत्तमः । दधीचो देवतादीनां जीवानां च सहस्रकम्

ஹரியின் அந்த உடலிலேயே, பிராமணர்களில் சிறந்த ததீசி, நேரடியாக ஹரியையும், தேவர்கள் முதலிய ஆயிரம் உயிர்களையும் கண்டார்।

Verse 33

भूतानां कोटयश्चैव गणानां कोटयस्तथा । अंडानां कोटयश्चैव विश्वमूतस्तनौ तदा

அந்நேரம் அவருடைய உடலினுள் கோடிக்கோடி பூதங்களும், கோடிக்கோடி சிவகணங்களும், கோடிக்கோடி அண்டங்களும் இருந்தன; முழு உலகமும் அவருள் அடங்கியது।

Verse 34

दृष्ट्वैतदखिलं तत्र च्यावनिस्सततं तदा । विष्णुमाह जगन्नाथं जगत्स्तु वमजं विभुम्

இதையெல்லாம் கண்ட ச்யாவன முனிவர் அப்போது இடையறாது விஷ்ணுவை நோக்கி—‘ஜகந்நாதா! உலகின் ஆதாரமே! பிறவியற்றவனே! எங்கும் நிறைந்த பெருமானே!’ என்று உரைத்தார்।

Verse 35

दधीच उवाच । मायां त्यज महाबाहो प्रतिभासो विचारतः । विज्ञातानि सहस्राणि दुर्विज्ञेयानि माधव

ததீசி கூறினார்—ஓ மகாபாஹோ, மாயையை விட்டு விடு; ஆராய்ந்தால் இவ்வுலகம் வெறும் தோற்றமே. ஓ மாதவா, ஆயிரம் விஷயங்கள் ‘அறிந்ததாக’ இருந்தாலும், நுண்ணிய உண்மை அறிதற்கு அரிது.

Verse 36

मयि पश्य जगत्सर्वं त्वया युक्तमतंद्रितः । ब्रह्माणं च तथा रुद्रं दिव्यां दृष्टिं ददामि ते

என்னுடன் ஒன்றுபட்டு, அலட்சியம் இன்றிப், என்னுள் முழு உலகையும் காண். பிரம்மாவையும் ருத்ரனையும் காணும்படி உனக்கு நான் திவ்யத் தரிசனத்தை அருள்கிறேன்.

Verse 37

ब्रह्मोवाच । इत्युक्त्वा दर्शयामास स्वतनौ निखिलं मुनिः । ब्रह्मांडं च्यावनिश्शंभुतेजसा पूर्णदेहकः

பிரம்மா கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி அந்த முனிவர் தம் உடலுக்குள்ளேயே முழு பிரபஞ்சத்தையும் வெளிப்படுத்தினார். சம்புவின் தேஜஸால் நிறைந்த உடலுடன் அவர் பிரம்மாண்டத்தையும் அசையச் செய்தார்.

Verse 38

ददाह विष्णुं देवेशं दधीचश्शैवसत्तमः । संस्मरञ् शंकरं चित्ते विहसन् विभयस्सुधीः

சைவர்களில் சிறந்த ததீசி முனிவர், உள்ளத்தில் சங்கரனை நினைத்து, அச்சமின்றி சிரித்தபடியே தேவேசனான விஷ்ணுவையும் எரித்தார்.

Verse 39

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां द्वितीये सतीखण्डे विष्णुदधीचयुद्धवर्णनो नाम नवत्रिंशोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீசிவமகாபுராணத்தின் இரண்டாம் ருத்ரஸம்ஹிதையின் இரண்டாம் சதீகண்டத்தில் “விஷ்ணு–ததீசி யுத்த வர்ணனை” எனப்படும் முப்பத்தொன்பதாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।

Verse 40

ब्रह्मोवाच । एतच्छुत्वा मुनेस्तस्य वचनं निर्भयस्तदा । शंभुतेजोमयं विष्णुश्चुकोपातीव तं मुनिम्

பிரம்மா கூறினார்—அந்த முனிவரின் சொற்களை கேட்டவுடன், அச்சமற்றவனாய் ஷம்புவின் தீவிரத் தேஜஸால் நிறைந்த விஷ்ணு அந்த முனிவர்மேல் மிகுந்த கோபம் கொண்டான்।

Verse 41

देवाश्च दुद्रुवुर्भूयो देवं नारायणं च तम् । योद्धुकामाश्च मुनिना दधीचेन प्रतापिना

அப்போது தேவர்கள் மீண்டும் அந்த தேவன் நாராயணனிடம் விரைந்தனர்; ஏனெனில் அவர்கள் ஆன்மீகத் தேஜஸால் ஜ்வலிக்கும் வல்லமைமிக்க ததீசி முனிவருடன் போர் செய்ய விரும்பினர்।

Verse 42

एतस्मिन्नंतरे तत्रागमन्मत्संगतः क्षुवः । अवारयंतं निश्चेष्टं पद्मयोनिं हरिं सुरान्

அந்த இடைவெளியில், என் உடனிருந்த க்ஷுவ அங்கே வந்தடைந்தான்; அசைவற்றும் வலியற்றும் ஆன பத்மயோனி பிரம்மா, ஹரி (விஷ்ணு) மற்றும் தேவர்களை அவன் தடுத்து நிறுத்தினான்।

Verse 43

निशम्य वचनं मे हि ब्राह्मणो न विनिर्जितः । जगाम निकटं तस्य प्रणनाम मुनिं हरिः

என் சொற்களை கேட்டபோதும் அந்த பிராமண முனிவர் அகந்தையாலும் கலக்கத்தாலும் ஆட்கொள்ளப்படவில்லை. பின்னர் ஹரி அவனருகே சென்று அந்த முனிவருக்கு வணங்கினார்।

Verse 44

क्षुवो दीनतरो भूत्वा गत्वा तत्र मुनीश्वरम् । दधीचमभिवाद्यैव प्रार्थयामास विक्लवः

க்ஷுவன் மேலும் துயருற்றவனாய் அங்கு முனீஸ்வரரிடம் சென்றான். ததீசியை உடனே வணங்கி, கலங்கிய மனத்துடன் வேண்டத் தொடங்கினான்.

Verse 45

क्षुव उवाच । प्रसीद मुनिशार्दूल शिवभक्तशिरोमणे । प्रसीद परमेशान दुर्लक्ष्ये दुर्जनैस्सह

க்ஷுவன் கூறினான்—முனிகளில் புலியே, சிவபக்தர்களின் சிரோமணியே, அருள்புரிவாயாக. பரமேசனே, அருள்புரிவாயாக; துர்ஜனர்களிடையிலும் நீ அறிதற்கரியவன்.

Verse 46

ब्रह्मोवाच । इत्याकर्ण्य वचस्तस्य राज्ञस्सुरगणस्य हि । अनुजग्राह तं विप्रो दधीचस्तपसां निधिः

பிரம்மா கூறினார்—தேவர்கணங்களின் அரசனான அவன் சொற்களை கேட்டுத் தவநிதியான பிராமண முனி ததீசி அவனுக்கு அருள் செய்து மனமுவந்து ஒப்புதல் அளித்தார்।

Verse 47

अथ दृष्ट्वा रमेशादीन् क्रोधविह्वलितो मुनिः । हृदि स्मृत्वा शिवं विष्णुं शशाप च सुरानपि

பின்னர் ரமேசன் முதலியவர்களைப் பார்த்த முனி கோபத்தால் கலங்கினார்; உள்ளத்தில் சிவனையும் விஷ்ணுவையும் நினைத்து தேவர்களையும் சபித்தார்।

Verse 48

दधीच उवाच । रुद्रकोपाग्निना देवास्सदेवेंद्रा मुनीश्वराः । ध्वस्ता भवंतु देवेन विष्णुना च समं गणैः

ததீசி கூறினார்—ருத்ரனின் கோபத்தால் எழும் அக்னியால் இந்திரன் உட்பட தேவர்களும் மகரிஷிகளும் அழியட்டும்; விஷ்ணுவும் தம் கணங்களுடன் சேர்ந்து முற்றிலும் நாசமடையட்டும்।

Verse 49

ब्रह्मोवाच । एवं शप्त्वा सुरान् प्रेक्ष्य क्षुवमाह ततो मुनिः । देवैश्च पूज्यो राजेन्द्र नृपैश्चैव द्विजोत्तमः

பிரம்மா கூறினார்—இவ்வாறு தேவர்களைச் சபித்து அவர்களை நோக்கி முனிவர் பின்னர் க்ஷுவனிடம் சொன்னார்: அரசேந்திரா, இந்த உயர்ந்த பிராமணன் தேவராலும் அரசர்களாலும் வணங்கத் தகுதியானவன்.

Verse 50

ब्राह्मणा एव राजेन्द्र बलिनः प्रभविष्णवः । इत्युक्त्वा स स्फुट विप्रः प्रविवेश निजाश्रमम्

அரசேந்திரா, உண்மையில் பிராமணர்களே வலிமையுடையவர்கள்; பெரிய காரியங்களை நிறைவேற்ற வல்லவர்கள். இவ்வாறு தெளிவாகச் சொல்லி அந்த விப்ரர் தம் ஆசிரமத்திற்குள் நுழைந்தார்.

Verse 51

दधीचमभिवंद्यैव क्षुवो निजगृहं गतः । विष्णुर्जगाम स्वं लोकं सुरैस्सह यथागतम्

ததீசியை முறையாக வணங்கி க்ஷுவன் தன் இல்லத்திற்குத் திரும்பினான். விஷ்ணுவும் தேவர்களுடன், வந்தபடியே, தம் உலகத்திற்குப் புறப்பட்டார்.

Verse 52

तदेवं तीर्थमभवत् स्थानेश्वर इति स्मृतम् । स्थानेश्वरमनुप्राप्य शिवसायुज्यमाप्नुयात्

இவ்வாறு அந்தத் தீர்த்தம் ‘ஸ்தானேஸ்வர’ எனப் புகழ்பெற்றது. ஸ்தானேஸ்வரத்தை அடைந்த பக்தன் சிவசாயுஜ்யம்—சிவனுடன் ஒன்றுபடுதல்—பெறுவான்.

Verse 53

कथितस्तव संक्षेपाद्वादः क्षुवदधीचयोः । नृपाप्तशापयोस्तात ब्रह्मविष्ण्वोः शिवं विना

அன்பனே, க்ஷுவ–ததீசி ஆகியோரின் வாதத்தையும், அந்த அரசனால் பிரம்மா–விஷ்ணுவுக்கு ஏற்பட்ட சாபத்தையும் நான் சுருக்கமாகக் கூறினேன்—சிவனைத் தவிர இறுதி அடைக்கலம், இறுதி தீர்வு எதுவும் இல்லை என்பதை உணர்த்தவே.

Verse 54

य इदं कीत्तयेन्नित्यं वादं क्षुवदधीचयोः । जित्वापमृत्युं देहान्ते ब्रह्मलोकं प्रयाति सः

க்ஷுவ–ததீசி ஆகியோரின் வாத நிகழ்வை யார் தினமும் பக்தியுடன் கீர்த்தனம் செய்கிறாரோ, அவர் அகாலமரணத்தை வென்று உடல் முடிவில் பிரம்மலோகத்தை அடைவார்.

Verse 55

रणे यः कीर्तयित्वेदं प्रविशेत्तस्य सर्वदा । मृत्युभीतिभवेन्नैव विजयी च भविष्यति

இதை கீர்த்தனம் செய்து போர்க்களத்தில் நுழைவோர் எந்நேரமும் மரணபயம் அடையார்; அவர் வெற்றியாளராக இருப்பார்.