दधीच-शाप-हेतु-वर्णनम् / The Cause of Dadhīca’s Curse (Explaining Viṣṇu’s Role at Dakṣa’s Sacrifice)

Verse 1

सूत उवाच । इत्याकर्ण्य वचस्तस्य विधेरमितधीमतः । पप्रच्छ नारदः प्रीत्या विस्मितस्तं द्विजोत्तमः

சூதர் கூறினார்—அளவற்ற ஞானமுடைய விதாதா பிரம்மாவின் அந்த வார்த்தைகளை இவ்வாறு கேட்டுத் திகைப்பும் மகிழ்ச்சியும் கொண்ட சிறந்த முனிவர் நாரதர், மரியாதையுடன் அவரை வினவினார்।

Verse 2

नारद उवाच । शिवं विहाय दक्षस्य सुरैर्यज्ञं हरिर्गतः । हेतुना केन तद् ब्रूहि यत्रावज्ञाऽ भवत्ततः

நாரதர் கூறினார்—சிவனை விட்டு விட்டு, தேவர்களுடன் ஹரி தக்ஷனின் யாகத்திற்குச் சென்றார். சிவனுக்கு அவமதிப்பு ஏற்பட்ட அந்த இடத்திற்குச் சென்ற காரணம் என்ன? எனக்குச் சொல்லுங்கள்।

Verse 3

जानाति किं स शंभुं नो हरिः प्रलयविक्रमम् । रणं कथं च कृतवान् तद्गणैरबुधो यथा

பிரளயத்திற்குச் சமமான வீரத்தையுடைய சம்புவை ஹரி எவ்வாறு அறிய முடியும்? அப்படியிருக்க, சிவகணங்களுடன் அவர் எவ்வாறு போரிட்டார்—அறிவில்லாதவன் போல?

Verse 4

एष मे संशयो भूयांस्तं छिंधि करुणानिधे । चरितं ब्रूहि शंभोस्तु चित्तोत्साहकरं प्रभो

எனக்குள் இந்தப் பெரும் சந்தேகம் எழுந்துள்ளது; கருணாநிதியே, அதை நீக்குங்கள். பிரபுவே, உள்ளத்துக்கு உற்சாகமும் வலிமையும் தரும் சம்புவின் புனிதச் சரிதத்தை அருளிச் சொல்லுங்கள்।

Verse 5

ब्रह्मोवाच । द्विजवर्य शृणु प्रीत्या चरितं शशिमौलिनः । यत्पृच्छते कुर्वतश्च सर्वसंशयहारकम्

பிரம்மா கூறினார்—ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவரே, பக்திப் ப்ரீதியுடன் சந்திரமௌலி பரமேஸ்வரன் சிவனின் புனிதச் சரிதத்தை கேள். நீ கேட்டதிலும் நீ செய்கின்ற செயலிலும் எழும் எல்லாச் சந்தேகங்களையும் இது நீக்கும்.

Verse 6

दधीचस्य मुनेः शापाद्भ्रष्टज्ञानो हरिः पुरा । सामरो दक्षयज्ञं वै गतः क्षुवसहायकृत्

ததீசி முனிவரின் சாபத்தால் முன்னொரு காலத்தில் ஹரி (விஷ்ணு) சரியான விவேகத்தை இழந்தார். அப்போது அவர் தேவர்களுடன், க்ஷுவனை உதவியாளனாகக் கொண்டு, தக்ஷனின் யாகத்திற்குச் சென்றார்.

Verse 7

नारद उवाच । किमर्थं शप्तवान्विष्णुं दधीचो मुनिसत्तमः । कोपाकारः कृतस्तस्य हरिणा तत्सहायिना

நாரதர் கூறினார்—முனிவர்களில் சிறந்த ததீசி விஷ்ணுவை எந்த காரணத்தால் சபித்தார்? மேலும் ஹரி தன் துணையுடன் அவர்மீது ஏன் கோபநிலையை எடுத்தார்?

Verse 8

ब्रह्मोवाच । समुत्पन्नो महातेजा राजा क्षुव इति स्मृतः । अभून्मित्रं दधीचस्य मुनीन्द्रस्य महाप्रभोः

பிரம்மா கூறினார்—மிகுந்த தேஜஸுடன் ‘க்ஷுவ’ எனப் பெயர்பெற்ற ஒரு அரசன் தோன்றினான். அவன் மகாபிரபு, முனிவர்களில் முதன்மையான ததீசியின் நண்பனானான்.

Verse 9

चिरात्तपःप्रसंगाद्वै वादः क्षुवदधीचयोः । महानर्थकरः ख्यातस्त्रिलोकेष्वभवत्पुरा

நெடுங்காலத்திற்கு முன்பு தவத்தின் நீண்ட பற்றுதலால் க்ஷுவன் மற்றும் முனி ததீசி இடையே வாதம் எழுந்தது. அந்தச் சண்டை பெரும் தீங்கின் காரணமாக மூன்று உலகங்களிலும் புகழ்பெற்றது.

Verse 10

तत्र त्रिवर्णतः श्रेष्ठो विप्र एव न संशयः । इति प्राह दधीचो हि शिवभक्तस्तु वेदवित्

அச்சூழலில் மூன்று வர்ணங்களில் விப்ரன் (பிராமணன்) ஒருவனே சிறந்தவன்—சந்தேகம் இல்லை. இவ்வாறு வேதஞானியும் சிவபக்தனுமான ததீசி முனிவர் கூறினார்.

Verse 11

तच्छ्रुत्वा वचनं तस्य दधीचस्य महामुने । क्षुवः प्राहेति नृपतिः श्रीमदेन विमोहितः

மகாமுனி ததீசியின் சொற்களை கேட்டதும், செல்வச் செருக்கும் அகந்தையும் மயக்கிய க்ஷுவ அரசன் இவ்வாறு கூறினான்.

Verse 12

क्षुव उवाच । अष्टानां लोकपालानां वपुर्धारयते नृपः । तस्मान्नृपो वरिष्ठो हि वर्णाश्रमपतिः प्रभुः

க்ஷுவ கூறினான்—அரசன் எட்டு லோகபாலர்களின் சக்தியைத் தன் உடலில் தாங்குகிறான். ஆகவே அரசனே முதன்மை; வர்ண-ஆச்ரம ஒழுங்கின் அதிபதியும் பிரபுவும் அவனே.

Verse 13

सर्वदेवमयोराजा श्रुति प्राहेति तत्परा । महती देवता या सा सोहमेव ततो मुने

ஸ்ருதி கூறுகிறது—அரசன் எல்லாத் தேவர்களையும் தன்னுள் கொண்டவன்; அந்தப் பரமத் தத்துவத்தில் நிலைத்தவன். மேலும் அந்த மகாதேவதை—யார் எனினும்—அவள்/அவனே ‘ஸோऽஹம்’ (நானே அந்த சிவன்), ஓ முனிவரே.

Verse 14

तस्माद्विप्राद्वरो राजा च्यवनेय विचार्यताम् । नावमंतव्य एवातः पूज्योऽहं सर्वथा त्वया

ஆகையால், ச்யவனரின் மகனே, நன்றாக சிந்தி—அரசனும் பிராமணனைவிடத் தாழ்ந்தவன். எனவே என்னை இகழ வேண்டாம்; எல்லா விதத்திலும் நீ என்னை வணங்கி மதிக்க வேண்டும்.

Verse 15

ब्रह्मोवाच । श्रुत्वा तथा मतं तस्य क्षुवस्य मुनिसत्तमः । श्रुतिस्मृतिविरुद्धं तं चुकोपातीव भार्गवः

பிரம்மா கூறினார்—க்ஷுவனின் அந்தக் கருத்தைக் கேட்ட முநிகளில் சிறந்த பார்கவ முனிவர் மிகுந்த கோபமுற்றார்; அது ஸ்ருதி, ஸ்மிருதி இரண்டிற்கும் விரோதமானது.

Verse 16

अथ क्रुद्धो महातेजा गौरवाच्चात्मनो मुने । अताडयत्क्षुवं मूर्ध्नि दधीचो वाममुष्टितः

அப்போது, ஓ முனிவரே, மஹாதேஜஸ்ஸுடன் ததீசி கோபமுற்றார்; தன் சுயமரியாதையின் பாரத்தால் இடது முஷ்டியால் க்ஷுவனின் தலையில் அடித்தார்.

Verse 17

वज्रेण तं च चिच्छेद दधीचं ताडितः क्षुवः । जगर्जातीव संक्रुद्धो ब्रह्मांडाधिपतिः कुधीः

வஜ்ரத்தால் தாக்கப்பட்ட க்ஷுவன் ததீசியைச் சிதைத்தான். கோபத்தால் அறிவு மங்கிய அந்த பிரபஞ்சாதிபதி உக்கிரமாக கர்ஜித்தான்.

Verse 18

पपात भूमौ निहतो तेन वज्रेण भार्गवः । शुक्रं सस्मार क्षुवकृद्भार्गवस्य कुलंधरः

அந்த வஜ்ரத்தால் வீழ்த்தப்பட்ட பார்கவர் பூமியில் விழுந்தார். அப்போது பார்கவ குலத்திற்கு அழிவை உண்டாக்கிய குலந்தரன்—க்ஷுவக்ருத்—சுக்ரரை நினைத்து (ஆஹ்வானித்து) அழைத்தான்.

Verse 19

शुक्रोथ संधयामास ताडितं च क्षुवेन तु । योगी दधीचस्य तदा देहमागत्य सद्रुतम्

அப்போது சுக்ரர், க்ஷுவுவால் தாக்கப்பட்டதை உடனே இணைத்து சீராக்கினார்; அதே வேளையில் யோகி ததீசி தன் உடலோடு விரைந்து அங்கே வந்தடைந்தார்।

Verse 20

संधाय पूर्ववद्देहं दधीचस्याह भार्गवः । शिवभक्ताग्रणीर्भृत्यं जयविद्याप्रवर्तकः

ததீசியின் உடலை முன்போலச் சேர்த்துப் பார்கவனார் கூறினார்—இவர் சிவபக்தர்களில் முதன்மை, நம்பிக்கையுள்ள பணியாளர், வெற்றிவித்தையைப் பரப்பியவர்।

Verse 21

शुक्र उवाच । दधीच तात संपूज्य शिवं सर्वेश्वरं प्रभुम् । महामृत्युंजयं मंत्रं श्रौतमग्र्यं वदामि ते

சுக்ரர் கூறினார்—தாதா ததீசா! அனைத்திற்கும் ஆண்டவனான பரமபதி சிவனை முறையாகப் பூஜித்த பின், வேதச் (ஶ்ரௌத) மந்திரங்களில் சிறந்த மகாம்ருத்யுஞ்ஜய மந்திரத்தை உனக்குச் சொல்கிறேன்।

Verse 22

त्र्यम्बकं यजामहे त्रैलोक्यं पितरं प्रभुम् । त्रिमंडलस्य पितरं त्रिगुणस्य महेश्वरम्

மூன்று கண்களையுடைய திர்யம்பகனை நாம் யஜிக்கிறோம்—மூன்று உலகங்களின் தந்தையும் ஆண்டவனும்; மூன்று மண்டலங்களின் தந்தை, மூன்று குணங்களின் அதிபதியான மகேஸ்வரன்।

Verse 23

त्रितत्त्वस्य त्रिवह्नेश्च त्रिधाभूतस्य सर्वतः । त्रिदिवस्य त्रिबाहोश्च त्रिधाभूतस्य सर्वतः

அவர் மூன்று தத்துவங்களும் மூன்று அக்னிகளும் ஆனவர்; எங்கும் மூவகையாக வெளிப்படுபவர். அவர் மூன்று விண்ணுலகங்களின் அதிபதி, மூன்று கரங்களையுடையவர்; எங்கும் மூவுருவாய் நிலைத்தவர்।

Verse 24

त्रिदेवस्य महादेवस्सुगंधि पुष्टिवर्द्धनम् । सर्वभूतेषु सर्वत्र त्रिगुणेषु कृतौ यथा

மகாதேவன் திரிதேவர்களின் பரம அதிபதி; அவர் நறுமணமுடையவர், போஷணமும் நலனும் வளர்ப்பவர். அவர் எல்லா உயிர்களிலும் எல்லா இடங்களிலும் நிறைந்து, முக்குணங்களிலும் உறைகிறார்—பிரகடமான படைப்பில் நிலைபெற்றதுபோல.

Verse 25

इन्द्रियेषु तथान्येषु देवेषु च गणेषु च । पुष्पे सुगंधिवत्सूरस्सुगंधिममरेश्वरः

இந்திரியங்களிலும், அதுபோல பிற உயிர்களிலும்—தேவர்களிலும் கணங்களிலும்—அவரே உறைகிறார். மலரில் மணம் தங்குவது போல, அமரர்களின் ஈசன் எனும் ஒளிமிகு இறைவன், அனைவர் உள்ளத்திலும் நுண்ணிய சாரமாகிய மணமாக நிலைகொள்கிறான்.

Verse 26

पुष्टिश्च प्रकृतेर्यस्मात्पुरुषाद्वै द्विजोत्तम । महदादिविशेषांतविकल्पश्चापि सुव्रत

ஓ இருமுறை பிறந்தவர்களில் சிறந்தவனே, புருஷனிடமிருந்தே பிரகிருதியின் வளர்ச்சியும் போஷணமும் நிகழ்கின்றன. ஆகவே மகத் முதலாக விசேஷத் தத்துவங்கள் வரை உள்ள வேறுபாட்டு வரிசையும் தனித்த ஒழுங்கில் தோன்றுகிறது, ஓ நல்விரதனே.

Verse 27

विष्णोः पितामहस्यापि मुनीनां च महामुने । इन्द्रियस्य च देवानां तस्माद्वै पुष्टिवर्द्धनः

ஓ மகாமுனியே, விஷ்ணுவுக்கும் பிதாமஹன் (பிரம்மா) க்கும், முனிவர்களுக்கும், தேவர்களுக்கும் அவர்களின் இந்திரியங்களுக்கும் அவரே போஷணமும் வலமும் வளர்ப்பவன். ஆகவே அவர் உண்மையிலே அனைவரின் நலனைப் பெருக்கும் இறைவன்.

Verse 28

तं देवममृतं रुद्रं कर्मणा तपसापि वा । स्वाध्यायेन च योगेन ध्यानेन च प्रजापते

ஓ பிரஜாபதியே, அந்த தெய்வீக அமரத்துவ ருத்ரனை கர்மம், தவம், சுவாத்யாயம், யோகம், தியானம் ஆகியவற்றால் அணுகி வழிபட்டு உணர வேண்டும்.

Verse 29

सत्येनान्येन सूक्ष्माग्रान्मृत्युपाशाद्भवः स्वयम् । वंधमोक्षकरो यस्मादुर्वारुकमिव प्रभुः

சத்தியத்தாலும், நுண்ணிய உள்ளார்ந்த வழியாலும், பவனாகிய (சிவபெருமான்) தாமே உடலுடைய உயிரை மரணப் பாசத்திலிருந்து விடுவிக்கிறார்; ஏனெனில் அந்த ஆண்டவனே பந்தமும் மோக்ஷமும் அளிப்பவர்—பழுத்த வெள்ளரிக்காய் கொடியிலிருந்து எளிதில் பிரிவதுபோல்।

Verse 30

मृतसंजीवनीमन्त्रो मम सर्वोत्तमः स्मृतः । एवं जपपरः प्रीत्या नियमेन शिवं स्मरन्

‘மிருதசஞ்சீவனி’ மந்திரம் எனது மிகச் சிறந்த மந்திரமாக நினைக்கப்படுகிறது. ஆகவே ஒழுங்கு நியமத்துடன், அன்புடன் ஜபத்தில் ஈடுபட்டு, எப்போதும் சிவனை நினைக்க வேண்டும்।

Verse 31

जप्त्वा हुत्वाभिमंत्र्यैव जलं पिब दिवानिशम् । शिवस्य सन्निधौ ध्यात्वा नास्ति मृत्युभयं क्वचित्

ஜபமும் ஹோமமும் செய்து, மந்திரத்தால் நீரை அபிமந்திரித்து பகலும் இரவும் அருந்து. சிவன் சன்னிதியில் தியானித்தால் எங்கும் மரணபயம் இல்லை.

Verse 32

कृत्वा न्यासादिकं सर्वं संपूज्य विधिवच्छिवम् । संविधायेदं निर्व्यग्रश्शंकरं भक्तवत्सलम्

ந்யாசம் முதலிய எல்லா முன்னோடி கர்மங்களையும் செய்து, விதிப்படி சிவனை முறையாகப் பூஜிக்க வேண்டும். பின்னர் சிதறாத மனத்துடன், பக்தவத்ஸலன் சங்கரனை மையமாகக் கொண்டு இவ்வனுஷ்டானத்தை நடத்த வேண்டும்.

Verse 33

ध्यानमस्य प्रवक्ष्यामि यथा ध्यात्वा जपन्मनुम् । सिद्ध मन्त्रो भवेद्धीमान् यावच्छंभुप्रभावतः

இப்போது இதற்கான தியானத்தை நான் உரைக்கிறேன். இவ்வாறு தியானித்து மந்திரத்தை ஜபித்தால், ஞானி சாதகனின் மந்திரம் சித்தியாகும்—இது சம்புவின் அருள்-பிரபாவத்தாலே.

Verse 34

हस्तांभोजयुगस्थकुंभयुगलादुद्धृत्यतोयं शिरस्सिंचंतं करयोर्युगेन दधतं स्वांकेभकुंभौ करौ । अक्षस्रङ्मृगहस्तमंबुजगतं मूर्द्धस्थचन्द्रस्रवत्पीयूषार्द्रतनुं भजे सगिरिजं त्र्यक्षं च मृत्युंजयम्

கிரிஜையுடன் கூடிய மும்முகக் கண்களையுடைய மிருத்யுஞ்ஜய சிவனை நான் வணங்குகிறேன்—இரு தாமரைப் போன்ற கரங்களால் இரு கலசங்களை உயர்த்தி தன் தலைமேல் நீரைச் சிந்தி அபிஷேகம் செய்பவர்; மற்ற இரு கரங்களால் மடியில் தங்கிய கலசங்களைத் தாங்குபவர்; ஜபமாலை, மாலை மற்றும் மானைத் தாங்கி தாமரை ஆசனத்தில் அமர்ந்தவர்; தலைமேல் நிலவும் சந்திரனிலிருந்து வழியும் அமுதத்தால் உடல் நனைந்தவர்।

Verse 35

ब्रह्मोवाच । उपदिश्येति शुक्रः स्वं दधीचिं मुनिसत्तमम् । स्वस्थानमगमत्तात संस्मरञ् शंकरं प्रभुम्

பிரம்மா கூறினார்—அன்புள்ளவனே! இவ்வாறு தன் சீடனான முனிவர்களில் சிறந்த ததீசியை உபதேசித்து, சுக்கிரர் சங்கரப் பிரபுவை நினைத்தவாறே தம் இருப்பிடத்திற்குச் சென்றார்.

Verse 36

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा दधीचो हि महामुनिः । वनं जगाम तपसे महाप्रीत्या शिवं स्मरन्

அவருடைய அந்த வார்த்தைகளை கேட்ட மகாமுனி ததீசி, பேரானந்தத்துடன் பரமசிவனை நினைத்து, தவம் செய்ய வனத்திற்குச் சென்றார்।

Verse 37

तत्र गत्वा विधानेन महामृत्युंजयाभिधम् । तं मनुं प्रजपन् प्रीत्या तपस्तेपे शिवं स्मरन्

அங்கே சென்று விதிப்படி ‘மஹாம்ருத்யுஞ்ஜய’ எனப்படும் அந்த மந்திரத்தை அன்புடன் ஜபித்துக் கொண்டே, சிவனை நினைத்து தவம் செய்தார்।

Verse 38

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां द्वितीयसतीखंडे क्षुवदधीचवादवर्णनं नामाष्टत्रिंशोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ சிவமகாபுராணத்தின் இரண்டாம் பகுதியான ருத்ரசம்ஹிதையில், இரண்டாம் சதீகண்டத்தில், ‘க்ஷுவ–ததீசி உரையாடல் விவரம்’ எனும் முப்பத்தெட்டாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.

Verse 39

अथ शंभुः प्रसन्नात्मा तज्जपाद्भक्तवत्सलः । आविर्बभूव पुरतस्तस्य प्रीत्या महामुने

அப்போது பக்தவத்ஸலனான சம்பு, அந்த ஜபத்தால் மனம் மகிழ்ந்து உருகி—ஓ மகாமுனியே—அவனின் முன்னே அன்பினால் நேரில் வெளிப்பட்டான்।

Verse 40

तं दृष्ट्वा स्वप्रभुं शंभुं स मुमोद मुनीश्वरः । प्रणम्य विधिवद्भक्त्या तुष्टाव सुकृतांजलिः

தன் ஆண்டவனான சம்புவைக் கண்ட மునீஸ்வரன் பேரானந்தம் அடைந்தான். விதிப்படி பக்தியுடன் வணங்கி, கைகூப்பி மரியாதையுடன் அவரைத் துதித்தான்।

Verse 41

अथ प्रीत्या शिवस्तात प्रसन्नश्च्यावनिं मुने । वरं ब्रूहीति स प्राह सुप्रसन्नेन चेतसा

அப்போது அன்பினால் பகவான் சிவன் மகிழ்ந்தான். ஓ முனியே, முழு அமைதியான மனத்துடன் அவர் ச்யவனனை நோக்கி—“வரம் கூறு; வேண்டியதைத் தேர்ந்தெடு” என்றார்।

Verse 42

तच्छुत्वा शंभुवचनं दधीचो भक्तसत्तमः । सांजलिर्नतकः प्राह शंकरं भक्तवत्सलम्

சம்புவின் வார்த்தைகளை கேட்ட பக்தர்களில் சிறந்த ததீசி, கைகூப்பி தலைவணங்கி, பக்தவத்ஸலனான சங்கரனை நோக்கி கூறினான்।

Verse 43

दधीच उवाच । देवदेव महादेव मह्यं देहि वरत्रयम् । वज्रास्थित्वादवध्यत्वमदीनत्वं हि सर्वतः

ததீசன் கூறினான்— “தேவர்களின் தேவனே மகாதேவா! எனக்கு மூன்று வரங்கள் அருள்வாயாக— என் எலும்புகள் வஜ்ரம் போல உறுதியடைய, நான் அழிக்கமுடியாதவனாக இருக்க, மேலும் எவ்விதத்திலும் துன்பநிலை அல்லது உதவியின்மை எனக்கு வராதிருக்க.”

Verse 44

ब्रह्मोवाच । तदुक्तवचनं श्रुत्वा प्रसन्नः परमेश्वरः । वरत्रयं ददौ तस्मै दधीचाय तथास्त्विति

பிரம்மா கூறினார்—அவ்வசனங்களைச் செவிமடுத்த பரமேஸ்வரன் சிவன் அருள்மிகுந்து, முனிவர் ததீசிக்கு மூன்று வரங்களை அளித்து “ததாஸ்து” என்றான்.

Verse 45

वरत्रयं शिवात्प्राप्य सानंदश्च महामुनिः । क्षुवस्थानं जगामाशु वेदमार्गे प्रतिष्ठितः

சிவனிடமிருந்து மூன்று புனித வரங்களைப் பெற்ற மகாமுனி ததீசி பேரானந்தமடைந்து, வேதமார்க்கத்தில் உறுதியாக இருந்து, விரைவில் க்ஷுவனின் இருப்பிடத்திற்குச் சென்றார்.

Verse 46

ब्रह्मोवाच । प्राप्यावध्यत्वमुग्रात्स वज्रास्थित्वमदीनताम् । अताडयच्च राजेन्द्रं पादमूलेन मूर्द्धनि

பிரம்மா கூறினார்—அந்த உக்ரனிடமிருந்து (சிவனிடமிருந்து) அழிக்கமுடியாத தன்மை, வஜ்ரம் போன்ற உறுதியான உடல், அசையாத அச்சமின்மை ஆகியவற்றைப் பெற்று, அவன் அரசர்களின் தலைவனின் தலையில் பாதத்தளத்தால் அடித்தான்.

Verse 47

क्षुवो दधीचं वज्रेण जघानोरस्यथो नृपः । क्रोधं कृत्वा विशेषेण विष्णुगौरवगर्वितः

அரசே! அப்போது க்ஷுவன்—விஷ்ணுவின் பெருமையில் அகந்தை கொண்டவனாய்—மிகுந்த கோபம் கொண்டு, வஜ்ரத்தால் ததீசியின் மார்பில் தாக்கினான்.

Verse 48

नाभून्नाशाय तद्वज्रं दधीचस्य महात्मनः । प्रभावात्परमेशस्य धातृपुत्रो विसिस्मिये

மகாத்மா ததீசியிடமிருந்து தோன்றிய அந்த வஜ்ரம் அழிவை உண்டாக்கவில்லை—இது பரமேஸ்வரன் சிவனின் பேராற்றலால். இதைக் கண்டு தாத்ரியின் புதல்வன் வியந்தான்.

Verse 49

दृष्ट्वाप्यवध्यत्वमदीनतां च वज्रस्य चात्यंतपरप्रभावम् । क्षुवो दधीचस्य मुनीश्वरस्य विसिस्मिये चेतसि धातृपुत्रः

முனீஸ்வரன் ததீசியின் அழிக்கமுடியாத தன்மையும் அஞ்சாத உறுதியும், மேலும் வஜ்ரத்தின் அளவற்ற பேராற்றலும் கண்டபோதும், தாத்ரியின் புதல்வன் உள்ளத்தில் வியப்புற்றான்.

Verse 50

आराधयामास हरिं मुकुन्दमिन्द्रानुजं काननमाशु गत्वा । प्रपन्नपालश्च पराजितो हि दधीचमृत्युंजयसेवकेन

அவன் விரைந்து காட்டிற்குச் சென்று, இந்திரனின் இளையோன் ஹரி முகுந்தனை ஆராதித்தான். ஆயினும் ‘சரணாகத-பாலன்’ எனப் போற்றப்படுபவனும், ம்ருத்யுஞ்ஜயன் சேவகன் ததீசியால் வென்றடக்கப்பட்டான்.

Verse 51

पूजया तस्य सन्तुष्टो भगवान् मधुसूदनः । प्रददौ दर्शनं तस्मै दिव्यं वै गरुडध्वजः

அவனுடைய பூஜையால் திருப்தியடைந்த பகவான் மதுசூதனன்—கருடத்வஜன்—அவனுக்கு தன் திவ்ய தரிசனத்தை அருளினான்.

Verse 52

दिव्येन दर्शनेनैव दृष्ट्वा देवं जनार्दनम् । तुष्टाव वाग्भिरिष्टाभिः प्रणम्य गरुडध्वजम्

தெய்வீக தரிசனத்தால் ஜனார்தன தேவனைத் தரிசித்து, கருடக் கொடியுடைய இறைவனை வணங்கி, விரும்பத்தக்கவும் தகுந்தவுமான சொற்களால் அந்த தேவனைப் புகழ்ந்தான்।

Verse 53

सम्पूज्य चैवं त्रिदशेश्वराद्यैः स्तुतं देवमजेयमीशम् । विज्ञापयामास निरीक्ष्य भक्त्या जनार्दनाय प्रणिपत्य मूर्ध्ना

இந்திரன் முதலிய தேவர்தலைவர்கள் போற்றிய, வெல்லமுடியாத ஈசன்-தேவனை முறையாகப் பூஜித்து, பக்தியுடன் நோக்கி தலை வணங்கி प्रणாமம் செய்து, ஜனார்தனன் (விஷ்ணு) முன் தன் வேண்டுதலைத் தெரிவித்தான்।

Verse 54

राजोवाच । भगवन् ब्राह्मणः कश्चिद्दधीच इति विश्रुतः । धर्मवेत्ता विनीतात्मा सखा मम पुराभवत्

அரசன் கூறினான்—ஓ பகவனே! ததீசன் எனப் பெயர்பெற்ற ஒரு பிராமணன் புகழ்பெற்றவன். அவன் தர்மத்தை அறிந்தவன், பணிவுடையவன்; முன்காலத்தில் என் நண்பனாக இருந்தான்.

Verse 55

अवध्यस्सर्वदा सर्वैश्शंकरस्य प्रभावतः । तमाराध्य महादेवं मृत्युंजयमनामयम्

சங்கரனின் பேராற்றலால் ஒருவர் எப்போதும் அனைவராலும் அழிக்க இயலாதவனாகிறான். ஆகவே நோயற்றவனும் மரணத்தை வென்றவனுமான அந்த மகாதேவனை வழிபடு.

Verse 56

सावज्ञं वामपादेन मम मूर्ध्नि सदस्यपि । ताडयामास वेगेन स दधीचो महातपाः

சபையில் அமர்ந்திருந்தபோதும், மகாதபஸ்வி ததீசன் அவமதிப்புடன் தன் இடது பாதத்தால் என் தலையில் வேகமாக அடித்தான்.

Verse 57

उवाच तं च गर्वेण न बिभेमीति सर्वतः । मृत्युंजयाप्त सुवरो गर्वितो ह्यतुलं हरिः

அவன் அகந்தையுடன் அவனிடம் கூறினான்—“எந்த திசையிலிருந்தும் நான் அஞ்சேன்.” மரணஜய வரத்தைப் பெற்ற அந்த ஒப்பற்ற ஹரி மிகுந்த அகந்தையடைந்தான்.

Verse 58

ब्रह्मोवाच । अथ ज्ञात्वा दधीचस्य ह्यवध्यत्वं महात्मनः । सस्मारास्य महेशस्य प्रभावमतुलं हरिः

பிரம்மா கூறினார்—அப்போது மகாத்மா ததீசி அஜெயன் என்பதை அறிந்து, ஹரி மகேசுவரன் (சிவன்) அவர்களின் ஒப்பற்ற பிரபாவமும் மகிமையும் நினைவு கூர்ந்தார்।

Verse 59

एवं स्मृत्वा हरिः प्राह क्षुवं विधिसुतं द्रुतम् । विप्राणां नास्ति राजेन्द्र भयमण्वपि कुत्रचित्

இவ்வாறு நினைத்து ஹரி, விதியின் புதல்வன் க்ஷுவனிடம் விரைவாகச் சொன்னான்— “ராஜேந்திரா, பிராமணர்களுக்கு எங்கும் அணுமட்டும் பயமில்லை.”

Verse 60

विशेषाद्रुद्रभक्तानां भयं नास्ति च भूपते । दुःखं करोति विप्रस्य शापार्थं ससुरस्य मे

ஓ பூபதே, சிறப்பாக ருத்ரபக்தர்களுக்கு எவ்விதப் பயமும் இல்லை. ஆனால் என் மாமனாருக்கு சாபம் ஏற்படும்படியாக இந்தப் பிராமணன் துன்புறுத்தப்படுகிறான்.

Verse 61

भविता तस्य शापेन दक्षयज्ञे सुरेश्वरात् । विनाशो मम राजेन्द्र पुनरुत्थानमेव च

ராஜேந்திரா, அவன் சாபத்தால் தக்ஷ யாகத்தில் தேவேஸ்வரன் கையால் என் அழிவு நிகழும்; மீண்டும் என் எழுச்சியும் நிச்சயமாக நிகழும்.

Verse 62

तस्मात्समेत्य राजेन्द्र सर्वयज्ञो न भूयते । करोमि यत्नं राजेन्द्र दधीचविजयाय ते

ஆகையால் ராஜேந்திரா, எல்லா பொருட்களும் கூடியாலும் முழு யாகம் நிறைவேறாது. எனவே ராஜேந்திரா, ததீசனை வெல்ல உனக்காக நான் முயல்வேன்.

Verse 63

श्रुत्वा वाक्यं क्षुवः प्राह तथास्त्विति हरेर्नृपः । तस्थौ तत्रैव तत्प्रीत्या तत्कामोत्सुकमानसः

அந்த வார்த்தைகளை கேட்ட ஹரியைப் பற்றிய பக்தியுடைய அரசன் க்ஷுவன் “அப்படியே ஆகட்டும்” என்றான். மனம் மகிழ்ந்து அங்கேயே தங்கினான்; அவன் உள்ளம் அந்த நோக்கம் நிறைவேற ஆவலுற்றது.