देव-गण-समरः (Devas and Śiva’s Gaṇas Engage in Battle)
அத்தியாயம் 36-ல் தக்ஷ யாகமண்டபத்தில் உயர்ந்த பதற்றம் வெளிப்படைப் போராய் மாறுகிறது. பிரம்மா கூறுவதாவது—அகந்தையுற்ற இந்திரன் தேவர்களைத் திரட்டி, தத்தம் வாகனங்களில் வருகிறான்; இந்திரன் ஐராவதத்தில், யமன் எருமையில், குபேரன் புஷ்பக விமானத்தில். அவர்களின் ஆயத்தத்தைப் பார்த்து இரத்தமூட்டமும் கோபமும் கொண்ட தக்ஷன், இந்த மகாயாகம் உங்கள் பலத்தை நம்பியே தொடங்கப்பட்டது; அதன் நிறைவேற்றத்திற்கான ‘பிரமாணம்’ உங்கள் சக்தியே என உரைக்கிறான். தக்ஷனின் சொற்களால் தூண்டப்பட்ட தேவர்கள் போருக்கு விரைகிறார்கள். பின்னர் தேவர்சேனைக்கும் சிவகணங்களுக்கும் இடையில் கடும் சமர் எழுகிறது; லோகபாலர்கள் சிவமாயையால் மயங்கியவர்கள் எனக் கூறப்படுவதால், அவர்களின் தாக்குதல் நீதிக்காப்பல்ல, அறியாமையின் விளைவு எனத் தெளிவாகிறது. சூலம், அம்பு, வேல் முதலிய ஆயுதங்களும் சங்க-பேரி-துந்துபி முழக்கமும் யாகநிலத்தைப் போர்க்களமாக்கி, சிவசன்னிதி இன்றிய யாகம் உலக ஒழுங்கைச் சிதைக்கும் என உணர்த்துகிறது।
Shlokas
Verse 1
ब्रह्मोवाच । इन्द्रोऽपि प्रहसन् विष्णुमात्मवादरतं तदा । वज्रपाणिस्सुरैस्सार्द्धं योद्धुकामोऽभवत्तदा
பிரம்மா கூறினார்—அப்போது இந்திரனும், தன் வாதத்தில் மூழ்கிய விஷ்ணுவை நகைத்து, வஜ்ரத்தைத் தாங்கியவனாக தேவர்களுடன் சேர்ந்து போரிட ஆவலுற்றான்.
Verse 2
तदेन्द्रो गजमारूढो बस्तारूढोऽनलस्तथा । यमो महिषमारूढो निरृतिः प्रेतमेव च
அப்போது இந்திரன் யானையின் மேல் ஏறினான்; அனலன் (அக்னி) கூட ஆட்டுக்கடாவின் மேல் ஏறினான். யமன் எருமையின் மேல் ஏறினான்; நிருதி பிரேதத்தின் மேல் ஏறினாள்.
Verse 3
पाशी च मकरारूढो मृगारूढो स्सदागतिः । कुबेरः पुष्पकारूढस्संनद्धोभूदतंद्रितः
பாசம் தாங்கிய வருணன் மகரத்தின் மேல் ஏறினான்; எப்போதும் வேகமுடைய வாயு மானின் மேல் ஏறினான். குபேரன் புஷ்பக விமானத்தில் அமர்ந்து, முழுமையாக ஆயத்தமாய், சிறிதும் அலட்சியமின்றி விழிப்புடன் இருந்தான்.
Verse 4
तथान्ये सुरसंघाश्च यक्षचारणगुह्यकाः । आरुह्य वाहनान्येव स्वानि स्वानि प्रतापिनः
அவ்வாறே மற்ற தேவர்கூட்டங்களும், யக்ஷர், சாரணர், குஹ்யகர் ஆகிய பராக்கிரமிகள் தத்தம் வாகனங்களில் ஏறினர்.
Verse 5
तेषामुद्योगमालोक्य दक्षश्चासृङ्मुखस्तथा । तदंतिकं समागत्य सकलत्रोऽभ्यभाषत
அவர்களின் உறுதியான தயாரிப்பைக் கண்டதும் தக்ஷனும் கலக்கக் கோபத்தால் முகம் சிவந்தான். பின்னர் அவர்களிடம் நெருங்கி வந்து, அந்த முழுக் குழுவினரையும் நோக்கி உரைத்தான்.
Verse 6
दक्षौवाच । युष्मद्बलेनैव मया यज्ञः प्रारंभितो महान् । सत्कर्मसिद्धये यूयं प्रमाणास्स्युर्महाप्रभाः
தக்ஷன் கூறினான்—உங்கள் வலிமையை மட்டுமே ஆதாரமாகக் கொண்டு நான் இந்த மகா யாகத்தைத் தொடங்கினேன். இந்த சத்கர்மம் நிறைவேற, ஹே மகாப்ரபு தேவர்களே, நீங்கள் இதற்குப் பிரமாணச் சாட்சிகளாகவும் அனுமோதகர்களாகவும் இருங்கள்.
Verse 7
ब्रह्मोवाच । तच्छ्रुत्वा दक्षवचनं सर्वे देवास्सवासवाः । निर्ययुस्त्वरितं तत्र युद्धं कर्तुं समुद्यताः
பிரம்மா கூறினார்—தக்ஷனின் சொற்களை கேட்டவுடன், இந்திரனுடன் கூடிய எல்லா தேவர்களும் அங்கேயே போரிடத் தீர்மானித்து விரைந்து புறப்பட்டனர்.
Verse 8
अथ देवगणाः सर्वे युयुधुस्ते बलान्विताः । शक्रादयो लोकपाला मोहिताः शिवमायया
அப்போது வலிமை பெற்ற தேவர்களின் கூட்டம் அனைத்தும் போரில் ஈடுபட்டது. இந்திரன் முதலிய உலகபாலர்கள் சிவமாயையால் மயங்கினர்.
Verse 9
देवानां च गणानां च तदासीत्समरो महान् । तीक्ष्णतोमरनाराचैर्युयुधुस्ते परस्परम्
அப்போது தேவர்களுக்கும் சிவனுடைய கணங்களுக்கும் இடையில் மகாபோர் எழுந்தது. கூர்மையான ஈட்டிகளாலும் இரும்பு அம்புகளாலும் அவர்கள் நேருக்கு நேர் ஒருவரையொருவர் போரிட்டனர்.
Verse 10
नेदुश्शंखाश्च भेर्य्यश्च तस्मिन् रणमहोत्सवे । महादुंदुभयो नेदुः पटहा डिंडिमादयः
அந்தப் பெரும் போர்-மகோৎসவத்தில் சங்குகளும் பேரிகளும் முழங்கின. மகாதுந்துபிகள், படஹங்கள், டிண்டிமம் முதலிய வாத்தியங்களும் பேரொலியிட்டன.
Verse 11
तेन शब्देन महता श्लाघ्मानास्तदा सुराः । लोकपालैश्च सहिता जघ्नुस्ताञ्छिवकिंकरान्
அந்தப் பெரும் ஆரவாரத்தால் உற்சாகமடைந்த தேவர்கள், லோகபாலர்களுடன் சேர்ந்து, அப்போது சிவனுடைய கிங்கரர்களைத் தாக்கி வீழ்த்தினர்.
Verse 12
इन्द्राद्यैर्लोकपालैश्च गणाश्शंभो पराङ्मुखाः । कृत्ताश्च मुनिशार्दूल भृगोर्मंत्रबलेन च
முனிசார்தூலரே! இந்திரன் முதலிய லோகபாலர்கள் சம்புவின் கணங்களைப் பின்வாங்கச் செய்தனர்; மேலும் பிருகுவின் மந்திரவலிமையால் அவர்கள் வெட்டப்பட்டு சிதறி வீழ்ந்தனர்.
Verse 13
उच्चाटनं कृतं तेषां भृगुणा यज्वना तदा । यजनार्थं च देवानां तुष्ट्यर्थं दीक्षितस्य च
அப்போது யாகத்தின் அதிகாரப் புரோகிதனான ப்ருகு, அவர்கள்மீது உச்சாடனச் சடங்கைச் செய்தான்—தேவர்களின் யாகம் நடைபெறவும், தீட்சை பெற்ற யஜமானன் திருப்தியடையவும்.
Verse 14
पराजितान्स्वकान्दृष्ट्वा वीरभद्रो रुषान्वितः । भूतप्रेतपिशाचांश्च कृत्वा तानेव पृष्ठतः
தன் படை தோற்றதைப் பார்த்து கோபம் கொண்ட வீரபத்ரன், அந்த எதிரிகளையே பூதம், பிரேதம், பிசாசாக மாற்றி, தன் பின்னால் அடியார்களாக ஓட்டிச் சென்றான்।
Verse 15
वृषभस्थान् पुरस्कृत्य स्वयं चैव महाबलः । महात्रिशूलमादाय पातयामास निर्जरान्
காளைகளில் ஏறியவர்களை முன்னணியில் நிறுத்தி, தானே மாபெரும் வலிமையுடன் மகாத்ரிசூலத்தை எடுத்துக் கொண்டு அமர தேவர்களை வீழ்த்தினான்।
Verse 16
देवान्यक्षान् साध्यगणान् गुह्यकान् चारणानपि । शूलघातैश्च सर्वे गणा वेगात् प्रजघ्निरे
அப்போது சிவனின் எல்லா கணங்களும் த்ரிசூலத் தாக்குதல்களால் வேகமாக தேவர்கள், யக்ஷர்கள், சாத்யகணங்கள், குஹ்யகர்கள், சாரணர்களையும் தாக்கி வீழ்த்தினர்।
Verse 17
केचिद्द्विधा कृताः खड्गैर्मुद्गरैश्च विपोथिताः । अन्यैश्शस्त्रैरपि सुरा गणैर्भिन्नास्तदाऽभवन्
சில தேவர்கள் வாள்களால் இரண்டாக வெட்டப்பட்டனர்; சிலர் கதைகளால் நசுக்கப்பட்டனர். பிற ஆயுதங்களாலும் தாக்கப்பட்டு, அப்போது தேவர்கள் சிவகணங்களால் சிதறடிக்கப்பட்டனர்।
Verse 18
एवं पराजितास्सर्वे पलायनपरायणाः । परस्परं परित्यज्य गता देवास्त्रिविष्टपम्
இவ்வாறு தோல்வியுற்ற அனைத்து தேவர்களும் ஓட்டமே நோக்கமாகக் கொண்டனர். ஒருவரை ஒருவர் கைவிட்டு திரிவிஷ்டபம் (சுவர்க்கம்) நோக்கி சென்றனர்.
Verse 19
केवलं लोकपालास्ते शक्राद्यास्तस्थुरुत्सुकाः । संग्रामे दारुणे तस्मिन् धृत्वा धैर्यं महाबलाः
லோகபாலர்கள் மட்டும்—சக்ரன் முதலியோர்—அங்கே ஆவலுடனும் விழிப்புடனும் நின்றனர். அந்தக் கொடியப் போரில் அந்த மகாபலர்கள் தைரியமும் நிலைத்தன்மையும் தாங்கினர்.
Verse 20
सर्वे मिलित्वा शक्राद्या देवास्तत्र रणाजिरे । बृहस्पतिं च पप्रच्छुर्विनयावनतास्तदा
அப்போது சக்ரன் முதலிய எல்லாத் தேவர்களும் அந்தப் போர்க்களத்தில் ஒன்றுகூடினர். பணிவுடன் தலைவணங்கி, ‘இப்போது என்ன செய்ய வேண்டும்?’ என்று பிரஹஸ்பதியிடம் கேட்டனர்.
Verse 21
लोकपाला ऊचुः । गुरो बृहस्पते तात महाप्राज्ञ दयानिधे । शीघ्रं वद पृच्छतो नः कुतोऽ स्माकं जयो भवेत्
லோகபாலர்கள் கூறினர்—ஓ குரு பிரஹஸ்பதே, ஓ தாதா! ஓ மஹாப்ராஜ்ஞா, கருணைநிதியே! நாங்கள் கேட்கிறோம்; விரைவாகச் சொல்லுங்கள்—எந்த காரணத்தால் எங்களுக்கு வெற்றி உண்டாகும்?
Verse 22
ब्रह्मोवाच । इत्याकर्ण्य वचस्तेषां स्मृत्वा शंभुं प्रयत्नवान् । बृहस्पतिरुवाचेदं महेन्द्रं ज्ञानदुर्बलम्
பிரம்மா கூறினார்—அவர்களின் சொற்களை கேட்ட பின், முயற்சியுடன் இருந்த பிரஹஸ்பதி சம்புவை நினைந்து, அறிவு தளர்ந்த மகேந்திரன் (இந்திரன்) இடம் இவ்வாறு அறிவுரை கூறினார்.
Verse 23
बृहस्पतिरुवाच । यदुक्तं विष्णुना पूर्वं तत्सर्वं जातमद्य वै । तदेव विवृणोमीन्द्र सावधानतया शृणु
பிருகஸ்பதி கூறினார்—விஷ்ணு முன்பு சொன்னதெல்லாம் இன்று நிகழ்ந்துவிட்டது. இந்திரனே, அதையே நான் விளக்குகிறேன்; கவனமாக கேள்।
Verse 24
अस्ति यक्षेश्वरः कश्चित् फलदः सर्वकर्मणाम् । कर्तारं भजते सोपि न स्वकर्त्तुः प्रभुर्हि सः
எல்லாக் கர்மங்களின் பலனையும் அளிக்கும் ஒரு யக்ஷேஸ்வரன் உள்ளான்; ஆனாலும் அவனும் பரம கர்த்தாவை வழிபடுகிறான், ஏனெனில் தன் செயற்பாட்டில் அவன் சுயாதீனப் பிரபு அல்ல।
Verse 25
अमंत्रौषधयस्सर्वे नाभिचारा न लौकिकाः । न कर्माणि न वेदाश्च न मीमांसाद्वयं तथा
மந்திர-மருந்துகள் அனைத்தும் பயனற்றன; அபிசாரம் இல்லை, உலகியலான யுக்திகளும் இல்லை. கர்மங்கள் இல்லை, வேதங்களும் இல்லை, மீமாம்சையின் இரு பிரிவுகளும் அங்கே உதவாது।
Verse 26
अन्यान्यपि च शास्त्राणि नानावेदयुतानि च । ज्ञातुं नेशं संभवंति वदंत्येवं पुरातनाः
பல வேதங்களும் பலவித உபதேசங்களும் கொண்ட பிற சாஸ்திரங்களும் கூட, ஈசன் (சிவன்) அவரை உண்மையாக அறிய இயலாது; இப்படியே பழமையோர் கூறுகின்றனர்।
Verse 27
न स्वज्ञेयो महेशानस्सर्ववेदायुतेन सः । भक्तेरनन्यशरणैर्नान्यथेति महाश्रुतिः
எண்ணற்ற வேதங்களை அறிந்தாலும் மகேசானை உண்மையாக அறிதல் இயலாது. மகாச்ருதி கூறுவது—அனன்ய சரணாகத பக்தர்களின் பக்தியாலேயே அவர் பெறப்படுகிறார்; வேறு வழியில்லை।
Verse 28
शांत्या च परया दृष्ट्या सर्वथा निर्विकारया । तदनुग्रहतो नूनं ज्ञातव्यो हि सदाशिवः
பரம அமைதியும் முற்றிலும் மாற்றமற்ற உயர்ந்த தரிசனமும் மூலம்—அவரது அருளாலேயே—நிச்சயமாக சதாசிவன் உண்மையாக அறியப்படுவான்.
Verse 29
परं तु संवदिष्यामि कार्याकार्य विवक्षितौ । सिध्यंशं च सुरेशान तं शृणु त्वं हिताय वै
இப்போது செய்யவேண்டியது, செய்யக்கூடாதது எனும் நோக்கமுடைய வேறுபாட்டை மேலும் கூறுவேன். தேவர்களின் தலைவனே, வெற்றியை அளிக்கும் அந்த வழியை கேள்—உன் நலனுக்காகவே.
Verse 30
त्वमिंद्र बालिशो भूत्वा लोकपालैः सदाद्य वै । आगतो दक्ष यज्ञं हि किं करिष्यसि विक्रमम्
இந்திரனே, குழந்தைத்தனமும் மயக்கமும் கொண்டு நீ இன்று லோகபாலர்களுடன் தக்ஷனின் யாகத்திற்கு வந்தாய். இங்கே நீ எந்த வீரச் செயலைச் செய்யப் போகிறாய்?
Verse 31
एते रुद्रसहायाश्च गणाः परमकोपनाः । आगता यज्ञविघ्नार्थं तं करिष्यंत्यसंशयम
இவர்கள் ருத்ரனின் துணை கணங்கள்; மிகுந்த கோபம் கொண்டவர்கள். யாகத்தைத் தடை செய்யவே வந்துள்ளனர்; சந்தேகமின்றி அந்த இடையூறை ஏற்படுத்துவார்கள்.
Verse 32
सर्वथा न ह्युपायोत्र केषांचिदपि तत्त्वतः । यज्ञविघ्नविनाशार्थ सत्यं सत्यं ब्रवीम्यहम्
இந்த விஷயத்தில் தத்துவமாக யாருக்கும் வேறு வழியே இல்லை. யாகத்தின் தடைகள் அழிய நான் உண்மை—உண்மையே உரைக்கிறேன்.
Verse 33
ब्रह्मोवाच । एवं बृहस्पतेर्वाक्यं श्रुत्वा ते हि दिवौकसः । चिंतामापेदिरे सर्वे लोकपालास्सवासवाः
பிரம்மா கூறினார்—பிரகஸ்பதியின் வாக்கை கேட்டவுடன், இந்திரனுடன் கூடிய எல்லா தேவர்களும், உலகப் பாதுகாவலர்களும், மிகுந்த கவலையில் ஆழ்ந்தனர்।
Verse 34
ततोब्रवीद्वीरभद्रो महावीरगणैर्वृतः । इन्द्रादीन् लोकपालांस्तान् स्मृत्वा मनसि शंकरम्
பின்னர், மகாவீர கணங்களால் சூழப்பட்ட வீரபத்ரன், மனத்தில் சங்கரனை நினைத்து, இந்திரன் முதலிய உலகப் பாதுகாவலர்களையும் நினைவுகூர்ந்து, பேசினான்।
Verse 35
वीरभद्र उवाच । सर्वे यूयं बालिशत्वादवदानार्थमागताः । अवदानं प्रयच्छामि आगच्छत ममांतिकम्
வீரபத்ரன் கூறினான்—நீங்கள் அனைவரும் உங்கள் மூடத்தனத்தால் தண்டனை நாடி இங்கே வந்துள்ளீர்கள். அந்தத் தண்டனையை நான் அளிக்கிறேன்; என் அருகே வாருங்கள்।
Verse 36
इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां द्वितीये सतीखंडे विष्णुवीरभद्रसम्वादो नाम षट्त्रिंशोऽध्यायः
இவ்வாறு ஸ்ரீ சிவமகாபுராணத்தின் இரண்டாம் ருத்ரஸம்ஹிதையின் இரண்டாம் சதீகண்டத்தில் ‘விஷ்ணு–வீரபத்ர உரையாடல்’ எனும் முப்பத்தாறாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।
Verse 37
हे सुरासुरसंघाहीहैत यूयं हे विचक्षणाः । अवदानानि दास्यामि आतृप्त्याद्यासतां वराः
ஓ தேவர்-அசுரர் கூட்டங்களே, அறிவுடையோரே, இங்கே கேளுங்கள். அதிருப்தி முதலியவற்றை நீக்கி நிறைவை அளிக்கும் சிறந்த புனித வரலாறுகளை நான் உரைப்பேன்।
Verse 38
ब्रह्मोवाच । एवमुक्त्वा सितैर्बाणैर्जघानाथ रुषान्वितः । निखिलांस्तान् सुरान् सद्यो वीरभद्रो गणाग्रणीः । तैर्बाणैर्निहतास्सर्वे वासवाद्याः सुरेश्वराः
பிரம்மா கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி, கோபம் கொண்ட சிவகணங்களின் தலைவன் வீரபத்ரன் தன் ஒளிமிகு அம்புகளால் உடனே அந்த எல்லாத் தேவர்களையும் தாக்கினான். அந்த அம்புகளால் வாசவ (இந்திரன்) முதலிய எல்லா தேவேஸ்வரரும் வீழ்ந்தனர்।
Verse 39
पलायनपरा भूत्वा जग्मुस्ते च दिशो दश । गतेषु लोकपालेषु विद्रुतेषु सुरेषु च । यज्ञवाटोपकंठं हि वीरभद्रोगमद्गणैः
ஓடிப்போகும் ஆவலால் அவர்கள் பத்து திசைகளிலும் சிதறி ஓடினர். லோகபாலர்கள் விலகி, தேவர்களும் அச்சத்தில் தப்பியோடியபோது, வீரபத்ரன் தன் கணங்களுடன் யாகவாடத்தின் மிக அருகிலான வளாகத்திற்கே முன்னேறினான்।
Verse 40
तदा ते ऋषयस्सर्वे सुभीता हि रमेश्वरम् । विज्ञप्तुकामास्सहसा शीघ्रमूचुर्नता भृशम्
அப்போது அந்த எல்லா ரிஷிகளும் மிகுந்த அச்சமுற்று, ரமேஸ்வரனை ஆழ்ந்து வணங்கி, தங்கள் பணிவான விண்ணப்பத்தைச் சமர்ப்பிக்க விரும்பி உடனே விரைவாகப் பேசினர்।
Verse 41
ऋषय ऊचुः । देवदेव रमानाथ सर्वेश्वर महाप्रभो । रक्ष यज्ञं हि दक्षस्य यज्ञोसि त्वं न संशयः
ரிஷிகள் கூறினர்—தேவர்களின் தேவனே, ரமாநாதனே, அனைத்திற்கும் ஈசனான மகாபிரபுவே! தக்ஷனின் யாகத்தைப் பாதுகாப்பாயாக; ஐயமின்றி நீயே யாகஸ்வரூபன்।
Verse 42
यज्ञकर्मा यज्ञरूपो यज्ञांगो यज्ञरक्षकः । रक्ष यज्ञमतो रक्ष त्वत्तोन्यो न हि रक्षकः
நீரே யாகத்தின் செயலும், யாகத்தின் வடிவமும், யாகத்தின் அங்கமும், யாகத்தை காக்கும் காவலரும் ஆவீர். ஆகவே இந்த யாகத்தை காத்தருளும்—காத்தருளும்; உம்மைத் தவிர உண்மையில் வேறு காவலர் இல்லை.
Verse 43
ब्रह्मोवाच । इत्याकर्ण्य वचस्तेषामृषीणां वचनं हरिः । योद्धुकामो भयाद्विष्णुर्वीरभद्रेण तेन वै
பிரம்மா கூறினார்—அந்த முனிவர்களின் சொற்களைச் செவிமடுத்த ஹரி (விஷ்ணு) போருக்கு முனைந்தார்; ஆனால் அந்த வீரபத்ரனின் அச்சத்தால் விஷ்ணு எச்சரிக்கையுடன் இருந்தார்.
Verse 44
चतुर्भुजस्सुसनद्धो चक्रायुधधरः करैः । महाबलोमरगणैर्यज्ञवाटात्स निर्ययौ
நான்கு கரங்களுடன், நன்கு ஆயத்தமாய் கவசம் அணிந்து, கைகளில் சக்கராயுதம் தாங்கிய அந்த மகாபலன்—அமரர்களின் கூட்டத்துடன்—யாகவாடத்திலிருந்து வெளியே புறப்பட்டான்.
Verse 45
वीरभद्रः शूलपाणिर्नानागणसमन्वितः । ददर्श विष्णुं संनद्धं योद्धुकामं महाप्रभुम्
சூலத்தைத் தாங்கிய வீரபத்ரன், பல கணங்களுடன் கூடி, மகாபிரபு விஷ்ணுவை முழுமையாக ஆயத்தமாய் போருக்கு ஆவலுடன் இருப்பதைக் கண்டான்.
Verse 46
तं दृष्ट्वा वीरभद्रोभूद्भ्रुकुटीकुटिलाननः । कृतांत इव पापिष्ठं मृगेन्द्र इव वारणम्
அவனைப் பார்த்தவுடன் வீரபத்ரனின் முகம் புருவச் சுருக்கத்தால் வளைந்தது. அவன் அந்த மிகப் பாவியின்மேல் கிருதாந்தன் (மரணம்) போலவும், சிங்கராஜன் யானை மீது பாய்வதுபோலவும் பாய்ந்தான்.
Verse 47
तथाविधं हरिं दृष्ट्वा वीरभद्रो रिमर्दनः । अवदत्त्वरितः क्रुद्धो गणैर्वीरैस्समावृतः
ஹரியை அந்த நிலையில்கண்டு, பகைவரை நசைக்கும் வீரபத்ரன் சினமுற்றான்; உடனே கட்டளையிட்டு, வீர கணங்களால் சூழப்பட்டு முன்னே சென்றான்.
Verse 48
वीरभद्र उवाच । रेरे हरे महादेव शपथोल्लंघनं त्वया । कथमद्य कृतं चित्ते गर्वः किमभवत्तव
வீரபத்ரன் கூறினான்— ஏ ஹரா! மகாதேவா! நீ உன் சபதத்தை மீறினாய். இன்று இதை எவ்வாறு செய்தாய்? உன் உள்ளத்தில் என்ன அகம்பாவம் எழுந்தது?
Verse 49
तव श्रीरुद्रशपथोल्लंघने शक्तिरस्ति किम् । को वा त्वमसिको वा ते रक्ष कोस्ति जगत्त्रये
ஸ்ரீ ருத்ரரின் புனித சபதத்தை மீறுவதற்கான வல்லமை உண்மையில் உனக்குள்ளதா? நீ யார்—மூன்று உலகங்களிலும் உன் காவலன் யார்?
Verse 50
अत्र त्वमागतः कस्माद्वयं तन्नैव विद्महे । दक्षस्य यज्ञपातात्त्वं कथं जातोसि तद्वद
நீ இங்கே ஏன் வந்தாய்? அதன் காரணத்தை நாங்கள் உண்மையாகவே அறியோம். தக்ஷனின் யாகம் வீழ்ந்ததிலிருந்து நீ எவ்வாறு பிறந்தாய்? அதைச் சொல்.
Verse 51
दाक्षायण्याकृतं यच्च तन्न दृष्टं किमु त्वया । प्रोक्तं यच्च दधीचेन श्रुतं तन्न किमु त्वया
தக்ஷனின் மகள் (சதி) செய்ததை நீ காணவில்லையா? மேலும் ததீசி முனிவர் கூறியதை நீ கேளவில்லையா?
Verse 52
त्वञ्चापि दक्षयज्ञेस्मिन्नवदानार्थमागतः । अवदानं प्रयच्छामि तव चापि महाभुज
நீயும் இந்த தக்ஷ யாகத்தில் உனக்குரிய அவதானத்தைப் பெற வந்துள்ளாய்; ஓ மகாபுஜா, உனக்கும் உன் யாகப் பங்கினை நான் அளிப்பேன்।
Verse 53
वक्षो विदारयिष्यामि त्रिशूलेन हरे तव । कस्तवास्ति समायातो रक्षकोद्य ममांतिकम्
ஓ ஹரியே, என் திரிசூலத்தால் உன் மார்பை நான் கிழித்தெறிவேன். இன்று உன்னுடைய எந்தக் காவலன் என் அருகில் வந்து நிற்கிறான்?
Verse 54
पातयिष्यामि भूपृष्ठे ज्वालयिष्यामि वह्निना । दग्धं भवंतमधुना पेषयिष्यामि सत्वरम्
நான் உன்னை பூமியின் மேற்பரப்பில் வீழ்த்துவேன்; தீயால் எரியவிடுவேன். நீ எரிந்து சாம்பலானதும், இப்போதே தாமதமின்றி உன்னை நசுக்கிவிடுவேன்।
Verse 55
रेरे हरे दुराचार महेश विमुखाधम । श्रीमहारुद्रमाहात्म्यं किन्न जानासि पावनम्
ஏ ஏ துராசாரி ஹரியே! மகேசனை விட்டு விலகிய கீழ்மகனே! புனிதப்படுத்தும் ஸ்ரீமஹாருத்ர மகிமையை நீ அறியாதாயோ?
Verse 56
तथापि त्वं महाबाहो योद्धुकामोग्रतः स्थितः । नेष्यामि पुनरावृत्तिं यदि तिष्ठेस्त्वमात्मना
எனினும், ஓ மகாபாகுவே! போர்க்காமத்துடன் நீ என் முன் நிற்கிறாய்; நீ உன் உறுதியால் இங்கே நிலைத்திருந்தால், நான் உன்னை மீண்டும் திரும்பச் செல்ல விடமாட்டேன்.
Verse 57
ब्रह्मोवाच । तस्य तद्वचनं श्रुत्वा वीरभद्रस्य बुद्धिमान् । उवाच विहसन् प्रीत्या विष्णुस्त्र सुरेश्वरः
பிரம்மா கூறினார்—வீரபத்ரனின் அந்தச் சொற்களை கேட்ட ஞானமிக்க தேவேசுவரன் திருமால், அன்புடன் புன்னகைத்து பேசினார்।
Verse 58
विष्णुरुवाच । शृणु त्वं वीरभद्राद्य प्रवक्ष्यामि त्वदग्रतः । न रुद्रविमुखं मां त्वं वद शंकरसेवकम्
விஷ்ணு கூறினார்—ஓ வீரபத்ரன் முதலியவர்களே! கேளுங்கள், உங்கள் முன்னிலையில் நான் சொல்கிறேன். என்னை ருத்ரனை விட்டு விலகியவன் எனச் சொல்லாதீர்கள்; என்னை சங்கரனின் சேவகன் என அறியுங்கள்।
Verse 59
अनेन प्रार्थितः पूर्वं यज्ञार्थं च पुनः पुनः । दक्षेणाविदितार्थेन कर्मनिष्ठेन मौढ्यतः
முன்னர் தக்ஷன்—உண்மைப் பொருளை அறியாது, கர்மகாண்டத்தில் கடுமையாக நிலைத்தவன்—மயக்கத்தால் யாகத்திற்காக மீண்டும் மீண்டும் அவரை (சிவனை) வேண்டினான்।
Verse 60
अहं भक्तपराधीनस्तथा सोपि महेश्वरः । दक्षो भक्तो हि मे तात तस्मादत्रागतो मखे
நான் என் பக்தர்களின் வசப்படுகிறேன்—அந்த மகேஸ்வரனும் அப்படியே. அன்பனே, தக்ஷன் என் பக்தன்; ஆகவே இந்த யாகத்திற்கு நான் இங்கு வந்தேன்.
Verse 61
शृणु प्रतिज्ञां मे वीर रुद्रकोपसमुद्भव । रुद्रतेजस्स्वरूपो हि सुप्रतापालयंप्रभो
ஓ வீரா, ருத்ரக் கோபத்திலிருந்து தோன்றியவனே! என் உறுதியான வாக்கை கேள். நீ ருத்ரத் தேஜஸின் உருவமே, பிரபோ—மாபெரும் வல்லமையின் இருப்பிடம்.
Verse 62
अहं निवारयामि त्वां त्वं च मां विनिवारय । तद्भविष्यति यद्भावि करिष्येऽहं पराक्रमम्
“நான் உன்னைத் தடுக்கிறேன்; நீயும் என்னைத் தடுக்கிறாய். நிகழ வேண்டியது நிச்சயம் நிகழும்; ஆயினும் நான் என் வீர முயற்சியைச் செய்வேன்.”
Verse 63
ब्रह्मोवाच । इत्युक्तवति गोविन्दे प्रहस्य स महाभुजः । अवदत्सुप्रसन्नोस्मि त्वां ज्ञात्वास्मत्प्रभोः प्रियम्
பிரம்மா கூறினார்—கோவிந்தன் இவ்வாறு சொன்னபோது அந்த மகாபாகு சிரித்து மறுமொழி கூறினான்—“நான் மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்தேன்; நீ எங்கள் ஆண்டவன் சிவனுக்குப் பிரியமானவன் என அறிந்தேன்.”
Verse 64
ततो विहस्य सुप्रीतो वीरभद्रो गणाग्रणीः । प्रश्रयावनतोवादीद्विष्णुं देवं हि तत्त्वतः
பின்பு கணங்களின் தலைவன் வீரபத்ரன் சிரித்து, மிகுந்த திருப்தியுடன், பணிவுடன் வணங்கி, உண்மைத்தத்துவப்படி விஷ்ணு தேவனிடம் உரைத்தான்.
Verse 65
वीरभद्र उवाच । तव भावपरीक्षार्थमित्युक्तं मे महाप्रभो । इदानीं तत्त्वतो वच्मि शृणु त्वं सावधानतः
வீரபத்ரன் கூறினான்—“மகாப்ரபோ, உன் உள்ளநோக்கைச் சோதிக்கவே நான் அவ்வாறு சொன்னேன். இப்போது உண்மைத்தத்துவத்தைச் சொல்கிறேன்; கவனமாகக் கேள்.”
Verse 66
यथा शिवस्तथा त्वं हि यथा त्वं च तथा शिवः । इति वेदा वर्णयंति शिवशासनतो हरे
“சிவன் எவ்வாறோ அவ்வாறே நீ; நீ எவ்வாறோ அவ்வாறே சிவன்.” ஹரியே, சிவனின் ஆணையால் வேதங்கள் இவ்வாறே உரைக்கின்றன.
Verse 67
शिवाज्ञया वयं सर्वे सेवकाः शंकरस्य वै । तथापि च रमानाथ प्रवादोचितमादरात्
சிவனின் ஆணையினால் நாங்கள் அனைவரும் நிச்சயமாக சங்கரனின் சேவர்கள். ஆயினும், ஹே ரமாநாதா, பொதுவுரையாடலில் சொல்லத் தக்க முறையை மதித்து இவ்வாறு கூறுகிறோம்.
Verse 68
ब्रह्मोवाच । तच्छ्रुत्वा वचनं तस्य वीरभद्रस्य सोऽच्युतः । प्रहस्य चेदं प्रोवाच वीरभद्रमिदं वचः
பிரம்மா கூறினார்—வீரபத்ரனின் சொற்களை கேட்ட அச்யுதன் (விஷ்ணு) புன்னகைத்து, பின்னர் வீரபத்ரனிடம் இவ்வாறு சொன்னான்.
Verse 69
विष्णुरुवाच । युद्धं कुरु महावीर मया सार्द्धमशंकितः । तवास्त्रैः पूर्यमाणोहं गमिष्यामि स्वमाश्रमम्
விஷ்ணு கூறினார்—ஹே மகாவீரா, அஞ்சாமல் என்னுடன் போர் செய். உன் அஸ்திரங்களால் அழுத்தப்பட்டாலும் நான் என் ஆசிரமத்திற்குத் திரும்புவேன்.
Verse 70
ब्रह्मोवाच । इत्युक्त्वा हि विरम्यासौ सन्नद्धोभूद्रणाय च । स्वगणैर्वीरभद्रोपि सन्नद्धोथ महाबलः
பிரம்மா கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி அவன் சிறிது நின்று, போருக்குத் தயாரானான். மகாபலன் வீரபத்ரனும் தன் கணங்களுடன் ஆயத்தமானான்.
Frequently Asked Questions
The chapter narrates the outbreak of battle at Dakṣa’s yajña: Indra and the devas assemble with their vāhanas and engage Śiva’s gaṇas, turning the sacrificial setting into a full-scale war.
It interprets the devas’ aggression as delusion produced by Śiva’s māyā—an assertion that even high gods can act in ignorance when disconnected from Śiva, and that the conflict serves a corrective cosmic purpose.
The text highlights the lokapālas and major devas through their emblems and vāhanas (elephant, buffalo, makara, aerial vimāna), marking their functional domains while contrasting their assembled power with the superior agency of Śiva’s gaṇas.