दक्षस्य विष्णुं प्रति शरणागतिḥ — Dakṣa’s Appeal to Viṣṇu and the Teaching on Disrespect to Śiva

Verse 1

दक्ष उवाच । देवदेव हरे विष्णो दीनबंधो कृपानिधे । मम रक्षा विधातव्या भवता साध्वरस्य च

தக்ஷன் கூறினான்—தேவர்களின் தேவனே! ஹரியே, விஷ்ணுவே! துன்புற்றோரின் துணையே, கருணைக் கடலே! எனக்கும் இந்த நீதிமான் பக்தனுக்கும் நீர் பாதுகாப்பளிக்க வேண்டும்।

Verse 2

रक्षकस्त्वं मखस्यैव मखकर्मा मखात्मकः । कृपा विधेया यज्ञस्य भंगो भवतु न प्रभो

இந்த யாகத்தின் காவலன் நீரே; யாகக் கிரியையும் நீரே; யாகத்தின் உள்ளார்ந்த சாரமும் நீரே. ஆண்டவனே, அருள் புரிவீராக—இந்த யஜ்ஞம் சிதையாதிருக்கட்டும்।

Verse 3

ब्रह्मोवाच । इत्थं बहुविधां दक्षः कृत्वा विज्ञप्तिमादरात् । पपात पादयोस्तस्य भयव्याकुलमानसः

பிரம்மா கூறினார்—இவ்வாறு மரியாதையுடன் பலவகையாக வேண்டிக் கொண்ட தக்ஷன், பயத்தால் கலங்கிய மனத்துடன் அவருடைய திருவடிகளில் விழுந்தான்।

Verse 4

उत्थाप्य तं ततो विष्णुर्दक्षं विक्लिन्नमानसम् । श्रुत्वा च तस्य तद्वाक्यं कुमतेरस्मरच्छिवम्

அப்போது மனம் தளர்ந்து கலங்கிய தக்ஷனைத் திருமால் எழுப்பினார். அவன் தவறான எண்ணத்தால் கூறிய சொற்களை கேட்டதும், திருமால் சிவபெருமானை நினைவு கூர்ந்தார்।

Verse 5

स्मृत्वा शिवं महेशानं स्वप्रभुं परमेश्वरम् । अवदच्छिवतत्त्वज्ञो दक्षं सबोधयन्हरिः

சிவனை—மகேசானை, தன் ஆண்டவனும் பரமேசுவரனுமாகியவரை—நினைவு கூர்ந்து, சிவத்தத்துவம் அறிந்த ஹரி (திருமால்) தக்ஷனை அறிவுறுத்தி அவன் புரிதலை விழிப்பித்துக் கூறினார்।

Verse 6

हरिरुवाच । शृणु दक्ष प्रवक्ष्यामि तत्त्वतः शृणु मे वचः । सर्वथा ते हितकरं महामंत्रसुखप्रदम्

ஹரி கூறினார்—தக்ஷா, கேள்; நான் தத்துவமாகச் சொல்கிறேன், என் சொற்களைச் செவி கொள். அவை எல்லாவிதத்திலும் உனக்கு நன்மை தருவன; மகாமந்திரத்தால் வரும் ஆனந்தத்தை அளிப்பன।

Verse 7

अवज्ञा हि कृता दक्ष त्वया तत्त्वमजानता । सकलाधीश्वरस्यैव शंकरस्य परात्मनः

தக்ஷா, தத்துவத்தை அறியாமல் நீ நிச்சயமாக அவமதிப்பு செய்தாய்—அனைவருக்கும் அதிபதியான பரமாத்மா சங்கரனை.

Verse 8

ईश्वरावज्ञया सर्वं कार्यं भवति सर्वथा । विफलं केवलं नैव विपत्तिश्च पदेपदे

ஈசுவரனை அவமதித்தால் எல்லா காரியமும் முற்றிலும் வீணாகும்; அது பலனற்றதாய் மட்டுமல்ல, அடியெடுப்பதெல்லாம் துன்பமும் பேரிடரும் எழும்.

Verse 9

अपूज्या यत्र पूज्यंते पूजनीयो न पूज्यते । त्रीणि तत्र भविष्यंति दारिद्र्यं मरणं भयम्

எங்கே வணங்கத் தகாதோர் வணங்கப்படுகிறார்களோ, வணங்கத்தக்கவர் வணங்கப்படாதாரோ, அங்கே நிச்சயமாக மூன்று விளைவுகள் உண்டாகும்—வறுமை, மரணம், பயம்.

Verse 10

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन माननीयो वृषध्वजः । अमानितान्महेशाच्च महद्भयमुपस्थितम्

ஆகையால், எல்லா முயற்சியாலும் வृषத்வஜனாகிய மகேசனை உரிய முறையில் மதிக்க வேண்டும்; மகேசன் அவமதிக்கப்படின் பெரும் பயம் (பேரிடர்) தவறாமல் வந்து சேரும்.

Verse 11

अद्यापि न वयं सर्वे प्रभवः प्रभवामहे । भवतो दुर्नयेनैव मया सत्यमुदीर्य्यते

இன்றும் நாமெல்லாம் தனித்த प्रभுத்துவம் கொண்டவர்கள் அல்லோம். உன் தவறான நடத்தையாலேயே நான் இந்த உண்மையைத் தெளிவாகச் சொல்ல வேண்டியுள்ளது.

Verse 12

ब्रह्मोवाच । विष्णोस्तद्वचनं श्रुत्वा दक्षश्चिंतापरोऽभवत् । विवर्णवदनो भूत्वा तूष्णीमासीद्भुवि स्थितः

பிரம்மா கூறினார்—விஷ்ணுவின் அந்த வார்த்தைகளை கேட்டதும் தக்ஷன் கவலையில் மூழ்கினான். முகம் வாடி, பூமியில் நின்றபடியே மௌனமாயிருந்தான்.

Verse 13

एतस्मिन्नंतरे वीरभद्रः सैन्यसमन्वितः । अगच्छदध्वरं रुद्रप्रेरितो गणनायकः

அந்நேரத்தில் கணநாயகன் வீரபத்ரன், படையுடன் கூடி, ருத்ரரின் ஆணையால் தூண்டப்பட்டு யாகத்திற்குச் சென்றான்.

Verse 14

पृष्ठे केचित्समायाता गगने केचिदागताः । दिशश्च विदिशः सर्वे समावृत्य तथापरे

சிலர் பின்னால் இருந்து வந்தடைந்தனர்; சிலர் ஆகாய வழியாக வந்தனர்; மற்றவர்கள் எல்லாத் திசைகளும் இடைத்திசைகளும் மூடுமாறு சுற்றிவளைத்தனர்.

Verse 15

शर्वाज्ञया गणाः शूरा निर्भया रुद्रविक्रमाः । असंख्याः सिंहनादान्वै कुर्वंतो वीरसत्तमाः

சர்வரின் ஆணையால் அந்த வீர கணங்கள்—அச்சமற்றவர்கள், ருத்ரப் பராக்கிரமம் உடையவர்கள்—எண்ணற்றவர்களாய், சிறந்த வீரர்கள் போல் சிங்கநாதம் செய்து முன்னேறினர்.

Verse 16

तेन नादेन महता नादितं भुवनत्रयम् । रजसा चावृतं व्योम तमसा चावृता दिशः

அந்த மகா நாதத்தால் மும்முலகமும் முழங்கியது. ரஜஸால் வானம் மறைக்கப்பட்டது; தமஸால் திசைகள் மூடப்பட்டன.

Verse 17

सप्तद्वीपान्विता पृथ्वी चचालाति भयाकुला । सशैलकानना तत्र चुक्षुभुस्सकलाब्धयः

அப்போது ஏழு தீவுகளுடன் கூடிய பூமி பேரச்சத்தில் நடுங்கியது. மலைகளும் காடுகளும் உடன் அங்கே எல்லாக் கடல்களும் கொந்தளித்து கலங்கின.

Verse 18

एवंभूतं च तत्सैन्यं लोकक्षयकरं महत् । दृष्ट्वा च विस्मितास्सर्वे बभूवुरमरादयः

உலகங்களை அழிக்கவல்ல அந்தப் பெரும் படையைக் கண்டு தேவர்கள் முதலிய அனைவரும் பேராச்சரியத்தில் ஆழ்ந்தனர்।

Verse 19

सैन्योद्योगमथालोक्य दक्षश्चासृङ्मुखाकुलः । दंडवत्पतितो विष्णुं सकलत्रोऽभ्यभाषत

சேனையின் ஆயத்தத்தைப் பார்த்துத் தக்ஷன் கலங்கினான்; அவன் வாய் இரத்தத்தால் மாசுபட்டு அலைந்தது. மனைவியுடன் தண்டவத் சாஷ்டாங்கமாக விழுந்து, பகவான் விஷ்ணுவை பணிவுடன் உரைத்தான்.

Verse 20

दक्ष उवाच । भवद्बलेनैव मया यज्ञः प्रारंभितो महान् । सत्कर्मसिद्धये विष्णो प्रमाणं त्वं महाप्रभो

தக்ஷன் கூறினான்—ஹே விஷ்ணுவே! உமது வல்லமையாலேயே நான் இந்த மகா யாகத்தைத் தொடங்கினேன். ஹே மகாப்ரபுவே, இந்த சத்கர்மம் நிறைவேற உம்மே ஆதாரமும் சான்றும் ஆவீர்.

Verse 21

विष्णो त्वं कर्मणां साक्षी यज्ञानां प्रतिपालकः । धर्मस्य वेदगर्भस्य ब्रह्मणस्त्वं महाप्रभो

ஹே விஷ்ணுவே! நீர் எல்லாக் கர்மங்களுக்கும் சாட்சி; யாகங்களைப் பாதுகாப்பவர். வேதமூலமான தர்மத்தைத் தாங்குபவர் நீரே; ஹே மகாப்ரபுவே, பிரம்மாவிற்கும் நீரே ஆதாரம்.

Verse 22

तस्माद्रक्षा विधातव्या यज्ञस्यास्य मम प्रभो । त्वदन्यः यस्समर्थोस्ति यतस्त्वं सकलप्रभुः

ஆகையால், ஹே பிரபுவே, என் இந்த யாகத்திற்குக் காவல் ஏற்பாடு செய்ய வேண்டும். உம்மைத் தவிர யார் வல்லவர்? நீரே அனைத்திற்கும் ஆண்டவர்.

Verse 23

ब्रह्मोवाच । दक्षस्य वचनं श्रुत्वा विष्णुर्दीनतरं तदा । अवोचद्बोधयंस्तं वै शिवतत्त्वपराङ्मुखम्

பிரம்மா கூறினார்— தக்ஷனின் சொற்களை கேட்ட விஷ்ணு அப்போது மேலும் துயருற்றார்; சிவத்தத்துவத்திலிருந்து விலகிய தக்ஷனை உணர்த்தும்படி அவர் பேசினார்।

Verse 24

विष्णुरुवाच । मया रक्षा विधातव्या तव यज्ञस्य दक्ष वै । ख्यातो मम पणः सत्यो धर्मस्य परिपालनम्

விஷ்ணு கூறினார்— தக்ஷனே! உன் யாகத்தை நான் நிச்சயமாகக் காக்க வேண்டும்; ஏனெனில் என் புகழ்பெற்ற உண்மைச் சபதம் இதுவே— தர்மத்தைப் பாதுகாத்தல்।

Verse 25

तत्सत्यं तु त्वयोक्तं हि किं तत्तस्य व्यतिक्रमः । शृणु त्वं वच्म्यहं दक्ष क्रूरबुद्धिं त्यजाऽधुना

நீ சொன்னது உண்மையே—அதை மீறுதல் ஏன்? ஓ தக்ஷா, கேள்; நான் சொல்கிறேன்—இப்போதே இந்தக் கொடூர மனப்பான்மையை விட்டுவிடு।

Verse 26

नैमिषे निमिषक्षेत्रे यज्जातं वृत्तमद्भुतम् । तत्किं न स्मर्यते दक्ष विस्मृतं किं कुबुद्धिना

நைமிஷத்தின் புனித நிமிஷ-க்ஷேத்திரத்தில் நிகழ்ந்த அந்த அதிசய நிகழ்வு, ஓ தக்ஷா, ஏன் நினைவுகூரப்படவில்லை? தவறான புத்தியால் அது மறந்துவிட்டதா?

Verse 27

रुद्रकोपाच्च को ह्यत्र समर्थो रक्षणे तव । न यस्याभिमतं दक्ष यस्त्वां रक्षति दुर्मतिः

ருத்ரனின் கோபம் எழுந்தால், இங்கே உன்னை காக்க வல்லவன் யார்? ஓ தக்ஷா, அவரின் விருப்பத்திற்கு எதிராக நடந்த உன்னை எந்தத் தீய மதியுடைய காவலன் காப்பாற்ற முடியும்?

Verse 28

किं कर्म किमकर्मेति तत्र पश्यसि दुर्मते । समर्थं केवलं कर्म न भविष्यति सर्वदा

ஏ துர்மதி! ‘கர்மம் என்ன, அகர்மம் என்ன’ என்று நீ அங்கே தவறாகப் பார்க்கிறாய். வெறும் செயல் மட்டும் எப்போதும் (பரம நன்மை தர) வல்லதல்ல.

Verse 29

स्वकर्मविद्धि तद्येन समर्थत्वेन जायते । न त्वन्यः कर्मणो दाता शं भवेदीश्वरं विना

தன் கர்மத்தையே அறி; அதனால் தான் தகுதியும் வல்லமையும் உண்டாகின்றன. ஆனால் கர்மத்தின் பலன் அளிப்பவன், ஶம்பு ஈசுவரனைத் தவிர வேறு யாரும் அல்ல.

Verse 30

ईश्वरस्य च यो भक्त्या शांतस्तद्गतमानसः । कर्मणो हि फलं तस्य प्रयच्छति तदा शिवः

ஈசுவரின் பக்தியால் அமைதியடைந்து, மனம் அவரிலேயே நிலைத்திருப்பவனுக்கு—அவனுடைய கர்மத்தின் உண்மைப் பலனை அப்போது சிவனே அருள்கிறான்.

Verse 31

केवलं ज्ञानमाश्रित्य निरीश्वरपरा नराः । निरयं ते च गच्छंति कल्पकोटिशतानि च

வெறும் (உலர்ந்த) ஞானத்தையே சார்ந்து, ‘ஈசுவரன் இல்லை’ என்ற கொள்கையில் பற்றுடையோர் நிச்சயமாக நரகத்திற்குச் சென்று, கோடி கணக்கான கல்பங்கள் அங்கேயே தங்குவர்.

Verse 32

पुनः कर्ममयैः पाशैर्वद्धा जन्मनि जन्मनि । निरयेषु प्रपच्यंते केवलं कर्मरूपिणः

கர்மமயமான பாசங்களால் கட்டப்பட்டு, அவர்கள் பிறவி பிறவியாக மீண்டும் மீண்டும் பந்தப்படுகின்றனர். வெறும் கர்மரூபராக (கர்த்தൃത്വ அகங்காரத்தில்) இருப்போர் நரகங்களில் சுடப்படுவர்.

Verse 33

अयं रुद्रगणाधीशो वीरभद्रोऽरि मर्दनः । रुद्रकोपाग्निसंभूतः समायातोध्वरांगणे

இவன் ருத்ரகணங்களின் அதிபதி, பகைவரை மிதிக்கும் வீரபத்ரன். ருத்ரனின் கோபஅக்னியிலிருந்து தோன்றி, இப்போது யாகமண்டபத்தின் முற்றத்தில் வந்தடைந்தான்।

Verse 34

अयमस्मद्विनाशार्थमागतोस्ति न संशयः । अशक्यमस्य नास्त्येव किमप्यस्तु तु वस्तुतः

ஐயமில்லை—நம்மை அழிக்கவே இவன் இங்கு வந்தான். இவனுக்கு இயலாதது ஒன்றுமில்லை; உண்மையில் இவன் நிறைவேற்ற முடியாதது எதுவும் இல்லை।

Verse 35

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां द्वितीये सतीखंडे सत्युपाख्याने विष्णुवाक्यवर्णनं नाम पंचत्रिंशोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீசிவமஹாபுராணத்தின் இரண்டாம் ருத்ரஸம்ஹிதையில், அதன் இரண்டாம் சதீகண்டத்தில், சதீ உபாக்யானத்தின் கீழ் ‘விஷ்ணுவாக்கியவர்ணனம்’ எனும் முப்பத்தைந்தாம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது।

Verse 36

श्रीमहादेवशपथं समुल्लंघ्य भ्रमान्मया । यतः स्थितं ततः प्राप्यं मया दुःखं त्वया सह

மயக்கத்தால் நான் ஸ்ரீமஹாதேவரின் நாமத்தில் செய்த புனித சத்தியத்தை மீறினேன். நீ இருந்த நிலையையே அடைந்து, நானும் உன்னுடன் சேர்ந்து துயரத்தில் ஆழ்ந்தேன்।

Verse 37

शक्तिर्मम तु नास्त्येव दक्षाद्यैतन्निवारणे । शपथोल्लंघनादेव शिवद्रोही यतोस्म्यहम्

தக்ஷன் முதலியோரின் இச்செயலைத் தடுக்க எனக்கு எவ்வித சக்தியும் இல்லை; சபதத்தை மீறியதாலேயே நான் சிவதுரோகியாக ஆனேன்।

Verse 38

कालत्रयेपि न यतो महेशद्रोहिणां सुखम् । ततोऽवश्यं मया प्राप्तं दुःखमद्य त्वया सह

மூன்று காலங்களிலும் மகேசனைத் துரோகிப்போர்க்கு இன்பம் இல்லை; ஆகவே இன்று உன்னுடன் சேர்ந்து எனக்கு தவிர்க்க முடியாத துயரம் வந்தடைந்தது।

Verse 39

सुदर्शनाभिधं चक्रमेतस्मिन्न लगिष्यति । शैवचक्रमिदं यस्मादशैवलयकारणम्

‘சுதர்சன’ எனப்படும் சக்கரமும் இதன்மேல் செயல்படாது; ஏனெனில் இது சைவச் சக்கரம்—இயல்பாகவே அசைவம் (சிவவிரோதம்) அனைத்தையும் அழிக்கும் காரணம்.

Verse 40

विनापि वीरभद्रेण नामैतच्चक्रमैश्वरम् । हत्वा गमिष्यत्यधुना सत्वरं हरसन्निधौ

“வீரபத்ரன் இல்லாமலும்கூட, இந்த ஈச்வரத் தெய்வச் சக்கரம் இப்போது குற்றவாளியை வதைத்து விரைவில் ஹரனின் சன்னிதிக்கு செல்லும்.”

Verse 41

शैवं शपथमुल्लंघ्य स्थितं मां चक्रमीदृशम् । असंहत्यैव सहसा कृपयैव स्थिरं परम्

சைவ சபதத்தை மீறி நான் இந்தச் சக்கரம்போல் நிலையற்ற நிலையில் ஆனேன்; ஆயினும் உடையாமல், திடீரென வெறும் அருளாலேயே நான் பரம நிலையில் மீண்டும் நிலைபெற்றேன்।

Verse 42

अतः परमिदं चक्रमपि न स्थास्यति ध्रुवम् । गमिष्यत्यधुना शीघ्रं ज्वालामालासमाकुलम्

ஆகையால் இச்சக்கரமும் இனி நிலையாகத் திடமாக நிற்காது. இப்போது அது ஜ்வாலைகளின் மாலையால் சூழ்ந்து கலங்கித் துரிதமாக முன்னே செல்லும்.

Verse 43

वीरभद्रः पूजितोपि शीघ्रमस्माभिरादरात् । महाक्रोधसमाक्रांतो नास्मान्संरक्षयिष्यति

நாம் மரியாதையுடன் விரைவாக வீரபத்ரனைப் பூஜித்தாலும், அவர் மகாக்ரோதத்தில் ஆட்கொள்ளப்பட்டால் நம்மை காக்கமாட்டார்.

Verse 44

अकांडप्रलयोऽस्माकमागतोद्य हि हा हहा । हा हा बत तवेदानीं नाशोस्माकमुपस्थितः

அய்யோ, அய்யோ! இன்று எங்கள்மேல் அகாண்டப் பிரளயம் வந்தடைந்தது. அய்யோ—இப்போது உன் அழிவும், எங்களின் நாசமும், அருகில் வந்து நிற்கிறது.

Verse 45

शरण्योऽस्माकमधुना नास्त्येव हि जगत्त्रये । शंकरद्रोहिणो लोके कश्शरण्यो भविष्यति

இப்போது எங்களுக்கு மும்முலகங்களிலும் உண்மையாகவே எந்தச் சரணமும் இல்லை. இவ்வுலகில் சங்கரனைத் துரோகம் செய்தவர்களுக்கு காவலனும் அடைக்கலமும் யார் ஆவார்?

Verse 46

तनुनाशेपि संप्राप्यास्तैश्चापि यमयातनाः । तानैव शक्यते सोढुं बहुदुःखप्रदायिनीः

உடல் அழிந்த பின்னரும் அவர்களுக்கு யமனின் தண்டனைகள் வந்து சேரும். பலவித துயரங்களைத் தரும் அந்த வேதனைகளை உண்மையில் அவர்களே (பாவிகள்) மட்டுமே தாங்க இயலும்.

Verse 47

शिवद्रोहिणमालोक्य दष्टदंतो यमः स्वयम् । तप्ततैलकटाहेषु पातयत्येव नान्यथा

சிவதுரோகியைப் பார்த்தவுடன் யமன் தானே பற்களை கடித்துக் கோபித்து, அவனை கொதிக்கும் எண்ணெய் கடாய்களில் வீழ்த்துவான்; வேறு வழியில்லை.

Verse 48

गन्तुमेवाहमुद्युक्तं सर्वथा शपथोत्तरम् । तथापि न गतश्शीघ्रं दुष्टसंसर्गपापतः

நான் எல்லாவிதமாகவும் சத்தியம் செய்து புறப்படத் தீர்மானித்திருந்தேன்; ஆனாலும் தீயோரின் சேர்க்கையால் உண்டான பாவத்தினால் விரைவில் செல்ல முடியவில்லை.

Verse 49

यदद्य क्रियतेस्माभिः पलायनमितस्तदा । शार्वो ना कर्षकश्शस्त्रैरस्मानाकर्षयिष्यति

இன்று நாம் இங்கிருந்து தப்ப முயன்றால், சார்வன் (ஸ்ரீசிவன்) நிச்சயமாக விவசாயி தன் கருவிகளால் இழுப்பதுபோல் நம்மை மீண்டும் இழுத்து வருவான்।

Verse 50

स्वर्गे वा भुवि पाताले यत्र कुत्रापि वा यतः । श्रीवीरभद्रशस्त्राणां गमनं न हि दुर्ल भम्

சுவர்க்கமோ, பூமியோ, பாதாளமோ—எங்கே இருந்தாலும்—ஸ்ரீ வீரபத்ரனின் ஆயுதங்கள் சென்று தாக்குவது உண்மையில் கடினமல்ல।

Verse 51

यावतश्च गणास्संति श्रीरुद्रस्य त्रिशूलिनः । तावतामपि सर्वेषां शक्तिरेतादृशी धुवम्

திரிசூலதாரியான ஸ்ரீ ருத்ரனின் எத்தனை கணர்கள் உள்ளார்களோ, அவர்களெல்லோரிலும் இதே சக்தி உறுதியாகவே உள்ளது।

Verse 52

श्रीकालभैरवः काश्यां नखाग्रेणैव लीलया । पुरा शिरश्च चिच्छेद पंचमं ब्रह्मणो ध्रुवम्

காசியில் ஸ்ரீகாலபைரவர் தமது நகத்தின் முனையால் மட்டும், தெய்வீக லீலையாக, பழங்காலத்தில் பிரம்மாவின் நிலைத்த ஐந்தாம் தலையை வெட்டினார்.

Verse 53

एतदुक्त्वा स्थितो विष्णुरतित्रस्तमुखाम्बुजः । वीरभद्रोपि संप्राप तदैवाऽध्वरमंडपम्

இவ்வாறு கூறியபின், மிகுந்த அச்சத்தால் கலங்கிய தாமரைமுகத்தையுடைய விஷ்ணு அங்கேயே நின்றார். அதே வேளையில் வீரபத்ரனும் யாகமண்டபத்தை அடைந்தான்.

Verse 54

एवं ब्रुवति गोविन्द आगतं सैन्यसागरम् । वीरभद्रेण सहितं ददृशुश्च सुरादया

கோவிந்தன் இவ்வாறு பேசிக்கொண்டிருக்கையில், தேவர்கள் முதலியோர் வீரபத்ரனுடன் கூடிய கடல்போன்ற பெரும் படை வருவதைக் கண்டனர்.