उत्पातवर्णनम् / Description of Portents at Dakṣa’s Sacrifice
இந்த அதிகாரத்தில், தக்ஷ யாகமண்டபத்தில் வீரபத்ரன் சிவகணங்களுடன் நகர்ந்து வரும்போது வெளிப்பட்ட உற்பாதங்களைப் பற்றி பிரம்மா விவரிக்கிறார். தக்ஷனின் உடலில் நடுக்கம் போன்ற அசுப லக்ஷணங்கள், யாகஸ்தலத்தில் நிலநடுக்கம், மதிய வேளையில் கிரக-நட்சத்திர விகாரங்கள், சூரியன் நிறமாறுதல் மற்றும் பல வளையங்கள் தோன்றுதல், உல்காபாதம்/அக்னிவৃষ্টি, நட்சத்திரங்கள் வளைந்து கீழ்நோக்கிச் செல்லுதல், கழுகு-நரி போன்றவற்றின் அபசகுன ஒலிகள், தூசியுடன் கூடிய கடும் காற்று, சுழற்காற்று, எரியும் பொருட்களின் மழை—இவை யாகநாசத்தின் முன்னறிவிப்புகள் எனக் கூறப்படுகிறது. அறநெறி-யாக ஒழுங்கு குலைந்தால், இயற்கையிலும் அதே கலக்கம் பிரதிபலிக்கும் என்பதே கருத்து।
Shlokas
Verse 1
ब्रह्मोवाच । एवं प्रचलिते चास्मिन् वीरभद्रे गणान्विते । दुष्टचिह्नानि दक्षेण दृष्टानि विबुधैरपि
பிரம்மா கூறினார்—கணங்களுடன் வீரபத்ரன் இவ்வாறு புறப்பட்டபோது, தக்ஷனும் தேவர்களும் கூட அழிவைச் சுட்டும் அசுப லக்ஷணங்களை கண்டனர்।
Verse 2
उत्पाता विविधाश्चासन् वीरभद्रे गणान्विते । त्रिविधा अपि देवर्षे यज्ञविध्वंससूचकाः
தேவரிஷியே! கணங்களுடன் கூடிய வீரபத்ரன் அங்கு இருந்தபோது பலவகை அபசகுனங்கள் தோன்றின—அவை மூன்று வகைகளாகவும்—யாக நாசத்தை முன்னறிவித்தன।
Verse 3
दक्षवामाक्षिबाहूरुविस्पंदस्समजायत । नानाकष्टप्रदस्तात सर्वथाऽशुभसूचकः
அப்போது தக்ஷனின் இடது கண், கை மற்றும் தொடை துடிக்கத் தொடங்கின. அன்பரே! அது முழுமையாக அபசகுனம்; பல துன்பங்களைத் தரும் அறிகுறி.
Verse 4
भूकंपस्समभूत्तत्र दक्षयागस्थले तदा । दक्षोपश्यच्च मध्याह्ने नक्षत्राण्यद्भुतानि च
அப்போது தக்ஷ யாகஸ்தலத்தில் நிலநடுக்கம் ஏற்பட்டது. மேலும் தக்ஷன் மதிய வேளையிலும் நட்சத்திரங்களில் அதிசயமான, இயல்பற்ற குறியீடுகளை கண்டான்।
Verse 5
दिशश्चासन्सुमलिनाः कर्बुरोभूद्दिवाकरः । परिवेषसहस्रेण संक्रांतश्च भयंकरः
திசைகள் மாசடைந்தன; சூரியன் புள்ளிப்புள்ளியாக மங்கினான்; ஆயிரம் பரிவேஷங்களால் சூழப்பட்டு, பயங்கரமான கிரகணமெனும் மாற்றத்தை அடைந்தான்।
Verse 6
नक्षत्राणि पतंति स्म विद्युदग्निप्रभाणि च । नक्षत्राणामभूद्वक्रा गतिश्चाधोमुखी तदा
அப்போது நட்சத்திரங்கள் விழுவது போலத் தோன்றின; மின்னலும் அக்கினியும் போன்ற ஒளியுடன் மின்னின. நட்சத்திரங்களின் இயக்கம் வளைந்து, கீழ்நோக்கி மாறியது।
Verse 7
गृध्रा दक्ष शिरः स्पृष्ट्वा समुद्भूताः सहस्रशः । आसीद्गृध्रपक्षच्छायैस्सच्छायो यागमंडपः
கழுகுகள் தக்ஷனின் துண்டிக்கப்பட்ட தலையைத் தொட்டவுடன் ஆயிரக்கணக்கில் எழுந்தன; அவற்றின் இறக்கை நிழலால் யாகமண்டபம் அடர்ந்த அசுப நிழலால் மூடப்பட்டது।
Verse 8
ववाशिरे यागभूमौ क्रोष्टारो नेत्रकस्तदा । उल्कावृष्टिरभूत्तत्र श्वेतवृश्चिकसंभवा
அப்போது யாகபூமியில் நரிகள் ஊளையிட்டன; கண்களுக்கு அச்சமூட்டும் அபசகுனங்கள் தோன்றின. அங்கே வெண்விருச்சிகங்களில் இருந்து பிறந்ததுபோல் உல்கைகள் மழையெனப் பொழிந்தன॥
Verse 9
खरा वाता ववुस्तत्र पांशुवृष्टिसमन्विताः । शलभाश्च समुद्भूता विवर्तानिलकंपिताः
அங்கே தூள்மழையுடன் கடும் காற்றுகள் வீசின. சுழற்காற்றின் அதிர்வால் அசைந்து அசைந்து வெட்டுக்கிளிகளின் கூட்டங்களும் எழுந்தன॥
Verse 10
रीतैश्च पवनै रूर्द्ध्वं स दक्षाध्वरमंडपः । दैवान्वितेन दक्षेण यः कृतो नूतनोद्भुतः
அப்போது கட்டுப்பாடற்ற கொந்தளிக்கும் காற்றுகள், தேவர்களுடன் தக்ஷன் கட்டிய அந்த அதிசயமான புதிய யாகமண்டபத்தை மேலே தூக்கி எறிந்து சிதறடித்தன।
Verse 11
वेमुर्दक्षादयस्सर्वे तदा शोणितमद्भुतम् । वेमुश्च मांसखण्डानि सशल्यानि मुहुर्मुहुः
அப்போது தக்ஷன் முதலிய அனைவரும் அதிசயமாக இரத்த ஓடைகளை வாந்தி எடுத்தனர்; மீண்டும் மீண்டும் முள்-சிலைகள் குத்திய மாமிசத் துண்டுகளையும் உமிழ்ந்தனர்—இது சிவாபராதத்தால் வந்த அழிவின் கொடூர அறிகுறி।
Verse 12
सकंपाश्च बभूवुस्ते दीपा वातहता इव । दुःखिताश्चाभवन्सर्वे शस्त्रधाराहता इव
அவர்கள் அனைவரும் காற்றால் தாக்கப்பட்ட விளக்குகள் போல நடுங்கினர்; கூரிய ஆயுதத் தாளால் வெட்டப்பட்டவர்களைப் போல் எல்லோரும் துயரத்தில் ஆழ்ந்தனர்।
Verse 13
तदा निनादजातानि बाष्पवर्षाणि तत्क्षणे । प्रातस्तुषारवर्षीणि पद्मानीव वनांतरे
அப்போது அந்தக் கணமே அழுகுரல்கள் எழுந்தவுடன் கண்ணீர்மழை பொழிந்தது—காட்டினுள் விடியற்காலப் பனித்துளி மழையில் தாமரைகள் சொட்டிச் சொட்டித் துளிர்ப்பதுபோல்।
Verse 14
दक्षाद्यक्षीणि जातानि ह्यकस्माद्विशदान्यपि । निशायां कमलाश्चैव कुमुदानीव संगवे
தக்ஷன் முதலியோரின் கண்களும் திடீரென உயிர்ச் சாயல் குன்றி வெளிச்சமின்றி வெளிறின; பகலில் மலரும் தாமரைமுகங்களும் இரவில் மங்கிப் போய், விடியற்காலக் குமுதம் சுருங்குவது போலத் தோன்றின।
Verse 15
असृग्ववर्ष देवश्च तिमिरेणावृता दिशः । दिग्दाहोभूद्विशेषेण त्रासयन् सकलाञ्जनान्
அப்போது ஒரு கொடிய அபசகுனம் எழுந்தது—இரத்தமழை பெய்தது, திசைகள் இருளால் மூடப்பட்டன, மேலும் எங்கும் திசைதோறும் தீப்பற்றல் எழுந்து அனைவரையும் அச்சுறுத்தியது.
Verse 16
एवं विधान्यरिष्टानि ददृशुर्विबुधादयः । भयमापेदिरेऽत्यंतं मुने विष्ण्वादिकास्तदा
இத்தகைய அபசகுனக் குறிகளைப் பார்த்து தேவர்கள் முதலிய விண்ணோர் மிகுந்த அச்சமடைந்தனர்; முனிவரே, அந்நேரம் விஷ்ணு முதலியவர்களும் பேரச்சத்தில் ஆழ்ந்தனர்.
Verse 17
भुवि ते मूर्छिताः पेतुर्हा हताः स्म इतीरयन् । तरवस्तीरसंजाता नदीवेगहता इव
‘அய்யோ! நாம் கொல்லப்பட்டோம்!’ என்று அலறிக்கொண்டே அவர்கள் மயங்கி நிலத்தில் விழுந்தனர்—வெள்ளத்தின் வேகத்தில் ஆற்றங்கரையிலுள்ள மரங்கள் சாய்வதுபோல்.
Verse 18
पतित्वा ते स्थिता भूमौ क्रूराः सर्पा हता इव । कंदुका इव ते भूयः पतिताः पुनरुत्थिताः
விழுந்தபின் அவர்கள் தரையில் கொல்லப்பட்ட கொடிய பாம்புகள் போல கிடந்தனர்; பின்னர் மீண்டும் பந்துகள் போலத் துள்ளி, விழுந்தும் எழுந்தும் ஆனார்கள்.
Verse 19
ततस्ते तापसंतप्ता रुरुदुः कुररी इव । रोदनध्वनिसंक्रातोरुक्तिप्रत्युक्तिका इव
பின்னர் தவமும் துயரும் தரும் தகிப்பால் வாடி அவர்கள் குரரீப் பறவை போல அழுதனர்; அவர்களின் அழுகை ஒலி வானில் எதிரொலிபோல்—அழைப்பும் பதிலும் போல—மீண்டும் மீண்டும் முழங்கியது.
Verse 20
सवैकुंठास्ततस्सर्वे तदा कुंठितशक्तयः । स्वस्वोपकंठमाकंठं लुलुठुः कमठा इव
அப்போது அவர்கள் அனைவரும்—தத்தம் வைகுண்டாதி தாமங்களில் இருந்தபோதிலும்—சக்தி மங்கிப் போனது. தத்தம் இடத்தருகே கழுத்தளவு வரை சாய்ந்து, ஆமைகளைப் போல உதவியற்றவர்களாய் விழுந்து கிடந்தனர்.
Verse 21
एतस्मिन्नंतरे तत्र संजाता चाशरीरवाक् । श्रावयत्यखिलान् देवान्दक्षं चैव विशेषतः
அந்த வேளையில் அங்கே ஒரு அசரீரி வாணி எழுந்தது. அது எல்லா தேவர்களுக்கும் கேட்கும்படி கூறி, குறிப்பாக தக்ஷனை நோக்கி உரைத்தது.
Verse 22
आकाशवाण्युवाच । धिक् जन्म तव दक्षाद्य महामूढोसि पापधीः । भविष्यति महद्दुःखमनिवार्यं हरोद्भवम्
ஆகாசவாணி கூறியது—“தக்ஷா முதலியோரே! உன் பிறப்புக்கு நிந்தை! நீ மிக மூடன், பாவபுத்தியுடையவன். ஹரன் (சிவன்) காரணமாக எழும் தவிர்க்க முடியாத பெருந்துயரம் நிச்சயம் நிகழும்.”
Verse 23
हाहापि नोत्र ये मूढास्तव देवादयस्थिताः । तेषामपि महादुःखं भविष्यति न संशयः
“அய்யோ! உன் பக்கம் நின்று கொண்டிருக்கும் மூடர்களான தேவர்கள் முதலியோருக்கும் பெருந்துயரம் வரும்; இதில் ஐயமில்லை.”
Verse 24
ब्रह्मोवाच तच्छ्रुत्वाकाशवचनं दृष्ट्वारिष्टानि तानि च । दक्षः प्रापद्भयं चाति परे देवादयोपि ह
பிரம்மா கூறினார்—ஆகாசவாணியைச் செவிமடுத்து, அந்த அபசகுனங்களையும் கண்டு, தக்ஷன் மிகுந்த அச்சத்தில் ஆழ்ந்தான்; மற்ற தேவர்கள் முதலியோரும் அஞ்சினர்.
Verse 25
वेपमानस्तदा दक्षो विकलश्चाति चेतसि । अगच्छच्छरणं विष्णोः स्वप्रभोरिंदिरापतेः
அப்போது தக்ஷன் நடுங்கி, மனம் மிகுந்த கலக்கமடைந்து, தன் ஆண்டவனான இந்திராபதி விஷ்ணுவின் சரணத்தை நாடிச் சென்றான்.
Verse 26
सुप्रणम्य भयाविष्टः संस्तूय च विचेतनः । अवोचद्देवदेवं तं विष्णुं स्वजनवत्सलम्
அவன் அச்சத்தால் கலங்கி ஆழ்ந்து வணங்கி, மனம் தளர்ந்த நிலையிலும் புகழ்ந்து, தம் பக்தர்மேல் அன்பு கொண்ட தேவர்களின் தேவன் விஷ்ணுவிடம் உரைத்தான்।
Verse 34
इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां द्वितीये सती खंडे दुश्शकुनदर्शनं नाम चतुस्त्रिंशोऽध्यायः
இவ்வாறு ஸ்ரீசிவமஹாபுராணத்தின் இரண்டாம் ருத்ரஸம்ஹிதையின் இரண்டாம் சதீகண்டத்தில் ‘துஷ்ஷகுன தரிசனம்’ எனப்படும் முப்பத்துநான்காம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।
Frequently Asked Questions
The emergence of pervasive omens at Dakṣa’s sacrificial arena as Vīrabhadra and Śiva’s gaṇas advance—signals that the dakṣayajña is fated to be disrupted and ruined.
They portray ṛta (cosmic order) reacting to ritual-moral disorder: a yajña performed with pride and disrespect toward Śiva becomes cosmically unsustainable, and nature itself ‘speaks’ the impending correction.
Bodily inauspicious tremors in Dakṣa, earthquake at the yajña-site, midday astral anomalies, a discolored sun with many halos, falling fiery lights, abnormal star-movements, vultures and jackals at the arena, meteor-like showers, dust-storm winds, and swarming insects.