व्योमवाणी-श्रवणं, गणानां शरणागमनं, सती-दाह-वृत्तान्तः — Hearing the Heavenly Voice; The Gaṇas Seek Refuge; Account of Satī’s Self-Immolation

Verse 1

नारद उवाच । श्रुत्वा व्योमगिरं दक्षः किमकार्षीत्तदाऽबुधः । अन्ये च कृतवंतः किं ततश्च किमभूद्वद

நாரதர் கூறினார்—வான்வாக்கை கேட்டபின் அப்போது அறிவிலி தக்ஷன் என்ன செய்தான்? மற்றவர்கள் என்ன செய்தனர்? அதன் பின் என்ன நிகழ்ந்தது என்பதையும் கூறுக.

Verse 2

पराजिताः शिवगणा भृगुमंत्रबलेन वै । किमकार्षुः कुत्र गतास्तत्त्वं वद महामते

பிருகுவின் மந்திரவலிமையால் சிவகணங்கள் நிச்சயமாகத் தோற்கடிக்கப்பட்டனர். அப்போது அவர்கள் என்ன செய்தனர், எங்கே சென்றனர்? ஓ மகாமதே, உண்மையான செய்தியைச் சொல்லுங்கள்.

Verse 3

ब्रह्मोवाच । श्रुत्वा व्योमगिरं सर्वे विस्मिताश्च सुरादयः । नावोचत्किंचिदपि ते तिष्ठन्तस्तु विमोहिताः

பிரம்மா கூறினார்: ஆகாயத்திலிருந்து எழுந்த குரலைக் கேட்டதும் தேவர்கள் முதலிய அனைவரும் வியப்புற்றனர். மயக்கமடைந்து அங்கேயே நின்று, ஒரு சொல்லும் பேச இயலவில்லை.

Verse 4

पलायमाना ये वीरा भृगुमंत्रबलेन ते । अवशिष्टा श्शिवगणाश्शिवं शरणमाययुः

பிருகுவின் மந்திரவலிமையால் அடக்கப்பட்டு ஓடிய அந்த வீரர்கள்—மீதமிருந்த சிவகணங்கள்—சிவனையே சரணடைந்தனர்.

Verse 5

सर्वं निवेदयामासू रुद्रायामिततेजसे । चरित्रं च तथाभूतं सुप्रणम्यादराच्च ते

அவர்கள் மரியாதையுடன் வணங்கி, அளவற்ற ஒளியுடைய ருத்ரனிடம் அனைத்தையும் தெரிவித்தனர்; நடந்ததுபோலவே முழு நிகழ்வையும் பக்தியுடன் உரைத்தனர்.

Verse 6

गणा ऊचुः । देवदेव महादेव पाहि नश्शरणागतान् । संशृण्वादरतो नाथ सती वार्तां च विस्तरात्

கணங்கள் கூறினர்: தேவாதி தேவனே மகாதேவா, தஞ்சம் புகுந்த எங்களைக் காத்தருளுங்கள். இறைவனே, ஸதியின் வரலாற்றை விரிவாகவும் கவனமாகவும் கேட்டருளுங்கள்.

Verse 7

गर्वितेन महेशानदक्षेन सुदुरात्मना । अवमानः कृतस्सत्याऽनादरो निर्जरैस्तथा

அகங்காரமும் துர்க்குணமும் கொண்ட தட்சன், மகேசனை வெறுத்து ஸதியை அவமதித்தான்; அங்கிருந்த தேவர்களும் அவளை அலட்சியம் செய்தனர்.

Verse 8

तुभ्यं भागमदात्रो स देवेभ्यश्च प्रदत्तवान् । दुर्वचांस्यवदत्प्रोच्चैर्दुष्टो दक्षस्सुगर्वितः

அந்தத் தீயவனும் கர்வமிக்கவனுமான தட்சன் உமக்கு யாக பாகத்தை அளிக்கவில்லை, ஆனால் மற்ற தேவர்களுக்கு அளித்தான். மேலும் அவன் உரத்த குரலில் கொடிய சொற்களைக் கூறினான்.

Verse 9

ततो दृष्ट्वा न ते भागं यज्ञेऽकुप्यत्सती प्रभो । विनिंद्य बहुशस्तातमधाक्षीत्स्वतनुं तदा

இறைவனே, யாகத்தில் உமக்கு பாகம் ஒதுக்கப்படாததைக் கண்டு ஸதி மிகுந்த கோபமடைந்தாள். தன் தந்தையை மீண்டும் மீண்டும் நிந்தனை செய்து, பின் தன் உடலைத் தீயிற்கு அர்ப்பணித்தாள்.

Verse 10

गणास्त्वयुतसंख्याका मृतास्तत्र विलज्जया । स्वांगान्याछिद्य शस्त्रैश्च क्रुध्याम ह्यपरे वयम्

அங்கு பல்லாயிரக்கணக்கான கணங்கள் வெட்கத்தினால் உயிர் துறந்தனர்; எங்களில் சிலர் கோபத்தினால் ஆயுதங்களைக் கொண்டு எங்கள் சொந்த உறுப்புகளை வெட்டிக்கொண்டோம்.

Verse 11

तद्यज्ञे ध्वंसितुं वेगात्सन्नद्धास्तु भयावहाः । तिरस्कृता हि भृगुणा स्वप्रभावाद्विरोधिना

அந்த யாகத்தை அழிக்க அவர்கள் பேர்வேகத்துடன் பாய்ந்தனர்—முழுமையாக ஆயுதம் தரித்து அச்சமூட்டுவோராய்; ஏனெனில் தன் சக்தியால் எதிரியாக நின்ற ப்ருகு அவர்களை அவமதித்தான்।

Verse 12

ते वयं शरणं प्राप्तास्तव विश्वंभर प्रभो । निर्भयान् कुरु नस्तस्माद्दयमानभवाद्भयात्

ஹே விஸ்வம்பரப் பிரபுவே! நாங்கள் உமது சரணடைந்தோம்; ஆகவே கருணையால் எங்களை அச்சமற்றவர்களாக்கி, அந்தக் கொடூரனிடமிருந்து எழும் பயத்திலிருந்து காத்தருள்வாயாக।

Verse 13

अपमानं विशेषेण तस्मिन् यज्ञे महाप्रभो । दक्षाद्यास्तेऽखिला दुष्टा अकुर्वन् गर्विता अति

ஹே மகாப்ரபுவே! அந்த யாகத்தில் அவர்கள் திட்டமிட்டு ஒரு பெரும் அவமதிப்பைச் செய்தனர்; தக்ஷன் முதலியோர் அனைவரும் தீயவர்களாய், மிகுந்த அகந்தையுடன் அதை நிகழ்த்தினர்।

Verse 14

इत्युक्तं निखिलं वृत्तं स्वेषां सत्याश्च नारद । तेषां च मूढबुद्धीनां यथेच्छसि तथा कुरु

இவ்வாறு, ஹே நாரதா! ஸத்யா தன் உறவினரையும் தன்னையும் பற்றிய முழு நிகழ்வையும் உனக்குச் சொன்னாள்; இப்போது மயங்கிய புத்தியுடைய அவர்களைப் பற்றி உன் விருப்பம்போல் செய்।

Verse 15

ब्रह्मोवाच । इत्याकर्ण्यवचस्तस्य स्वगणानां वचः प्रभुः । सस्मार नारदं सर्वं ज्ञातुं तच्चरितं लघु

பிரம்மா கூறினார்—அவனுடைய சொற்களையும் தன் கணங்களின் சொற்களையும் கேட்ட प्रभு பிரம்மா, முழு வரலாறையும் விரைவில் அறிய விரும்பி நாரதரை அழைத்தார்।

Verse 16

आगतस्त्वं द्रुतं तत्र देवर्षे दिव्यदर्शन । प्रणम्य शंकरं भक्त्या सांजलिस्तत्र तस्थिवान्

திவ்யதரிசனமுடைய தேவரிஷியே! நீ விரைவாக அங்கே வந்தாய்; பக்தியுடன் சங்கரனை வணங்கி, கைகூப்பி அங்கேயே நின்றாய்.

Verse 17

त्वां प्रशस्याथ स स्वामी सत्या वार्त्तां च पृष्टवान् । दक्षयज्ञगताया वै परं च चरितं तथा

பின்பு ஆண்டவன் உன்னைப் புகழ்ந்து, சதியின் செய்தியை கேட்டான்; குறிப்பாக அவள் தக்ஷ யாகத்திற்குச் சென்றபோது நிகழ்ந்த உயர்ந்த நிகழ்வையும் விசாரித்தான்.

Verse 18

पृष्टेन शंभुना तात त्वयाश्वेव शिवात्मना । तत्सर्वं कथितं वृतं जातं दक्षाध्वरे हि यत्

அன்பரே! சம்பு கேட்டவுடன், சிவாத்மசொரூபனான நீ தக்ஷ அத்வரத்தில் நடந்த அனைத்தையும் உடனே விரிவாகக் கூறினாய்.

Verse 19

तदाकर्ण्येश्वरो वाक्यं मुने तत्त्वन्मुखोदितम् । चुकोपातिद्रुतं रुद्रो महारौद्रपराक्रमः

முனிவரே! உன் வாயிலிருந்து வந்த அந்த வார்த்தைகளை கேட்டவுடன் ஈசன் உடனே கோபமுற்றான்; மகாரௌத்ரப் பராக்கிரமமுடைய ருத்ரன் விரைவில் தீவிர ரோஷம் கொண்டான்.

Verse 20

उत्पाट्यैकां जटां रुद्रो लोकसंहारकारकः । आस्फालयामास रुषा पर्वतस्य तदोपरि

உலகங்களைச் சங்கரிக்கும் ருத்ரன் கோபத்தால் தன் ஜடைகளில் ஒன்றை பிய்த்து, அங்கேயே அந்த மலைமேல் பலமாக அடித்து எறிந்தான்।

Verse 21

तोदनाच्च द्विधा भूता सा जटा च मुने प्रभोः । संबभूव महारावो महाप्रलयभीषणः

முனிவரே, தாக்கப்பட்டபோது प्रभுவின் அந்த ஜடை இரண்டாகப் பிளந்தது; அப்போது மகாப்ரளயத்தைப் போல் அச்சமூட்டும் பேரொலி எழுந்தது।

Verse 22

तज्जटायास्समुद्भूतो वीरभद्रो महाबलः । पूर्वभागेन देवर्षे महाभीमो गणाग्रणीः

தேவரிஷியே, அந்த ஜடையிலிருந்தே பேராற்றலுடைய வீரபத்ரன் தோன்றினான்—மிகப் பயங்கரத் தோற்றமுடையவன், சிவகணங்களின் தலைவன்—முன்பகுதியிலிருந்து வெளிப்பட்டான்।

Verse 23

स भूमिं विश्वतो वृत्त्वात्यतिष्ठद्दशांगुलम् । प्रलयानलसंकाशः प्रोन्नतो दोस्सहस्रवान्

அவன் பூமியை எல்லாத் திசைகளிலும் சூழ்ந்து, அதற்கு மேல் பத்து விரலளவு உயர்ந்து நின்றான்; பிரளயத் தீயைப் போல் ஒளிர்ந்து, மிக உயர்ந்தவனாய், ஆயிரம் கரங்களுடன்—எவராலும் எதிர்க்க இயலாதவன்।

Verse 24

कोपनिश्वासतस्तत्र महारुद्रस्य चेशितुः । जातं ज्वराणां शतकं संनिपातास्त्रयोदश

அங்கே பரமேஸ்வரன் மகாருத்ரனின் கோபமூட்டும் மூச்சிலிருந்து நூறு ஜ்வரங்கள் தோன்றின; மேலும் பதின்மூன்று சன்னிபாத ஜ்வரங்களும் வெளிப்பட்டன।

Verse 25

महाकाली समुत्पन्ना तज्जटापरभा गतः । महाभयंकरा तात भूतकोटिभिरावृता

மகேஸ்வரனின் ஜடைகளிலிருந்து அந்த ஜடைகளின் ஒளியையே அணிந்து மகாகாளி தோன்றினாள். அன்பனே, அவள் மிகப் பயங்கரமானவள்; சிவனின் பூதகணங்கள் கோடிக்கணக்காகச் சூழ்ந்திருந்தன.

Verse 26

सर्वे मूर्त्तिधराः क्रूराः स्वर लोकभयंकराः । स्वतेजसा प्रज्वलंतो दहंत इव सर्वतः

அவர்கள் அனைவரும் உருவம் கொண்டவர்கள்; கொடியவர்கள்; ஸ்வர்லோகத்திற்கே அச்சமூட்டுவோர். தம் சொந்த தேஜஸால் எரிந்து, எல்லாத் திசைகளிலும் அனைத்தையும் சுட்டெரிப்பதுபோல் தோன்றினர்.

Verse 27

अथ वीरो वीरभद्रः प्रणम्य परमेश्वरम् । कृतांजलिपुटः प्राह वाक्यं वाक्यविशारदः

அப்போது வீரன் வீரபத்ரன் பரமேஸ்வரன் (சிவன்) முன் வணங்கி, கைகூப்பி, சொல்வன்மை உடையவனாய் இவ்வார்த்தைகளை உரைத்தான்.

Verse 28

वीरभद्र उवाच । महारुद्र महारौद्र सोमसूर्याग्निलोचन । किं कर्तव्यं मया कार्यं शीघ्रमाज्ञापय प्रभो

வீரபத்ரன் கூறினான்—ஓ மஹாருத்ரா, ஓ மஹாரௌத்ரா! சந்திரன், சூரியன், அக்னி ஆகியவை உமது கண்களாய் விளங்குபவனே—நான் என்ன செய்ய வேண்டும்? எந்தப் பணியை நிறைவேற்ற வேண்டும்? ஆண்டவனே, விரைவாக ஆணையிடு.

Verse 29

शोषणीयाः किमीशान क्षणार्द्धेनैव सिंधवः । पेषणीयाः किमीशान क्षणार्द्धेनैव पर्वताः

ஓ ஈசானா! செய்ய முடியாதது என்ன உள்ளது? அரைக்கணத்தில் கடல்களையே உலர்த்தலாம்; அரைக்கணத்தில் மலைகளையே அரைத்து தூளாக்கலாம்.

Verse 30

क्षणेन भस्मसात्कुर्यां ब्रह्मांडमुत किं हर । क्षणेन भस्मसात्कुर्याम्सुरान्वा किं मुनीश्वरान्

ஹே ஹரா! ஒரு கணத்தில் நான் பிரபஞ்ச அண்டத்தைச் சாம்பலாக்க வல்லவன்—அதில் என்ன வியப்பு? ஒரு கணத்தில் தேவர்களையோ, முனிவர்தலைவர்களையோ கூடச் சாம்பலாக்க வல்லேன்।

Verse 31

व्याश्वासः सर्वलोकानां किमु चार्यो हि शंकर । कर्तव्य किमुतेशान सर्वप्राणिविहिंसनम्

எல்லா உயிர்களிடமும் சிறிதளவு அவநம்பிக்கையும் தவறானதாயின், ஹே சங்கரர், உண்மையான ஆசாரியரே, உம்மிடத்தில் அது எவ்வளவு அதிகமாகத் தவறு! ஹே ஈசானா, எந்த உயிருக்கும் தீங்கு செய்வது எப்படி ‘கடமை’ ஆகும்?

Verse 32

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां द्वितीये सतीखंडे वीरभद्रोत्पत्तिशिवोपदेशवर्णनं नाम द्वात्रिंशोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ சிவமஹாபுராணத்தின் இரண்டாம் ருத்ரஸம்ஹிதையின் இரண்டாம் சதீகண்டத்தில் ‘வீரபத்ரர் தோற்றமும் சிவ உபதேச விளக்கமும்’ எனும் முப்பத்திரண்டாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।

Verse 33

यत्र यत्कार्यमुद्दिश्य प्रेषयिष्यसि मां प्रभो । तत्कार्यं साधयाम्येव सत्वरं त्वत्प्रसादतः

ஹே பிரபுவே, எந்தப் பணிக்காக நீங்கள் என்னை அனுப்பினாலும், அந்தப் பணியை உங்கள் அருளின் வல்லமையால் நான் நிச்சயமாக விரைவில் நிறைவேற்றுவேன்।

Verse 34

क्षुद्रास्तरंति लोकाब्धिं शासनाच्छंकरस्य ते । हरातोहं न किं तर्तुं महापत्सागरं क्षमः

சங்கரனின் ஆணையும் அருளும் பெற்றால் அற்பர்களும் உலகச் சாகரத்தைத் தாண்டுவர். அப்படியிருக்க, ஹரனால் காக்கப்படும் நான் இந்தப் பெரும் பேராபத்து-சாகரத்தைத் தாண்ட இயலாதவனாவேனா?

Verse 35

त्वत्प्रेषिततृणेनापि महत्कार्यं मयत्नतः । क्षणेन शक्यते कर्तुं शंकरात्र न संशयः

ஓ சங்கரா! நீ அனுப்பிய ஒரு புல்லினால்கூட முயற்சியின்றி ஒரு கணத்தில் பெரிய காரியம் நிறைவேறும்—இதில் ஐயமில்லை।

Verse 36

लीलामात्रेण ते शंभो कार्यं यद्यपि सिद्ध्यति । तथाप्यहं प्रेषणीयो तवैवानुग्रहो ह्ययम्

ஓ சம்போ! உன் லீலைமாத்திரத்தாலே காரியம் நிறைவேறினாலும், என்னை உன் தூதனாக அனுப்புகிறாய்—இதுவே என்மேல் உன் அருளாகும்।

Verse 37

शक्तिरेतादृशी शंभो ममापि त्वदनुग्रहात् । विना शक्तिर्न कस्यापि शंकर त्वदनुग्रहात्

ஓ சம்போ! இத்தகைய சக்தி எனக்கும் உன் அருளாலேயே கிடைத்தது. ஓ சங்கரா! சக்தியின்றி யாருக்கும் ஆற்றல் இல்லை; அனைத்தும் உன் அருளாலேயே இயங்குகின்றன।

Verse 38

त्वदाज्ञया विना कोपि तृणादीनपि वस्तुतः । नैव चालयितुं शक्तस्सत्यमेतन्न संशयः

உன் ஆணையின்றி யாரும் உண்மையில் ஒரு புல்லினையும் அசைக்க இயலாது. இது உண்மை—இதில் ஐயமில்லை।

Verse 39

शंभो नियम्यास्सर्वेपि देवाद्यास्ते महेश्वर । तथैवाहं नियम्यस्ते नियंतुस्सर्वदेहिनाम्

ஓ ஶம்போ, ஓ மஹேஸ்வரா! தேவர்கள் முதலிய அனைவரும் உமது கட்டுப்பாடு மற்றும் ஆட்சிக்குள் உள்ளனர். அதுபோல நானும் உமக்கே உட்பட்டவன்; ஏனெனில் நீரே எல்லா உடலுடையோரின் பரம நியந்தா.

Verse 40

प्रणतोस्मि महादेव भूयोपि प्रणतोस्म्यहम् । प्रेषय स्वेष्ट सिद्ध्यर्थं मामद्य हर सत्वरम्

ஓ மகாதேவா, உமக்கு வணங்குகிறேன்; மீண்டும் மீண்டும் வணங்குகிறேன். ஓ ஹரா, என் பரம விருப்பம் நிறைவேற இன்று என்னை விரைவாக என் நியத முடிவிற்கு அனுப்புவாயாக.

Verse 41

स्पंदोपि जायते शंभो सख्यांगानां मुहुर्मुहुः । भविष्यत्यद्य विजयो मामतः प्रेषय प्रभो

ஓ ஷம்பு, என் தோழர்களின் அங்கங்களில் மீண்டும் மீண்டும் நடுக்கம் எழுகிறது. இன்று நிச்சயமாக வெற்றி உண்டாகும்; ஆகவே ஓ பிரபுவே, என்னை இங்கிருந்து அனுப்புவாயாக.

Verse 42

हर्षोत्साहविशेषोपि जायते मम कश्चन । शंभो त्वत्पादकमले संसक्तश्च मनो मम

ஓ ஷம்பு, எனக்குள் தனித்த மகிழ்ச்சியும் உற்சாகமும் எழுகிறது; என் மனம் உமது திருவடித் தாமரையில் முழுவதும் பற்றிக் கொண்டது.

Verse 43

भविष्यति प्रतिपदं शुभसंतानसंततिः

நாள்தோறும் நல்வழி கொண்ட சந்ததி தொடர்ச்சியாக எழும்.

Verse 44

तस्यैव विजयो नित्यं तस्यैव शुभमन्वहम् । यस्य शंभौ दृढा भक्तिस्त्वयि शोभनसंश्रये

ஷம்புவில் உறுதியான பக்தி உடையவனுக்கே எப்போதும் வெற்றி; அவனுக்கே நாள்தோறும் மங்கலம்—ஓ அழகிய அடைக்கலமே!

Verse 45

ब्रह्मोवाच । इत्युक्तं तद्वचः श्रुत्वा संतुष्टो मंगलापतिः । वीरभद्र जयेति त्वं प्रोक्ताशीः प्राह तं पुनः

பிரம்மா கூறினார்: இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட வார்த்தைகளை கேட்ட மங்களாபதி (சிவன்) மகிழ்ந்து, மீண்டும் அவனை ஆசீர்வதித்து—“வீரபத்ரா, வெற்றி பெறுவாயாக!” என்றார்.

Verse 46

महेश्वर उवाच । शृणु मद्वचनं तात वीरभद्र सुचेतसा । करणीयं प्रयत्नेन तद्द्रुतं मे प्रतोषकम्

மகேஸ்வரன் கூறினார்: அன்புக் குழந்தை வீரபத்ரா, தெளிந்த மனத்துடன் என் சொற்களை கேள். செய்ய வேண்டியதை முயற்சியுடன் செய்; விரைவாக செய்—அதுவே எனக்கு திருப்தி தரும்.

Verse 47

यागं कर्तुं समुद्युक्तो दक्षो विधिसुतः खलः । मद्विरोधी विशेषेण महागर्वोऽबुधोऽधुना

பிரம்மாவின் மகனான அந்த தீய தக்ஷன் யாகம் செய்யத் தயாராகிவிட்டான். அவன் குறிப்பாக எனக்கு விரோதியானவன்; இப்போது பெரும் அகந்தையால் வீங்கி, அறியாமையால் குருடானவன்.

Verse 48

तन्मखं भस्मसात्कृत्वा सयागपरिवारकम् । पुनरायाहि मत्स्थानं सत्वरं गणसत्तम

அந்த யாகத்தை அதன் முழு யாகப் பரிவாரத்துடன் சேர்த்து சாம்பலாக்கி, ஓ கணங்களில் சிறந்தவனே, உடனே மீண்டும் என் திருத்தலத்துக்கு வா।

Verse 49

सुरा भवंतु गंधर्वा यक्षा वान्ये च केचन । तानप्यद्यैव सहसा भस्मसात्कुरु सत्वरम्

தேவர்கள், கந்தர்வர்கள், யக்ஷர்கள் அல்லது வேறு யாராயினும்—அவர்களையும் இன்றே திடீரென, தாமதமின்றி சாம்பலாக்கு।

Verse 50

तत्रास्तु विष्णुर्ब्रह्मा वा शचीशो वा यमोपि वा । अपि चाद्यैव तान्सर्वान्पातयस्व प्रयत्नतः

அங்கே விஷ்ணுவாக இருந்தாலும், பிரம்மாவாக இருந்தாலும், சசீபதி இந்திரனாக இருந்தாலும், யமனாக இருந்தாலும்—இன்றே முழு முயற்சியுடன் அவர்களையெல்லாம் வீழ்த்திவிடு.

Verse 51

सुरा भवंतु गंधर्वा यक्षा वान्ये च केचन । तानप्यद्यैव सहसा भस्मसात्कुरु सत्वरम्

அவர்கள் தேவராயினும், கந்தர்வராயினும், யக்ஷராயினும், வேறு யாராயினும்—அவர்களையும் இன்றே, திடீரென, தாமதமின்றி, சாம்பலாக்கிவிடு।

Verse 52

दधीचिकृतमुल्लंघ्य शपथं मयि तत्र ये । तिष्ठंति ते प्रयत्नेन ज्वालनीयास्त्वया ध्रुवम्

அங்கே ததீசி செய்த விரத-சத்தியத்தை மீறி என்னிடம் பகைமையுடன் நிலைத்திருப்பவர்களை—நீ உன் முயற்சியால் நிச்சயமாகச் சுட்டெரித்து (தண்டித்து) விட வேண்டும்।

Verse 53

प्रमथाश्चागमिष्यंति यदि विष्ण्वादयो भ्रमात् । नानाकर्षणमंत्रेण ज्वालयानीय सत्वरम्

பிரமதர்கள் வந்தாலும், மயக்கத்தால் விஷ்ணு முதலியோரும் அணுகினாலும்—பலவகை ஈர்ப்புமந்திரங்களால் உடனே (காவல்) அக்கினியைப் பற்றவைக்க வேண்டும்।

Verse 54

ये तत्रोल्लंघ्य शपथं मदीयं गर्विताः स्थिताः । ते हि मद्द्रोहिणोऽतस्तान् ज्वालयानलमालया

அங்கே என் சத்திய-விரதத்தை மீறி அகந்தையுடன் நிற்பவர்கள்—அவர்கள் எனக்கு துரோகிகள்; ஆகவே அவர்களை அக்கினி மாலையால் எரித்துவிடு।

Verse 55

सपत्नीकान्ससारांश्च दक्षयागस्थलस्थितान् । प्रज्वाल्य भस्मसात्कृत्वा पुनरायाहि सत्वरम्

தக்ஷனின் யாகஸ்தலத்தில் உள்ள அனைவரையும்—மனைவியருடன், அவர்களின் எல்லா பரிவாரங்களுடனும்—எரித்து சாம்பலாக்கி, பின்னர் உடனே இங்கே திரும்பி வா.

Verse 56

तत्र त्वयि गते देवा विश्वाद्य अपि सादरम् । स्तोष्यंति त्वां तदाप्याशु ज्वालया ज्वालयैव तान्

நீ அங்கே சென்றவுடன் விஶ்வதேவர்கள் முதலிய தேவர்கள் மரியாதையுடன் உன்னைப் புகழ்வார்கள். அப்போதும் உன் ஜ்வாலையால் அவர்களை உடனே எரித்து விடு—ஆம், உடனே எரித்து விடு.

Verse 57

देवानपि कृतद्रोहान् ज्वालामालासमाकुलः । ज्वालय ज्वलनैश्शीघ्रं माध्यायाध्यायपालकम्

துரோகம் செய்த தேவர்களையும்—ஜ்வாலாமாலைகளால் சூழப்பட்டவர்களையும்—எரியும் தீயால் உடனே தகிக்கச் செய், ஓ வேதப் பாராயணமும் அதன் ஒழுங்கும் காக்கும் காவலனே.

Verse 58

दक्षादीन्सकलांस्तत्र सपत्नीकान्सबांधवान् । प्रज्वाल्य वीर दक्षं नु सलीलं सलिलं पिब

ஓ வீரனே, அங்கே அழிவுத் தீயை ஏற்றி தக்ஷன் முதலிய அனைவரையும்—அவர்களின் மனைவியரும் உறவினரும் உடன்—எரித்து விடு; பின்னர் விளையாட்டாக நீரை அருந்து.

Verse 59

ब्रह्मोवाच । इत्युक्तो रोषताम्राक्षो वेदमर्यादपालकः । विरराम महावीरं कालारिस्सकलेश्वरः

பிரம்மா கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும், கோபத்தால் சிவந்த கண்களையுடைய அந்த மகாவீரன், வேத மரியாதையின் காவலன், அனைத்திற்கும் ஈசன், காலன் (மரணம்) பகைவன், விலகி நின்றான்.