नभोवाणी-दक्ष-निन्दा तथा सती-माहात्म्य-प्रतिपादनम् / The Celestial Voice Rebukes Dakṣa and Proclaims Satī’s Greatness

Verse 1

ब्रह्मोवाच । एतस्मिन्नन्तरे तत्र नभोवाणी मुनीश्वर । अवोचच्छृण्वतां दक्षसुरादीनां यथार्थतः

பிரம்மா கூறினார்—ஓ முனீஸ்வரா, அச்சமயத்தில் அங்கே ஆகாசவாணி ஒலித்தது; தக்ஷன், தேவர்கள் முதலியோர் கேட்கும்படி அது உண்மையைத் தெளிவாகச் சொன்னது.

Verse 2

व्योमवाण्युवाच । रे रे दक्ष दुराचार दंभाचारपरायण । किं कृतं ते महामूढ कर्म चानर्थकारकम्

ஆகாசவாணி கூறியது—ஏய் ஏய் தக்ஷா! தீய நடத்தையுடையவனே, பாசாங்கு நடத்தைக்கே அடிமையானவனே! ஓ பெருமூடா, நீ என்ன செய்தாய்? உன் செயல் பேராபத்தை விளைவிப்பது.

Verse 3

न कृतं शैवराजस्य दधीचेर्वचनस्य हि । प्रमाणं तत्कृते मूढ सर्वानंदकरं शुभम्

ஓ மூடனே, சிவபக்தர்களின் அரசனைக் குறித்து ததீசி கூறிய வாக்கை நீ ஆதாரமாக ஏற்கவில்லை. அந்த உபதேசம் புனிதமும் மங்களமும்; அனைவருக்கும் ஆனந்தம் தரும் சான்று.

Verse 4

निर्गतस्ते मखाद्विप्रः शापं दत्त्वा सुदुस्सहम् । ततोपि बुद्धं किंचिन्नो त्वया मूढेन चेतसि

அந்த இருபிறப்பாளர் (பிராமணர்) உன் யாகத்திலிருந்து மிகத் தாங்கமுடியாத சாபம் அளித்து சென்றுவிட்டார். ஆனாலும், மயங்கிய மனத்துடன் நீ எதையும் உணரவில்லை; உன் சித்தம் இன்னும் மோகத்தில் உள்ளது.

Verse 5

ततः कृतः कथं नो वै स्वपुत्र्यास्त्वादरः परः । समागतायास्सत्याश्च मंगलाया गृहं स्वतः

அப்படியிருக்க, நம் சொந்த மகளுக்கு உச்ச மரியாதை செலுத்தாமல் எப்படி இருப்போம்? மங்களமயமான இந்த இல்லத்திற்கு சதி தானாகவே வந்து சேர்ந்தாள்.

Verse 6

सतीभवौ नार्चितौ हि किमिदं ज्ञानदुर्बल । ब्रह्मपुत्र इति वृथा गर्वितोसि विमोहितः

உண்மை அறிவில் பலவீனனே! சிவனையும் சதியையும் நீ ஏன் வழிபடவில்லை? ‘பிரம்மாவின் மகன்’ என்ற பெயரால் மட்டும் வீண் அகந்தையில் மிதந்து, மயக்கத்தில் இருக்கிறாய்.

Verse 7

सा सत्येव सदाराध्या सर्वा पापफलप्रदा । त्रिलोकमाता कल्याणी शंकरार्द्धांगभागिनी

அந்த சதியே எப்போதும் வழிபடத்தக்கவள்; எல்லாப் பாபப் பயன்களையும் நீக்கும் அருளாளி. அவள் திரிலோக மாதா கல்யாணி; சங்கரனின் அர்த்தாங்கப் பங்காளி.

Verse 8

सा सत्येवार्चिता नित्यं सर्वसौभाग्यदायिनी । माहेश्वरी स्वभक्तानां सर्वमंगलदायिनी

அந்த தேவியான சத்யா எப்போதும் வழிபடப்பட்டு எல்லாச் சௌபாக்கியத்தையும் அருள்கிறாள். மாஹேஸ்வரியாகத் தன் பக்தர்களுக்கு எல்லா மங்களமும் நலனும் வழங்குகிறாள்.

Verse 9

सा सत्येवार्चिता नित्यं संसारभयनाशिनी । मनोभीष्टप्रदा दैवी सर्वोपद्रवहारिणी

அந்த தேவியை உண்மையுடனும் தூய மனத்துடனும் தினமும் வழிபட்டால், அவள் சம்சாரப் பயத்தை அழிக்கிறாள். அவள் மனவிருப்பங்களை அருளி, தெய்வீகமாக எல்லா இடையூறுகளையும் துன்பங்களையும் நீக்குகிறாள்।

Verse 10

सा सत्येवार्चिता नित्यं कीर्तिसंपत्प्रदायिनी । परमा परमेशानी भुक्तिमुक्तिप्रदायिनी

அந்த பரம தேவியான சதியே, உண்மையுடன் தினமும் வழிபடப்படும்போது புகழும் செல்வமும் அருள்கிறாள். அவள் பரம பரமேஸ்வரி; போகமும் மோட்சமும் இரண்டையும் வழங்குபவள்।

Verse 11

सा सत्येव जगद्धात्री जगद्रक्षणकारिणी । अनादिशक्तिः कल्पान्ते जगत्संहारकारिणी

அவளே சதீ—உலகங்களைத் தாங்கும் ஜகத்தாத்ரி, பிரபஞ்சத்தைப் பாதுகாக்கும் ரக்ஷகி. அவள் ஆதியற்ற சக்தி; கல்பாந்தத்தில் உலக அழிவை நிகழ்த்துபவளும் அவளே।

Verse 12

सा सत्येव जगन्माता विष्णु माताविलासिनी । ब्रह्मेन्द्रचन्द्रवह्न्यर्कदेवादिजननी स्मृता

அவளே சதீ—ஜகன்மாதா; விஷ்ணுவின் தாயாகவும் லீலை புரிகிறாள். பிரம்மா, இந்திரன், சந்திரன், அக்னி, சூரியன் முதலிய தேவர்களின் தாயென அவள் நினைவுகூரப்படுகிறாள்।

Verse 13

सा सत्येव तपोधर्मदातादिफलदायिनी । शंभुशक्तिर्महादेवी दुष्टहंत्री परात्परा

அவளே சத்தியஸ்வரூபிணி; தவம், தர்மம், தானம் முதலியவற்றின் பலனை அருள்பவள். சம்புவின் சக்தியாக அவள் மகாதேவி—துஷ்டநாசினி, பராத்பரா।

Verse 14

ईदृग्विधा सती देवी यस्य पत्नी सदा प्रिया । तस्यै भागो न दत्तस्ते मूढेन कुविचारिणा

சிவனின் என்றும் அன்பிற்குரிய மனைவியான அத்தகைய சதி தேவிக்கு, உன்னைப் போன்ற அறிவற்ற குবিচারி யாகத்தின் பங்கைக் கொடுக்கவில்லை।

Verse 15

शंभुर्हि परमेशानस्सर्वस्वामी परात्परः । विष्णुब्रह्मादिसंसेव्यः सर्वकल्याणकारकः

உண்மையாகவே சம்பு பரமேசானன்; அனைத்திற்கும் ஆண்டவன், பராத்பரன். விஷ்ணு, பிரம்மா முதலிய தேவர்களாலும் வணங்கப்படுபவன்; எல்லா மங்களங்களுக்கும் காரணன்.

Verse 16

तप्यते हि तपः सिद्धैरेतद्दर्शनकांक्षिभिः । युज्यते योगिभिर्योगैरेतद्दर्शनकांक्षिभिः

அவரது தரிசனத்தை நாடி சித்தர்கள் தவம் செய்கிறார்கள்; அவரையே காண வேண்டும் என்ற ஏக்கத்தால் யோகிகள் யோக சாதனையில் ஈடுபடுகிறார்கள்.

Verse 17

अनंतधनधान्यानां यागादीनां तथैव च । दर्शनं शंकरस्यैव महत्फलमुदाहृतम्

முடிவில்லா செல்வமும் தானியமும், யாகாதி கர்மங்களும் இருந்தாலும், சங்கரனின் தரிசனம் ஒன்றே மிகப் பெரிய பலனைத் தரும் என அறிவிக்கப்பட்டது.

Verse 18

शिव एव जगद्धाता सर्वविद्यापतिः प्रभुः । आदिविद्यावरस्वामी सर्वमंगलमंगलः

சிவனே உலகத்தைத் தாங்குபவன்; எல்லா கல்விகளுக்கும் அதிபதியான ஆண்டவன். ஆதிப் பரம ஞானத்தின் உச்ச அரசன்; எல்லா மங்களங்களிலும் பரம மங்களம் அவனே.

Verse 19

तच्छक्तेर्न कृतो यस्मात्सत्करोद्य त्वया खल । अतएवाऽध्वरस्यास्य विनाशो हि भविष्यति

அயோக்கியனே! இன்று நீ அந்த தெய்வீக சக்தி (சிவ-சக்தி)க்கு உரிய மரியாதை செய்யவில்லை; ஆகவே இந்த யாகம் நிச்சயமாக அழியும்.

Verse 20

अमंगलं भवत्येव पूजार्हाणामपूजया । पूज्यमाना च नासौ हि यतः पूज्यतमा शिवा

பூஜைக்குரியவர்களைப் பூஜிக்காமல் விட்டால் நிச்சயமாக அமங்கலம் உண்டாகும். பூஜை செய்தாலும் அவள் உண்மையில் பூஜிக்கப்பட்டவளல்ல; ஏனெனில் சிவா தேவியே மிக உயர்ந்த பூஜ்யை.

Verse 21

सहस्रेणापि शिरसां शेषो यत्पादजं रजः । वहत्यहरहः प्रीत्या तस्य शक्तिः शिवा सती

ஆயிரம் தலைகளுடைய சேஷனும் அவளது திருப்பாதங்களில் எழுந்த தூசியை நாள்தோறும் அன்புடன் தாங்குகின்றான். அத்தகைய சதீ—மங்களமயமான சிவா—அந்த பரமன் சிவனின் சக்தியே ஆவாள்.

Verse 22

यत्पादपद्ममनिशं ध्यात्वा संपूज्य सादरम् । विष्णुविष्णुत्वमापन्नस्तस्य शंभोः प्रिया सती

சம்பு (சிவபெருமான்) திருப்பாதத் தாமரைகளை இடையறாது தியானித்து மரியாதையுடன் வழிபட்டதால் விஷ்ணு தன் முழு விஷ்ணுத்துவத்தை அடைந்தான்; அந்தச் சம்புவின் பிரியையானவள் சதீ.

Verse 23

यत्पादपद्ममनिशं ध्यात्वा संपूज्य सादरम् । ब्रह्मा ब्रह्मत्वमापन्नस्तस्य शंभोः प्रिया सती

அந்தத் திருப்பாதத் தாமரையை இடையறாது தியானித்து மரியாதையுடன் வழிபட்டதால் பிரம்மா பிரம்மத்துவத்தை அடைந்தான்; மேலும் சதீ அந்தச் சம்பு (சிவன்) அவரின் பிரியையானவள்.

Verse 24

यत्पादपद्ममनिशं ध्यात्वा संपूज्य सादरम् । इन्द्रादयो लोकपालाः प्रापुस्स्वं स्वं परं पदम्

அவரது தாமரைத் திருவடிகளை இடையறாது தியானித்து, பக்தியுடன் வணங்கி வழிபட்டதால், இந்திரன் முதலிய லோகபாலர்கள் தத்தம் பரம நிலையைக் பெற்றனர்.

Verse 25

जगत्पिता शिवश्शक्तिर्जगन्माता च सा सती । सत्कृतौ न त्वया मूढ कथं श्रेयो भविष्यति

சிவன் உலகின் தந்தை; சக்தி—அந்த சதி—உலகின் தாய். ஏ மயங்கியவனே! அவர்களை உரிய பக்தி-மரியாதையுடன் போற்றாவிட்டால், உனக்கு உண்மையான நலம், மங்கலம் எவ்வாறு உண்டாகும்?

Verse 26

दौर्भाग्यं त्वयि संक्रांतं संक्रांतास्त्वयि चापदः । यौ चानाराधितौ भक्त्या भवानीशंकरौ च तौ

துர்பாக்கியம் உன்மேல் விழுந்தது; பேரிடர்களும் உன்னைச் சூழ்ந்தன—ஏனெனில் பக்தியுடன் அந்த தெய்வத் தம்பதிகள், பவானி மற்றும் சங்கரரை, நீ வழிபடவில்லை.

Verse 27

अनभ्यर्च्य शिवं शंभुं कल्याणं प्राप्नुयामिति । किमस्ति गर्वो दुर्वारस्स गर्वोद्य विनश्यति

“சிவன், சம்புவை வழிபடாமல் மங்கல நலம் எவ்வாறு கிடைக்கும்?” அப்படியிருக்க, அடக்கமுடியாத அகந்தை என்ன? அந்த அகந்தை இன்று எழுந்தவுடனே அழிகிறது.

Verse 28

सर्वेशविमुखो भूत्वा देवेष्वेतेषु कस्तव । करिष्यति सहायं तं न ते पश्यामि सर्वथा

சர்வேசன் (சிவன்) மீது முகம் திருப்பி விட்டால், இத்தேவர்களில் யார் உனக்கு துணை நிற்பார்? உனக்கு உண்மையான உதவி செய்ய வல்லவர் எவரையும் நான் காணவில்லை.

Verse 29

यदि देवाः करिष्यंति साहाय्यमधुना तव । तदा नाशं समाप्स्यंति शलभा इव वह्निना

தேவர்கள் இப்போது உனக்கு உதவி செய்தால், அவர்கள் நிச்சயமாக அழிவை அடைவார்கள்—அக்னியில் பாயும் பட்டாம்பூச்சிகள் போல।

Verse 30

ज्वलत्वद्य मुखं ते वै यज्ञध्वंसो भवत्वति । सहायास्तव यावंतस्ते ज्वलंत्वद्य सत्वरम्

இன்றே உன் முகம் எரியட்டும்; யாகம் முற்றிலும் அழியட்டும். உன் துணைவர்கள் எத்தனை பேர் இருந்தாலும், அவர்கள் அனைவரும் இன்றே உடனே எரியட்டும்।

Verse 31

अमराणां च सर्वेषां शपथोऽमंगलाय ते । करिष्यंत्यद्य साहाय्यं यदेतस्य दुरात्मनः

உன் துரதிர்ஷ்டத்திற்காக எல்லா அமரர்களின் சபதமும் நிலைபெறும்—இன்றே அவர்கள் இந்த துராத்மாவுக்கு நிச்சயமாக உதவி செய்வார்கள்।

Verse 32

निर्गच्छंत्वमरास्स्वोकमेतदध्वरमंडपात् । अन्यथा भवतो नाशो भविष्यत्यद्य सर्वथा

தேவர்கள் இந்த யாக மண்டபத்திலிருந்து உடனே தங்கள் லோகங்களுக்கு புறப்படட்டும்; இல்லையெனில் இன்றே உன் முழுமையான அழிவு நிச்சயம் நிகழும்।

Verse 33

निर्गच्छंत्वपरे सर्वे मुनिनागादयो मखात् । अन्यथा भवतां नाशो भविष्यत्यद्य सर्वथा

முனிவர், நாகர் முதலிய மற்ற அனைவரும் இந்த யாகமண்டபத்தை உடனே விட்டு வெளியேறுங்கள். இல்லையெனில் இன்று உங்களுக்கு எல்லாவிதத்திலும் நாசம் நிச்சயம் வரும்.

Verse 34

निर्गच्छ त्वं हरे शीघ्रमेतदध्वरमंडपात् । अन्यथा भवतो नाशो भविष्यत्यद्य सर्वथा

ஓ ஹரி, உடனே இந்த யாகமண்டபத்திலிருந்து வெளியேறு. இல்லையெனில் இன்று உனக்கு எல்லாவிதத்திலும் நாசம் நிச்சயம் வரும்.

Verse 35

निर्गच्छ त्वं विधे शीघ्रमेतदध्वरमंडपात् । अन्यथा भवतो नाशो भविष्यत्यद्य सर्वथा

ஓ விதி (பிரம்மா), உடனே இந்த யாகமண்டபத்திலிருந்து வெளியேறு. இல்லையெனில் இன்று உனக்கு எல்லாவிதத்திலும் நாசம் தவிர்க்க முடியாது.

Verse 36

ब्रह्मोवाच । इत्युक्त्वाध्वरशालायामखिलायां सुसंस्थितान् । व्यरमत्सा नभोवाणी सर्वकल्याणकारिणी

பிரம்மா கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி, முழு யாகசாலையிலும் ஒழுங்காக அமர்ந்திருந்த அனைவரிடமும், எல்லா மங்களத்தையும் அருளும் ஆகாசவாணி அமைதியடைந்தது.

Verse 37

तच्छ्रुत्वा व्योमवचनं सर्वे हर्यादयस्सुराः । अकार्षुर्विस्मयं तात मुनयश्च तथा परे

வானிலிருந்து வந்த அந்த அறிவிப்பை கேட்டதும், ஹரி முதலிய எல்லா தேவர்களும் வியப்புற்றனர்; முனிவர்களும் மற்றவர்களும், அன்பனே, அதுபோலவே ஆச்சரியமடைந்தனர்.

Verse 51

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां द्वितीये सतीखंडे सत्युपाख्याने नभोवाणीवर्णनं नामैकत्रिंशोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ சிவமஹாபுராணத்தின் இரண்டாம் பகுதியான ருத்ரஸம்ஹிதையில், இரண்டாம் பிரிவான சதீகண்டத்தில், சதீ உபாக்யானத்தில் ‘ஆகாசவாணி வர்ணனம்’ எனப்படும் முப்பத்தொன்றாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.