सतीदेव्याः योगमार्गेण देहत्यागः — Satī’s Yogic Abandonment of the Body

Verse 1

नारद उवाच । मौनीभूता यदा सासीत्सती शंकरवल्लभा । चरित्रं किमभूत्तत्र विधे तद्वद चादरात्

நாரதர் கூறினார்—சங்கரனின் பிரியமான சதி மௌனமானபோது அங்கே என்ன நிகழ்ந்தது? ஓ விதாதா (பிரம்மா), அதை பக்தியுடன் கூறுங்கள்।

Verse 2

ब्रह्मोवाच । मौनीभूता सती देवी स्मृत्वा स्वपतिमादरात । क्षितावुदीच्यां सहसा निषसाद प्रशांतधीः

பிரம்மா கூறினார்—தன் கணவர் சிவனை பக்தியுடன் நினைத்து தேவி சதி மௌனமானாள்; அமைதியான மனத்துடன் அவள் திடீரென வடதிசை நோக்கி தரையில் அமர்ந்தாள்।

Verse 3

जलमाचम्य विधिवत् संवृता वाससा शुचिः । दृङ्निमील्य पतिं स्मृत्वा योगमार्गं समाविशत्

விதிப்படி ஆச்சமனம் செய்து, தூய்மையுடன், ஆடையால் நாணத்துடன் மூடப்பட்டவளாய், சதி கண்களை மூடினாள்; கணவராகிய பரமேசுவரன் சிவனை நினைத்து யோகமார்க்கத்தில் நுழைந்தாள்।

Verse 4

कृत्वासमानावनिलौ प्राणापानौ सितानना । उत्थाप्योदानमथ च यत्नात्सा नाभिचक्रतः

பின்பு வெண்முகத்தையுடைய சதி, பிராணன் மற்றும் அபானன் எனும் இரு வாயுக்களையும் சமநிலையாக்கி; நாபிச் சக்கரத்திலிருந்து உதான வாயுவை முயற்சியுடன் மேலே எழுப்பினாள்।

Verse 5

हृदि स्थाप्योरसि धिया स्थितं कंठाद्भ्रुवोस्सती । अनिंदितानयन्मध्यं शंकरप्राणवल्लभा

சங்கரனின் உயிர்க்கினியவளும் குற்றமற்றவளுமான சதி, மனத்தை இதயத்தில் நிலைநிறுத்தி; பின்னர் அதை மார்பில், அங்கிருந்து தொண்டையில், இறுதியில் புருவமத்தியில் கொண்டு சென்றாள்।

Verse 6

एवं स्वदेहं सहसा दक्षकोपाज्जिहासती । दग्धे गात्रे वायुशुचिर्धारणं योगमार्गतः

இவ்வாறு தக்ஷனை நோக்கிய கோபத்தால் தன் உடலை உடனே துறக்க விரும்பிய சதி, பிராணாயாமத்தால் தூய்மையடைந்து, யோக மார்க்கத்தில் தாரணையில் புகுந்தாள்; அதனால் அவள் அங்கங்கள் தகிந்தன.

Verse 7

ततस्स्वभर्तुश्चरणं चिंतयंती न चापरम् । अपश्यत्सा सती तत्र योगमार्गनिविष्टधीः

பின்னர் சதி தன் ஆண்டவனின் திருவடிகளையே மட்டும் நினைத்து, வேறொன்றையும் அல்ல. யோக மார்க்கத்தில் உறுதியான மனத்துடன் அங்கே அவரை தரிசித்தாள்.

Verse 8

हतकल्मषतद्देहः प्रापतच्च तदग्निना । भस्मसादभवत्सद्यो मुनिश्रेष्ठ तदिच्छया

அந்த உடலின் மாசுகள் அழிந்தன; அது அந்த அக்கினியில் விழுந்தது. ஓ முனிவரே சிறந்தவரே! அவள் இச்சையாலே அது உடனே சாம்பலாயிற்று.

Verse 9

तत्पश्यतां च खे भूमौ वादोऽभूत्सुमहांस्तदा । हाहेति सोद्भुतश्चित्रस्सुरादीनां भयावहः

அவர்கள் பார்த்துக் கொண்டிருக்கையில் அக்கணமே ஆகாயத்திலும் பூமியிலும் மிகப் பெரும் ஆரவாரம் எழுந்தது. “ஹா! ஹா!” எனும் அந்த அதிசயமும் அசாதாரணமும் ஆன ஒலி தேவர்களையும் பிற உயிர்களையும் அச்சுறுத்தியது.

Verse 10

हं प्रिया परा शंभोर्देवी दैवतमस्य हि । अहादसून् सती केन सुदुष्टेन प्रकोपिता

“நான் ஶம்புவின் பரமப் பிரியமான தேவியே—தேவர்களுக்கே தெய்வமாகிய ஆதிசக்தி. எந்தக் கொடியவன் சதியைத் தூண்டி, அவள் உயிரைத் துறக்கச் செய்தான்?”

Verse 11

अहो त्वनात्म्यं सुमहदस्य दक्षस्य पश्यत । चराचरं प्रजा यस्य यत्पुत्रस्य प्रजापतेः

அய்யோ! தக்ஷனின் இந்தப் பெரும் தகுதியின்மையும் ஆத்மவிவேகமின்மையும் பாருங்கள். அவனிடமிருந்து அசையும்-அசையாத எல்லாப் பிரஜைகளும் தோன்றின; பிரஜாபதியின் மகனாக இருந்தும் இவ்வாறு மயக்கத்தில் வீழ்ந்தான்.

Verse 12

अहोद्य द्विमनाऽभूत्सा सती देवी मनस्विनी । वृषध्वजप्रियाऽभीक्ष्णं मानयोग्या सतां सदा

அய்யோ! அன்று மனவலிமை கொண்ட தேவி சதியின் மனம் இருபடையாகியது. வृषத்வஜன் (சிவன்)க்கு எப்போதும் பிரியமானவளான அவள், சான்றோரிடையே என்றும் மரியாதைக்கும் வணக்கத்திற்கும் உரியவள்.

Verse 13

सोयं दुर्मर्षहृदयो ब्रह्मधृक् स प्रजापतिः । महतीमपकीर्तिं हि प्राप्स्यति त्वखिले भवे

இந்தப் பிரஜாபதி தக்ஷன்—சகிக்காத மனம் கொண்டவன், பிரம்மாவை விரோதிப்பவன்—நிச்சயமாக இவ்வுலகமெங்கும் பெரும் அவமதிப்பையும் கெட்டப்பெயரையும் அடைவான்.

Verse 14

यत्स्वांगजां सुतां शंभुद्विट् न्यषे धत्समुद्यताम् । महानरकभोगी स मृतये नोऽपराधतः

நீ உன் உடலிலிருந்து பிறந்த, சிவபக்தியில் நிலைத்த மகளைக் கைவிட்டாய்; ஆகையால் ஶம்புவை வெறுப்பவன் மகாநரக வேதனைகளை அனுபவிப்பான்—அவனின் மரணம் முழுதும் அவன் குற்றத்தினாலே.

Verse 15

वदत्येवं जने सत्या दृष्ट्वाऽसुत्यागमद्भुतम् । द्रुतं तत्पार्षदाः क्रोधादुदतिष्ठन्नुदायुधाः

சதி மக்கள் முன்னிலையில் இவ்வாறு கூற, அந்த அதிசயமான உயிர்த் தியாகத்தைப் பார்த்த சிவனின் பரிஷதர்கள் கோபத்தால் உடனே ஆயுதங்களுடன் எழுந்தனர்.

Verse 16

द्वारि स्थिता गणास्सर्वे रसायुतमिता रुषा । शंकरस्य प्रभोस्ते वाऽकुध्यन्नतिमहाबलाः

வாசலில் நின்றிருந்த எல்லா கணங்களும் கோபரசம் பொங்கி எரிந்தன. அவர்கள் தங்கள் ஆண்டவன் சங்கரனின் மிகுந்த வலிமைமிக்க பரிவாரத்தினர்; அதனால் கடும் சினம் கொண்டனர்.

Verse 17

हाहाकारमकुर्वंस्ते धिक्धिक् न इति वादिनः । उच्चैस्सर्वेऽसकृद्वीरःश्शंकरस्य गणाधिपाः

சங்கரனின் கணங்களின் வீரத் தலைவர்கள் மீண்டும் மீண்டும் உரக்க ‘ஹா ஹா’ என்று அலறினர்; தொடர்ந்து “திக் திக்! இல்லை, இது ஆகக் கூடாது” என்று கூறினர்.

Verse 18

हाहाकारेण महता व्याप्त मासीद्दिगन्तरम् । सर्वे प्रापन् भयं देवा मुनयोन्येपि ते स्थिताः

அந்தப் பெரும் ‘ஹா ஹா’ என்ற அலறலால் எல்லாத் திசைகளும் நிறைந்தன. தேவர்கள் அனைவரும் அச்சத்தில் ஆழ்ந்தனர்; அங்கு இருந்த முனிவர்களும் மற்றவர்களும் நடுங்கி நின்றனர்.

Verse 19

गणास्संमंत्र्य ते सर्वेऽभूवन् क्रुद्धा उदायुधाः । कुर्वन्तः प्रलयं वाद्यशस्त्रैर्व्याप्तं दिगंतरम्

அந்தக் கணங்கள் அனைத்தும் ஆலோசித்து சினம் கொண்டு ஆயுதங்களை உயர்த்தின. போர் வாத்தியங்களின் முழக்கமும் ஆயுதங்களின் மின்னலுமாக எல்லாத் திசைகளையும் நிரப்பி, பிரளயத்தைப் போன்ற காட்சியை உருவாக்கினர்.

Verse 20

शस्त्रैरघ्नन्निजांगानि केचित्तत्र शुचाकुलाः । शिरोमुखानि देवर्षे सुतीक्ष्णैः प्राणनाशिभिः

ஓ தேவர்ஷியே, அங்கே துக்கத்தால் தவித்த சிலர் தங்கள் உறுப்புகளை ஆயுதங்களால் தாக்கிக் கொண்டனர்; மேலும் மிகக் கூர்மையான, உயிரைப் பறிக்கும் ஆயுதங்களால் அவர்கள் தங்கள் தலைகளையும் முகங்களையும் காயப்படுத்திக் கொண்டனர்.

Verse 21

इत्थं ते विलयं प्राप्ता दाक्षायण्या समं तदा । गणायुते द्वे च तदा तदद्भुतमिवाभवत्

இவ்வாறு அந்நேரமே தாக்ஷாயணி (சதி) உடனே அவர்களும் அழிவை அடைந்தனர். அப்போது சிவகணங்களில் இரு அயுதங்களும் நாசமடைந்தன; அந்த நிகழ்வு அற்புதமாய் (அச்சமூட்டுமாறு) தோன்றியது.

Verse 22

गणा नाशाऽवशिष्टा ये शंकरस्य महात्मनः । दक्षं तं क्रोधितं हन्तुं मुदा तिष्ठन्नुदायुधाः

மகாத்மா சங்கரனின் கணங்களில் நாசத்திற்குப் பின் மீந்தவர்கள், ஆயுதங்களை உயர்த்தி மகிழ்ச்சியுடன் நின்றனர்; கோபித்த தக்ஷனை வதம் செய்யத் தயாராயினர்.

Verse 23

तेषामापततां वेगं निशम्य भगवान् भृगुः । यज्ञघ्नघ्नेन यजुषा दक्षिणाग्नौ जुहोन्मुने

முனிவரே! அவர்களின் பாயும் வேகத்தை கேட்டவுடன், பகவான் ப்ருகு யாகத்தை அழிப்பவர்களை அழிக்கும் யஜுஷ் மந்திரத்தால் தெற்கு அக்னியில் ஆஹுதி செலுத்தினார்.

Verse 24

हूयमाने च भृगुणा समुत्पेतुर्महासुराः । ऋभवो नाम प्रबलवीरास्तत्र सहस्रशः

ப்ருகு ஆஹ்வானம் தொடர்ந்தபோது, மாபெரும் அசுரர்கள் எழுந்தனர்—‘ரிபவ’ எனப்படும் வலிமைமிக்க வீரர்கள், அங்கே ஆயிரக்கணக்கில்.

Verse 25

तैरलातायुधैस्तत्र प्रमथानां मुनीश्वर । अभूद्युद्धं सुविकटं शृण्वतां रोमहर्षणम्

முனீஸ்வரரே, அங்கே பிரமதர்கள் எரியும் தீக்குச்சிகளை ஆயுதங்களாக ஏந்தி மிகக் கொடிய போர் நிகழ்ந்தது; அதைச் செவியுற்றாலே மெய்சிலிர்ப்பு உண்டாகும்।

Verse 26

ऋभुभिस्तैर्महावीरैर्हन्यमानास्समन्ततः । अयत्नयानाः प्रमथा उशद्भिर्ब्रह्मतेजसा

அந்த மகாவீரர் ரிபுக்களால் எல்லாத் திசைகளிலும் தாக்கப்பட்ட பிரமதர்கள், முன் இருந்த எளிமையை இழந்து, எதிரிகளின் பிரம்மத்துல்யமான எரியும் தேஜஸால் சுடப்பட்டவர்கள்போல் துன்பத்தில் ஆழ்ந்தனர்।

Verse 27

एवं शिवगणास्ते वै हता विद्राविता द्रुतम् । शिवेच्छया महाशक्त्या तदद्भुतमिवाऽभवत्

இவ்வாறு சிவகணங்கள் விரைவில் கொல்லப்பட்டும் சிதறடிக்கப்பட்டும் போனார்கள். சிவனின் திருவுள்ளத்தால், அவரது மகாசக்தியால், அது பேரதிசயமாகத் தோன்றியது।

Verse 28

तद्दृष्ट्वा ऋषयो देवाश्शक्राद्यास्समरुद्गणाः । विश्वेश्विनौ लोकपालास्तूष्णीं भूतास्तदाऽभवन्

அதைக் கண்ட ரிஷிகளும் தேவர்களும்—இந்திரன் முதலியோர்—மருத்கணங்களுடன், விச்வேதேவர்கள் மற்றும் லோகபாலர்களும் அச்சமயம் மௌனமடைந்தனர்।

Verse 29

केचिद्विष्णुं प्रभुं तत्र प्रार्थयन्तस्समन्ततः । उद्विग्ना मन्त्रयंतश्च विप्राभावं मुहुर्मुहुः

அங்கே சிலர் எல்லாத் திசைகளிலும் ஆண்டவன் விஷ்ணுவை வேண்டத் தொடங்கினர். அவர்கள் கலங்கித் துடித்து, பிராமணர்கள் இல்லாமை குறித்து மீண்டும் மீண்டும் ஒருவருடன் ஒருவர் ஆலோசித்தனர்।

Verse 30

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां द्वितीये सतीखण्डे सत्युपाख्याने सतीदेहत्यागोपद्रववर्णनं नाम त्रिंशोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீசிவமஹாபுராணத்தின் இரண்டாம் ருத்ரஸம்ஹிதையின் இரண்டாம் ஸதீகண்டத்தில், ஸத்யோபாக்யானத்தில் ‘ஸதீ தேஹத்யாகத்திற்குப் பின் ஏற்பட்ட கலக்கத்தின் வர்ணனை’ எனும் முப்பதாம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது।

Verse 31

एवंभूतस्तदा यज्ञो विघ्नो जातो दुरात्मनः । ब्रह्मबंधोश्च दक्षस्य शंकरद्रोहिणो मुने

ஓ முனிவரே, அப்போது அந்த யாகம் குழப்பமடைந்து தடையுற்றது; சங்கரனுக்கு துரோகம் செய்த தீய மனத்தையுடைய ‘பிரம்மபந்து’ தக்ஷனாலேயே அந்த விக்னம் எழுந்தது.