दक्षयज्ञे सत्या अपमानबोधः — Satī Encounters Disrespect at Dakṣa’s Sacrifice

Verse 1

ब्रह्मोवाच । दाक्षायणी गता तत्र तत्र यज्ञो महाप्रभः । सुरासुरमुनीन्द्रादिकुतूहलसमन्वितः

பிரம்மா கூறினார்: தாட்சாயணி (சதி) அங்கு சென்றாள்; அங்கு தேவர்கள், அசுரர்கள் மற்றும் முனிவர்களின் ஆர்வத்துடன் அந்த மாபெரும் வேள்வி நடந்து கொண்டிருந்தது.

Verse 2

स्वपितुर्भवनं तत्र नानाश्चर्यसमन्वितम् । ददर्श सुप्रभं चारु सुरर्षिगण संयुतम्

அங்கு அவள் தன் தந்தையின் மாளிகையைக் கண்டாள்—பல அதிசயங்களால் நிறைந்து, ஒளியுடனும் அழகுடனும் விளங்கியது, தேவர்கள் மற்றும் தேவரிஷிகளால் சூழப்பட்டிருந்தது.

Verse 3

द्वारि स्थिता तदा देवी ह्यवरुह्य निजासनात् । नन्दिनोऽभ्यंतरं शीघ्रमेकैवागच्छदध्वरम्

அப்போது வாசலில் நின்ற தேவியார் தம் ஆசனத்திலிருந்து இறங்கி, தனித்தே விரைவாக நந்தியின் உள்ளகப் பிராகாரமாகிய யாகத்தின் புனித வளாகத்திற்குள் நுழைந்தாள்।

Verse 4

आगतां च सतीं दृष्ट्वाऽसिक्नी माता यशस्विनी । अकरोदादरं तस्या भगिन्यश्च यथोचितम्

சதியை வந்ததைக் கண்ட புகழ்மிகு தாய் அசிக்னீ, அவளுக்கு உரிய மரியாதையும் அன்பும் காட்டினாள்; சகோதரிகளும் தக்க முறையில் அவளை வரவேற்றனர்।

Verse 5

नाकरोदादरं दक्षो दृष्ट्वा तामपि किंचन । नान्योपि तद्भयात्तत्र शिवमायाविमोहितः

தக்ஷன் அவளைக் கண்டும் சிறிதும் மரியாதை செய்யவில்லை. அவன் அச்சத்தால் அங்கே வேறு யாரும் அவளை மதிக்கத் துணியவில்லை; அச்சமயம் அவர்கள் சிவமாயையால் மயங்கியிருந்தனர்।

Verse 6

अथ सा मातरं देवी पितरं च सती मुने । अनमद्विस्मितात्यंतं सर्वलोक पराभवात्

அப்போது, ஓ முனிவரே, தேவியான சதி தன் தாயையும் தந்தையையும் வணங்கினாள்; ஆனால் உலகங்கள் அனைத்தும் அவமதிக்கப்பட்டதால் அவள் மிகுந்த வியப்பில் இருந்து, உள்ளத்தில் அமைதி பெறவில்லை।

Verse 7

भागानपश्यद्देवानां हर्यादीनां तदध्वरे । न शंभुभागमकरोत् क्रोधं दुर्विषहं सती

அந்த யாகத்தில் ஹரி முதலிய தேவர்கள் தங்கள் பங்குகளைப் பெறுவதை சதி கண்டாள்; ஆனால் சம்புவுக்குப் பங்கு ஒதுக்கப்படவில்லை. அந்த அவமதிப்பைக் கண்டு சதிக்கு தாங்கமுடியாத கோபம் எழுந்தது।

Verse 8

सत्युवाच । तदा दक्षं दहन्तीव रुषा पूर्णा सती भृशम् । क्रूरदृष्ट्या विलोक्यैव सर्वानप्यपमानिता

சதி கூறினாள்—அப்போது பேர்கோபம் நிறைந்த சதி, தக்ஷனை எரித்துவிடுவாள் போலக் கொடிய பார்வையால் நோக்கினாள்; அவமதிக்கப்பட்டவளாய் அவள் அனைவரையும் கூட அதே தீவிர பார்வையால் பார்த்தாள்।

Verse 9

सत्युवाच । अनाहूतस्त्वया कस्माच्छंभुः परमशोभनः । येन पूतमिदं विश्वं समग्रं सचराचरम्

சதி கூறினாள்—மிகப் பிரகாசமான ஶம்புவை நீ ஏன் அழைக்கவில்லை? அவராலேயே அசைவதும் அசையாததும் உடைய இந்த முழு பிரபஞ்சம் தூய்மையும் பரிசுத்தமும் பெறுகிறது।

Verse 10

यज्ञो यज्ञविदां श्रेष्ठो यज्ञांगो यज्ञदक्षिणः । यज्ञकर्ता च यश्शंभुस्तं विना च कथं मखः

ஶம்புவே யாகம்—யாகத்தை அறிந்தோர்க்கு உன்னதமானது. அவரே யாகத்தின் அங்கமும், யாகதக்ஷிணையும். அவரே யாககர்த்தா; அவரின்றி மখம் (யாகம்) எவ்வாறு நிகழும்?

Verse 11

यस्य स्मरणमात्रेण सर्वं पूतं भवत्यहो । विना तेन कृतं सर्वमपवित्रं भविष्यति

அஹோ! அவரை நினைத்த மாத்திரத்திலே அனைத்தும் தூய்மையடைகிறது; ஆனால் அவரின்றி செய்யப்படுவது அனைத்தும் அசுத்தமாகவே ஆகும்।

Verse 12

द्रव्यमंत्रादिकं सर्वं हव्यं कव्यं च यन्मयम् । शंभुना हि विना तेन कथं यज्ञः प्रवर्तितः

எல்லா திரவியங்களும், மந்திராதிகளும், ஹவ்யமும் கவ்யமும்—அனைத்தும் அவராலே நிறைந்துள்ளன; ஆகவே சம்பு (சிவன்) இன்றித் தியாகம் (யாகம்) எவ்வாறு நடைபெறும்?

Verse 13

किं शिवं सुरसामान्यं मत्याकार्षीरनादरम् । भ्रष्टबुद्धिर्भवानद्य जातोसि जनकाधम

சாதாரண தேவர்களுக்குச் சமமாக எண்ணி, தேவர்களைக் கடந்த சிவனை நீ ஏன் அவமதித்தாய்? இன்று உன் அறிவு சிதைந்தது; தந்தையரில் நீ இழிவான பழியாக ஆனாய்।

Verse 14

विष्णुब्रह्मादयो देवा यं संसेव्य महेश्वरम् । प्राप्ताः स्वपदवीं सर्वे तं न जानासि रे हरम्

விஷ்ணு, பிரம்மா முதலிய தேவர்கள் அந்த மகேஸ்வரனை பக்தியுடன் சேவித்து தத்தம் உயர்ந்த நிலைகளை அடைந்தனர்; ஆனால் நீ ஹரனை—பந்தநீக்கியை—அறியவில்லை।

Verse 15

एते कथं समायाता विष्णुब्रह्मादयस्सुराः । तव यज्ञे विना शंभुं स्वप्रभुं मुनयस्तथा

விஷ்ணு, பிரம்மா முதலிய தேவர்கள் உன் யாகத்திற்கு எவ்வாறு வந்தனர்? அதுபோல முனிவர்களும் தங்கள் ஆண்டவன் சம்புவின்றி உன் யாகத்திற்கு எவ்வாறு வந்தனர்?

Verse 16

ब्रह्मोवाच । इत्युक्त्वा परमेशानी विष्ण्वादीन्सकलान् प्रति । पृथक्पृथगवोचत्सा भर्त्सयंती भवात्मिका

பிரம்மா கூறினார்: இவ்வாறு சொல்லி, பவாத்மிகையான பரமேசானி சதி, விஷ்ணு முதலிய அனைவரையும் ஒருவரொருவராகக் கண்டித்து உரைத்தாள்.

Verse 17

सत्युवाच । हे विष्णो त्वं महादेवं किं न जानासि तत्त्वतः । सगुणं निर्गुणं चापि श्रुतयो यं वदंति ह

சதி கூறினாள்: ஓ விஷ்ணுவே! மகாதேவனைத் தத்துவமாக நீ அறியாததேன்? ஸ்ருதிகள் அவரை சகுணனாகவும் நிர்குணனாகவும் கூறுகின்றன.

Verse 18

यद्यपि त्वां करं दत्त्वा बहुवारं महेश्वरः । अशिक्षयत्पुरा शाल्वप्रमुखाकृतिभिर्हरे

ஹே ஹரியே! மகேஸ்வரன் முன்பொரு காலத்தில் சால்வ முதலிய வடிவங்களை ஏற்று, உன் கையைப் பிடித்து மீண்டும் மீண்டும் உனக்குப் போதித்து பயிற்றுவித்திருந்தாலும்.

Verse 19

तदपि ज्ञानमायातं न ते चेतसि दुर्मते । भागार्थी दक्षयज्ञेस्मिन् शिवं स्वस्वामिनं विना

ஏ துர்மதியே! அந்த ஞானம்கூட உன் மனத்தில் புகவில்லை. இந்த தக்ஷ யாகத்தில் உன் சொந்த ஆண்டவன் சிவனை விட்டு பங்கு நாடுகிறாய்.

Verse 20

पुरा पंचमुखो भूत्वा गर्वितोऽसि सदाशिवम् । कृतश्चतुर्मुखस्तेन विस्मृतोसि तदद्भुतम्

முன்பு நீ பஞ்சமுக வடிவம் கொண்டு சதாசிவன் முன் அகந்தை கொண்டாய். ஆகவே அவர் உன்னை சதுர்முகனாக்கினார்; அந்த அதிசயச் செயலை நீ மறந்துவிட்டாய்.

Verse 21

इन्द्र त्वं किं न जानासि महादेवस्य विक्रमम् । भस्मी कृतः पविस्ते हि हरेण क्रूरकर्मणा

ஓ இந்திரா, மகாதேவனின் வீரப் பராக்கிரமத்தை நீ அறியாதாயோ? கொடுமையும் தடுக்கமுடியாததுமான செயல் செய்த ஹரன் உன் வஜ்ரத்தைச் சாம்பலாக்கினான்।

Verse 22

हे सुराः किन्न जानीथ महादेवस्य विक्रमम् । अत्रे वसिष्ठ मुनयो युष्माभिः किं कृतं त्विह

ஓ தேவர்களே, மகாதேவனின் பராக்கிரமத்தை நீங்கள் அறியாதீரோ? ஓ அத்திரி, வசிஷ்ட முனிவர்களே—உங்களால் இங்கு உண்மையில் என்ன செய்யப்பட்டது?

Verse 23

भिक्षाटनं च कृतवान् पुरा दारुवने विभुः । शप्तो यद्भिक्षुको रुद्रो भवद्भिर्मुनिभिस्तदा

முன்னொரு காலத்தில் தாருவனத்தில் அனைத்திலும் வியாபித்த இறைவன் பிக்ஷாடன லீலையை நிகழ்த்தினார்; அப்போது பிக்ஷுக வேடம் கொண்ட ருத்ரனை நீங்கள் முனிவர்கள் சபித்தீர்கள்।

Verse 24

शप्तेनापि च रुद्रेण यत्कृतं विस्मृतं कथम् । तल्लिंगेनाखिलं दग्धं भुवनं सचराचरम्

ருத்ரரின் சாபத்தினாலும் நிகழ்ந்ததை எவ்வாறு மறக்க முடியும்? அந்த லிங்கத்தினாலேயே அசைவும் அசையாததும் உடைய முழு உலகமும் முற்றிலும் எரிந்தது.

Verse 25

सर्वे मूढाश्च संजाता विष्णुब्रह्मादयस्सुराः । मुनयोऽन्ये विना शंभुमागता यदिहाध्वरे

விஷ்ணு, பிரம்மா முதலிய எல்லாத் தேவர்களும் மயக்கமடைந்தனர். பிற முனிவர்களும் இவ்விடத்து யாகத்துக்கு வந்தனர்; ஆனால் ஷம்பு (சிவன்) இன்றி.

Verse 26

सर्वे वेदाश्च संभूताः सांगाश्शास्त्राणि वाग्यतः । योसौ वेदांतगश्शम्भुः कैश्चिज्ज्ञातुं न पार्यते

அவரிடமிருந்தே எல்லா வேதங்களும் அவற்றின் அங்கங்களுடன் தோன்றின; புனித வாக்கிலிருந்து பிறந்த சாஸ்திரங்களும் தோன்றின. ஆயினும் வேதாந்தத்தின் பரம இலக்கான அந்த ஶம்புவை சில குறுகிய அறிவுடையோர் முழுமையாக அறிய இயலார்.

Verse 27

ब्रह्मोवाच । इत्यनेकविधा वाणीरगदज्जगदम्बिका । कोपान्विता सती तत्र हृदयेन विदूयता

பிரம்மா கூறினார்—இவ்வாறு பலவிதமாக உரைத்த பின், ஜகதம்பிகை சதி கோபம் நிறைந்து அங்கேயே நின்றாள்; உள்ளத்தில் அவளது இதயம் எரிந்து துடித்தது।

Verse 28

विष्ण्वादयोखिला देवा मुनयो ये च तद्वचः । मौनीभूतास्तदाकर्ण्य भयव्याकुलमानसाः

அவ்வசனங்களை கேட்டதும் விஷ்ணு முதலிய எல்லாத் தேவர்களும் முனிவர்களும் அச்சத்தால் கலங்கிய மனத்துடன் மௌனமடைந்தனர்।

Verse 29

इतिश्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां द्वितीये सतीखंडे सतीवाक्यवर्णनं नामैकोनत्रिंशोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீசிவமஹாபுராணத்தின் இரண்டாம் நூலான ருத்ரஸம்ஹிதையின் இரண்டாம் பகுதியான சதீகண்டத்தில் ‘சதியின் வாக்கிய வர்ணனை’ எனும் இருபத்தொன்பதாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।

Verse 30

दक्ष उवाच । तव किं बहुनोक्तेन कार्यं नास्तीह सांप्रतम् । गच्छ वा तिष्ठ वा भद्रे कस्मात्त्वं हि समागता

தக்ஷன் கூறினான்—“நீண்ட பேச்சால் என்ன பயன்? இப்போது இங்கே உனக்குச் செய்யவேண்டியது எதுவும் இல்லை. ஓ பத்திரே, விருப்பமெனில் போ அல்லது இரு; நீ இங்கே வந்ததேன்?”

Verse 31

अमंगलस्तु ते भर्ता शिवोसौ गम्यते बुधैः । अकुलीको वेदबाह्यो भूतप्रेतपिशाचराट्

“உன் கணவன் இந்த சிவன் அமங்கலன் என்று அறிஞர்கள் கருதுகின்றனர். அவர் குலநெறிகளுக்கு அப்பாற்பட்டவர், வேதச் சமூக விதிகளுக்கு வெளியானவர், பூத-பிரேத-பிசாசுகளின் அரசன்.”

Verse 32

तस्मान्नाह्वारितो रुद्रो यज्ञार्थं सुकुवेषभृत् । देवर्षिसंसदि मया ज्ञात्वा पुत्रि विपश्चिता

ஆகையால் யாகத்திற்காக நல்வேடம் அணிந்திருந்தாலும் ருத்ரன் அழைக்கப்படவில்லை. அறிவுமிக்க மகளே, தேவர்-ரிஷிகள் சபையில் இதை நான் தெளிவாக அறிந்தேன்.

Verse 33

विधिना प्रेरितेन त्वं दत्ता मंदेन पापिना । रुद्रायाविदितार्थाय चोद्धताय दुरात्मने

விதியின் தூண்டுதலால் நீ அந்த மந்தபுத்தி பாவியால் ருத்ரனுக்குக் கொடுக்கப்பட்டாய்—அவரை (மக்கள்) முறையறியாதவர், அகந்தையாளர், தீய உள்ளத்தவர் என எண்ணினர்.

Verse 34

तस्मात्कोपं परित्यज्य स्वस्था भव शुचिस्मिते । यद्यागतासि यज्ञेस्मिन् दायं गृह्णीष्व चात्मना

ஆகையால் கோபத்தை விட்டு அமைதியாய் இரு, தூய புன்னகையுடையவளே. நீ இந்த யாகத்திற்கு வந்துள்ளதால், நிலைத்த மனத்துடன் உன் உரிய பங்கினை நீயே ஏற்றுக்கொள்.

Verse 35

ब्रह्मोवाच । दक्षेणोक्तेति सा पुत्री सती त्रैलोक्यपू जिता । निंदायुक्तं स्वपितरं दृष्ट्वासीद्रुषिता भृशम्

பிரம்மா கூறினார்—தக்ஷன் இவ்வாறு சொன்னபின், மூவுலகிலும் போற்றப்படும் அவன் மகள் சதி, தன் தந்தை நிந்தையால் நிறைந்திருப்பதைக் கண்டு மிகுந்த கோபமடைந்தாள்।

Verse 36

अर्चितयत्तदा सेति कथं यास्यामि शंकरम् । शंकरं द्रष्टुकामाहं पृष्टा वक्ष्ये किमुत्तरम्

“அப்படியெனில் அவரை வழிபடு,” என்று அவள் சொல்கிறாள்—ஆனால் நான் ஶங்கரரிடம் எவ்வாறு செல்ல முடியும்? நான் ஶங்கரரைத் தரிசிக்க விரும்புகிறேன்; என்னைக் கேட்டால் நான் என்ன பதில் கூறுவேன்?

Verse 37

अथ प्रोवाच पितरं दक्षं तं दुष्टमानसम् । निश्श्वसंती रुषाविष्टा सा सती त्रिजगत्प्रसूः

அப்போது மூவுலகின் தாயான சதி, கோபத்துடன் பெருமூச்சு விட்டு, தீய எண்ணம் கொண்ட தன் தந்தை தட்சனிடம் கூறினாள்.

Verse 38

सत्युवाच । यो निंदति महादेवं निंद्यमानं शृणोति वा । तावुभौ नरकं यातौ यावच्चन्द्रदिवाकरौ

சதி கூறினாள்: எவர் மகாதேவரை நிந்திக்கிறாரோ அல்லது நிந்தனையைக் கேட்கிறாரோ, அவர்கள் இருவரும் சூரிய சந்திரர் உள்ளவரை நரகத்திற்குச் செல்வார்கள்.

Verse 39

तस्मात्त्यक्ष्याम्यहं देवं प्रवेक्ष्यामि हुताशनम् । किं जीवितेन मे तात शृण्वंत्यानादरं प्रभोः

எனவே நான் இந்த உடலைத் துறந்து தீயில் இறங்குவேன். தந்தையே, என் இறைவனுக்கு இழைக்கப்படும் அவமதிப்பைக் கேட்டுக்கொண்டு வாழ்வதால் எனக்கு என்ன பயன்?

Verse 40

यदि शक्तस्स्वयं शंभोर्निंदकस्य विशेषतः । छिंद्यात् प्रसह्य रसनां तदा शुद्ध्येन्न संशयः

ஒருவன் வல்லமை பெற்றவனாயின், குறிப்பாகச் சிவனை நிந்திப்பவனின் நாவினைப் பலவந்தமாக அறுக்க வேண்டும்; அப்போது அவன் தூய்மையடைவான், இதில் ஐயமில்லை.

Verse 41

यद्यशक्तो जनस्तत्र निरयात्सुपिधाय वै । कर्णौ धीमान् ततश्शुद्ध्येद्वदंतीदं बुधान्वरान्

ஒருவன் அங்கு இயலாதவனாயின், அறிவாளி தன் காதுகளை மூடிக்கொண்டு அவ்விடத்தை விட்டு அகல வேண்டும். அப்போது அவன் தூய்மையடைவான்—என்று சிறந்த அறிஞர்கள் கூறுகின்றனர்.

Verse 42

ब्रह्मोवाच । इत्थमुक्त्वा धर्मनीतिं पश्चात्तापमवाप सा । अस्मरच्छांकरं वाक्यं दूयमानेन चेतसा

பிரம்மா கூறினார்: இவ்வாறு தர்மநீதியைக் கூறிவிட்டு அவள் வருத்தமடைந்தாள். துயரமடைந்த மனதுடன் அவள் சங்கரனின் (சிவபெருமானின்) வார்த்தைகளை நினைவுகூர்ந்தாள்.

Verse 43

ततस्संकुद्ध्य सा दक्षं निश्शंकं प्राह तानपि । सर्वान्विष्ण्वादिकान्देवान्मुनीनपि सती ध्रुवम्

பிறகு சதி கோபமடைந்து, அச்சமின்றி தட்சனையும், அங்குள்ள விஷ்ணு முதலான அனைத்து தேவர்களையும் முனிவர்களையும் நோக்கிப் பேசினாள்.

Verse 44

सत्युवाच । तात त्वं निंदकश्शंभोः पश्चात्तापं गमिष्यसि । इह भुक्त्वा महादुःखमंते यास्यसि यातनाम्

சதி கூறினாள்: "தந்தையே, நீர் சிவனை நிந்திப்பவர் என்பதால், நிச்சயமாக வருந்துவீர். இவ்வுலகில் பெரும் துயரத்தை அனுபவித்து, இறுதியில் நரக வேதனையை அடைவீர்."

Verse 45

यस्य लोकेऽप्रियो नास्ति प्रियश्चैव परात्मनः । तस्मिन्नवैरे शर्वेस्मिन् त्वां विना कः प्रतीपकः

இந்த உலகில் யாரும் வெறுக்கத்தக்கவர் அல்லாதவனும், பரமாத்மாவிற்கும் பிரியமானவனுமான—அனைவரிடமும் பகை அற்ற சர்வனுக்கு எதிராக, உன்னைத் தவிர வேறு யார் எதிர்நிற்க முடியும்?

Verse 46

महद्विनिंदा नाश्चर्यं सर्वदाऽसत्सु सेर्ष्यकम् । महदंघ्रिरजो ध्वस्ततमस्सु सैव शोभना

மகான்களை இகழ்வது வியப்பல்ல; அசத்தியரும் அசுத்தரும் எப்போதும் பொறாமையுடன் அப்படியே செய்கின்றனர். ஆனால் மகேஸ்வரனின் திருவடி தூளால் இருள் அழிந்தவர்களுக்கு அதுவே அலங்காரமாகி அவர்களின் நிலைத்த பக்தியை மேலும் விளங்கச் செய்கிறது.

Verse 47

शिवेति द्व्यक्षरं यस्य नृणां नाम गिरेरितम् । सकृत्प्रसंगात्सकलमघमाशु विहंति तत्

யாருடைய வாயில் ‘சி-வ’ எனும் இரண்டெழுத்துப் பெயர் ஒருமுறை கூட, வழக்கமாகச் சொல்லப்பட்டாலும், அந்த உச்சரிப்பு உடனே எல்லாப் பாவங்களையும் அழிக்கிறது.

Verse 48

पवित्रकीर्तितमलं भवान् द्वेष्टि शिवेतरः । अलंघ्यशासनं शंभुमहो सर्वेश्वरं खलः

சிவனை வெறுப்பவனே! தூய்மையும் மாசற்ற புகழும் உடைய சம்புவை நீ இன்னும் வெறுக்கிறாய்; அவருடைய ஆணையை யாரும் மீற இயலாது. அய்யோ, எல்லோருக்கும் ஆண்டவனான மகேஸ்வரனைப் பகை கொள்பவன் நீ எத்தனை தீயவன்!

Verse 49

यत्पादपद्मं महतां मनोऽलिसुनिषेवितम् । सर्वार्थदं ब्रह्मरसैः सर्वार्थिभिरथादरात्

அவருடைய திருவடி தாமரையை மகான்களின் தேனீ போன்ற மனங்கள் ஆழ்ந்து சேவிக்கின்றன. அது எல்லா நற்குறிக்கோள்களையும் அருள்கிறது; ஆகவே பிரம்மரச இன்பத்தைச் சுவைக்கும் எல்லா சாதகரும் அதை பக்தியுடன் போற்றுகின்றனர்.

Verse 50

यद्वर्षत्यर्थिनश्शीघ्रं लोकस्य शिवआदरात् । भवान् द्रुह्यति मूर्खत्वात्तस्मै चाशेषबंधवे

சிவபெருமான் மீதுள்ள மரியாதையினால் அவர் உலகத்து யாசகர்களுக்கு விரைவில் வரங்களை வாரி வழங்குவதால், நீங்கள்—அறியாமையினால்—அவருக்கு விரோதமாகச் செயல்படுகிறீர்கள், அவர் அனைவருக்கும் உலகளாவிய உறவினராகவும் நலம் விரும்பியாகவும் இருந்தபோதிலும்.

Verse 51

किंवा शिवाख्यमशिवं त्वदन्ये न विदुर्बुधाः । ब्रह्मादयस्तं मुनयस्सनकाद्यास्तथापरे

அல்லது, உங்களைத் தவிர, அறிஞர்கள் கூட சிவபெருமான் என்று அழைக்கப்படுபவரை உண்மையாக அறியமாட்டார்கள்—அவர் அனைத்து அசுபங்களுக்கும் அப்பாற்பட்டவர். பிரம்மா முதலான தேவர்களும், முனிவர்களும், சனகர் போன்றோரும் கூட அவரை முழுமையாக அறியவில்லை.

Verse 52

अवकीर्य जटाभूतैश्श्मशाने स कपालधृक् । तन्माल्यभस्म वा ज्ञात्वा प्रीत्यावसदुदारधीः

மயானத்தில் தனது சடைமுடியுடன் கூடிய பூதகணங்களுக்கு இடையே அந்த காணிக்கைகளை இறைத்துவிட்டு, மண்டையோட்டை ஏந்திய அந்த தாராள மனதுடைய இறைவன் அவற்றை தனது மாலைகளாகவும் புனித சாம்பலாகவும் கருதி மகிழ்ச்சியுடன் அங்கேயே தங்கியிருந்தார்.

Verse 53

ये मूर्द्धभिर्दधति तच्चरणोत्सृष्टमाराद् । निर्माल्यं मुनयो देवास्स शिवः परमेश्वरः

அவருடைய பாதங்களிலிருந்து விடப்பட்ட அந்தப் புனித மீதமுள்ளவை—அவருடைய நிர்மால்யம்—முனிவர்களும் தேவர்களும் பக்தியுடன் தங்கள் தலைகளில் சூடிக்கொள்கிறார்கள்: அவரே சிவபெருமான், பரமேஸ்வரன்.

Verse 54

प्रवृत्तं च निवृत्तं च द्विविधं कर्मचोदि तम् । वेदे विविच्य वृत्तं च तद्विचार्यं मनीषिभिः

வேதம் விதித்த செயல் இருவகை—பிரவிருத்தி மற்றும் நிவிருத்தி. வேதத்தில் கூறியபடி அவற்றின் உரிய எல்லையைத் தெளிந்து, ஞானிகள் அதனை மனனம் செய்து சரியான வழியைத் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும்; அப்பொழுது கர்மம் சுத்தியின் சாதனமாகி, பசுபதி ஸ்ரீசிவன் அருளால் இறுதியில் மோட்சம் தரும்।

Verse 55

विरोधियौगपद्यैककर्तृके च तथा द्वयम् । परब्रह्मणि शंभो तु कर्मर्च्छंति न किंचन

பரப்ரஹ்மனான சம்புவில் கர்மம் பற்றிக் கொள்ள எந்த இடமும் இல்லை—முரண்பட்ட பண்புகள் என்றாலும், ஒரே நேரச் செயல் என்றாலும், ஒரே கர்த்தா என்றாலும், இருமை என்றாலும்; இவற்றில் எதுவும் அவருக்கு பொருந்தாது।

Verse 56

मा वः पदव्यस्स्म पितर्या अस्मदास्थितास्सदा । यज्ञशालासु वो धूम्रवर्त्मभुक्तोज्झिताः परम्

என் தந்தையின் சார்பில் நிற்கும் அந்த வழியில் நீங்கள் நில்லாதீர். யாகசாலைகளில் நீங்கள் புகைமார்க்கத்தை உண்ணுவோர்—வெளிப்புறச் சடங்குகளிலேயே ஒட்டிக்கொண்டோர்—ஆகி பரம சிவனிடமிருந்து முற்றிலும் தள்ளப்பட்டீர்கள்।

Verse 57

नोऽव्यक्तलिंगस्सततमवधूतसुसेवितः । अभिमानमतो न त्वं कुरु तात कुबुद्धिधृक्

அவர் வெறும் அவ்யக்த லிங்கச் சின்னமுடையவர் மட்டும் அல்ல; அவதூதர்கள் அவரை எப்போதும் நன்கு சேவிக்கின்றனர். ஆகவே, தாதா, அகந்தை கொள்ளாதே; அது குபுத்தியின் நடை.

Verse 58

किंबहूक्तेन वचसा दुष्टस्त्वं सर्वथा कुधीः । त्वदुद्भवेन देहेन न मे किंचित्प्रयोजनम्

அதிகமாகச் சொல்லி என்ன பயன்? நீ முற்றிலும் தீயவன், குபுத்தியுடையவன். உன்னிடமிருந்து தோன்றிய இந்த உடலால் எனக்கு எதுவும் தேவையில்லை।

Verse 59

तज्जन्म धिग्यो महतां सर्वथावद्यकृत्खलः । परित्याज्यो विशेषेण तत्संबंधो विपश्चिता

அத்தகைய பிறப்பு நிந்தைக்குரியது; எப்போதும் பழிக்கத்தக்க செயல்களைச் செய்யும் அந்தத் தீயவன் மகான்களுக்கும் அவமானம் உண்டாக்குகிறான். ஆகவே, அறிவுடையோர் அவனுடனான எல்லாச் சம்பந்தத்தையும் சிறப்பாகத் துறக்க வேண்டும்।

Verse 60

गोत्रं त्वदीयं भगवान् यदाह वृषभध्वजः । दाक्षायणीति सहसाहं भवामि सुदुर्मनाः

எருதுக் கொடியைத் தாங்கிய பகவான் சிவன், உன் குலத்தைச் சொல்லிக்கொண்டே திடீரென என்னை “தாக்ஷாயணி” என்று அழைக்கும்போது, என் உள்ளம் உடனே மிகுந்த துயரில் ஆழ்கிறது.

Verse 61

तस्मात्त्वदंगजं देहं कुणपं गर्हितं सदा । व्युत्सृज्य नूनमधुना भविष्यामि सुखावहा

ஆகையால் உன் அங்கங்களில் இருந்து பிறந்த இந்த உடல் எப்போதும் பிணம்போல் நிந்திக்கப்படுவது. இப்போது நான் இதை நிச்சயமாகத் துறப்பேன்; இதை விட்டொழித்து நான் அமைதியும் நலனும் அளிப்பவளாக ஆகுவேன்.

Verse 62

हे सुरा मुनयस्सर्वे यूयं शृणुत मद्वचः । सर्वथानुचितं कर्म युष्माकं दुष्टचेतसाम्

ஏ தேவர்களே, எல்லா முனிவர்களே, என் சொற்களை கேளுங்கள். தீய எண்ணமுடைய உங்கள் செயல் எல்லாவிதத்திலும் முறையற்றது.

Verse 63

सर्वे यूयं विमूढा हि शिवनिंदाः कलिप्रियाः । प्राप्स्यंति दण्डं नियतमखिलं च हराद्ध्रुवम्

நீங்கள் அனைவரும் உண்மையிலே மயக்கமுற்றவர்கள்—சிவனை நிந்திப்பவர்கள், கலியின் வழியை விரும்புபவர்கள். ஹரன் (சிவன்) இடமிருந்து நீங்கள் நிச்சயமாக நிர்ணயிக்கப்பட்ட முழுத் தண்டனையை அடைவீர்கள்.

Verse 64

ब्रह्मोवाच । दक्षमुक्त्वाध्वरे तांश्च व्यरमत्सा सती तदा । अनूद्य चेतसा शम्भुमस्मरत्प्राणवल्लभम्

பிரம்மா கூறினார்: யாகத்தில் இருந்த தக்ஷனையும் அங்கிருந்தவர்களையும் சொல்லிவிட்டு சதி அப்போது அமைதியானாள். உள்ளம் திரும்பி, உயிர்க்குயிரான ஷம்பு—சிவபெருமானை—இதயத்தில் நினைத்தாள்.