दाक्षयज्ञप्रस्थान-प्रश्नः (Satī Inquires about the Departure for Dakṣa’s Sacrifice)

Verse 1

ब्रह्मोवाच । यदा ययुर्दक्षमखमुत्सवेन सुरर्षयः । तस्मिन्नैवांतरे देवो पर्वते गंधमादने

பிரம்மா கூறினார்—தேவர்கள் மற்றும் தேவரிஷிகள் தக்ஷனின் யாகத் திருவிழாவிற்குப் புறப்பட்ட வேளையில், அதே நேரத்தில் ஆண்டவன் கந்தமாதன மலைமேல் இருந்தான்.

Verse 2

धारागृहे वितानेन सखीभिः परिवारिता । दाक्षायणी महाक्रीडाश्चकार विविधास्सती

மழைமாளிகையில், விதானத்தின் கீழ் தோழியரால் சூழப்பட்ட தாட்சாயணி சதி பலவகை இனிய விளையாட்டுகளில் ஈடுபட்டாள்.

Verse 3

क्रीडासक्ता तदा देवी ददर्शाथ मुदा सती । दक्षयज्ञे प्रयांतं च रोहिण्या पृच्छ्य सत्वरम्

அப்போது விளையாட்டில் மூழ்கிய தேவியான சதி மகிழ்ச்சியுடன் பார்த்தாள்—யாரோ தக்ஷனின் யாகத்திற்குப் புறப்படுகின்றனர். அவள் உடனே ரோஹிணியிடம் கேட்டறிந்து, அந்த நிகழ்வில் மனம் செலுத்தினாள்.

Verse 4

दृष्ट्वा सीमंतया भूतां विजयां प्राह सा सती । स्वसखीं प्रवरां प्राणप्रियां सा हि हितावहाम्

சீமந்த அலங்காரத்தால் அலங்கரிக்கப்பட்ட விஜயாவைக் கண்ட சதி அவளிடம் பேசினாள்—அவள் அவளின் தலைசிறந்த தோழி, உயிர்போல் அன்பானவள், நன்மை தருபவள்.

Verse 5

सत्युवाच । हे सखीप्रवरे प्राणप्रिये त्वं विजये मम । क्व गमिष्यति चन्द्रोयं रोहिण्यापृच्छ्य सत्वरम्

சதி கூறினாள்— தோழிகளில் சிறந்தவளே, உயிர்க்கும் இனியவளே! என் வெற்றியில் நீயே என் துணை. விரைந்து ரோஹிணியிடம் கேள்— இந்தச் சந்திரன் எங்கே செல்கிறான்?

Verse 6

ब्रह्मोवाच । तथोक्ता विजया सत्या गत्वा तत्सन्निधौ द्रुतम् । क्व गच्छसीति पप्रच्छ शशिनं तं यथोचितम्

பிரம்மா கூறினார்— இவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும் உண்மையுடைய விஜயா விரைந்து அவன் அருகே சென்று, முறையாக அந்தச் சசியை நோக்கி— “நீ எங்கே செல்கிறாய்?” என்று கேட்டாள்.

Verse 7

विजयोक्तमथाकर्ण्य स्वयात्रां पूर्वमादरात् । कथितं तेन तत्सर्वं दक्षयज्ञोत्सवादिकम्

விஜயா சொன்னதை கேட்ட சதி, முதலில் பக்தியுடனும் உறுதியுடனும் உடனே தன் பயணத்தைத் தொடங்கினாள். பின்னர் தக்ஷனின் யாகவிழா முதலிய அனைத்தையும் வரிசையாக அவனிடம் கூறினாள்.

Verse 8

तच्छ्रुत्वा विजया देवीं त्वरिता जातसंभ्रमा । कथयामास तत्सर्वं यदुक्तं शशिना सतीम्

அதை கேட்ட தேவீ விஜயா உடனே பரபரப்புடன் விரைந்து, சசி (சந்திரன்) கூறிய அனைத்தையும் சதீதேவியிடம் அறிவித்தாள்।

Verse 9

तच्छ्रुत्वा कालिका देवी विस्मिताभूत्सती तदा । विमृश्य कारणं तत्राज्ञात्वा चेतस्यचिंतयत्

அந்த வார்த்தைகளை கேட்ட அச்சமயம் தேவீ சதீ வியப்புற்றாள். அங்கு காரணத்தை ஆராய்ந்தும் அறிய முடியாமல், உள்ளத்தில் சிந்தித்தாள்।

Verse 10

दक्षः पिता मे माता च वीरिणी नौ कुतस्सती । आह्वानं न करोति स्म विस्मृता मां प्रियां सुताम्

தக்ஷன் என் தந்தை; வீரிணீ என் தாய்—அப்படியிருக்க நான் சதி எவ்வாறு வராமல் இருப்பேன்? ஆனாலும் அவர் என்னை, தம் அன்புக் குமாரியை, மறந்து அழைப்பு அனுப்பவில்லை।

Verse 11

पृच्छेयं शंकरं तत्र कारणं सर्वमादरात् । चिंतयित्वेति सासीद्वै तत्र गंतुं सुनिश्चया

அவள் எண்ணினாள்: “அங்கே நான் மரியாதையுடன் சங்கரரிடம் இதன் முழுக் காரணத்தையும் கேட்பேன்.” இவ்வாறு சிந்தித்து சதி அங்கே செல்ல உறுதியாக முடிவு செய்தாள்।

Verse 12

अथ दाक्षायणी देवी विजयां प्रवरां सखीम् । स्थापयित्वा द्रुतं तत्र समगच्छच्छिवांतिकम्

அப்போது தாக்ஷாயணீ தேவி (சதி) தன் சிறந்த தோழி விஜயாவை அங்கே நிறுவி, விரைவாக சிவனின் சன்னிதிக்குச் சென்றாள்।

Verse 13

ददर्श तं सभामध्ये संस्थितं बहुभिर्गणैः । नंद्यादिभिर्महावीरैः प्रवरैर्यूथयूथपै

அவள் அவரை சபையின் நடுவில் அமர்ந்திருப்பதைக் கண்டாள்; நந்தி முதலிய மகாவீரர்கள், சிறந்த படைத்தலைவர்கள் மற்றும் பல கணங்கள் அவரைச் சூழ்ந்திருந்தனர்।

Verse 14

दृष्ट्वा तं प्रभुमीशानं स्वपतिं साथ दक्षजा । प्रष्टुं तत्कारणं शीघ्रं प्राप शंकरसंनिधिम्

தன் கணவர், பரமேஸ்வரன் ஈசானனைப் பார்த்ததும், தக்ஷனின் மகள் சதி அந்தக் காரணத்தை உடனே கேட்க விரைந்து சங்கரனின் சன்னிதிக்குச் சென்றாள்।

Verse 15

शिवेन स्थापिता स्वांके प्रीतियुक्तेन स्वप्रिया । प्रमोदिता वचोभिस्सा बहुमानपुरस्सरम्

அன்பால் நிறைந்த சிவன் தன் பிரியையைத் தன் மடியில் அமர வைத்தார். பெருமதிப்பால் போற்றப்பட்ட அவள், அவரின் நேசமிகு சொற்களால் மகிழ்ந்தாள்.

Verse 16

अथ शंभुर्महालीलस्सर्वेशस्सुखदस्सताम् । सतीमुवाच त्वरितं गणमध्यस्थ आदरात्

அப்போது வியத்தகு மகாலீலை உடைய, அனைத்திற்கும் ஆண்டவனாகிய, சத்புருஷர்களுக்கு இன்பம் அளிப்பவனான சம்பு—கணங்களின் நடுவில் அமர்ந்து—மரியாதையுடன் உடனே சதியிடம் பேசினார்.

Verse 17

शंभुरुवाच । किमर्थमागतात्र त्वं सभामध्ये सविस्मया । कारणं तस्य सुप्रीत्या शीघ्रं वद सुमध्यमे

சம்பு கூறினார்—எதற்காக நீ வியப்புடன் இந்த சபையின் நடுவே வந்தாய்? ஹே சுமத்தியமே, அன்புடன் அதன் காரணத்தை விரைவாக எனக்குச் சொல்।

Verse 18

ब्रह्मोवाच । एवमुक्ता तदा तेन महेशेन मुनीश्वर । सांजलिस्सुप्रणम्याशु सत्युवाच प्रभुं शिवा

பிரம்மா கூறினார்—ஓ முனிவரே, மகேசன் இவ்வாறு கூறியபோது சதி உடனே கைகூப்பி ஆழ்ந்து வணங்கி, தன் ஆண்டவன் சிவனிடம் உரைத்தாள்।

Verse 19

सत्युवाच । पितुर्मम महान् यज्ञो भवतीति मया श्रुतम् । तत्रोत्सवो महानस्ति समवेतास्सुरर्षयः

சதி கூறினாள்—என் தந்தை மகா யாகம் நடத்துகிறார் என்று நான் கேட்டேன். அங்கே பெரிய விழா நடைபெறுகிறது; தேவர்கள் மற்றும் ரிஷிகள் ஒன்றுகூடி வந்துள்ளனர்।

Verse 20

पितुर्मम महायज्ञे कस्मात्तव न रोचते । गमनं देवदेवेश तत्सर्वं कथय प्रभो

என் தந்தையின் மகாயாகத்தில் செல்ல உமக்கு ஏன் விருப்பமில்லை? தேவர்களின் தேவேசரே, பிரபுவே, அங்கு செல்லாததற்கான காரணமெல்லாம் எனக்குச் சொல்லும்.

Verse 21

सुहृदामेष वै धर्मस्सुहृद्भिस्सह संगतिः । कुर्वंति यन्महादेव सुहृदः प्रीतिवर्द्धिनीम्

உண்மையான நண்பர்களின் தர்மம் இதுவே—நண்பர்களுடன் சேர்ந்து இருப்பது; மகாதேவரே, பரஸ்பர அன்பும் நல்லிணக்கமும் வளரச் செய்யும் செயல்களைச் செய்வது.

Verse 22

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन मयागच्छ सह प्रभो । यज्ञवाटं पितुर्मेद्य स्वामिन् प्रार्थनया मम

ஆகையால் பிரபுவே, முழு முயற்சியுடன் என்னுடன் வாரும்—இன்று என் தந்தையின் யாக மண்டபத்திற்கே. ஸ்வாமியே, பிரார்த்தனையுடன் உம்மை வேண்டுகிறேன்.

Verse 23

ब्रह्मोवाच । तस्यास्तद्वचनं श्रुत्वा सत्या देवो महेश्वरः । दक्ष वागिषुहृद्विद्धो बभाषे सूनृतं वचः

பிரம்மா கூறினார்—சதியின் அந்த வார்த்தைகளை கேட்ட மகேஸ்வரன், தக்ஷனின் வாக்கு அம்பால் உள்ளம் குத்தப்பட்டிருந்தாலும், பதிலாக மென்மையும் உண்மையும் நிறைந்த சொற்களை உரைத்தான்.

Verse 24

महेश्वर उवाच । दक्षस्तव पिता देवी मम द्रोही विशेषतः

மகேஸ்வரன் கூறினான்—தேவி, உன் தந்தை தக்ஷன் குறிப்பாக எனக்கு விரோதியும் துரோகியும் ஆவான்.

Verse 25

यस्य ये मानिनस्सर्वे ससुरर्षिमुखाः परे । ते मूढा यजनं प्राप्ताः पितुस्ते ज्ञानवर्जिताः

தக்ஷன் தரப்பின் முனிவர்கள் முதலிய அகந்தையர்கள் அனைவரும் மயக்கமுற்று, உண்மைஞானமின்றி, உன் தந்தையின் யாகத்திற்கு வந்தடைந்தனர்।

Verse 26

अनाहूताश्च ये देवी गच्छंति परमंदिरम् । अवमानं प्राप्नुवंति मरणादधिकं तथा

தேவி, அழைப்பு இன்றி பிறரின் உயர்ந்த இல்லத்திற்குச் செல்பவர்கள் அவமானம் அடைவர்; அது மரணத்தைவிடக் கடுமையான இழிவெனக் கூறப்படுகிறது।

Verse 27

परालयं गतोपींद्रो लघुर्भवति तद्विधः । का कथा च परेषां वै रीढा यात्रा हि तद्विधा

பிரளயஸ்தானத்தை அடைந்தபின்பும் இந்திரனும் அந்த நிலையில் அற்பனாகிறான். அப்படியிருக்க மற்ற உயிர்கள் பற்றி என்ன சொல்லலாம்? அவர்களின் நடைவும் அலைச்சலும் அதேபோல்—நிச்சயமற்றது, பிரளயத்திற்குட்பட்டது.

Verse 28

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां द्वितीये सतीखंडे सतीयात्रावर्णनं नामाष्टविंशोध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீசிவமஹாபுராணத்தின் இரண்டாம் தொகுப்பான ருத்ரஸம்ஹிதையின் இரண்டாம் பகுதியான சதீகண்டத்தில் ‘சதீயாத்திரா வர்ணனம்’ எனப்படும் இருபத்தெட்டாம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது.

Verse 29

तथारिभिर्न व्यथते ह्यर्दितोपि शरैर्जनः । स्वानांदुरुक्तिभिर्मर्मताडितस्स यथा मतः

அதேபோல் பகைவரின் அம்புகளால் தாக்கப்பட்டாலும் மனிதன் அசையாமல் இருக்கலாம்; ஆனால் தன் சொந்தவர்களின் கடுஞ்சொற்கள் மర్మத்தைத் துளைத்தால் அவன் நிச்சயமாகத் துன்பத்தில் வாடுவான்—இதுவே உறுதியான உண்மை।

Verse 30

विद्यादिभिर्गुणैः षड्भिरसदन्यैस्सतां स्मृतौ । हतायां भूयसां धाम न पश्यंति खलाः प्रिये

அன்பே, வெறும் கல்வி முதலிய ஆறு குணங்கள்—உண்மையான நற்குணங்கள் அல்லாதவை—அவற்றால் சான்றோரின் நினைவு அழிந்தால், தீயோர் பெருமக்கள் நாடும் பரம தாமத்தை காண இயலார்।

Verse 31

ब्रह्मोवाच । एवमुक्ता सती तेन महेशेन महात्मना । उवाच रोषसंयुक्ता शिवं वाक्यविदां वरम्

பிரம்மா கூறினார்—அந்த மகாத்மா மகேசன் இவ்வாறு சொன்னபோது, சதி கோபம் நிறைந்து, சொல்வல்லமையில் சிறந்த சிவனிடம் பேசினாள்।

Verse 32

सत्युवाच । यज्ञस्स्यात्सफलो येन स त्वं शंभोखिलेश्वर । अनाहूतोसि तेनाद्य पित्रा मे दुष्टकारिणा

சதி கூறினாள்—ஓ சம்போ, அகிலேசுவரா! யாரால் யாகம் பலனடைகிறதோ அவர் நீயே; ஆனால் இன்று என் தீச்செயல் புரியும் தந்தை உன்னை அழைக்காமல் விட்டான்।

Verse 33

तत्सर्वं ज्ञातुमिच्छामि भव भावं दुरात्मनः । सुरर्षीणां च सर्वेषामागतानां दुरात्मनाम्

ஓ பவா! அனைத்தையும் அறிய விரும்புகிறேன்—அந்த தீய மனத்தவரின் உள்ளநோக்கையும், அங்கு வந்துள்ள எல்லா தேவரிஷிகளின் நோக்கையும், அவர்களின் உள்ளம் மாசுற்றிருந்தாலும் கூட।

Verse 34

तस्माच्चाद्यैव गच्छामि स्वपितुर्यजनं प्रभो । अनुज्ञां देहि मे नाथ तत्र गंतुं महेश्वर

ஆகையால், ஆண்டவனே, நான் இன்று தானே என் தந்தையின் யாகத்திற்குச் செல்கிறேன். நாதனே, மகேஸ்வரனே, அங்கே செல்ல எனக்கு அனுமதி அருள்வாயாக।

Verse 35

ब्रह्मोवाच । इत्युक्तौ भगवान् रुद्रस्तया देव्या शिवस्स्वयम् । विज्ञाताखिलदृक् द्रष्टा सतीं सूतिकरोऽब्रवीत्

பிரம்மா கூறினார்—தேவி இவ்வாறு சொன்னபின், அனைத்தையும் அறியும் அனைத்தையும் காணும் பகவான் ருத்ரன்—சிவன் தாமே—தக்ஷகன்னி சதியிடம் உரைத்தான்।

Verse 36

शिव उवाच । यद्येवं ते रुचिर्देवि तत्र गंतुमवश्यकम् । सुव्रते वचनान्मे त्वं गच्छ शीघ्रं पितुर्मखम्

சிவன் கூறினான்—தேவி, உனக்கு இவ்வாறே விருப்பமெனில் அங்கே செல்லுதல் அவசியம். நல்ல விரதமுடையவளே, என் சொல்லின்படி விரைந்து உன் தந்தையின் யாகத்திற்குச் செல்।

Verse 37

एतं नंदिनमारुह्य वृषभं सज्जमादरात् । महाराजोपचाराणि कृत्वा बहुगुणान्विता

பக்தியுடன் அவள் தயார் நிலையில் இருந்த நந்தி எனும் காளைமேல் ஏறினாள்; மகாராஜருக்குரிய மரியாதைகளைப் பெற்று, பல நற்குணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டவளாய் முன்னே சென்றாள்।

Verse 38

भूषितं वृषमारोहेत्युक्ता रुद्रेण सा सती । सुभूषिता सती युक्ता ह्यगमत्पितुमंदिरम्

ருத்ரன் அவளிடம்—“காளைமேல் ஏறுபவளே, அலங்கரித்துக் கொள்” என்று கூறினான். அப்போது சதி அழகிய ஆபரணங்களால் சுபூஷிதையாகி, முறையாகத் தயாராகி, தந்தையின் மாளிகைக்குச் சென்றாள்।

Verse 39

महाराजोपचाराणि दत्तानि परमात्मना । सुच्छत्रचामरादीनि सद्वस्त्राभरणानि च

பரமாத்மா அரசர்க்குரிய மரியாதைகளை அளித்தார்—அழகிய குடை, சாமரம் முதலியன, மேலும் சிறந்த ஆடைகளும் அணிகலன்களும்.

Verse 40

गणाः षष्टिसहस्राणि रौद्रा जग्मुश्शिवाज्ञया । कुतूहलयुताः प्रीता महोत्सवसमन्विताः

சிவனின் ஆணையால் அறுபதாயிரம் ரௌத்ர கணங்கள் புறப்பட்டனர். ஆர்வக் குதூகலமும் மகிழ்ச்சியும் நிறைந்து, மாபெரும் திருவிழாவில் பங்கேற்பவர்களாய் அவர்கள் சென்றனர்.

Verse 41

तदोत्सवो महानासीद्यजने तत्र सर्वतः । सत्याश्शिवप्रियायास्तु वामदेवगणैः कृतः

அவ்விழா மாபெரும் மகோৎসவமாகி, அந்த யாகச் சபையில் எங்கும் பரவியது. சிவப்ரியையான சத்யாவின் பெருமைக்காக வாமதேவ கணங்கள் அதை ஏற்பாடு செய்தனர்.

Verse 42

कुतूहलं गणाश्चक्रुश्शिवयोर्यश उज्जगुः । बालांतः पुप्लुवुः प्रीत्या महावीराश्शिवप्रियाः

ஆர்வக் குதூகலத்தால் கணங்கள் மகிழ்ந்து, சிவ-சதியின் புகழை உரக்கப் பாடினர். சிவப்ரியமான அந்த மகாவீரர்கள் குழந்தைகள் போல பேரானந்தத்தில் துள்ளினர்.

Verse 43

सर्वथासीन्महाशोभा गमने जागदम्बिके । सुखारावस्संबभूव पूरितं भुवनत्रयम्

ஜகதம்பிகை புறப்பட்டபோது எல்லாவிதத்திலும் மாபெரும் ஒளிவீச்சு இருந்தது. இனிய மங்கள ஆரவாரம் எழுந்து, அந்த ஒலியால் மூவுலகமும் நிரம்பியது.