दक्षयज्ञे मुनिदेवसमागमः / The Gathering of Sages and Gods at Dakṣa’s Sacrifice

Verse 1

ब्रह्मोवाच । एकदा तु मुने तेन यज्ञः प्रारंभितो महान् । तत्राहूतास्तदा सर्वे दीक्षितेन सुरर्षयः

பிரம்மா கூறினார்—முனிவரே, ஒருமுறை அவனால் ஒரு மாபெரும் யாகம் தொடங்கப்பட்டது. அப்போது தீக்ஷை பெற்ற யஜமானன் அங்கே எல்லா தேவரிஷிகளையும் அழைத்தான்.

Verse 2

महर्षयोऽखिलास्तत्र निर्जराश्च समागताः । यद्यज्ञकरणार्थं हि शिवमायाविमोहितः

அங்கே எல்லா மகரிஷிகளும் அமர தேவர்களும் கூடினர். சிவமாயையால் மயங்கிய அவன் யாகம் செய்யத் தொடங்கினான்.

Verse 3

अगस्त्यः कश्यपोत्रिश्च वामदेवस्तथा भृगुः । दधीचिर्भगवान् व्यासो भारद्वाजोऽथ गौतमः

அகஸ்தியர், கச்யபர், உத்திரி, வாமதேவர், ப்ருகு; வணக்கத்திற்குரிய ததீசி, பகவான் வ்யாசர், பாரத்வாஜர், மேலும் கௌதமர்—இம்மகரிஷிகள் அங்கே இருந்தனர்.

Verse 4

पैलः पराशरो गर्गो भार्गवः ककुपस्सितः । सुमंतुत्रिककंकाश्च वैशंपायन एव च

பைலர், பராசரர், கர்கர், பார்கவர், ககுபஸ்ஸிதர்; சுமந்து, த்ரிககங்கர், மேலும் வைசம்பாயனர்—இவர்களும் அங்கே இருந்தனர்.

Verse 5

एते चान्ये च बहवो मुनयो हर्षिता ययु । मम पुत्रस्य दक्षस्य सदारास्ससुता मखम्

இவர்களும் இன்னும் பல முனிவர்களும் மகிழ்ந்த மனத்துடன் என் மகன் தக்ஷனின் யாகத்திற்குச் சென்றனர்—அங்கே அவன் மனைவிகளும், மகள்களும் உடனிருந்தனர்.

Verse 6

तथा सर्वे सुरगणा लोकपाला महोदयाः । तथोपनिर्जरास्सर्वे स्वापकारबलान्विताः

அதேபோல் எல்லா தேவர்களும், உயர்ந்த லோகபாலர்களும், மற்ற தெய்வீக அமரர்களும் அங்கே வந்தனர்—ஒவ்வொருவரும் தம் தம் பணிக்கேற்ற வலிமையுடன் கூடியவர்களாய்.

Verse 7

सत्यलोकात्समानीतो नुतोहं विश्वकारकः । ससुतस्स परीवारो मूर्तवेदापिसंयुतः

சத்தியலோகத்திலிருந்து அழைத்து வரப்பட்ட நான்—வெளிப்பட்ட பிரபஞ்சத்தின் படைப்பாளி பிரம்மா—முறையாகப் போற்றப்பட்டேன்; என் புதல்வனுடன், பரிவார‑பார்ஷதர்களுடன், மேலும் உருவமடைந்த வேதங்களுடனும் சேர்ந்திருந்தேன்.

Verse 8

वैकुंठाच्च तथा विष्णुस्संप्रार्थ्य विविधादरात् । सपार्षदपरीवारस्समानीतो मखं प्रति

பின்னர் வைகுண்டத்தில் பலவித மரியாதையுடன் வேண்டி விஷ்ணுவையும் அழைத்தனர்; அவர் பார்ஷதர்‑பரிவாரத்துடன் யாகமண்டபத்திற்குக் கொண்டு வரப்பட்டார். (சைவ நோக்கில், மகாதேவர்கள் கூட யாக மரியாதைக்குள் பங்கேற்கின்றனர்; ஆனால் யாகத்தின் பரம பலன் இறுதியில் சர்வேஸ்வரன் சிவனிடமே சார்ந்தது.)

Verse 9

एवमन्ये समायाता दक्षयज्ञं विमोहिताः । सत्कृतास्तेन दक्षेन सर्वे ते हि दुरात्मना

அவ்வாறே இன்னும் பலரும் தக்ஷ யாகத்திற்குத் தங்கள் மனம் மயக்கமடைந்து வந்தனர். அந்தத் துர்மதி தக்ஷன் அவர்களையெல்லாம் மரியாதையுடன் வரவேற்றான்.

Verse 10

भवनानि महार्हाणि सुप्रभाणि महांति च । त्वष्ट्रा कृतानि दिव्यानि तेभ्यो दत्तानि तेन वै

த்வஷ்டா உருவாக்கிய அந்தத் தெய்வீக மாளிகைகள்—மிக மதிப்புமிக்க, ஒளிவீசும், பரந்தவை—அவன் அவர்களுக்கே அளித்தான்.

Verse 11

तेषु सर्वेषु धिष्ण्येषु यथायोग्यं च संस्थिताः । सन्मानिता अराजंस्ते सकला विष्णुना मया

அந்தப் புனித வாசஸ்தலங்களிலெல்லாம் அவர்கள் தத்தம் தகுதிக்கேற்ப அமர்த்தப்பட்டனர். என்னால்—விஷ்ணுவால்—எல்லாவிதமாகவும் கௌரவிக்கப்பட்டு அவர்கள் அனைவரும் ஒளிவீசினர்.

Verse 12

वर्त्तमाने महायज्ञे तीर्थे कनखले तदा । ऋत्विजश्च कृतास्तेन भृग्वाद्याश्च तपोधनाः

அந்த வேளையில் கனகல தீர்த்தத்தில் மகாயாகம் நடைபெற்று வந்தது. அப்போது தக்ஷன், ப்ருகு முதலிய தவோதன முனிவர்களை ரித்விக்களாக (யாகப் புரோகிதர்களாக) நியமித்தான்.

Verse 13

अधिष्ठाता स्वयं विष्णुस्सह सर्वमरुद्गणैः । अहं तत्राऽभवं ब्रह्मा त्रयीविधिनिदर्शकः

அங்கே அதிஷ்டாதாவாகத் தாமே விஷ்ணு, எல்லா மருத்கணங்களுடனும் இருந்தார். மேலும் நான் அங்கே பிரம்மாவாக இருந்தேன்—வேதத் திரயத்தின் விதிகளை எடுத்துக் காட்டுபவனாக.

Verse 14

तथैव सर्वदिक्पाला द्वारपालाश्च रक्षकाः । सायुधास्सपरीवाराः कुतूहलकरास्सदा

அதேபோல் எல்லா திக்பாலர்களும், வாயில்காவலர்களும், பாதுகாவலர்களும்—ஆயுதங்களுடன், தம் பரிவாரங்களுடன்—எப்போதும் அங்கே இருந்து, தொடர்ந்து வியப்பும் ஆவலும் எழச் செய்தனர்.

Verse 15

उपतस्थे स्वयं यज्ञस्सुरूपस्तस्य चाध्वरे । सर्वे महामुनिश्रेष्ठाः स्वयं वेदधराऽभवन्

அந்த யாகாத்வரத்தில் யாகதேவன் தானே அழகிய வடிவில் தோன்றினான். மேலும் எல்லா மகாமுனிச் சிறந்தோரும் தாமே வேதங்களைத் தாங்கி நிலைநிறுத்துவோராக ஆனார்கள்.

Verse 16

तनूनपादपि निजं चक्रे रूपं सहस्रशः । हविषा ग्रहणायाशु तस्मिन् यज्ञे महोत्सवे

அந்த மாபெரும் யாகமகோৎসவத்தில், ஹவிஸை ஏற்று அனுபவிக்கத் தானூனபாதும் விரைவாகத் தன் வடிவை ஆயிரம் விதமாகக் கொண்டான்.

Verse 17

अष्टाशीतिसहस्राणि जुह्वति सह ऋत्विजः । उद्गातारश्चतुषष्टि सहस्राणि सुरर्षयः

஋த்விஜர்களுடன் எண்பத்தெட்டு ஆயிரம் பேர் புனித அக்னியில் ஆஹுதிகளைச் செலுத்தினர்; மேலும் அறுபத்துநான்கு ஆயிரம் தெய்வீக ரிஷி-உத்காதர்கள் ஒருமித்துச் சாமகானம் பாடினர்.

Verse 18

अध्वर्यवोथ होतारस्तावन्तो नारदादयः । सप्तर्षयस्समा गाथाः कुर्वंति स्म पृथक्पृथक्

அப்போது அத்வர்யு, ஹோத்ரு யாஜகர்கள்—நாரதர் முதலியோருடன்—சப்தரிஷிகளோடு சேர்ந்து, அந்தப் புனித சபையில் ஒவ்வொருவரும் தனித்தனியாக இனிய புகழ்கீதங்களை இயற்றி ஓதினர்.

Verse 19

गंधर्वविद्याधरसिद्धसंघानादित्यसंघान् सगणान् सयज्ञान् । संख्यावरान्नागचरान् समस्तान् वव्रे स दक्षो हि महाध्वरे स्वे

தன் மகாத்வர யாகத்திற்காக தக்ஷன் கந்தர்வர், வித்யாதரர், சித்தர் கூட்டங்களை; ஆதித்யர் குழுக்களை; பலவகை கணங்களையும் யாகப் பணியாளர்களையும்; மேலும் நாககுலத்தின் சிறந்தோர்களையும் உட்பட அனைவரையும்—ஒருவரையும் விடாமல்—அழைத்தான்.

Verse 20

द्विजर्षिराजर्षिसुरर्षिसंघा नृपास्समित्राः सचिवास्स सैन्याः । वसुप्रमुख्या गणदेवताश्च सर्वे वृतास्तेन मखोपवेत्त्राः

த்விஜ ரிஷிகள், ராஜரிஷிகள், தேவரிஷிகள் கூட்டங்கள்; நண்பர்கள், அமைச்சர்கள், படைகளுடன் அரசர்கள்; மேலும் வசுக்கள் தலைமையிலான கணதேவர்கள்—இவர்கள் அனைவரும் யாகத்தின் மதிப்புமிக்க விருந்தினர்களாக அவனால் அழைக்கப்பட்டனர்.

Verse 21

दीक्षायुक्तस्तदा दक्षः कृतकौतुकमंगलः । भार्यया सहितो रेजे कृतस्वस्त्ययनो भृशम्

அப்போது தக்ஷன் தீக்ஷையுடன் கூடியவனானான்; கௌதுக-மங்களமும் ரக்ஷா கர்மங்களும் நிறைவேற்றப்பட்டன. மனைவியுடன் சேர்ந்து அவன் மிகுந்த ஒளியுடன் விளங்கினான், நல ஆசீர்வாதங்களால் முழுமையாகக் காக்கப்பட்டவனாய்.

Verse 22

तस्मिन् यज्ञे वृतश्शंभुर्न दक्षेण दुरात्मना । कपालीति विनिश्चित्य तस्य यज्ञार्हता न हि

அந்த யாகத்தில் தீய மனத்தையுடைய தக்ஷன் சம்புவை அழைக்கவில்லை. ‘அவர் கபாலி’ என்று தீர்மானித்து, சிவன் யாகப் பங்கிற்கு தகுதியற்றவர் என்று அறிவித்தான்.

Verse 23

कपालिभार्येति सती दयिता स्वसुतापि च । नाहूता यज्ञविषये दक्षेणागुणदर्शिना

கபாலியின் (சிவனின்) அன்புத் துணைவியும் தன் சொந்த மகளுமாகிய சதியையும், யாகம் தொடர்பாக, நற்குணம் காணாது குறையே காணும் தக்ஷன் அழைக்கவில்லை.

Verse 24

एवं प्रवर्तमाने हि दक्षयज्ञे महोत्सवे । स्वकार्यलग्नास्तत्रासन् सर्वे तेऽध्वरसंमताः

இவ்வாறு தக்ஷனுடைய யாக மகோৎসவம் நடைபெற்று கொண்டிருக்கையில், யாகத்திற்கு ஒப்புதல் பெற்ற அனைவரும் அங்கே தத்தம் கர்மங்களில் முழுமையாக ஈடுபட்டு இருந்தனர்।

Verse 25

एतस्मिन्नंतरेऽदृष्ट्वा तत्र वै शंकरं प्रभुम् । प्रोद्विग्नमानसश्शैवो दधीचो वाक्यमब्रवीत्

அச்சமயம் அங்கே பரமன் சங்கரரை காணாததால், மனம் கலங்கிய சைவ முனிவர் ததீசி இவ்வசனங்களை உரைத்தார்।

Verse 26

दधीच उवाच । सर्वे शृणुत मद्वाक्यं देवर्षिप्रमुखा मुदा । कस्मान्नैवागतश्शंभुरस्मिन् यज्ञे महोत्सवे

ததீசி கூறினார்—தேவரிஷிகளில் முதன்மையோரே, நீங்கள் அனைவரும் மகிழ்ச்சியுடன் என் சொற்களை கேளுங்கள். இம்மகா யாகோৎসவத்திற்கு சம்பு (பகவான் சிவன்) ஏன் முற்றிலும் வரவில்லை?

Verse 27

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां द्वितीये सतीखंडे यज्ञप्रारंभो नाम सप्तविंशोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீசிவமகாபுராணத்தின் இரண்டாம் ருத்ரஸம்ஹிதையின் இரண்டாம் ஸதீகண்டத்தில் “யஜ்ஞ ஆரம்பம்” எனப்படும் இருபத்தேழாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।

Verse 28

येनैव सर्वाण्यपि मंगलानि भवंति शंसन्ति महाविपश्चितः । सोऽसौ न दृष्टोऽत्र पुमान् पुराणो वृषध्वजो नीलगलः परेशः

யாராலேயே எல்லா மங்களங்களும் நிகழ்கின்றனவோ, மகா ஞானிகள் எப்போதும் யாரைத் துதிக்கின்றார்களோ—அந்த ஆதிபுருஷன், வृषத்வஜன், நீலகண்ட பரமேஸ்வரன் இங்கே எவ்விதமும் காணப்படவில்லை।

Verse 29

अमंगलान्येव च मंगलानि भवंति येनाधिगतानि दक्षः । त्रिपंचकेनाप्यथ मंगलानि भवंति सद्यः परतः पुराणि

யாரால் தக்ஷன் ஏற்பட்ட அமங்களங்களையும் மங்களமாகக் கருதினானோ—அவ்வாறே ‘திரி-பஞ்சக’ மட்டும் சொன்னாலுமே உடனே மங்களம் உண்டாகும்; பின்னர் பழம்பெரும் புண்ணியப் பயன்கள் முறையே வெளிப்படும்।

Verse 30

तस्मात्त्वयैव कर्तव्यमाह्वानं परमेशितुः । त्वरितं ब्रह्मणा वापि विष्णुना प्रभुविष्णुना

ஆகையால் பரமேஸ்வரனை உடனடியாக ஆவாஹனம் செய்வது நீயே செய்யவேண்டும். விரைவாகச் செய்—பிரம்மாவின் மூலம் அல்லது வல்லமைமிகு விஷ்ணுவின் மூலம்.

Verse 31

इन्द्रेण लोकपालैश्च द्विजैस्सिद्धैस्सहाधुना । सर्वथाऽऽनयनीयोसौ शंकरो यज्ञपूर्त्तये

இந்திரன் உலகபாலர்கள், இருமுறை பிறந்த முனிவர்கள், சித்தர்கள், சாதுக்கள் ஆகியோருடன் கூறினான்—யாகம் நிறைவேறுவதற்காக ஶங்கரனை எவ்விதத்திலும் (இங்கே) அழைத்து வரவேண்டும்.

Verse 32

सर्वैर्भवद्भिर्गंतव्यं यत्र देवो महेश्वरः । दाक्षायण्या समं शम्भुमानयध्वं त्वरान्विताः

நீங்கள் அனைவரும் தேவன் மகேஸ்வரன் இருக்கும் இடத்திற்குச் செல்ல வேண்டும். தாட்சாயணியுடன் சேர்த்து ஶம்புவை விரைவாக இங்கே கொண்டு வாருங்கள்.

Verse 33

तेन सर्वं पवित्रं स्याच्छम्भुना परमात्मना । अत्रागतेन देवेशास्सांबेन परमात्मना

அந்த பரமாத்மா ஶம்புவால் அனைத்தும் புனிதமடைகிறது. ஏனெனில் தேவேசனாகிய பரமாத்மா அம்பையுடன் இங்கே வந்துள்ளார்.

Verse 34

यस्य स्मृत्या च नामोक्त्या समग्रं सुकृतं भवेत् । तस्मात्सर्वप्रयत्नेन ह्यानेतव्यो वृषध्वजः

அவரை நினைத்தலும் திருநாமம் உச்சரித்தலும் மட்டுமே எல்லாப் புண்ணியமும் நிறைவு பெறும்; ஆகையால் எல்லா முயற்சியாலும் வृषத்வஜனாகிய பரமசிவனை நிச்சயமாக அழைத்து வருக।

Verse 35

समागते शंकरेऽत्र पावनो हि भवेन्मखः । भविष्यत्यन्यथाऽपूर्णः सत्यमेतद्ब्रवीम्यहम्

இங்கு சங்கரன் வந்திருப்பின் இந்த யாகம் நிச்சயமாகப் பாவனமாகும்; இல்லையெனில் அது நிறைவுறாது—இது உண்மை, நான் தெளிவாகச் சொல்கிறேன்।

Verse 36

ब्रह्मोवाच । तस्य तद्वचनं श्रुत्वा दक्षो रोषसमन्वितः । उवाच त्वरितं मूढः प्रहसन्निव दुष्टधीः

பிரம்மா கூறினார்—அவனுடைய அந்தச் சொற்களை கேட்டதும் தக்ஷன் கோபத்தால் நிறைந்தான். மயக்கமுற்ற தீய எண்ணத்துடன் உடனே பேசினான்; கேலியாகச் சிரிப்பதுபோல்.

Verse 37

मूलं विष्णुर्देवतानां यत्र धर्मस्सनातनः । समानीतो मया सम्यक् किमूनं यज्ञकर्मणि

‘தேவர்களின் மூலமே விஷ்ணு; அவரிடமே சனாதன தர்மம் நிலைகொள்கிறது. அவரை முறையாக இங்கே அழைத்து வந்தேன்—அப்படியிருக்க யாகக் கிரியைகளில் என்ன குறை?’

Verse 38

यस्मिन्वेदाश्च यज्ञाश्च कर्माणि विविधानि च । प्रतिष्ठितानि सर्वाणि सोऽसौ विष्णुरिहागतः

‘யாரிடத்தில் வேதங்களும், யாகங்களும், பலவகை கர்மங்களும் அனைத்தும் உறுதியாக நிலைபெற்றுள்ளனவோ, அந்த விஷ்ணுவே இங்கே வந்துள்ளார்।’ (சைவ நோக்கில், இவ்வைதிக விதிகள் அனைத்தும் அனைத்தின் உள்ளார்ந்த ஆளுநரான பரமேஸ்வரன் சிவனுடன் ஒத்திசைந்தாலே நிலைபெற்று முழுப் பயன் தரும்.)

Verse 39

सत्यलोकात्समायातो ब्रह्मा लोकपितामहः । वेदैस्सोपनिषद्भिश्च विविधैरागमैस्सह

சத்தியலோகத்திலிருந்து உலகப் பிதாமகன் பிரம்மா இறங்கிவந்தான்; வேதங்கள், உபநிஷத்துகள் மற்றும் பலவகை ஆகமங்களுடன்.

Verse 40

तथा सुरगणैस्साकमागतस्सुरराट् स्वयम् । तथा यूयं समायाता ऋषयो वीतकल्मषाः

அவ்வாறே தேவர்கணங்களுடன் தெய்வராஜனும் தானே வந்தான்; அதுபோலப் பாவமற்ற முனிவர்களும் இங்கே கூடினர்.

Verse 41

येये यज्ञोचिताश्शांताः पात्रभूतास्समागताः । वेदवेदार्थतत्त्वज्ञास्सर्वे यूयं दृढव्रताः

இங்கே கூடியுள்ள நீங்கள் அனைவரும்—யாகத்திற்குத் தகுதியானவர்கள், நடத்தையில் அமைதியுடையவர்கள், உரிய பாத்திரங்கள், வேதமும் வேதார்த்தமும் உணரும் தத்துவஞானிகள்—உண்மையிலே உறுதியான விரதத்தினர்.

Verse 42

अत्रैव च किमस्माकं रुद्रेणापि प्रयोजनम् । कन्या दत्ता मया विप्र ब्रह्मणा नोदितेन हि

“மேலும் எங்களுக்கு ருத்ரனால் என்ன பயன்? ஓ விப்ரரே, பிரம்மாவின் தூண்டுதலினாலேயே நான் என் மகளைக் கன்னியாதானமாக அளித்துவிட்டேன்.”

Verse 43

हरोऽकुलीनोसौ विप्र पितृमातृविवर्जितः । भूतप्रेतपिशाचानां पतिरेको दुरत्ययः

ஓ விப்ரரே! அந்த ஹரன் ‘அகுலீனன்’ எனச் சொல்லப்படுகிறான்; தந்தை‑தாய் இன்றியவன். அவனே பூத‑பிரேத‑பிசாசுகளின் ஒரே துர்ஜெய ஆண்டவன்; வெல்ல அரிது.

Verse 44

आत्मसंभावितो मूढ स्तब्धो मौनी समत्सरः । कर्मण्यस्मिन्न योग्योसौ नानीतो हि मयाऽधुना

அவன் தன்னம்பிக்கை அல்ல, தன்னகந்தை கொண்டவன்; மயக்கம் உடையவன்; அகந்தையால் உறைந்தவன்; பிடிவாத மௌனத்தில் இருப்பவன்; பொறாமையுடையவன். இப்புனிதக் கிரியைக்கு அவன் தகுதியற்றவன்; ஆகவே இப்போது நான் அவனை இங்கே கொண்டு வரவில்லை.

Verse 45

तस्मात्त्वमीदृशं वाक्यं पुनर्वाच्यं न हि क्वचित् । सर्वेर्भवद्भिः कर्तव्यो यज्ञो मे सफलो महान्

ஆகையால் இத்தகைய சொற்களை நீங்கள் எந்நேரமும் மீண்டும் கூறாதீர்கள். மாறாக, நீங்கள் அனைவரும் சேர்ந்து என் மகா யாகத்தை நடத்துங்கள்; அது உண்மையிலேயே பலனளித்து மங்களகரமாக அமையட்டும்.

Verse 46

ब्रह्मोवाच । एतच्छ्रुत्वा वचस्तस्य दधीचो वाक्यमब्रवीत् । सर्वेषां शृण्वतां देवमुनीनां सारसं युतम्

பிரம்மா கூறினார்—அவருடைய சொற்களை கேட்டுத் ததீசி பதில் உரைத்தார்; எல்லா தேவமுனிகளும் கவனமாகக் கேட்டுக் கொண்டிருந்தனர், அந்த உரை சாரமிக்கதாக இருந்தது।

Verse 47

दधीच उवाच । अयज्ञोयं महाजातो विना तेन शिवेन हि । विनाशोपि विशेषेण ह्यत्र ते हि भविष्यति

ததீசி கூறினார்—அந்தப் பரமசிவன் இன்றி நடத்தப்படுவதால் இது மகா ‘அயஜ்ஞம்’ ஆகிவிட்டது. ஆகவே இங்கே உங்களுக்கு விசேஷமான அழிவு நிச்சயமாக ஏற்படும்.

Verse 48

एवमुक्त्वा दधीचोसावेक एव विनिर्गतः । यज्ञवाटाच्च दक्षस्य त्वरितः स्वाश्रमं ययौ

இவ்வாறு சொல்லி முனி ததீசி தனியாகவே புறப்பட்டார். தக்ஷனின் யஜ்ஞவாடத்திலிருந்து விரைந்து தம் ஆசிரமத்திற்குச் சென்றார்.

Verse 49

ततोन्ये शांकरा ये च मुख्याश्शिवमतानुगाः । निर्ययुस्स्वाश्रमान् सद्यश्शापं दत्त्वा तथैव च

பின்னர் மற்ற உயர்ந்த சாங்கர பக்தர்கள்—சிவமதத்தின் முதன்மை अनुயாயிகள்—தம் தம் ஆசிரமங்களிலிருந்து உடனே புறப்பட்டு, அதேபோல் சாபத்தையும் உரைத்தனர்.

Verse 50

मुनौ विनिर्गते तस्मिन् मखादन्येषु दुष्टधीः । शिवद्रोही मुनीन् दक्षः प्रहसन्निदमब्रवीत्

அந்த முனி புறப்பட்டதும், யஜ்ஞ அரங்கில் இருந்த மற்றவர்களும் வெளியேறியதும், தீய புத்தியுடைய சிவத்ரோஹி தக்ஷன் சிரித்துக்கொண்டே முனிவர்களிடம் இவ்வாறு கூறினான்.

Verse 51

दक्ष उवाच । गतः शिवप्रियो विप्रो दधीचो नाम नामतः । अन्ये तथाविधा ये च गतास्ते मम चाध्वरात्

தக்ஷன் கூறினார்—சிவனுக்கு பிரியமான, பெயரால் புகழ்பெற்ற பிராமணன் ததீசி சென்றுவிட்டான்; அவனைப் போன்ற மற்றவர்களும் என் இந்த யாகத்திலிருந்து புறப்பட்டுச் சென்றனர்।

Verse 52

एतच्छुभतरं जातं संमतं मे हि सर्वथा । सत्यं ब्रवीमि देवेश सुराश्च मुनयस्तथा

இது மிகுந்த மங்களமாக நிகழ்ந்தது; இதனை நான் முழுமையாக ஏற்றுக்கொள்கிறேன். தேவேசா, நான் உண்மையே சொல்கிறேன்—தேவர்களும் முனிவர்களும் அதையே கூறுகின்றனர்।

Verse 53

विनष्टचित्ता मंदाश्च मिथ्यावादरताः खलाः । वेदबाह्या दुराचारास्त्याज्यास्ते मखकर्मणि

மனம் சிதைந்தோர், மந்த புத்தியினர், பொய்வாக்கில் இன்புறும் தீயோர்—வேதமார்க்கத்துக்கு அப்பால் நின்று துராசாரம் செய்வோர்—இத்தகையோர் யாகக் கருமங்களில் விலக்கப்படவேண்டியவர்.

Verse 54

वेदवादरता यूयं सर्वे विष्णुपुरोगमाः । यज्ञं मे सफलं विप्रास्सुराः कुर्वंतु माऽचिरम्

நீங்கள் அனைவரும் வேத விதிகளில் ஈடுபட்டோர்; விஷ்ணு உங்கள் முன்னோடி. ஓ விப்ரர்களே, தேவர்கள் விரைவில் என் யாகத்தை வெற்றியடையச் செய்வாராக.

Verse 55

ब्रह्मोवाच । इत्याकर्ण्य वचस्तस्य शिवमायाविमोहिताः । यन्मखे देवयजनं चक्रुस्सर्वे सुरर्षयः

பிரம்மா கூறினார்—அவன் சொற்களை கேட்டவுடன், சிவமாயையால் மயங்கிய தேவர்களும் தேவரிஷிகளும் அனைவரும் அந்த யாகத்தில் தேவர்பூஜையைச் செய்தனர்.

Verse 56

इति तन्मखशापो हि वर्णितो मे मुनीश्वर । यज्ञविध्वंसयोगोपि प्रोच्यते शृणु सादरम्

முனிவரே, யாகத்துடன் தொடர்புடைய அந்த சாபத்தை இவ்வாறு உமக்கு விளக்கியேன்; இப்போது அந்த யாகம் எவ்வாறு அழிந்தது என்ற நிகழ்வுக்கிரமத்தையும் கூறுகிறேன்—பக்தியுடன் கேளும்.