दिव्य-भवन-छत्र-निर्माणः तथा देवसमाह्वानम् (Divine Pavilion and Canopy; Summoning the Gods)

Verse 1

राम उवाच । एकदा हि पुरा देवि शंभुः परमसूतिकृत् । विश्वकर्माणमाहूय स्वलोके परतः परे

ராமன் கூறினார்—தேவி, ஒருகாலத்தில் பரம மூலக்காரணனான சம்பு, பராத்பரமான தன் ச்வலோகத்தில் விஸ்வகர்மாவை அழைத்தான்.

Verse 2

स्वधेनुशालायां रम्यं कारयामास तेन च । भवनं विस्तृतं सम्यक् तत्र सिंहासनं वरम्

தன் கோசாலையில் அவனால் அழகும் ஒழுங்கும் நிறைந்த விசாலமான மாளிகையை அமைக்கச் செய்தாள்; அந்தப் பரந்த இல்லத்தில் சிறந்த சிங்காசனத்தையும் நிறுவச் செய்தாள்.

Verse 3

तत्रच्छत्रं महादिव्यं सर्वदाद्भुत मुत्तमम् । कारयामास विघ्नार्थं शंकरो विश्वकर्मणा

அங்கே சங்கரன், தடைகளை நீக்குவதற்காக, விஸ்வகர்மாவால் எப்போதும் அதிசயமான, மகாதிவ்யமான, மிகச் சிறந்த குடையை உருவாக்கச் செய்தான்.

Verse 4

शक्रादीनां जुहावाशु समस्तान्देवतागणान् । सिद्धगंधर्वनागानुपदे शांश्च कृत्स्नशः

அவர் சக்ரன் (இந்திரன்) முதலான எல்லா தேவர்கணங்களையும் விரைவாக அழைத்தார்; மேலும் சித்தர், கந்தர்வர், நாகர் ஆகியோரையும் அவரவர் பரிவாரங்களுடன் முழுமையாக அழைத்தார்।

Verse 5

देवान् सर्वानागमांश्च विधिं पुत्रैर्मुनीनपि । देवीः सर्वा अप्सरोभिर्नानावस्तुसमन्विताः

எல்லா தேவர்கள், புனித ஆகமங்கள், விதாதா பிரம்மா தம் புதல்வர்களுடன், முனிவர்களும்; மேலும் எல்லா தேவியரும் அப்சரஸ்களுடன் பலவகை நைவேத்யங்களும் மங்களப் பொருட்களும் உடன் கூடி வந்தனர்।

Verse 6

देवानां च तथर्षीणां सिद्धानां फणिनामपि । आनयन्मंगलकराः कन्याः षोडशषोडश

தேவர்கள், ரிஷிகள், சித்தர்கள், நாகாதிபதிகள் ஆகியோரிடமிருந்தும் மங்களம் தரும் கன்னியர்—பதினாறு பதினாறு—திருமணச் சடங்குகளுக்காக கொண்டு வரப்பட்டனர்।

Verse 7

वीणामृदंगप्रमुखवाद्यान्नानाविधान्मुने । उत्सवं कारयामास वादयित्वा सुगायनैः

முனிவரே, வீணை, மிருதங்கம் முதலான பலவகை வாத்தியங்களை இசைக்கச் செய்து, திறமையான பாடகர்களின் இனிய பாடலுடன், அவள் பெருவிழாவை நடத்தினாள்।

Verse 8

राजाभिषेकयोग्यानि द्रव्याणि सकलौषधैः । प्रत्यक्षतीर्थपाथोभिः पंचकुभांश्च पूरितान्

அவன் ராஜாபிஷேகத்திற்குத் தகுந்த பொருட்களை எல்லா மூலிகைகளுடனும் அமைத்து, வெளிப்படையான தீர்த்தங்களின் நீரால் நிரப்பிய ஐந்து கும்பங்களையும் தயாரித்தான்—சுத்தியும் மங்களமும் நிறைந்தபடி சிவனின் சகுண சேவைக்கு அர்ப்பணமாக।

Verse 9

तथान्यास्संविधा दिव्या आनयत्स्वगणैस्तदा । ब्रह्मघोषं महारावं कारयामास शंकरः

அப்போது சங்கரன் தன் கணங்களால் பிற தெய்வீக ஏற்பாடுகளை வரவழைத்து, பேரரவமுடைய பிரம்மகோஷத்தை எழுப்பச் செய்தான்।

Verse 10

अथो हरिं समाहूय वैकुंठात्प्रीतमानसः । तद्भक्त्या पूर्णया देवि मोदतिस्म महेश्वरः

பின்னர் மகேஸ்வரன் மகிழ்ந்த மனத்துடன் வைகுண்டத்திலிருந்து ஹரியை அழைத்தான்; தேவி, அந்த முழுமையான பக்தியால் நிறைவு பெற்று உள்ளத்தில் களித்தான்।

Verse 11

सुमुहूर्ते महादेवस्तत्र सिंहासने वरे । उपवेश्य हरिं प्रीत्या भूषयामास सर्वशः

சுப முஹூர்த்தத்தில் மகாதேவன் அங்கே சிறந்த சிம்மாசனத்தில் அன்புடன் ஹரியை அமர்த்தி, எல்லா வகையிலும் அவரை அலங்கரித்தான்।

Verse 12

आबद्धरम्यमुकुटं कृतकौतुकमंगलम् । अभ्यषिंचन्महेशस्तु स्वयं ब्रह्मांडमंडपे

பிரபஞ்ச மண்டபமான அந்த மங்கள சபையில், அழகிய மகுடத்தை அணிவித்து, கௌதுக-மங்களச் சடங்குகளை நிறைவேற்றி, மகேசன் தாமே அபிஷேகம் செய்தான்।

Verse 13

दत्तवान्निखिलैश्वर्यं यन्नैजं नान्यगामि यत् । ततस्तुष्टाव तं शंभुस्स्वतंत्रो भक्तवत्सलः

தன் இயல்பான, பிறருக்கு செல்லாத முழு ஐஸ்வர்யத்தையும் அளித்ததனால், சுதந்திரனும் பக்தவத்சலனுமான சம்பு மகிழ்ந்து அவரைப் புகழ்ந்து ஸ்தோத்திரம் செய்தான்।

Verse 14

ब्रह्माणं लोककर्तारमवोचद्वचनं त्विदम् । व्यापयन्स्वं वराधीनं स्वतंत्रं भक्तवत्सलः

பின்னர் உலகங்களைப் படைக்கும் பிரம்மாவிடம் அவர் இவ்வாறு கூறினார்—“நான் அனைத்திலும் வியாபித்துள்ளேன்; ஆயினும் வரம் அளிக்கும் பொருட்டு அதன் நிபந்தனைக்குள் என்னை வைத்துக் கொள்கிறேன். எப்போதும் சுதந்திரனாயினும் பக்தர்களிடம் அன்பு காட்டுகிறேன்.”

Verse 15

महेश उवाच । अतः प्रभृति लोकेश मन्निदेशादयं हरिः । मम वंद्य स्वयं विष्णुर्जातस्सर्वश्शृणोति हि

மகேசன் கூறினான்—“ஓ லோகேசா! இன்றுமுதல் இந்த ஹரி என் ஆணைப்படி நடப்பான்; மேலும் விஷ்ணு தாமே எனக்கு வணக்கத்துக்குரியவரானார், ஏனெனில் அவர் அனைத்தையும் கேட்கிறார்.”

Verse 16

सर्वैर्देवादिभिस्तात प्रणमत्वममुं हरिम् । वर्णयंतु हरिं वेदा ममैते मामिवाज्ञया

அன்புள்ளவனே, எல்லாத் தேவர்கள் முதலியோருடன் சேர்ந்து அந்த ஹரியை வணங்கு. வேதங்கள் ஹரியையேப் புகழட்டும்—இவை எனக்கே உரியவை; என் ஆணையின்படி, நான் சொன்னதுபோலவே அவை நடக்கட்டும்.

Verse 17

राम उवाच । इत्युक्त्वाथ स्वयं रुद्रोऽनमद्वै गरुडध्वजम् । विष्णुभक्तिप्रसन्नात्मा वरदो भक्तवत्सलः

ராமன் கூறினான்—இவ்வாறு சொல்லி, ருத்ரன் தானே கருடக் கொடியுடைய (விஷ்ணுவை) வணங்கினான். விஷ்ணு‑பக்தியால் உள்ளம் மகிழ்ந்த, வரம் அளிப்பவனும் பக்தவத்சலனுமான ஆண்டவன் பணிந்து நின்றான்.

Verse 18

ततो ब्रह्मादिभिर्देवैः सर्वरूपसुरैस्तथा । मुनिसिद्धादिभिश्चैवं वंदितोभूद्धरिस्तदा

அதன்பின், பிரம்மா முதலிய தேவர்கள், பல வடிவங்களுடைய தேவர்கூட்டங்கள், மேலும் முனி‑சித்தர் முதலியோர் ஆகியோரால் அந்நேரம் ஹரி முறையாக வணங்கப்பட்டான்.

Verse 19

ततो महेशो हरयेशंसद्दिविषदां तदा । महावरान् सुप्रसन्नो धृतवान्भक्तवत्सलः

அப்போது பக்தவத்ஸலனான மகேசன், ஹரி, ஈசன் மற்றும் கூடியிருந்த தேவர்களை மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் நோக்கி, அவர்களுக்கு உயர்ந்த வரங்களை அருளினார்।

Verse 20

महेश उवाच । त्वं कर्ता सर्वलोकानां भर्ता हर्ता मदाज्ञया । दाता धर्मार्थकामानां शास्ता दुर्नयकारिणाम्

மகேசன் கூறினார்—என் ஆணையினால் நீ எல்லா உலகங்களுக்கும் படைப்பவன், காப்பவன், ஒடுக்குபவன். நீ தர்மம், அர்த்தம், காமம் ஆகியவற்றை அளிப்பவன்; தீய நடத்தையோரைக் கட்டுப்படுத்தும் தண்டிப்பவன்.

Verse 21

जगदीशो जगत्पूज्यो महाबलपराक्रमः । अजेयस्त्वं रणे क्वापि ममापि हि भविष्यसि

நீ உலகீசன்; எல்லா உலகங்களாலும் வணங்கத்தக்கவன்; மாபெரும் வலமும் வீரப் பராக்கிரமமும் உடையவன். போரில் எங்கும் நீ அஜேயனாய் இருப்பாய்; என் பொருட்டும் நிச்சயமாக.

Verse 22

शक्तित्रयं गृहाण त्वमिच्छादि प्रापितं मया । नानालीलाप्रभावत्वं स्वतंत्रत्वं भवत्रये

இச்சா முதலிய சக்திகளின் இந்த மும்மையை, நான் அருளியதைக், நீ ஏற்றுக்கொள். மூன்று உலகங்களிலும் உனக்கு சுயாதீனமான பேரரசுத் தன்மையும், பல தெய்வீக லீலைகளின் விளைவை வெளிப்படுத்தும் ஆற்றலும் உண்டாகுக.

Verse 23

त्वद्द्वेष्टारो हरे नूनं मया शास्याः प्रयत्नतः । त्वद्भक्तानां मया विष्णो देयं निर्वाणमुत्तमम्

ஓ ஹரி! உம்மை வெறுப்போரைக் கண்டிப்பாக நான் முழு முயற்சியுடன் தண்டிப்பேன். ஆனால் ஓ விஷ்ணுவே! உமது பக்தர்களுக்கு நான் உத்தம நிர்வாணம் (மோட்சம்) அருள்வேன்.

Verse 24

मायां चापि गृहाणेमां दुःप्रणोद्यां सुरादिभिः । यया संमोहितं विश्वमचिद्रूपं भविष्यति

இந்த மாயையையும் ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள்—தேவர்களாலும் அகற்ற இயலாத அளவு கடினமானது. இதனால் மயங்கிய இந்தப் பிரபஞ்சம் அசித் (அறிவற்ற) ரூபமாக, ஜடச் சுவபாவமாகத் தோன்றும்.

Verse 25

इति श्रीशिवमहापुराणे द्द्वितीयायां रुद्रसंहितायां द्वितीये सतीखंडे सतीवियोगो नाम पंचविंशोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீசிவமகாபுராணத்தின் இரண்டாம் ருத்ரஸம்ஹிதையின் இரண்டாம் சதீகண்டத்தில் ‘சதீவியோகம்’ எனப்படும் இருபத்திஐந்தாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।

Verse 26

हृदयं मम यो रुद्रस्स एवाहं न संशयः । पूज्यस्तव सदा सोपि ब्रह्मादीनामपि ध्रुवम्

என் இதயத்தில் உள்ளே உறையும் ருத்ரனே நானே; இதில் ஐயமில்லை. அவர் எப்போதும் உன் வழிபாட்டிற்கு உரியவர்; பிரம்மா முதலிய தேவர்களுக்கும் உறுதியாகப் பூஜ்யர்.

Verse 27

अत्र स्थित्वा जगत्सर्वं पालय त्वं विशेषतः । नानावतारभेदैश्च सदा नानोति कर्तृभिः

இங்கே நிலைத்து, நீ குறிப்பாக இந்த முழு உலகத்தையும் காத்தருள்வாயாக. எப்போதும் பல்வேறு அவதார வேறுபாடுகளாலும், பலவகை செயற்பாட்டாளர்களாலும் (உன் பணியை) நிறைவேற்றுவாயாக.

Verse 28

मम लोके तवेदं व स्थानं च परमर्द्धिमत् । गोलोक इति विख्यातं भविष्यति महोज्ज्वलम्

என் திவ்ய லோகத்தில் இதுவே உன் வாசஸ்தலமாகும்—அதீத செழிப்பும் உச்ச ஒளிவளமும் உடையது. இது ‘கோலோகம்’ எனப் புகழ்பெற்று, மிகுந்த பிரகாசத்துடன் விளங்கும்.

Verse 29

भविष्यंति हरे ये तेऽवतारा भुवि रक्षकाः । मद्भक्तास्तान् ध्रुवं द्रक्ष्ये प्रीतानथ निजाद्वरात

ஓ ஹரி, பூமியில் காவலர்களாக வரவிருக்கும் உன் எதிர்கால அவதாரங்கள்—அவர்கள் என் பக்தர்களாயின், நான் உறுதியாக மகிழ்ச்சியுடன் அவர்களை நோக்கி, என் அருளால் அவர்களுக்கு உத்தம வரத்தை அளிப்பேன்.

Verse 30

राम उवाच । अखंडैश्वर्यमासाद्य हरेरित्थं हरस्स्वयम् । कैलासे स्वगणैस्तस्मिन् स्वैरं क्रीडत्युमापतिः

ராமன் கூறினான்—ஹரியால் அருளப்பட்ட அகண்ட ஐஸ்வர்யத்தை அடைந்து, தாமே ஹரன், உமாபதி, அந்த கைலாசத்தில் தம் கணங்களுடன் சுதந்திரமாக விளையாடுகின்றார்।

Verse 31

तदाप्रभृति लक्ष्मीशो गोपवेषोभवत्तथा । अयासीत्तत्र सुप्रीत्या गोपगोपोगवां पतिः

அதன் பின்னர் லக்ஷ்மீபதி கோபன் வேடம் அணிந்தார்; மிகுந்த பாசப் பக்தியுடன் அங்கே சென்றார்—கோபர்களின் காவலன், மாடுகளின் அதிபதி।

Verse 32

सोपि विष्णुः प्रसन्नात्मा जुगोप निखिलं जगत् । नानावतारस्संधर्ता वनकर्ता शिवाज्ञया

அந்த விஷ்ணு மனம் மகிழ்ந்து முழு உலகையும் காத்தார்; பல அவதாரங்களால் தாங்குபவனாய், சிவனின் ஆணைப்படி தம் பணியை நிறைவேற்றினார்।

Verse 33

इदानीं स चतुर्द्धात्रावातरच्छंकराज्ञया । रामोहं तत्र भरतो लक्ष्मणश्शत्रुहेति च

இப்போது சங்கரனின் ஆணையால் அவர் நான்கு வடிவில் அவதரித்தார்; அங்கே நான் ராமனானேன்; மேலும் பரதன், லக்ஷ்மணன், சத்ருக்னன் ஆகியோரும் ஆனார்கள்।

Verse 34

अथ पित्राज्ञया देवि ससीतालक्ष्मणस्सति । आगतोहं वने चाद्य दुःखितौ दैवतो ऽभवम्

பின்னர், தேவியே—சதியே—தந்தையின் ஆணையால் நான் சீதா, லக்ஷ்மணனுடன் வனத்திற்கு வந்தேன்; இன்றும் துயருற்றிருக்கிறேன், விதியே எதிராக மாறியதுபோல் தோன்றுகிறது।

Verse 35

निशाचरेण मे जाया हृता सीतेति केनचित् । अन्वेष्यामि प्रियां चात्र विरही बंधुना वने

ஏதோ ஒரு நிசாசரன் என் மனைவி—சீதையை—கவர்ந்து சென்றான். பிரியவிரகத்தில், என் உறவினருடன் இவ்வனத்தில் அவளைத் தேடுவேன்.

Verse 36

दर्शनं ते यदि प्राप्तं सर्वथा कुशलं मम । भविष्यति न संदेहो मातस्ते कृपया सति

உங்கள் தரிசனம் எனக்குக் கிடைத்தால், என் நலம் எல்லாவிதத்திலும் உறுதி. அம்மையே, உங்கள் கருணை இருக்கும் வரை இதில் ஐயமில்லை.

Verse 37

सीताप्राप्तिवरो देवि भविष्यति न संशयः । तं हत्वा दुःखदं पापं राक्षसं त्वदनुग्रहात्

தேவி, சீதையை அடையும் வரம் நிச்சயமாக நிறைவேறும்—ஐயமில்லை. உங்கள் அருளால் துன்பம் தரும் அந்தப் பாவி இராட்சசனை வதைத்து (இது நிறைவேறும்).

Verse 38

महद्भाग्यं ममाद्यैव यद्यकार्ष्टां कृपां युवाम् । यस्मिन् सकरुणौ स्यातां स धन्यः पुरुषो वरः

இன்றே என் பெரும் பாக்கியம்; நீங்கள் இருவரும் கருணை காட்டினால். யார்மேல் நீங்கள் இருவரும் இரக்கமுடன் அருள்புரிவீரோ, அவனே உண்மையில் பாக்கியவான், சிறந்த மனிதன்.

Verse 39

इत्थमाभाष्य बहुधा सुप्रणम्य सतीं शिवाम् । तदाज्ञया वने तस्मिन् विचचार रघूद्वहः

இவ்வாறு பலவிதமாக உரைத்து, சிவமயமான மங்களகரமான சதீதேவியை மீண்டும் மீண்டும் ஆழ்ந்து வணங்கி, ரகுவம்சத்தின் சிறந்தவன் அவளுடைய ஆணைப்படி அதே வனத்தில் உலாவினான்।

Verse 40

अथाकर्ण्य सती वाक्यं रामस्य प्रयतात्मनः । हृष्टाभूत्सा प्रशंसन्ती शिवभक्तिरतं हृदि

ஒழுங்குபட்ட மனத்தையுடைய ராமனின் வார்த்தைகளை கேட்ட சதி மகிழ்ந்தாள். உள்ளத்தில் சிவபக்தியில் நிலைத்து, இதயமார அவரைப் புகழ்ந்தாள்.

Verse 41

स्मृत्वा स्वकर्म मनसाकार्षीच्छोकं सुविस्तरम् । प्रत्यागच्छदुदासीना विवर्णा शिवसन्निधौ

தன் முன்னைய செயலை நினைத்து சதி மனத்தில் பெரும் துயரை வரவழைத்தாள். பின்னர் சோர்வுடனும் வெளிறிய முகத்துடனும் மீண்டும் சிவன் சன்னிதிக்கு வந்தாள்.

Verse 42

अचिंतयत्पथि सा देवी संचलंती पुनः पुनः । नांगीकृतं शिवोक्तं मे रामं प्रति कुधीः कृता

பாதையில் நடந்தபடி தேவி மீண்டும் மீண்டும் சிந்தித்தாள்— “சிவன் சொன்னதை நான் ஏற்கவில்லை; ராமனைப் பற்றி நான் தவறான எண்ணம் கொண்டேன்.”

Verse 43

किमुत्तरमहं दास्ये गत्वा शंकरसन्निधौ । इति संचिंत्य बहुधा पश्चात्तापोऽभवत्तदा

“சங்கரன் சன்னிதிக்கு சென்று நான் என்ன பதில் சொல்வேன்?” என்று மீண்டும் மீண்டும் எண்ணி, அப்போது அவள் மனம் வருத்தத்தால் நிறைந்தது.

Verse 44

गत्वा शंभुसमीपं च प्रणनाम शिवं हृदा । विषण्णवदना शोकव्याकुला विगतप्रभा

சம்புவின் அருகே சென்று அவள் முழு மனத்துடன் பகவான் சிவனை வணங்கினாள். அவளது முகம் துயரமடைந்து, சோகத்தால் கலங்கித் தன் ஒளியை இழந்தாள்।

Verse 45

अथ तां दुःखितां दृष्ट्वा पप्रच्छ कुशलं हरः । प्रोवाच वचनं प्रीत्या तत्परीक्षा कृता कथम्

அவளைத் துயருற்றவளாகக் கண்ட ஹரன் (சிவன்) நலமா என்று கேட்டார். அன்புடன் கூறினார்—“உன் அந்தப் பரீட்சை எவ்வாறு நடந்தது?”

Verse 46

श्रुत्वा शिववचो नाहं किमपि प्रणतानना । सती शोकविषण्णा सा तस्थौ तत्र समीपतः

சிவனின் வாக்கை கேட்ட சதி, பணிவுடன் தலை தாழ்த்தி, ஒன்றும் பேச இயலவில்லை. துயரால் வாடி அங்கே அருகிலேயே நின்றாள்.

Verse 47

अथ ध्यात्वा महेशस्तु बुबोध चरितं हृदा । दक्षजाया महायोगी नानालीला विशारदः

பின்னர் மகேசன் தியானத்தில் ஆழ்ந்து, தன் உள்ளத்திலேயே தக்ஷனின் மகள் (சதி) பற்றிய நிகழ்வின் போக்கை உணர்ந்தான். பல தெய்வீக லீலைகளில் தேர்ந்த மகாயோகி அவன், உள்ளுறவே அனைத்தையும் அறிந்தான்.

Verse 48

सस्मार स्वपणं पूर्वं यत्कृतं हरिकोपतः । तत्प्रार्थितोथ रुद्रोसौ मर्यादा प्रतिपालकः

அப்போது ஹரியின் அதிருப்தியால் முன்பு செய்த தன் விரதத்தை அவர் நினைத்தான். பின்னர் வேண்டப்பட்டபோது, மரியாதையும் தர்ம ஒழுங்கும் காக்கும் அந்த ருத்ரன், அந்தக் கட்டுப்பாட்டின்படியே நடந்தான்.

Verse 49

विषादोभूत्प्रभोस्तत्र मनस्येवमुवाच ह । धर्मवक्ता धर्मकर्त्ता धर्मावनकरस्सदा

அப்போது ஆண்டவரின் உள்ளத்தில் ஆழ்ந்த விசனம் எழுந்தது; அவர் மனத்திற்குள் இவ்வாறு கூறினார்—“நான் எப்போதும் தர்மத்தை உரைப்பவன், தர்மத்தைச் செய்பவன், தர்மத்தைப் பாதுகாப்பவன்.”

Verse 50

शिव उवाच । कुर्यां चेद्दक्षजायां हि स्नेहं पूर्वं यथा महान् । नश्येन्मम पणः शुद्धो लोकलीलानुसारिणः

சிவன் கூறினார்—தக்ஷனின் மகள்மேல் முன்புபோல் பெரும் பாசம் காட்டினால், உலக லீலைக்கேற்ப எடுத்த என் தூய உறுதி குலைந்துவிடும்.

Verse 51

ब्रह्मोवाच । इत्थं विचार्य बहुधा हृदा तामत्यजत्सतीम् । पणं न नाशयामास वेदधर्मप्रपालकः

பிரம்மா கூறினார்—இவ்வாறு மனத்தில் பலவிதமாக ஆராய்ந்து அவன் அந்த சதியைத் துறந்தான். ஆனால் வேத தர்மத்தின் காவலனாக இருந்ததால் தன் உறுதியை கைவிடவில்லை.

Verse 52

ततो विहाय मनसा सतीं तां परमेश्वरः । जगाम स्वगिरि भेदं जगावद्धा स हि प्रभुः

பின்னர் பரமேஸ்வரன் (சிவன்) மனத்தில் சதியை விலக்கி, தன் மலைப் பிளவான (கயிலைக் குகை) இடத்திற்குச் சென்றான். உலகக் கலக்கங்களால் அசையாதவனாய், உள்ளுறையும் ஆண்டவனாய் நிலைத்திருந்தான்.

Verse 53

चलंतं पथि तं व्योमवाण्युवाच महेश्वरम् । सर्वान् संश्रावयन् तत्र दक्षजां च विशेषतः

வழியில் முன்னேறிக் கொண்டிருந்த மகேஸ்வரனை ஆகாசவாணி உரைத்தது—அங்கே இருந்த அனைவரும் கேட்கும்படியாக, குறிப்பாக தக்ஷனின் மகள் சதிக்காகவே।

Verse 54

व्योमवाण्युवाच । धन्यस्त्वं परमेशान त्वत्त्समोद्य तथा पणः । न कोप्यन्यस्त्रिलोकेस्मिन् महायोगी महाप्रभुः

ஆகாசவாணி கூறியது—ஹே பரமேசானே, நீர் பாக்கியவான்; இன்று உமக்கு நிகர் யாருமில்லை. இந்த மூவுலகிலும் வேறு எந்த மகாயோகியும், மகாபிரபுவும் இல்லை।

Verse 55

ब्रह्मोवाच । श्रुत्वा व्योमवचो देवी शिवं पप्रच्छ विप्रभा । कं पणं कृतवान्नाथ ब्रूहि मे परमेश्वर

பிரம்மா கூறினார்—வானிலிருந்து வந்த வாக்கை கேட்ட ஒளிமிகு தேவி சிவனை வினவினாள்—“ஓ நாதா, நீ எந்தப் பணம் செய்தாய்? ஓ பரமேஸ்வரா, எனக்குச் சொல்.”

Verse 56

इति पृष्टोपि गिरिशस्सत्या हितकरः प्रभुः । नोद्वाहे स्वपणं तस्यै कहर्यग्रेऽकरोत्पुरा

சதி கேட்டபோதிலும், பக்தர்நலமே நாடும் ஆண்டவன் கிரீசன் அப்போது திருமணத்திற்கு ஒப்புதல் அளிக்கவில்லை; ஆனால் முன்பே உயர்ந்தோரின் முன்னிலையில் ஒரு கணத்தில் தன் பணத்தை அவளுக்குக் கொடுத்திருந்தான்.

Verse 57

तदा सती शिवं ध्यात्वा स्वपतिं प्राणवल्लभम् । सर्वं बुबोध हेतुं तं प्रियत्यागमयं मुने

அப்போது சதி, உயிர்க்கும் இனிய தன் கணவன் சிவனைத் தியானித்து, ஓ முனிவரே, அனைத்தையும் உணர்ந்தாள்—அதன் காரணமும், மிகப் பிரியமானதைத் துறப்பதோடு இணைந்த நோக்கமுமாகும்.

Verse 58

ततोऽतीव शुशोचाशु बुध्वा सा त्यागमात्मनः । शंभुना दक्षजा तस्मान्निश्वसंती मुहुर्मुहुः

அப்போது தக்ஷனின் மகள் சதி, ஷம்பு தன்னைத் துறந்தார் என்று விரைவில் உணர்ந்து, மிகுந்த துயரத்தில் மூழ்கினாள்; அந்நேரம் முதல் மீண்டும் மீண்டும் நெடுமூச்சு விட்டாள்.

Verse 59

शिवस्तस्याः समाज्ञाय गुप्तं चक्रे मनोभवम् । सत्ये पणं स्वकीयं हि कथा बह्वीर्वदन्प्रभुः

சிவன் அவளின் எண்ணத்தை அறிந்து, தன்னுள் எழுந்த மன்மத உணர்வை மறைத்தான்; தன் சத்தியப் பணத்தில் நிலைத்த ஆண்டவன், உறுதியைக் காக்கப் பல வார்த்தைகள் உரைத்தான்.

Verse 60

सत्या प्राप स कैलासं कथयन् विविधाः कथा । वरे स्थित्वा निजं रूपं दधौ योगी समाधिभृत्

இவ்வாறு சதி பல கதைகளை உரைத்தபடி கைலாசத்தை அடைந்தாள். அப்போது அந்த யோகி, வரத்தில் நிலைத்து சமாதியைத் தாங்கி, தன் உண்மைச் சொரூபத்தை ஏற்றான்।

Verse 61

तत्र तस्थौ सती धाम्नि महाविषण्णमानसा । न बुबोध चरित्रं तत्कश्चिच्च शिवयोर्मुने

அங்கே சதி தன் தாமத்தில் தங்கினாள்; அவள் மனம் பேர்விஷாதத்தில் மூழ்கியது. முனிவரே, சிவன்–சதியின் அந்த தெய்வீக நிகழ்வை யாரும் உணரவில்லை।

Verse 62

महान्कालो व्यतीयाय तयोरित्थं महामुने । स्वोपात्तदेहयोः प्रभ्वोर्लोकलीलानुसारिणोः

மகாமுனியே, இவ்வாறு அந்த இரு பிரபுக்களுக்குப்—தம் விருப்பத்தால் உடலை ஏற்று உலக-லீலையின் வழியே நடமாடியவர்களுக்குப்—பெருங்காலம் கடந்து சென்றது।

Verse 63

ध्यानं तत्याज गिरिशस्ततस्स परमार्तिहृत् । तज्ज्ञात्वा जगदंबा हि सती तत्राजगाम सा

அப்போது பரம துயரநிவாரகனான கிரீசன் (சிவன்) தன் தியானத்தை விலக்கினார். அதை அறிந்து ஜகதம்பை சதி அங்கே அவரிடம் வந்தாள்.

Verse 64

ननामाथ शिवं देवी हृदयेन विदूयता । आसनं दत्तवाञ्शंभुः स्वसन्मुख उदारधीः

அப்போது உருகிய உள்ளத்துடன் தேவி சிவனை வணங்கினாள். உயர்ந்த மனத்தையுடைய சம்பு அவளைத் தன் முன்னிலையில் அமரச் செய்து ஆசனம் அளித்தார்.

Verse 65

कथयामास सुप्रीत्या कथा बह्वीर्मनोरमाः । निश्शोका कृतवान्सद्यो लीलां कृत्वा च तादृशीम्

அவர் மிகுந்த அன்புடன் பல மனோரம்மியமான கதைகளைக் கூறினார், மேலும் அத்தகைய திவ்ய லீலையைச் செய்து அவளை உடனடியாகத் துயரத்திலிருந்து விடுவித்தார்.

Verse 66

पूर्ववत्सा सुखं लेभे तत्याज स्वपणं न सः । नेत्याश्चर्यं शिवे तात मंतव्यं परमेश्वरे

முன்பைப் போலவே அவர் சுகத்தைப் பெற்றார், மேலும் அவர் தனது சபதத்தைக் கைவிடவில்லை. எனவே அன்பானவரே, சிவனிடம் இது ஆச்சரியமான ஒன்றாகக் கருதப்படக்கூடாது - ஏனெனில் பரமேஸ்வரன் எப்போதும் வல்லமை மிக்கவர்.

Verse 67

इत्थं शिवाशिवकथां वदन्ति मुनयो मुने । किल केचिदविद्वांसो वियोगश्च कथं तयोः

முனிவரே, இவ்விதமாக முனிவர்கள் சிவன் மற்றும் ஸதியின் புனிதமான கதையைக் கூறுகிறார்கள். இருப்பினும் சில அறிவற்றவர்கள் கேட்கிறார்கள்: 'அவர்கள் இருவருக்கும் இடையே எப்படி பிரிவு ஏற்பட முடியும்?'

Verse 68

शिवाशिवचरित्रं को जानाति परमार्थतः । स्वेच्छया क्रीडतस्तो हि चरितं कुरुतस्सदा

சிவனின் அதிசய லீலாசரிதத்தை பரமார்த்தமாக யார் அறிய வல்லார்? அவர் தன் சுயஇச்சையால் விளையாடி எப்போதும் தம் தெய்வீக செயல்களை நிகழ்த்துகின்றார்।

Verse 69

वागर्थाविव संपृक्तौ सदा खलु सतीशिवौ । तयोर्वियोगस्संभाव्यस्संभवेदिच्छया तयोः

சொல் மற்றும் பொருள் போல சதியும் சிவனும் எப்போதும் பிரிக்கமுடியாத ஒன்றிணைவில் உள்ளனர். அவர்களிடையே ‘பிரிவு’ என்பது எண்ணத்தில் மட்டுமே; அதுவும் இருவரின் இச்சையால் மட்டுமே நிகழும்।