सती-शिवचरित्रप्रसङ्गः / The Account of Satī and Śiva’s Divine Conduct (Prelude to Detailed Narrative)

Verse 1

नारद उवाच । ब्रह्मन् विधे प्रजानाथ महाप्राज्ञ कृपाकर । श्रावितं शंकरयशस्सतीशंकरयोः शुभम्

நாரதர் கூறினார்—ஓ பிரம்மனே, விதியே, பிரஜாநாதனே, பேரறிவும் கருணையும் உடையவனே! சங்கரனின் புனிதப் புகழையும், சதி-சங்கரரின் மங்களமான வரலாறையும் எனக்குச் சொல்லுங்கள்।

Verse 2

इदानीं ब्रूहि सत्प्रीत्या परं तद्यश उत्तमम् । किमकार्ष्टां हि तत्स्थौ वै चरितं दंपती शिवौ

இப்போது உண்மையான அன்புடன் அந்த உன்னதமான மங்களப் புகழை உரையுங்கள். அங்கே அந்த தெய்வத் தம்பதியர்—சிவன் (மற்றும் சதி)—என்ன செய்தனர்? அவர்களின் புனித வரலாற்றைச் சொல்லுங்கள்।

Verse 3

ब्रह्मोवाच । सतीशिवचरित्रं च शृणु मे प्रेमतो मुने । लौकिकीं गतिमाश्रित्य चिक्रीडाते सदान्वहम्

பிரம்மா கூறினார்—முனிவரே, அன்புடன் என்னிடமிருந்து சதீ-சிவரின் புனிதச் சரிதத்தை கேளுங்கள். உலகியலான நடைமுறையை ஏற்று, அவர்கள் இருவரும் நாள்தோறும் இடையறாது விளையாடி மகிழ்ந்தனர்.

Verse 4

ततस्सती महादेवी वियोगमलभन्मुने । स्वपतश्शंकरस्येति वदंत्येके सुबुद्धयः

அதன்பின், முனிவரே, மகாதேவி சதீ பிரிவை அனுபவித்தாள்—தன் கணவன் சங்கரரிடமிருந்து; இவ்வாறு சில நல்லறிவுடையோர் கூறுகின்றனர்.

Verse 5

वागर्थाविव संपृक्तौ शक्तोशौ सर्वदा चितौ । कथं घटेत च तयोर्वियोगस्तत्त्वतो मुने

வாக்கும் அதன் பொருளும் போல, சக்தியும் ஈசனும் எப்போதும் இணைந்தே உள்ளனர்—இருவரும் தூய சைதன்யமே. முனிவரே, தத்துவத்தில் அவர்களுக்கிடையே உண்மையான பிரிவு எவ்வாறு உண்டாகும்?

Verse 6

लीलारुचित्वादथ वा संघटेताऽखिलं च तत् । कुरुते यद्यदीशश्च सती च भवरीतिगौ

அல்லது தமது தெய்வீக லீலைக்கு இன்பமாய், ஆண்டவன் இவ்வெல்லாம் ஒழுங்கை அமைத்திடுவான். பரமேசன் செய்வதெல்லாம் போலவே சதியும்—இருவரும் ‘பவ’ எனும் உலகப் போக்கின் நிலைபெற்ற நெறிக்கே ஏற்ப நடக்கின்றனர்.

Verse 7

सा त्यक्ता दक्षजा दृष्ट्वा पतिना जनकाध्वरे । शंभोरनादरात्तत्र देहं तत्याज संगता

தந்தையின் யாகத்தில், தக்ஷனின் மகள் சதி—அவமதிக்கப்பட்டதைக் கண்டு—தன் கணவர் சம்புவுக்கு நிகழ்ந்த அவமரியாதையைப் பார்த்து, உறுதியுடன் தன் உடலைத் துறந்தாள்.

Verse 8

पुनर्हिमालये सैवाविर्भूता नामतस्सती । पार्वतीति शिवं प्राप तप्त्वा भूरि विवाहतः

மீண்டும் அவள் ஹிமாலயத்தில் வெளிப்பட்டாள்—பெயரால் அதே சதியே—பார்வதி எனப் புகழ்பெற்றாள். மிகுந்த தவம் செய்து திருமணத்தால் ஸ்ரீசிவனை கணவராக அடைந்தாள்.

Verse 9

सूत उवाच । इत्याकर्ण्य वचस्तस्य ब्रह्मणस्स तु नारदः । पप्रच्छ च विधातारं शिवाशिवमहद्यशः

சூதர் கூறினார்—பிரம்மாவின் சொற்களை இவ்வாறு கேட்ட நாரதர், சிவமும் அசிவமும் சார்ந்த பெரும் புகழுடையவர், மீண்டும் படைப்பாளியான விதாதாவை வினவினார்.

Verse 10

नारद उवाच । विष्णुशिष्य महाभाग विधे मे वद विस्तरात् । शिवाशिवचरित्रं तद्भवाचारपरानुगम्

நாரதர் கூறினார்—ஓ மகாபாக்யவானே, விஷ்ணுவின் சீடனே! ஓ விதி (பிரம்மா), எனக்கு விரிவாகச் சொல்லுங்கள்—சிவன் மற்றும் சதியின் அந்தத் திருச்சரிதத்தையும், அதிலிருந்து எழும் பின்பற்றத்தக்க ஒழுக்க-நியமங்களையும்.

Verse 11

किमर्थं शंकरो जायां तत्याज प्राणतः प्रियाम् । तस्मादाचक्ष्व मे तात विचित्रमिति मन्महे

எந்த காரணத்தால் சங்கரர், உயிரைவிடப் பிரியமான தம் மனைவியையும் விட்டு நீங்கினார்? ஆகவே, அப்பா, எனக்குச் சொல்லுங்கள்; இதை நாம் வியப்பானதாகக் கருதுகிறோம்.

Verse 12

कुतोऽह्यध्वरजः पुत्रां नादरोभूच्छिवस्य ते । कथं तत्याज सा देहं गत्वा तत्र पितृक्रतौ

யாகாதிபதி தக்ஷன், உங்கள் மகளின் கணவரான சிவனை ஏன் மதிக்கவில்லை? மேலும் அவள் தந்தையின் யாகத்திற்குச் சென்று எவ்வாறு உடலைத் துறந்தாள்?

Verse 13

ततः किमभवत्तत्र किमकार्षीन्महेश्वरः । तत्सर्वं मे समाचक्ष्व श्रद्धायुक् तच्छुतावहम्

பின்னர் அங்கே என்ன நடந்தது? மகேஸ்வரன் என்ன செய்தார்? அதையெல்லாம் எனக்கு விரிவாகச் சொல்லுங்கள்; நான் பக்தியால் நிறைந்தவன், அதை கேட்க ஆவலுடன் இருக்கிறேன்।

Verse 14

ब्रह्मोवाच । शृणु तात परप्रीत्या मुनिभिस्सह नारद । सुतवर्य महाप्राज्ञ चरितं शशिमौलिनः

பிரம்மா கூறினார்—மகனே நாரதா, முனிவர்களுடன் பரம மகிழ்ச்சியுடன் கேள். சூதர்களில் சிறந்தவனே, மஹாப்ராஜ்ஞனே, சந்திரமௌலியான சிவனின் புனித சரிதத்தை கேள்।

Verse 15

नमस्कृत्य महेशानं हर्यादिसुरसेवितम् । परब्रह्म प्रवक्ष्यामि तच्चरित्रं महाद्भुतम्

ஹரி (விஷ்ணு) முதலிய தேவர்களால் சேவிக்கப்படும் மகேசானை வணங்கி, இப்போது பரப்ரஹ்மனின் அதி அற்புதமான தெய்வச் சரிதத்தை நான் உரைப்பேன்।

Verse 16

सर्वेयं शिवलीला हि बहुलीलाकरः प्रभुः । स्वतंत्रो निर्विकारी च सती सापि हि तद्विधा

இவை அனைத்தும் நிச்சயமாக சிவனின் தெய்வீக லீலை. பல லீலைகளை வெளிப்படுத்தும் பரமபிரபு முழு சுதந்திரனும் நிர்விகாரனும்; சதீதேவியும் அதே இயல்புடையவள்.

Verse 17

अन्यथा कस्समर्थो हि तत्कर्मकरणे मुने । परमात्मा परब्रह्म स एव परमेश्वरः

இல்லையெனில், முனிவரே, அந்தச் செயலை நிறைவேற்ற வல்லவன் யார்? அவனே சிவன்—பரமாத்மா, பரபிரம்மம்—உண்மையிலே பரமேஸ்வரன்.

Verse 18

यं सदा भजते श्रीशोऽहं चापि सकलाः सुराः । मुनयश्च महात्मानः सिद्धाश्च सनकादयः

யாரை ஸ்ரீபதி (விஷ்ணு) எப்போதும் வழிபடுகிறாரோ, அவரை நானும் எல்லாத் தேவர்களுடனும் வணங்குகிறேன்; அவரை மகாத்ம முனிவர்களும் சனகாதி சித்தர்களும் இடையறாது ஆராதிக்கின்றனர்।

Verse 19

शेषस्सदा यशो यस्य मुदा गायति नित्यशः । पारं न लभते तात स प्रभुश्शंकरः शिवः

அன்புத் தாதா, அவருடைய புகழை சேஷனும் எப்போதும் மகிழ்ச்சியுடன் நாள்தோறும் பாடினாலும், அவரின் எல்லையை அடைய முடியாது. அந்த ஆண்டவன் சங்கரன்—பரமேஸ்வரன் சிவன்।

Verse 20

तस्यैव लीलया सर्वोयमिति तत्त्वविभ्रमः । तत्र दोषो न कस्यापि सर्वव्यापी स प्रेरकः

அவருடைய தெய்வீக லீலையாலே ‘இவை அனைத்தும் தனித்த உண்மை’ என்ற தத்துவ மயக்கம் எழுகிறது. இதில் யாருக்கும் குற்றமில்லை; அனைத்திலும் நிறைந்த ஆண்டவனே அனைவரின் உள்ளத் தூண்டுபவன்।

Verse 21

एकस्मिन्समये रुद्रस्सत्या त्रिभुवने भवः । वृषमारुह्य पर्याटद्रसां लीलाविशारदः

ஒரு காலத்தில் பவனாகிய ருத்ரன், சதியுடன் காளையின் மேல் ஏறி மூன்று உலகங்களிலும் உலாவினார்; தெய்வ லீலையின் ரசத்தில் திளைத்து, அதன் அதிசய வெளிப்பாடுகளில் தேர்ந்தவர்।

Verse 22

आगत्य दण्डकारण्यं पर्यटन् सागरांबराम् । दर्शयन् तत्र गां शोभां सत्यै सत्यपणः प्रभुः

தண்டகாரண்யத்திற்கு வந்து, கடலை ஆடையாகக் கொண்ட பூமியில் உலாவிய சத்தியவாக்கு ஆண்டவன், அந்நாட்டின் அழகையும் பொலிவையும் சதிக்குக் காட்டினார்।

Verse 23

तत्र रामं ददर्शासौ लक्ष्मणेनान्वितं हरः । अन्विष्यंतं प्रियां सीतां रावणेन हृता छलात्

அங்கே ஹரன் (சிவபெருமான்) இலக்குமணனுடன் கூடிய ராமனை கண்டார்—வஞ்சகமாக இராவணன் கடத்திச் சென்ற தன் அன்புச் சீதையைத் தேடிக் கொண்டிருந்த ராமனை.

Verse 24

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां द्वितीये सतीखंडे रामपरीक्षावर्णनं नाम चतुर्विंशोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீசிவமகாபுராணத்தின் இரண்டாம் நூலில் உள்ள ருத்ரஸம்ஹிதையின் இரண்டாம் சதீகண்டத்தில் “ராமபரீட்சா-வர்ணனம்” எனப்படும் இருபத்திநான்காம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது.

Verse 25

समिच्छंतं च तत्प्राप्तिं पृच्छंतं तद्गतिं हृदा । कुजादिभ्यो नष्टधियमत्रपं शोकविह्वलम्

அவளை அடைய ஆவலுற்று, மனத்தால் அவளின் வழியும் இருப்பிடமும் குறித்து தொடர்ந்து கேட்டான். ஆனால் குஜன் முதலியோரின் முன்னிலையில் அவன் மனத் திடைமை குலைந்தது—வெட்கம் மறந்து, துயரால் தளர்ந்தான்.

Verse 26

सूर्यवंशोद्भवं वीरं भूपं दशरथात्मजम् । भरताग्रजमानंदरहितं विगतप्रभम्

அவன் சூரியவம்சத்தில் தோன்றிய வீர அரசன்—தசரதனின் புதல்வன், பரதனின் அண்ணன்—அவனை கண்டான்; மகிழ்ச்சி இழந்து, ஒளிப்பொலிவு மங்கியிருந்தான்.

Verse 27

पूर्णकामो वराधीनं प्राणमत्स्म मुदा हरः । रामं भ्रमन्तं विपिने सलक्ष्मणमुदारधीः

என்றும் நிறைவேறியவராயினும், தம் வரத்தின் விதிப்படி மகிழ்ச்சியுடன் ஹரன் வணங்கினார். உயர்ந்த மனத்தையுடையவர், காட்டில் இலக்குமணனுடன் அலைந்த ராமனை கண்டார்.

Verse 28

जयेत्युक्त्वाऽन्यतो गच्छन्नदात्तस्मै स्वदर्शनम् । रामाय विपिने तस्मिच्छंकरो भक्तवत्सलः

“ஜயம்” என்று கூறி பிறிதொரு திசை சென்றபோதும், பக்தவத்சலன் சங்கரன் அந்தக் காட்டில் ராமனுக்காக அவனுக்கு தன் தெய்வ தரிசனத்தை அருளினார்.

Verse 29

इतीदृशीं सतीं दृष्ट्वा शिवलीलां विमोहनीम् । सुविस्मिता शिवं प्राह शिवमायाविमोहिता

சதியை அத்தகைய நிலையில் கண்டு, சிவனின் மயக்கும் லீலையைப் பார்த்து, மிகுந்த வியப்புடன் சிவமாயையால் மயங்கியவளாய் அவள் சிவனை நோக்கி பேசினாள்.

Verse 30

सत्युवाच । देव देव परब्रह्म सर्वेश परमेश्वर । सेवंते त्वां सदा सर्वे हरिब्रह्मादयस्सुराः

சதி கூறினாள்—தேவர்களின் தேவனே, பரபிரம்மமே! அனைத்திற்கும் ஆண்டவனே, பரமேஸ்வரனே! ஹரி (விஷ்ணு), பிரம்மா முதலிய எல்லாத் தேவர்களும் எப்போதும் உம்மையே சேவித்து வழிபடுகின்றனர்.

Verse 31

त्वं प्रणम्यो हि सर्वेषां सेव्यो ध्येयश्च सर्वदा । वेदांतवेद्यो यत्नेन निर्विकारी परप्रभुः

நீயே அனைவராலும் வணங்கத்தக்கவன்; எப்போதும் சேவிக்கத்தக்கவன்; இடையறாது தியானிக்கத்தக்கவன். வேதாந்தத்தின் வழி முயற்சியுடன் அறியப்படுபவன்—மாற்றமற்ற பராத்பரப் பிரபு நீயே.

Verse 32

काविमौ पुरुषौ नाथ विरहव्याकुलाकृती । विचरंतौ वने क्लिष्टौ दीनौ वीरौ धनुर्धरौ

ஓ நாதா! இவ்விரு ஆண்களும் பிரிவுத் துயரால் கலங்கிய தோற்றமுடையவர்கள். காட்டில் அலைந்து திரிந்து களைப்புற்று துன்புறுகின்றனர்; வீர வில்லாளிகள் ஆயினும் தாழ்வுற்று சோகமாகத் தோன்றுகின்றனர்.

Verse 33

तयोर्ज्येष्ठं कंजश्यामं दृष्ट्वा वै केन हेतुना । सुदितस्सुप्रसन्नात्माऽभवो भक्त इवाऽधुना

அவர்களில் மூத்தவன்—தாமரைப் போன்ற கருநிறத்தவன்—அவனைப் பார்த்ததும் எந்த காரணத்தால் சுதிதன் உள்ளம் உடனே மிகப் பிரசன்னமாய் ஆனந்த ஒளியுடன் விளங்கியது, அப்பொழுதே சிவபக்தன் போல?

Verse 34

इति मे संशयं स्वामिञ्शंकर छेत्तुमर्हसि । सेव्यस्य सेवकेनैव घटते प्रणतिः प्रभो

இவ்வாறு, ஓ ஸ்வாமி சங்கரா, என் சந்தேகத்தை நீக்குவீராக. ஓ பிரபோ, வழிபடத்தக்கவர்க்கு சேவகன் பணிந்து வணங்குதல் தகுதியானதே.

Verse 35

ब्रह्मोवाच । आदिशक्तिस्सती देवी शिवा सा परमेश्वरी । शिवमायावशीभूत्वा पप्रच्छेत्थं शिवं प्रभुम्

பிரம்மா கூறினார்: ஆதிசக்தியான சதீ தேவி—அவளே சிவா, பரமேஸ்வரி—சிவனின் மாயைக்குள் ஆட்பட்டு இவ்வாறு பிரபு சிவனை வினவினாள்.

Verse 36

तदाकर्ण्य वचस्सत्याश्शंकरः परमेश्वरः । तदा विहस्य स प्राह सतीं लीलाविशारदः

சதியின் சொற்களை கேட்ட பரமேஸ்வரன் சங்கரன் புன்னகைத்தான். லீலையில் தேர்ந்தவன் அவன் அப்போது சதியிடம் உரைத்தான்.

Verse 37

परमेश्वर उवाच । शृणु देवि सति प्रीत्या यथार्थं वच्मि नच्छलम् । वरदानप्रभावात्तु प्रणामं चैवमादरात्

பரமேஸ்வரர் கூறினார்—தேவி சதி, அன்புடன் கேள்; நான் உண்மையையே சொல்கிறேன், வஞ்சகம் இல்லை. வரத்தின் பிரபாவத்தால் இவ்வணக்கம் இவ்விதம் மரியாதையுடன் செலுத்தப்படுகிறது.

Verse 38

रामलक्ष्मणनामानौ भ्रातरौ वीरसम्मतौ । सूर्यवंशोद्भवौ देवि प्राज्ञौ दशरथात्मजौ

தேவி, ராமன் மற்றும் லக்ஷ்மணன் என்ற அந்த இரு சகோதரர்கள் வீரர்களெனப் போற்றப்பட்டவர்கள். அவர்கள் சூரியவம்சத்தில் பிறந்த ஞானிகள்; தசரதனின் புதல்வர்கள்.

Verse 39

गौरवर्णौ लघुर्बंधुश्शेषेशो लक्ष्मणाभिधः । ज्येष्ठो रामाभिधो विष्णुः पूर्णांशो निरुपद्रवः

கௌரவர்ணமுடைய இளைய சகோதரன் தானே சேஷன்; அவன் லக்ஷ்மணன் எனப் பெயர்பெற்றான். மூத்தவன் ராமன் எனப்படும் விஷ்ணுவின் பூர்ணாம்சம்; குறையற்ற, துன்பமற்றவன்.

Verse 40

अवतीर्णं क्षितौ साधुरक्षणाय भवाय नः । इत्युक्त्वा विररामाऽसौ शंभुस्मृतिकरः प्रभुः

“சாதுக்களைப் பாதுகாக்கவும் நமது நலனுக்காகவும் அவர் பூமியில் அவதரித்துள்ளார்.” என்று கூறி, ஶம்பு-ஸ்மரணையை எழுப்பும் அந்தப் பிரபு மௌனமானார்.

Verse 41

श्रुत्वापीत्थं वचश्शम्भोर्न विशश्वास तन्मनः । शिवमाया बलवती सैव त्रैलोक्यमोहिनी

ஶம்புவின் இத்தகைய சொற்களை கேட்டும் அவள் மனம் நம்பவில்லை. ஏனெனில் சிவமாயை மிக வலிமையானது; அதுவே மும்முலகையும் மயக்கும் மோகினி.

Verse 42

अविश्वस्तं मनो ज्ञात्वा तस्याश्शंभुस्सनातनः । अवोचद्वचनं चेति प्रभुलीलाविशारदः

அவளின் மனம் இன்னும் நம்பிக்கை பெறவில்லை என்பதை அறிந்து, சனாதன ஶம்பு—பரமனின் லீலைகளில் நிபுணன்—அவளிடம் இனிய வாக்குகளை உரைத்தார்.

Verse 43

शिव उवाच । शृणु मद्वचनं देवि न विश्वसिति चेन्मनः । तव रामपरिक्षां हि कुरु तत्र स्वया धिया

சிவன் கூறினார்—தேவி, என் சொற்களை கேள். மனம் நம்பாவிடில், உன் அறிவால் அங்கே ராமனைச் சோதித்தறி.

Verse 44

विनश्यति यथा मोहस्तत्कुरु त्वं सति प्रिये । गत्वा तत्र स्थितस्तावद्वटे भव परीक्षिका

அன்புச் சதியே, மயக்கம் அழியுமாறு செய். அங்கே சென்று சிறிது நேரம் ஆலமரத்தடியில் தங்கி, சோதிப்பவளாக இரு.

Verse 45

ब्रह्मोवाच । शिवाज्ञया सती तत्र गत्वाचिंतयदीश्वरी । कुर्यां परीक्षां च कथं रामस्य वनचारिणः

பிரம்மா கூறினார்—சிவனின் ஆணையால் சதி அங்கே சென்றாள். அப்போது அந்த ஈஸ்வரி எண்ணினாள்—காட்டில் திரியும் ராமனை நான் எவ்வாறு சோதிப்பேன்?

Verse 46

सीतारूपमहं धृत्वा गच्छेयं रामसन्निधौ । यदि रामो हरिस्सर्वं विज्ञास्यति न चान्यथा

நான் சீதையின் உருவம் தாங்கி ராமரின் சன்னிதிக்கு செல்வேன். ராமர்—ஹரியே—எல்லாம் அறிந்தவராயின், முழு உண்மையையும் துல்லியமாக அறிந்துகொள்வார்; இல்லையெனில் அல்ல.

Verse 47

इत्थं विचार्य सीता सा भूत्वा रामसमीपतः । आगमत्तत्परीक्षार्थं सती मोहपरायणा

இவ்வாறு சிந்தித்து சதி சீதையின் உருவம் கொண்டு ராமரின் அருகே சென்றாள்; மயக்கத்தால் அவரைச் சோதிக்கவே அங்கு வந்தாள்.

Verse 48

सीतारूपां सतीं दृष्ट्वा जपन्नाम शिवेति च । विहस्य तत्प्रविज्ञाय नत्वावोचद्रघूद्वहः

சீதையின் வடிவில் சதியைப் பார்த்தும், அவள் மென்மையாக ‘சிவ’ நாமம் ஜபிப்பதைக் கேட்டும், ரகுவம்சச் சிறந்த ராமர் புன்னகைத்தார்; உண்மையை அறிந்து வணங்கி பின்னர் உரைத்தார்.

Verse 49

राम उवाच । प्रेमतस्त्वं सति ब्रूहि क्व शंभुस्ते नमोगतः । एका हि विपिने कस्मादागता पतिना विना

ராமர் கூறினார்—ஓ சதி, அன்புடன் உண்மையாய் சொல்: உன் சம்பு எங்கே சென்றார்? கணவர் இன்றி நீ தனியாக இந்த வனத்திற்கு ஏன் வந்தாய்?

Verse 50

त्यक्त्वा स्वरूपं कस्मात्ते धृतं रूपमिदं सति । ब्रूहि तत्कारणं देवि कृपां कृत्वा ममोपरि

ஓ சதீ, நீ உன் இயல்பான ஸ்வரூபத்தை விட்டு ஏன் இந்த ரூபத்தை ஏற்றுக்கொண்டாய்? ஓ தேவியே, என்மேல் கருணை செய்து அதன் காரணத்தைச் சொல்வாயாக.

Verse 51

ब्रह्मोवाच । इति रामवचः श्रुत्वा चकितासीत्सती तदा । स्मृत्वा शिवोक्तं मत्वा चावितथं लज्जिता भृशम्

பிரம்மா கூறினார்—ராமனின் இவ்வசனங்களை கேட்டவுடன் அச்சமயம் சதீ திடுக்கிட்டாள். சிவன் கூறியதை நினைத்து அது தவறாத உண்மை என உணர்ந்து அவள் மிகுந்த வெட்கமடைந்தாள்.

Verse 52

रामं विज्ञाय विष्णुं तं स्वरूपं संविधाय च । स्मृत्वा शिवपदं चित्ते सत्युवाच प्रसन्नधीः

ராமன் விஷ்ணுவே என்று அறிந்து, அவரின் உண்மைச் சொரூபத்தை உணர்ந்து, மனத்தில் சிவனின் பரமபதத்தை நினைத்து, அமைதியான உள்ளத்துடன் உண்மையை உரைத்தான்।

Verse 53

शिवो मया गणैश्चैव पर्यटन् वसुधां प्रभुः । इहागच्छच्च विपिने स्वतंत्रः परमेश्वरः

அனைத்திற்கும் வல்ல प्रभு சிவன், என்னுடனும் தம் கணங்களுடனும் பூமியெங்கும் உலாவினார்; அந்தச் சுயாதீன பரமேசுவரன் இவ்வனத்திற்கே இங்கே வந்தடைந்தார்।

Verse 54

अपश्यदत्र स त्वां हि सीतान्वेषणतत्परम् । सलक्ष्मणं विरहिणं सीतया श्लिष्टमानसम्

அங்கே அவர் உம்மைக் கண்டார்—சீதையைத் தேடுவதில் முழுமையாக ஈடுபட்டு—லக்ஷ்மணனுடன், பிரிவுத் துயரில் வாடி, மனம் சீதையிலேயே பற்றிக் கொண்டவராய்।

Verse 55

नत्वा त्वां स गतो मूले वटस्य स्थित एव हि । प्रशंसन् महिमानं ते वैष्णवं परमं मुदा

உம்மை வணங்கி அவன் ஆலமரத்தின் வேரிடத்திற்குச் சென்று அங்கேயே நிலைத்திருந்தான்; மகிழ்ச்சியுடன் உமது பரம வைஷ்ணவ-ஒத்த மகிமையைப் புகழ்ந்தான்।

Verse 56

चतुर्भुजं हरिं त्वां नो दृष्ट्वेव मुदितोऽभवत् । यथेदं रूपममलं पश्यन्नानंदमाप्तवान्

உம்மை நான்கு கரங்களுடைய ஹரி-ரூபமாகக் கண்டவுடன் அவன் உடனே மகிழ்ந்தான்; இந்தத் தூய, மங்களமான வடிவத்தைத் தரிசித்து பேரானந்தம் அடைந்தான்।

Verse 57

तच्छ्रुत्वा वचनं शंभौर्भ्रममानीय चेतसि । तदाज्ञया परीक्षां ते कृतवत्य स्मि राघव

சம்புவின் வாக்கைக் கேட்ட நான், திட்டமிட்டு மனத்தில் ஐயத்தை எழுப்பினேன்; அவரின் ஆணையினால், ஓ ராகவா, உன்னைச் சோதித்தேன்।

Verse 58

ज्ञातं मे राम विष्णुस्त्वं दृष्टा ते प्रभुताऽखिला । निःसशंया तदापि तच्छृणु त्वं च महामते

ஓ ராமா, நீயே விஷ்ணு என்று நான் அறிந்தேன்; உன் முழு ஆண்டவத் திறனையும் கண்டேன். எனக்கு ஐயம் இல்லை; ஆனாலும், ஓ பெருமதியாளனே, என் சொல் கேள்।

Verse 59

कथं प्रणम्यस्त्वं तस्य सत्यं ब्रूहि ममाग्रतः । कुरु निस्संशयां त्वं मां शमलं प्राप्नुहि द्रुतम्

நீ எவ்வாறு அவருக்கு வணங்கத் தகுதியானவன்? என் முன் உண்மையைச் சொல். என் ஐயத்தை முற்றிலும் நீக்கு; இல்லையெனில் விரைவில் பழி/பாவம் உன்னைச் சேரும்।

Verse 60

ब्रह्मोवाच । इत्याकर्ण्य वचस्तस्या रामश्चोत्फुल्ललोचनः । अस्मरत्स्वं प्रभुं शंभुं प्रेमाभूद्धृदि चाधिकम्

பிரம்மா கூறினார்—அவள் சொற்களைக் கேட்ட ராமனின் கண்கள் ஆனந்தத்தில் மலர்ந்தன. அவன் தன் ஆண்டவன் சம்பு (சிவன்) நினைவு கொண்டான்; இதயத்தில் மேலும் பேரன்பு எழுந்தது।

Verse 61

सत्या विनाज्ञया शंभुसमीपं नागमन्मुने । संवर्ण्य महिमानं च प्रावोचद्राघवस्सतीम्

முனிவரே, சத்யாவின் அனுமதி இன்றி ராகவன் சம்புவின் அருகே செல்லவில்லை. சிவனின் மகிமையை உரைத்து, பின்னர் அவன் சதியிடம் பேசினான்।