सतीकृतप्रार्थना तथा परतत्त्वजिज्ञासा — Satī’s Prayer and Inquiry into the Supreme Principle
அத்தியாயம் 23-இல் பிரம்மா கூறுவது: சங்கரருடன் நீண்ட தெய்வீக விஹாரத்திற்குப் பின் சதி உள்ளார்ந்த திருப்தி பெற்று வைராக்யநிலை அடைகிறாள். அவள் தனிமையில் சிவனை அணுகி சாஷ்டாங்க நமஸ்காரம் செய்து அஞ்சலி செலுத்தி ஆழ்ந்த ஸ்துதி பாடுகிறாள்—தேவதேவ, மகாதேவ, கருணாசாகர, ஆற்றோர்க்கு அருள்புரியும் த்ராதா; மேலும் பரமபுருஷன், ரஜஸ்-ஸத்த்வ-தமஸ்களுக்கு அப்பாற்பட்டவன், நிர்குணனும் ஸகுணனும், சாட்சி, அவிகார ஈச்வரன். பின்னர் தன் பாக்கியத்தை நினைத்து ‘பரம் தத்துவம்’ பற்றிய உபதேசத்தை வேண்டுகிறாள்—அதனால் ஜீவன் சுகம் பெற்று சம்சார துயரை எளிதில் கடக்க; விஷயாசக்தனும் பரமபதம் அடைந்து ‘சம்சாரி’யாக இராதிருக்க. உயிர்களின் உயர்வுக்காக ஆதிசக்தி எழுப்பும் ஜிஞ்ஞாசையே இவ்வத்தியாயத்தின் மையம்.
Shlokas
Verse 1
ब्रह्मोवाच । एवं कृत्वा विहारं वै शंकरेण च सा सती । संतुष्टा साभवच्चाति विरागा समजायत
பிரம்மா கூறினார்—இவ்வாறு சங்கரனுடன் தெய்வீக விளையாட்டுகளில் ஈடுபட்டு மகிழ்ந்த சதி மிகுந்த திருப்தியடைந்தாள்; அவளுள் ஆழ்ந்த வைராக்யம் எழுந்தது.
Verse 2
एकस्मिन्दिवसे देवी सती रहसि संगता । शिवं प्रणम्य सद्भक्त्या न्यस्योच्चैः सुकृतांजलिः
ஒருநாள் தேவி சதி தனிமையில் சிவனைச் சந்தித்தாள். உண்மையான பக்தியுடன் சிவனை வணங்கி, அழகாகக் கைகூப்பி, அவள் உரத்த குரலில் பேசினாள்.
Verse 3
सुप्रसन्नं प्रभुं नत्वा सा दक्षतनया सती । उवाच सांजलिर्भक्त्या विनयावनता ततः
மிகவும் அருள்மிகு ஆண்டவனை வணங்கி, தக்ஷனின் மகளான சதி பின்னர் பக்தியுடன் கைகூப்பி, பணிவுடன் தலைவணங்கி பேசினாள்.
Verse 4
सत्युवाच । देवदेव महादेव करुणा सागर प्रभो । दीनोद्धर महायोगिन् कृपां कुरु ममोपरि
சதி கூறினாள்— தேவர்களின் தேவனே, மகாதேவா, கருணைக் கடலான ஆண்டவனே! தாழ்ந்தோரைக் காக்கும் மகாயோகியே, என்மேல் அருள் புரிவாயாக.
Verse 5
त्वं परः पुरुषस्स्वामी रजस्सत्त्वतमः परः । निर्गुणस्सगुणस्साक्षी निर्विकारी महाप्रभुः
நீயே பரம புருஷன், அனைத்திற்கும் ஆண்டவன்; ரஜஸ்-சத்த்வ-தமஸ் ஆகியவற்றிற்கு அப்பாற்பட்டவன். நீ நிர்குணனாய் இருந்தும் சகுணமாக வெளிப்படுபவன்; சாட்சி-சைதன்யம், மாற்றமற்ற மகாப்ரபு.
Verse 6
धन्याहं ते प्रिया जाता कामिनी सुविहारिणी । जातस्त्वं मे पतिस्स्वामिन्भक्तिवात्सल्यतो हर
நான் பாக்கியவதி—உமது பிரியையாக, உமது சந்நிதியில் இன்புறச் சுற்றும் அன்புமிகு துணைவியாக ஆனேன். ஹரா! பக்தியின்மேல் உமது வாத்ஸல்யத்தால் நீர் என் கணவரும் ஆண்டவருமாய் ஆனீர்।
Verse 7
कृतो बहुसमा नाथ विहारः परमस्त्वया । संतुष्टाहं महेशान निवृत्तं मे मनस्ततः
நாதா! பல ஆண்டுகள் நீர் என்னுடன் பரம தெய்வீக சங்கம இன்பத்தை அனுபவித்தீர். மகேசானா! நான் முழுமையாகத் திருப்தி அடைந்தேன்; ஆகவே என் மனம் இப்போது அமைதியடைந்து விலகியது।
Verse 8
ज्ञातुमिच्छामि देवेश परं तत्त्वं सुखावहम् । यं न संसारदुःखाद्वै तरेज्जीवोंजसा हर
தேவேசா! உண்மையான இன்பத்தை அளிக்கும் அந்த பரமத் தத்துவத்தை நான் அறிய விரும்புகிறேன்; அது இல்லாமல், ஹரா, ஜீவன் உலகவாழ்வின் துயரை எளிதில் கடக்க முடியாது।
Verse 9
यत्कृत्वा विषयी जीवस्स लभेत्परमं पदम् । संसारी न भवेन्नाथ तत्त्वं वद कृपां कुरु
நாதா! புலன்விஷயங்களில் பற்றுடைய ஜீவனும் எதைச் செய்தால் பரம பதத்தை அடைந்து இனி சம்சாரத்தில் கட்டுப்படாமல் இருப்பான்? கருணையால் தத்துவத்தை அருளிச் சொல்லுங்கள்।
Verse 10
ब्रह्मोवाच । इत्यपृच्छत्स्म सद्भक्त्या शंकरं सा सती मुने । आदिशक्तिर्महेशानी जीवोद्धाराय केवलम्
பிரம்மா கூறினார்—முனிவரே, அந்த சதி உண்மைப் பக்தியுடன் சங்கரனை வினவினாள். அவள் ஆதிசக்தி, மகேசானி; உயிர்களின் உயர்வும் மோட்சமும் ஒன்றே நோக்கமாகக் கொண்டாள்.
Verse 11
आकर्ण्य तच्छिवः स्वामी स्वेच्छयोपात्तविग्रहः । अवोचत्परमप्रीतस्सतीं योगविरक्तधीः
அதை கேட்டுத் தன் இச்சையால் உருவம் ஏற்கும் ஸ்வாமி சிவபெருமான், யோகத்தால் வைராக்யமடைந்த மனத்துடன், மிகுந்த அதிருப்தியோடு சதியிடம் உரைத்தார்।
Verse 12
शिव उवाच । शृणु देवि प्रवक्ष्यामि दाक्षायणि महेश्वरि । परं तत्त्वं तदेवानुशयी मुक्तो भवेद्यतः
சிவன் கூறினார்—தேவி, தாக்ஷாயணி, மகேஸ்வரி, கேள். பரமத் தத்துவத்தை நான் உரைக்கிறேன்; அதிலேயே நிலைத்தால் முக்தி பெறுவான்।
Verse 13
परतत्त्वं विजानीहि विज्ञानं परमेश्वरी । द्वितीयं स्मरणं यत्र नाहं ब्रह्मेति शुद्धधीः
பரமேஸ்வரி, பரதத்துவமே உண்மையான ஞானவிவேகம் என்று அறி. இது இரண்டாம் நினைவு—தூய புத்தியால் ‘நான் பிரம்மம் அல்ல’ என்று நினைதல்.
Verse 14
तद्दुर्लभं त्रिलोकेस्मिंस्तज्ज्ञाता विरलः प्रिये । यादृशो यस्सदासोहं ब्रह्मसाक्षात्परात्परः
அன்பே, அந்தத் தத்துவம் மூவுலகிலும் மிக அரிது; அதை உண்மையாக அறிந்தவரும் அரிது. நான் எப்போதும் இருப்பதுபோல்—பிரம்மத்தின் நேரடி சாக்ஷாத்காரம்—அதற்கும் அப்பாற்பட்ட பரமன் நானே.
Verse 15
तन्माता मम भक्तिश्च भुक्तिमुक्तिफलप्रदा । सुलभा मत्प्रसादाद्धि नवधा सा प्रकीर्तिता
அந்தத் தெய்வமாதாவே என் பக்தி; அது போகமும் முக்தியும் ஆகிய இரு பலன்களையும் அளிக்கும். என் அருளால் அது எளிதில் கிடைக்கும்; அது நவதா பக்தி எனப் புகழப்படுகிறது.
Verse 16
भक्तौ ज्ञाने न भेदो हि तत्कर्तुस्सर्वदा सुखम् । विज्ञानं न भवत्येव सति भक्तिविरोधिनः
பக்திக்கும் (தத்துவ)ஞானத்திற்கும் உண்மையில் வேறுபாடு இல்லை; அந்த வழியைப் பின்பற்றுபவனுக்கு எப்போதும் இன்பமே. ஆனால் பக்திக்கு எதிராக இருப்பவனுக்கு விஜ்ஞானம் (நேரடி உணர்வு-விவேகம்) ஒருபோதும் உதயமாவதில்லை.
Verse 17
भक्त्या हीनस्सदाहं वै तत्प्रभावाद्गृहेष्वपि । नीचानां जातिहीनानां यामि देवि न संशयः
தேவி, நான் பக்தியற்றவனாக இருந்தால், அதன் தாக்கத்தால் நான் கீழ்மக்களும் குலமற்றவர்களும் உள்ள வீடுகளில்கூட சென்று விழுவேன்; இதில் ஐயமில்லை.
Verse 18
सा भक्तिर्द्विविधा देवि सगुणा निर्गुणा मता । वैधी स्वाभाविकी या या वरा सा त्ववरा स्मृता
தேவி, பக்தி இருவகை எனக் கூறப்படுகிறது—சகுணமும் நிர்குணமும். இவற்றில் விதிநிஷ்டையான (வைதீ) பக்தி உயர்ந்ததாகக் கருதப்படுகிறது; இயல்பாகத் தானே எழும் (ஸ்வாபாவிகீ) பக்தி தாழ்ந்ததாக நினைக்கப்படுகிறது.
Verse 19
नैष्ठिक्या नैष्ठिकी भेदाद्द्विविधे द्विविधे हि ते । षड्विधा नैष्ठिकी ज्ञेया द्वितीयैकविधा स्मृता
‘நைஷ்டிக்ய’ மற்றும் ‘நைஷ்டிகீ’ என்ற வேறுபாட்டினால் இவை உண்மையில் இருவகை. அவற்றில் நைஷ்டிகீ ஆறுவகை என அறியப்பட வேண்டும்; இரண்டாவது நைஷ்டிக்யம் ஒரே வகை என ஸ்மிருதியில் கூறப்படுகிறது.
Verse 20
विहिताविहिताभेदात्तामनेकां विदुर्बुधाः । तयोर्बहुविधत्वाच्च तत्त्वं त्वन्यत्र वर्णितम्
விதிக்கப்பட்டது மற்றும் தடைசெய்யப்பட்டது என்ற வேறுபாட்டால் ஞானிகள் அதனை பல வடிவங்களுடையதாக அறிகின்றனர். இரண்டும் பலவகை என்பதால் அவற்றின் தத்துவம் வேறிடத்தில் விளக்கப்பட்டுள்ளது.
Verse 21
ते नवांगे उभे ज्ञेये वर्णिते मुनिभिः प्रिये । वर्णयामि नवांगानि प्रेमतः शृणु दक्षजे
அன்பே, முனிவர்கள் விளக்கிய இந்த இரு நவாங்கத் தொகுதிகளும் அறியத்தக்கவை. இப்போது நான் அன்புடன் நவாங்கங்களை விளக்குகிறேன்—தக்ஷரின் மகளே, பக்தியுடன் கேள்.
Verse 22
श्रवणं कीर्तनं चैव स्मरणं सेवनं तथा । दास्यं तथार्चनं देवि वंदनं मम सर्वदा
தேவி, எனக்கென்றும் பிரியமானவை (பலனளிப்பவை)—கேட்குதல், கீர்த்தனம் பாடுதல், நினைவு, சேவை, அடிமைபாவம், அர்ச்சனை மற்றும் வணக்கம்.
Verse 23
सख्यमात्मार्पणं चेति नवांगानि विदुर्बुधाः । उपांगानि शिवे तस्या बहूनि कथितानि वै
ஞானிகள், நட்பு (சக்யம்) மற்றும் தன்னையே அர்ப்பணித்தல் (ஆத்மார்ப்பணம்) ஆகியவற்றுடன் இவையே பக்தியின் நவாங்கங்கள் என அறிவர். மேலும் அந்த சிவபக்திக்குப் பல உபாங்கங்களும் கூறப்பட்டுள்ளன.
Verse 24
शृणु देवि नवांगानां लक्षणानि पृथक्पृथक् । मम भक्तेर्मनो दत्त्वा भक्ति मुक्तिप्रदानि हि
தேவி, நவாங்க பக்தியின் இலக்கணங்களைத் தனித்தனியாகக் கேள். என் பக்தியில் மனம் அர்ப்பணிக்கப்படும்போது, அந்த பக்தியே நிச்சயமாக முக்தியை அளிக்கிறது.
Verse 25
कथादेर्नित्यसम्मानं कुर्वन्देहादिभिर्मुदा । स्थिरासनेन तत्पानं यत्तच्छ्रवणमुच्यते
திருக்கதையாதிகளை எப்போதும் மரியாதையுடன், உடல்-இந்திரியங்களோடு மகிழ்ந்து, நிலையான ஆசனத்தில் அமர்ந்து அதன் அமுதை அருந்துதல்—இதுவே ‘ஸ்ரவணம்’ எனப்படுகிறது.
Verse 26
हृदाकाशेन संपश्यञ् जन्मकर्माणि वै मम । प्रीत्याचोच्चारणं तेषामेतत्कीर्तनमुच्यते
இதய ஆகாயத்தில் என் பிறப்புகளையும் தெய்வீக செயல்களையும் கண்டு, அன்புடன் அவற்றை உரைத்தல்—இதுவே ‘கீர்த்தனம்’ எனப்படுகிறது.
Verse 27
व्यापकं देवि मां दृष्ट्वा नित्यं सर्वत्र सर्वदा । निर्भयत्वं सदा लोके स्मरणं तदुदाहृतम्
தேவி, என்னை எங்கும் நிறைந்தவன்—எப்போதும், எங்கும், எல்லாக் காலமும்—என்று காண்பதால் உலகில் நிலையான அச்சமின்மை பெறப்படுகிறது; இதுவே உண்மையான ‘ஸ்மரணம்’ என அறிவிக்கப்படுகிறது.
Verse 28
अरुणोदयमारभ्य सेवाकालेंचिता हृदा । निर्भयत्वं सदा लोके स्मरणं तदुदाहृतम्
சூரியோதயத்திலிருந்து தொடங்கி, சேவை நேரத்தில் இதயத்தை நிலைநிறுத்தி பக்தியுடன் ஈடுபடுபவன் உலகில் எப்போதும் அச்சமின்மையை அடைகிறான்—இதுவே சிவஸ்மரணம் என உரைக்கப்படுகிறது.
Verse 29
सदा सेव्यानुकूल्येन सेवनं तद्धि गोगणैः । हृदयामृतभोगेन प्रियं दास्यमुदाहृतम्
சேவிக்கத் தகுந்த இறைவனை எப்போதும் அவருக்கு உகந்தவாறு, அவருக்கு இன்பமளிக்கும் முறையில் சேவிப்பதே ‘சேவை’ என ஞானிகள் கூறுவர். இதயத்தின் அமுதரசத்துடன் அர்ப்பணிக்கப்படும் இத்தகைய அன்புமிகு தாச்யபக்தி இறைவனுக்கு மிகப் பிரியமானது என உரைக்கப்படுகிறது.
Verse 30
सदा भृत्यानुकूल्येन विधिना मे परात्मने । अर्पणं षोडशानां वै पाद्यादीनां तदर्चनम्
எப்போதும் பணிவுடைய சேவகப் பாவத்துடன், முறையின்படி, என்னை பரமாத்மாவை பாத்யம் முதலிய ஷோடசோபசாரங்களால் அர்ப்பணித்தல்—அதே எனது உண்மையான அர்ச்சனை ஆகும்।
Verse 31
मंत्रोच्चारणध्यानाभ्यां मनसा वचसा क्रमात् । यदष्टांगेन भूस्पर्शं तद्वै वंदनमुच्यते
மனமும் வாக்கும் ஒழுங்காக மந்திர உச்சாரணமும் தியானமும் செய்து, பின்னர் எட்டு அங்கங்களோடு நிலத்தைத் தொடுதல்—அதுவே ‘வந்தனம்’ (சாஷ்டாங்க நமஸ்காரம்) எனப்படுகிறது।
Verse 32
मंगलामंगलं यद्यत्करोतीतीश्वरो हि मे । सर्वं तन्मंगलायेति विश्वासः सख्यलक्षणम्
என் ஈசன் மங்களமாகத் தோன்றினாலும் அமங்களமாகத் தோன்றினாலும் எதைச் செய்தாலும், அது அனைத்தும் என் பரம நன்மைக்கே என்று எனக்கு உறுதியான நம்பிக்கை. சிவனிடத்திலான இத்தகைய நிலையான நம்பிக்கையே உண்மையான நட்பின் இலக்கணம்.
Verse 33
कृत्वा देहादिकं तस्य प्रीत्यै सर्वं तदर्पणम् । निर्वाहाय च शून्यत्वं यत्तदात्मसमर्पणम्
உடல் முதலிய அனைத்தையும் அவருடைய பிரீதிக்காகச் செய்து அவருக்கே அர்ப்பணித்தல்; மேலும் வாழ்வை நடத்துவதற்காகவும் உரிமை-பற்றற்ற ‘வெறுமை’ நிலையில் இருப்பது—இதுவே உண்மையான ஆத்மசமர்ப்பணம்.
Verse 34
नवांगानीति मद्भक्तेर्भुक्तिमुक्तिप्रदानि च । मम प्रियाणि चातीव ज्ञानोत्पत्तिकराणि च
இவையே என்னிடத்திலான பக்தியின் ஒன்பது அங்கங்கள்; இவை போகமும் மோட்சமும் இரண்டையும் அளிக்கின்றன. இவை எனக்கு மிகப் பிரியமானவை; உண்மையான ஞானம் உதிக்கக் காரணமுமாகின்றன.
Verse 35
उपांगानि च मद्भक्तेर्बहूनि कथितानि वै । बिल्वादिसेवनादीनि समू ह्यानि विचारतः
என் பக்தியின் பல உபாங்கங்கள் கூறப்பட்டுள்ளன—பில்வ இலைகளை பக்தியுடன் அர்ப்பணித்தல், பயன்படுத்தல் முதலிய அனுஷ்டானங்கள்—இவை சிந்தித்து முறையாகத் தொகுக்கப்பட்டவை।
Verse 36
इत्थं सांगोपांगभक्तिर्मम सर्वोत्तमा प्रिये । ज्ञानवैराग्यजननी मुक्तिदासी विराजते
அன்பே, இவ்வாறு என் பக்தி—சாங்கோபாங்கமாக நிறைந்தது—அனைத்திலும் உயர்ந்ததாக ஒளிர்கிறது. அது ஞானமும் வைராக்யமும் பிறக்கச் செய்து, முக்திக்குத் துணைநின்று வழிநடத்தும் பணிவிடைபோல் விளங்குகிறது।
Verse 37
सर्वकर्मफलोत्पत्तिस्सर्वदा त्वत्समप्रिया । यच्चित्ते सा स्थिता नित्यं सर्वदा सोति मत्प्रियः
எல்லாக் கர்மங்களின் பலன்கள் எப்போதும் தோன்றுவதற்குக் காரணமான அவள், உனக்கு உன்னைப் போலவே பிரியமானவள். யார் அவளை எந்நேரமும் இதயத்தில் நிலைநிறுத்துகிறாரோ, அவர் எப்போதும் எனக்கு மிகப் பிரியமானவர்।
Verse 38
त्रैलोक्ये भक्तिसदृशः पंथा नास्ति सुखावहः । चतुर्युगेषु देवेशि कलौ तु सुविशेषतः
தேவேசி, மூன்று உலகங்களிலும் பக்திக்கு ஒப்பான இன்பம் தரும் பாதை இல்லை. நான்கு யுகங்களிலும்—மிகச் சிறப்பாக கலியுகத்தில்—இது மிகுந்த உண்மை.
Verse 39
कलौ तु ज्ञानवैरागो वृद्धरूपौ निरुत्सवौ । ग्राहकाभावतो देवि जातौ जर्जर तामति
தேவி! கலியுகத்தில் ஞானமும் வைராக்யமும் முதுமை வடிவம் கொண்டு, உற்சவமின்றி மகிழ்வற்றதாகின்றன. தகுதியான பெறுநர் இல்லாததால் அவை சிதைவும் பலவீனமும் அடைகின்றன.
Verse 40
कलौ प्रत्यक्षफलदा भक्तिस्सर्वयुगेष्वपि । तत्प्रभावादहं नित्यं तद्वशो नात्र संशयः
கலியுகத்தில் பக்தி கண்முன் விளையும் பலனை அளிக்கிறது; உண்மையில் எல்லா யுகங்களிலும் அது பலனளிப்பதே. அந்த பக்தியின் பேராற்றலால் நான் என்றும் அதன் வசத்தில் இருக்கிறேன்—இதில் ஐயமில்லை.
Verse 41
यो भक्तिमान्पुमांल्लोके सदाहं तत्सहायकृत् । विघ्नहर्ता रिपुस्तस्य दंड्यो नात्र च संशयः
இந்த உலகில் யார் பக்திமான் ஆவாரோ, அவருக்கு நான் எப்போதும் துணையாவேன். அவரின் நலனுக்கு தடையாக நிற்கும் பகைவன் நிச்சயம் தண்டிக்கப்படுவான்—இதில் ஐயமில்லை.
Verse 42
भक्तहेतोरहं देवि कालं क्रोधपरिप्लुतः । अदहं वह्निना नेत्रभवेन निजरक्षकः
தேவி! பக்தரின் பொருட்டு நான் கோபத்தில் மூழ்கி, என் கண் எழுப்பிய அக்கினியால் காலனைச் சுட்டெரித்தேன்; நான் எனக்கே காவலனாய் இருந்தேன்.
Verse 43
भक्तहेतोरहं देवि रव्युपर्यभवं किल । अतिक्रोधान्वितः शूलं गृहीत्वाऽन्वजयं पुरा
தேவி! பக்தரின் பொருட்டு நான் ஒருமுறை சூரியனுக்கு மேலே சென்றேன். பின்னர் பேர்கோபத்துடன் திரிசூலத்தை ஏந்தி, முற்காலத்தில் (அபராதியை) துரத்தினேன்.
Verse 44
भक्तहेतोरहं देवि रावणं सगणं क्रुधा । त्यजति स्म कृतो नैव पक्षपातो हि तस्य वै
தேவி, என் பக்தனின் பொருட்டு நான் கோபத்துடன் ராவணனை அவன் பரிவாரத்துடன் விட்டு நீங்கினேன்; அவன்பால் ஒருபோதும் பாகுபாடு காட்டவில்லை.
Verse 45
भक्तहेतोरहं देवि व्यासं हि कुमतिग्रहम् । काश्या न्यसारयत् क्रोधाद्दण्डयित्वा च नंदिना
தேவி, என் பக்தனின் பொருட்டு கோபத்தால் தவறான எண்ணத்தில் அகப்பட்ட வியாசரை காசியிலிருந்து வெளியேற்றினேன்; நந்தியால் அவரைத் தண்டிக்கவும் செய்தேன்.
Verse 46
किं बहूक्तेन देवेशि भक्त्याधीनस्सदा ह्यहम् । तत्कर्तुं पुरुषस्यातिवशगो नात्र संशयः
தேவேசி, பல சொற்கள் ஏன்? நான் எப்போதும் பக்திக்கே அடிமை; அதை நிறைவேற்றுவதில் பக்தனின் முழு ஆளுமைக்குள் இருக்கிறேன்—இதில் ஐயமில்லை.
Verse 47
ब्रह्मोवाच । इत्थमाकर्ण्य भक्तेस्तु महत्त्वं दक्षजा सती । जहर्षातीव मनसि प्रणनाम शिवं मुदा
பிரம்மா கூறினார்—இவ்வாறு பக்தியின் மகிமையை கேட்ட தக்ஷனின் மகள் சதி மனத்தில் மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்து, ஆனந்தத்துடன் சிவபெருமானை வணங்கினாள்.
Verse 48
पुनः पप्रच्छ सद्भक्त्या तत्काण्डविषयं मुने । शास्त्रं सुखकरं लोके जीवोद्धारपरायणम्
பின்னர் அவள் உண்மையான பக்தியுடன் அந்தப் பகுதியைப் பற்றி முனிவரிடம் மீண்டும் கேட்டாள்—உலகிற்கு நலன் தரும், ஜீவர்களின் உயர்வும் விடுதலையும் நோக்கமாகக் கொண்ட சாஸ்திரம் அது.
Verse 49
सयंत्रमंत्रशास्त्रं च तन्माहात्म्यं विशेषतः । अन्यानि धर्मवस्तूनि जीवोद्धारकराणि हि
மேலும் (அவர்) யந்திர-மந்திர சாஸ்திரங்களையும், குறிப்பாக அவற்றின் மகிமையையும் உரைத்தார்; அதுபோல பிற தர்மப் பொருள்களையும்—அவை நிச்சயமாக ஜீவனின் உயர்வுக்கும் விடுதலைக்கும் கருவிகள்.
Verse 50
शंकरोपि तदाकर्ण्य सतीं प्रश्नं प्रहृष्टधीः । वर्णयामास सुप्रीत्या जीवोद्धाराय कृत्स्नशः
சதியின் கேள்வியை கேட்டதும் சங்கரனும்—மகிழ்ந்த உள்ளத்துடன்—ஜீவர்களின் உயர்விற்காக மிகுந்த அன்போடு அனைத்தையும் முழுமையாக விளக்கினார்.
Verse 51
तत्र शास्त्रं सयंत्रं हि सपंचाङ्गं महेश्वरः । बभाषे महिमानं च तत्तद्दैववरस्य वै
அங்கே மகேஸ்வரன் யந்திரத்துடன் கூடிய சாஸ்திரத்தை அதன் பஞ்சாங்கங்களோடு உரைத்தார்; மேலும் அந்தந்த சிறந்த தெய்வீக விரதங்களின் மகிமையையும் அறிவித்தார்.
Verse 52
सेतिहासकथं तेषां भक्तमाहात्म्यमेव च । सवर्णाश्रमधर्मांश्च नृपधर्मान् मुनीश्वर
முனீஸ்வரரே! இதில் அவர்களுடன் தொடர்புடைய புனித வரலாற்றுக் கதைகள், பக்தியின் மகிமை, வர்ண-ஆசிரம தர்மங்கள் மற்றும் அரச தர்மக் கடமைகளும் போதிக்கப்படுகின்றன।
Verse 53
सुतस्त्रीधर्ममाहात्म्यं वर्णाश्रममनश्वरम् । वैद्यशास्त्रं तथा ज्योतिश्शास्त्रं जीवसुखावहम्
சூதர் கூறினார்— இதில் மகன் தர்மத்தின் மகிமையும், பெண் தர்மத்தின் மகிமையும், அழியாத வர்ண-ஆசிரம ஒழுங்கும், மேலும் உயிர்களின் நலமும் இன்பமும் தரும் வைத்தியசாஸ்திரமும் ஜோதிடசாஸ்திரமும் போதிக்கப்படுகின்றன।
Verse 54
सामुद्रिकं परं शास्त्रमन्यच्छास्त्राणि भूरिशः । कृपां कृत्वा महे शानो वर्णयामास तत्त्वतः
கருணையால் மகேசானன் பரம சாமுத்ரிக-சாஸ்திரத்தையும், மேலும் பல சாஸ்திரங்களையும் தத்துவப்படி உண்மையாக விளக்கினார்.
Verse 55
इत्थं त्रिलोकसुखदौ सर्वज्ञौ च सतीशिवौ । लोकोपकारकरणधृतसद्गुणविग्रहौ
இவ்வாறு மூவுலகுக்கும் இன்பம் அளிப்பவர்களும் அனைத்தறிவாளர்களுமான சதி-சிவன், உலக நலன் நிறைவேறச் செய்ய நற்குணங்கள் நிறைந்த தெய்வத் திருமேனியை ஏற்றார்।
Verse 56
चिक्रीडाते बहुविधे कैलासे हिमवद्गिरौ । अन्यस्थलेषु च तदा परब्रह्मस्वरूपिणौ
அப்போது பரப்ரஹ்ம ஸ்வரூபமான அந்த இருவரும்—சதி மற்றும் சிவன்—இமயத்தின் கைலாசத்திலும் பிற இடங்களிலும் பலவிதமாக விளையாடினர்।
Frequently Asked Questions
Satī, after enjoying divine companionship with Śiva, privately approaches him and—through praise and humility—requests instruction on the supreme tattva that liberates beings from saṃsāra.
The passage models the transition from fulfillment to vairāgya and from devotion (stuti) to liberating knowledge (tattva-jñāna), presenting inquiry itself as an act of compassion for the jīva’s uplift.
Śiva is highlighted as both transcendent and immanent: beyond the three guṇas, yet also the personal lord (Mahādeva) and the inner witness (sākṣī), approached through grace and bhakti.