घनागमवर्णनम् / Description of the Monsoon’s Onset (Satī’s Address to Śiva)

Verse 1

ब्रह्मोवाच । कदाचिदथ दक्षस्य तनया जलदागमे । कैलासक्ष्माभृतः प्राह प्रस्थस्थं वृषभध्वजम्

பிரம்மா கூறினார்—ஒருமுறை மழைக்காலம் தொடங்கியபோது, பூமியைத் தாங்கும் கைலாசத்திலிருந்து புறப்படத் தயாராக இருந்த வृषபத்வஜனான பகவான் சிவனை நோக்கி தக்ஷனின் மகள் சதி இவ்வாறு கூறினாள்।

Verse 2

सत्युवाच । देव देव महादेव शंभो मत्प्राणवल्लभ । शृणु मे वचनं नाथ श्रुत्वा तत्कुरु मानद

சதி கூறினாள்—ஹே தேவர்களின் தேவா, மகாதேவா, சம்போ, என் உயிர்க்குயிரானவரே! ஹே நாதா, என் சொல்லைக் கேளுங்கள்; கேட்டபின் உரியதைச் செய்யுங்கள், ஹே மானதா.

Verse 3

घनागमोयं संप्राप्तः कालः परमदुस्सहः । अनेकवर्णमेघौघास्संगीतांबरदिक्चयाः

அடர்ந்த மேகங்களின் வருகை வந்தடைந்தது; இக்காலம் மிகக் கடினமாகத் தாங்க முடியாதது. பல நிற மேகக் கூட்டங்கள் சூழ்ந்து, வானத்தின் திசைகள் இசைபோன்ற முழக்கத்தால் நிரம்பின.

Verse 4

विवांति वाता हृदयं हारयंतीत वेगिनः । कदंबरजसा धौताः पाथोबिन्दुविकर्षणाः

அதிவேகமாகக் காற்றுகள் வீசியன; இதயத்தையே பறித்துச் செல்லும் போல் இருந்தன. கடம்ப மலர்தூளால் துடைக்கப்பட்ட அவை வழியிலிருந்த நீர்த்துளிகளை இழுத்துச் சிதறடித்தன—குலைவு மற்றும் தீநிமித்தத்தின் குறியென.

Verse 5

मेघानां गर्जितैरुच्चैर्धारासारं विमुंचताम् । विद्युत्पताकिनां तीव्रः क्षुब्धं स्यात्कस्य नो मनः

மேகங்கள் உரக்க இடியொலித்து பெருந்தாரையாக மழை பொழிய, வானில் கொடிபோல் தீவிர மின்னல் மின்னும்போது—யாருடைய மனம் கலங்காமல் இருக்கும்?

Verse 6

न सूर्यो दृश्यते नापि मेघच्छन्नो निशापतिः । दिवापि रात्रिवद्भाति विरहि व्यसनाकरः

சூரியனும் தெரியாது; மேகங்களால் மறைக்கப்பட்ட இரவின் தலைவன் சந்திரனும் தெரியாது. பகலும் இரவுபோல் தோன்றும்—விரகத்தால் வாடுபவனுக்கு துயரமே இடையறாத துன்பத்தின் ஊற்றாகிறது.

Verse 7

मेघानैकत्र तिष्ठंतो ध्वनन्त पवनेरिताः । पतंत इव लोकानां दृश्यंते मूर्ध्नि शंकर

ஒரே இடத்தில் திரண்ட மேகங்கள், காற்றால் உந்தப்பட்டு இடியென முழங்கிக் கொண்டு, சங்கரரின் தலைமேல் உலகங்களின் மீது விழுவது போலக் காணப்பட்டன।

Verse 8

वाताहता महावृक्षा नर्तंत इव चांबरे । दृश्यंते हर भीरूणां त्रासदाः कामुकेप्सिता

காற்றால் அடிபட்ட பெருமரங்கள் வானில் நடனமாடுவது போலத் தோன்றின; ஹரியின் சன்னிதியில் அஞ்சும் உள்ளங்களுக்கு அச்சமூட்டும் காட்சிகள் வெளிப்பட்டன—காமவெறியர்க்கு விருப்பமானவை போல।

Verse 9

स्निग्धनीलांजनस्याशु सदिवौघस्य पृष्ठतः । बलाकराजी वात्युच्चैर्यमुनापृष्ठफेनवत्

மென்மையான நீலாஞ்சனம் போல் கருமையாக, விரைந்து நகரும் மேகக்கூட்டத்தின் பின்னால், காற்றால் உயரத் தள்ளப்பட்ட கொக்குகளின் வரிசை தோன்றியது—யமுனையின் மேற்பரப்பில் மிதக்கும் நுரையைப் போல।

Verse 10

क्षपाक्षयेषवलयं दृश्यते कालिकागता । अंबुधाविव संदीप्तपावको वडवामुखः

இரவு ஒடுங்கும் வேளையில் காலிகை தோன்றினாள்; நிசாபதி சிவனின் கணங்களால் வலயமாய் சூழப்பட்டவளாகக் காணப்பட்டாள். கடலில் அவள் நீருக்குள் மறைந்திருந்தும் வடவாமுக அக்கினிபோல் தீவிரமாக எரியும் ஜ்வாலையாகப் பிரகாசித்தாள்।

Verse 11

प्रारोहंतीह सस्यानि मंदिरं प्राङ्गणेष्वपि । किमन्यत्र विरूपाक्ष सस्यौद्भूतिं वदाम्यहम्

இங்கே பயிர்கள் முளைக்கின்றன—வீடுகளின் முற்றங்களிலும் கூட. இன்னும் என்ன சொல்வேன், ஓ விரூபாக்ஷா? தாவரங்களின் எழுச்சியும் வளர்ச்சியும் பற்றியே நான் கூறுகிறேன்।

Verse 12

श्यामलै राजतैरक्तैर्विशदोयं हिमाचलः । मंदराश्रयमेघौघः पत्रैर्दुग्धांबुधिर्यथा

இந்த இமாசலம் கருமை, வெண்மையான வெள்ளி ஒளி, செந்நிறத் தழல் ஆகிய நிறங்களால் அலங்கரித்து ஒளிர்கிறது. மந்தார மரங்களில் தங்கிய மேகக் கூட்டம் நுரைமிகு க்ஷீரசாகரம்போல் தோன்றுகிறது.

Verse 13

असमश्रीश्च कुटिलं भेजे यस्याथ किंशुकान् । उच्चावचान् कलौ लक्ष्मीर्गन्ता संत्यज्य सज्जनान्

கலியுகத்தில் லக்ஷ்மி நிலையற்றவளாய், வஞ்சகரும் தகுதியற்றவரும் பக்கம் சாய்ந்து, சஜ்ஜனரை விட்டு விலகுகிறாள். உண்மை விவேகம் இன்றி உயர்ந்தோர்-தாழ்ந்தோர் என எல்லோரிடமும் செல்கிறாள்.

Verse 14

मंदारस्तन पीलूनां शब्देन हृषिता मुहुः । केकायंते प्रतिवने सततं पृष्ठसूचकम्

மந்தார-ஸ்தன, பீலூ பறவைகளின் ஒலியால் மீண்டும் மீண்டும் மகிழ்ந்து, ஒவ்வொரு தோப்பிலும் மயில்கள் இடையறாது கெகை ஒலித்தன—பின்னால் வரவிருப்பதைச் சுட்டுவது போல.

Verse 15

मेघोत्सुकानां मधुरश्चातकानां मनोहरः । धारासारशरैस्तापं पेतुः प्रतिपथोद्गतम्

மேகங்களை ஏங்கும் இனிய குரல் சாத்தகப் பறவைகளுக்கு அந்த மழை மனம்கவர்ந்தது. அம்புமழை போன்ற தாரைகள் பாதையில் எழுந்த வெப்பத்தை உறிஞ்சி குடித்தன.

Verse 16

मेघानां पश्य मद्देहे दुर्नयं करकोत्करैः । ये छादयंत्यनुगते मयूरांश्चातकांस्तथा

பார், என் உடலுக்குள்ளேயே மேகங்களின் தீய நடை வெளிப்பட்டது; அவை ஆலங்கட்டி குவியல்களை எறிகின்றன. மழையைத் தொடர்ந்து வரும் மயில்களையும் சாத்தகங்களையும் கூட பரவி மூடுகின்றன; இவ்வாறு அமங்கலப் போக்கு தெரிகிறது.

Verse 17

शिखसारंगयोर्दृष्ट्वा मित्रादपि पराभवम् । हर्षं गच्छंति गिरिशं विदूरमपि मानसम्

சிகா, சாரங்கர் ஆகியோரால் நண்பனெனக் கருதப்பட்டவரும் தாழ்த்தப்பட்டதைப் பார்த்து அவர்கள் மகிழ்ந்தனர்; வெளியில் தொலைவில் இருந்தாலும் கிரீசன் (சிவன்) உள்ளத்தில் ஆனந்தமடைந்தான்।

Verse 18

एतस्मिन्विषमे काले नीलं काकाश्चकोरकाः । कुर्वंति त्वां विना गेहान् कथं शांतिमवाप्स्यसि

இந்தக் கடுமையான குழப்பக் காலத்தில் நீல நிறக் காகங்களும் சக்கோரப் பறவைகளும் கூட உன்னை இன்றி தங்கள் இல்லங்களை அமைக்கின்றன; அப்படியிருக்க, நீ—உன்னை இன்றி—எப்படி மனஅமைதியை அடைவாய்?

Verse 19

महतीवाद्य नो भीतिर्मा मेघोत्था पिनाकधृक् । यतस्व यस्माद्वासाय माचिरं वचनान्मम

பெரும் முழக்கத்தால் அஞ்சாதே; மேகங்களில் எழும் இடிமுழக்கத்தாலும் பயப்படாதே, பினாகதாரியே. ஆகவே வாசஸ்தலத்தை அமைக்க முயலு; என் சொற்களை நிறைவேற்றுவதில் தாமதிக்காதே।

Verse 20

कैलासे वा हिमाद्रौ वा महाकाश्यामथ क्षितौ । तत्रोपयोग्यं संवासं कुरु त्वं वृषभध्वज

கைலாசமோ, இமயமோ, மகாகாசியோ, அல்லது பூமியின் வேறு எங்கோ—அங்கே உகந்த வாசஸ்தலத்தை அமைத்து வாழ்வாயாக, வृषபத்வஜனே!

Verse 21

ब्रह्मोवाच । एवमुक्तस्तया शंभुर्दाक्षायण्या तथाऽसकृत । संजहास च शीर्षस्थचन्द्ररश्मिस्मितालयम्

பிரம்மா கூறினார்—தாட்சாயணி இவ்வாறு மீண்டும் மீண்டும் சொன்னபோது சம்பு மென்மையாகச் சிரித்தான்; தலையில் திகழும் சந்திரனின் குளிர்ந்த கதிர்கள் ஒளியூட்டுவது போல, அவன் முகம் இனிய புன்னகையின் இல்லமாகியது।

Verse 22

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां द्वितीये सतीखंडे शिवाशिवविहारवर्णनं नाम द्वाविंशोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ சிவமஹாபுராணத்தின் இரண்டாம் ருத்ரஸம்ஹிதையின் இரண்டாம் சதீகண்டத்தில் ‘சிவன் மற்றும் சதியின் தெய்வீக விஹார விளக்கம்’ எனும் இருபத்திரண்டாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।

Verse 23

ईश्वरः उवाच । यत्र प्रीत्यै मया कार्यो वासस्तव मनोहरे । मेघास्तत्र न गंतारः कदाचिदपि मत्प्रिये

ஈஸ்வரன் கூறினார்— ஓ மனோகரியே! உனக்காக நான் அன்புடன் வாசஸ்தலத்தை அமைக்கும் அந்த இடத்திற்கு, என் பிரியையே, மேகங்கள் எந்நேரமும் செல்லமாட்டா.

Verse 24

मेघा नितंबपर्यंतं संचरंति महीभृतः । सदा प्रालेयसानोस्तु वर्षास्वपि मनोहरे

மேகங்கள் மலையின் இடுப்பளவு, அதாவது கீழ்சரிவுகள் வரைதான் அலைகின்றன; ஆனால் பனியால் மூடப்பட்ட உச்சி மழைக்காலத்திலும் எப்போதும் மனம்கவர்வதாகவே உள்ளது।

Verse 25

कैलासस्य तथा देवि पादगाः प्रायशो घनाः । संचरंति न गच्छंति तत ऊर्द्ध्वं कदाचन

தேவி, கைலாசத்தின் அருகிலுள்ள நீரோடைகள் பெரும்பாலும் அடர்த்தியாகவும் மிகுதியாகவும் உள்ளன; அவை ஓடி அசைந்தாடினாலும், அந்த இடத்தைத் தாண்டி மேலே எப்போதும் செல்லாது।

Verse 26

सुमेरोर्वा गिरेरूर्द्ध्वं न गच्छंति बलाहकाः । जम्बूमूलं समासाद्य पुष्करावर्तकादयः

மழைத் தாங்கும் மேகங்கள் சுமேறு மலையின் மேலே செல்லாது. ஜம்பூ மரத்தின் அடிப்பகுதி நாட்டை அடைந்து, புஷ்கர, ஆவர்த்தக முதலியவை அங்கேயே சுழன்று உலாவும்.

Verse 27

इत्युक्तेषु गिरीन्द्रेषु यस्योपरि भवेद्धि ते । मनोरुचिर्निवासाय तमाचक्ष्व द्रुतं हि मे

இந்த மலைமன்னர்கள் பற்றி கூறியபின், விரைவாக எனக்குச் சொல்லுங்கள்—இவற்றில் எதன் மீது தங்குவதற்கு உங்கள் மனம் மிகுந்த விருப்பம் கொள்கிறது?

Verse 28

स्वेच्छाविहारैस्तव कौतुकानि सुवर्णपक्षानिलवृन्दवृन्दैः । शब्दोत्तरंगैर्मधुरस्वनैस्तैर्मुदोपगेयानि गिरौ हिमोत्थे

ஹிமவத் மலையில் உன் சுயஇச்சை உலாவலால் எழும் விளையாட்டுச் சிறப்புகளை, பொன்னிறச் சிறகுடைய பறவைக் கூட்டங்களும் காற்றுக் குழுக்களும் இனிய அலைபோன்ற ஒலியால் மகிழ்ந்து பாடுகின்றன.

Verse 29

सिद्धाङ्गनास्ते रचितासना भुवमिच्छंति चैवोपहृतं सकौतुकम् । स्वेच्छाविहारे मणिकुट्टिमे गिरौ कुर्वन्ति चेष्यंति फलादिदानकैः

அந்த சித்தாங்கனைகள் ஆசனங்களை அமைத்து, வியப்புடன் கொண்டுவரப்பட்ட பூமி-அர்ப்பணத்தை மகிழ்ந்து விரும்புகின்றனர். மணிக்கற்கள் பதிக்கப்பட்ட அந்த மலையில் சுயஇச்சையுடன் உலாவி, அவர்கள் சடங்குகளைச் செய்து, பழம் முதலிய தானங்களால் திருப்தியடைகின்றனர்.

Verse 30

फणीन्द्रकन्या गिरिकन्यकाश्च या नागकन्याश्च तुरंगमुख्याः । सर्वास्तु तास्ते सततं सहायतां समाचरिष्यंत्यनुमोदविभ्रमैः

பணீந்திரனின் புதல்வியர், கிரிகன்னியர், நாகக் கன்னியர், மேலும் சிறந்த வேகமிகு குதிரைகள்—இவர்கள் அனைவரும் எப்போதும் உமக்கு துணை புரிவர்; உமது ஆணையை மகிழ்ந்து ஏற்று, ஆனந்தத் தயார்ப்பாட்டுடன் இயங்குவர்।

Verse 31

रूपं तदेवमतुलं वदनं सुचारु दृष्ट्वांगना निजवपुर्निजकांतिसह्यम् । हेला निजे वपुषि रूपगणेषु नित्यं कर्तार इत्यनिमिषेक्षणचारुरूपाः

அந்த ஒப்பற்ற வடிவத்தையும் மிக அழகிய முகத்தையும் கண்ட அந்த இளம்பெண், தன் உடலும் ஒளியும் அதற்கு ஈடல்ல என எண்ணினாள். தன் அழகையும் பிற எல்லா வடிவங்களையும் பொருட்படுத்தாமல், இமைக்காத பார்வையால் அந்த பரம அழகிய வடிவத்திலேயே நிலைத்து, அவரையே உண்மைக் கர்த்தா எனக் கொண்டாள்।

Verse 32

या मेनका पर्वतराज जाया रूपैर्गुणैः ख्यातवती त्रिलोके । सा चापि ते तत्र मनोनुमोदं नित्यं करिष्यत्यनुनाथनाद्यैः

மலைராஜனின் மனைவியான மேனகை, அழகும் நற்குணங்களும் காரணமாக மூவுலகிலும் புகழ்பெற்றவள். அவளும் அங்கே பக்திசேவையும் மரியாதைமிகு பணிவிடையும் செய்து, உன் உள்ளத்தின் ஒப்புதலையும் நலனையும் எப்போதும் நிலைநாட்டுவாள்।

Verse 33

पुरं हि वर्गैर्गिंरिराजवंद्यैः प्रीतिं विचिन्वद्भिरुदाररूपा । शिक्षा सदा ते खलु शोचितापि कार्याऽन्वहं प्रीतियुता गुणाद्यैः

நகரத்தில் மலைராஜனும் வணங்கும் உயர்ந்த குழுக்களிடையே, பெருந்தன்மையுடன் அன்பை நாடு. துயரம் இருந்தாலும், நற்குணமும் நன்னடத்தையும் துணையாகக் கொண்டு, அன்போடு தினந்தோறும் கடமையைச் செய்।

Verse 34

विचित्रैः कोकिलालापमोदैः कुंजगणावृतम् । सदा वसंतप्रभवं गंतुमिच्छसि किं प्रिये

அன்பே, பலவகை குயில்களின் இனிய குரலால் மகிழ்வூட்டும், குஞ்சங்களின் கூட்டத்தால் சூழப்பட்ட, எப்போதும் வசந்தமயமான அந்த தோட்டத்திற்குச் செல்ல விரும்புகிறாயா?

Verse 35

नानाबहुजलापूर्णसरश्शीत समावृतम् । पद्मिनीशतशोयुक्तमचलेन्द्रं हिमालयम्

மலைமன்னன் இமயன், பலவகை நிறைந்த நீரால் நிரம்பிய குளிர்ந்த ஏரிகளால் சூழப்பட்டிருந்தான்; மேலும் நூற்றுக்கணக்கான தாமரைத் தடாகங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தான்.

Verse 36

सर्वकामप्रदैर्वृक्षैश्शाद्वलैः कल्पसंज्ञकैः । सक्षणं पश्य कुसुमान्यथाश्वकरि गोव्रजे

உடனே பார்—இந்த கோவ்ரஜத்தில் குதிரையும் யானையும் கொண்டு வந்ததுபோல் மலர்கள் உள்ளன; எல்லா விருப்பங்களையும் அளிக்கும் கல்பவிருட்சங்களாலும் ‘கல்ப’ எனப்படும் பசுமைத் தரைப்புலங்களாலும் இவ்விடம் நிறைந்துள்ளது।

Verse 37

प्रशांतश्वापदगणं मुनिभिर्यतिभिर्वृतम् । देवालयं महामाये नानामृगगणैर्युतम्

ஓ மகாமாயே, அது தெய்வ ஆலயம்; அங்கே வனவிலங்குகளின் கூட்டங்களும் அமைதியடைந்தன; முனிவர்களும் யதிகளும் சூழ்ந்த, பலவகை மிருகக் கூட்டங்கள் நிறைந்த புனிதத் தலம்.

Verse 38

स्फटिक स्वर्णवप्राद्यै राजतैश्च विराजितम् । मानसादिसरोरंगैरभितः परिशोभितम्

அத்தலம் படிகமும் பொன்னும் செய்த கரைகள் முதலியவற்றாலும், வெள்ளியின் ஒளியாலும் பிரகாசித்தது; மேலும் மானஸரோவர் முதலான ஏரிகளின் அழகிய நீர்வெளிகளால் எல்லாத் திசைகளிலும் அலங்கரிக்கப்பட்டது।

Verse 39

हिरण्मयै रत्ननालैः पंकजैर्मुकुलैर्वृतम् । शिशुमारैस्तथासंख्यैः कच्छपैर्मकरैः करैः

அது பொன்னொளி கொண்ட, ரத்தினத் தண்டுகளுடன், மொட்டுகள் நிறைந்த தாமரைகளால் சூழப்பட்டது; மேலும் எண்ணற்ற நீர்வாழ் உயிர்கள்—சிசுமாரம், ஆமைகள், மகரங்கள், நீரில் அசையும் யானைகள்—ஆகியவற்றால் நிரம்பியது।

Verse 40

निषेवितं मंजुलैश्च तथा नीलोत्पलादिभिः । देवेशि तस्मान्मुक्तैश्च सर्वगंधैश्च कुंकुमैः

ஓ தேவேசி, அது இனிய மலர்களாலும் நீலோத்பலம் முதலியவற்றாலும் முறையாக அர்ச்சிக்கப்பட்டது; மேலும் முத்துகள், எல்லாவகை நறுமணப் பொருட்கள், குங்குமம் ஆகியவை பக்தியுடன் சமர்ப்பிக்கப்பட்டு அலங்கரித்தன।

Verse 41

लसद्गंधजलैः शुभ्रैरापूर्णैः स्वच्छकांतिभिः । शाद्वलैस्तरुणैस्तुंगैस्तीरस्थैरुपशोभितम्

அது மணமிகு ஒளிரும் நீரால் அழகுபெற்றது—தூய்மை, நிறைவு, தெளிந்த காந்தியுடன் பிரகாசித்து; கரையோரங்களில் வளர்ந்த இளமையான உயர்ந்த பசுமைத் தரைப்புல் மற்றும் மென்மையான புல்லால் அலங்கரிக்கப்பட்டது.

Verse 42

नृत्यद्भिरिव शाखोटैर्वर्जयंतं स्वसंभवम् । कामदेवैस्सारसैश्च मत्तचक्रांगशोभितैः

நடனமாடுவது போலிருந்த கிளைக்கூட்டங்கள் தம்மிடமே பிறந்த கனிகளைத் தள்ளிவிடுவது போல் தோன்றின; அந்தக் காட்சி காமதேவன் போல் காதலைத் தூண்டும் சாரச முதலிய பறவைகளாலும், மயக்கமுற்ற அழகிய சக்ரவாகப் பறவைகளாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டது.

Verse 43

मधुराराविभिर्मोदकारिभिर्भ्रमरादिभिः । शब्दायमानं च मुदा कामोद्दीपनकारकम्

தேனீ முதலியவற்றின் இனிய முரசொலி, மகிழ்வூட்டும் ஒலிகளால் அந்த இடம் முழங்கியது; அந்த ஆனந்தமிகு ஒலிக்கூட்டம் காமவேட்கையைத் தூண்டி மேலும் தீவிரப்படுத்தியது.

Verse 44

वासवस्य कुबेरस्य यमस्य वरुणस्य च । अग्नेः कोणपराजस्य मारुतस्य परस्य च

இது இந்திரன், குபேரன், யமன், வருணன்; மேலும் அக்னி, கோணபராஜன், மாருதன், பரன்—இத்தேவர்களைப் பற்றியது।

Verse 45

पुरीभिश्शोभिशिखरं मेरोरुच्चैस्सुरालयम् । रंभाशचीमेनकादिरंभोरुगणसेवितम्

மேருவின் உச்சியில் மிக உயர்ந்து தேவர்களின் ஒளிமிகு நகரம் விளங்குகிறது; பல பிரகாசமான அரண்மனைகள் அதன் சிகரத்தை அலங்கரிக்கின்றன. அங்கே ரம்பா, சசி, மேனகா முதலிய தெய்வ மகளிர் சூழ, அழகிய அப்சரஸ்களின் கூட்டம் பணிவிடை செய்கிறது।

Verse 46

किं त्वमिच्छसि सर्वेषां पर्वतानां हि भूभृताम् । सारभूते महारम्ये संविहर्तुं महागिरौ

அழகிய தேவியே, நீ என்ன விரும்புகிறாய்—எல்லா பூதரப் பர்வதங்களிலும் சாரமாய், மிக இனிமையான அந்த மகாகிரியில் விளையாடி உலாவ விரும்புகிறாயா?

Verse 47

तत्र देवी सखियुता साप्सरोगणमंडिता । नित्यं करिष्यति शची तव योग्यां सहायताम्

அங்கே தேவீ சசீ தோழியருடன் கூடி, அப்சரக் கூட்டங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டவளாய், எப்போதும் உனக்குத் தகுந்த உதவியைச் செய்வாள்.

Verse 48

अथवा मम कैलासे पर्वतेंद्रे सदाश्रये । स्थानमिच्छसि वित्तेशपुरीपरिविराजिते

அல்லது நீ என் கைலாசத்தில்—மலைகளின் அரசன், நித்திய அடைக்கலம், குபேரனின் நகரால் ஒளிர்வது—அங்கே வாசஸ்தலம் விரும்புகிறாயா?

Verse 49

गंगाजलौघप्रयते पूर्णचन्द्रसमप्रभे । दरीषु सानुषु सदा ब्रह्मकन्याभ्युदीरिते

அது கங்கையின் நீர்வெள்ளம் பொங்கிப் பாய்வதுபோல் தோன்றி, பூர்ணசந்திரன் போன்ற ஒளியால் பிரகாசிக்கிறது. பள்ளத்தாக்குகளிலும் மலைச்சரிவுகளிலும் இருந்து, பிரம்மாவின் கன்னியரால் எப்போதும் போற்றப்படுகிறது.

Verse 50

नानामृगगणैर्युक्ते पद्माकरशतावृते । सर्वैर्गुणैश्च सद्वस्तुसुमेरोरपि सुंदरि

அழகியவளே, அது பலவகை மிருகக் கூட்டங்களால் நிறைந்ததும், நூற்றுக்கணக்கான தாமரை ஏரிகளால் சூழப்பட்டதும் ஆகும். எல்லா நற்குணங்களும் உடைய அந்தப் புனிதத் தலம், உயர்ந்த சுமேருவையும் விட அதிகம் அழகுறும்.

Verse 51

स्थानेष्वेतेषु यत्रापि तवांतःकरणे स्पृहा । तं द्रुतं मे समाचक्ष्व वासकर्तास्मि तत्र ते

இந்தப் புனிதத் தலங்களில் உன் உள்ளம் உண்மையாய் எங்கு ஏங்குகிறதோ, அதை உடனே எனக்குச் சொல்; உன் பொருட்டு அங்கேயே நான் வாசம் செய்வேன்।

Verse 52

ब्रह्मोवाच । इतीरिते शंकरेण तदा दाक्षायणी शनैः । इदमाह महादेवं लक्षणं स्वप्रकाशनम्

பிரம்மா கூறினார்—சங்கரன் இவ்வாறு உரைத்தபின், தாட்சாயணீ சதி மெதுவாக மகாதேவரிடம் இவ்வசனங்களைச் சொன்னாள்; அவை தன்னொளியால் விளங்கும் லக்ஷணத்தை வெளிப்படுத்தின।

Verse 53

सत्युवाच । हिमाद्रावेव वसितुमहमिच्छे त्वया सह । न चिरात्कुरु संवासं तस्मिन्नेव महागिरौ

சதி கூறினாள்—நான் உன்னுடன் ஹிமாத்ரியிலேயே வாழ விரும்புகிறேன்; தாமதிக்காமல் அந்த மகா மலைமேல் நம் வாசத்தை அமைத்திடு।

Verse 54

ब्रह्मोवाच । अथ तद्वाक्यमाकर्ण्य हरः परममोहितः । हिमाद्रिशिखरं तुंगं दाक्षायण्या समं ययौ

பிரம்மா கூறினார்—அவ்வசனங்களை கேட்ட ஹரன் (சிவன்) மிகுந்த மயக்கத்தில் ஆழ்ந்தார்; தாட்சாயணியுடன் ஹிமாத்ரியின் உயர்ந்த சிகரத்திற்குச் சென்றார்।

Verse 55

सिद्धांगनागणयुतमगम्यं चैव पक्षिभिः । अगमच्छिखरं रम्यं सरसीवनराजितम्

அவள் ஏரிகளாலும் செழுமையான தோப்புகளாலும் அலங்கரிக்கப்பட்ட இனிய சிகரத்தை அடைந்தாள்; சித்தப் பெண்களின் கூட்டம் உடன் இருந்தது, மேலும் அது பறவைகளுக்கும் எளிதில் அணுக முடியாத அளவு உயர்ந்தது।

Verse 56

विचित्ररूपैः कमलैः शिखरं रत्नकर्बुरम् । बालार्कसदृशं शंभुराससाद सतीसखः

சதியுடன் கூடிய சம்பு அந்தச் சிகரத்தை அடைந்தார்—அது பலவகை அற்புத வடிவத் தாமரைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, ரத்தினங்களால் வர்ணமயமாகி, புதிதாய் உதித்த சூரியனைப் போல ஒளிர்ந்தது.

Verse 57

स्फटिकाभ्रमये तस्मिन् शादवलद्रुमराजिते । विचित्रपुष्पावलिभिस्सरसोभिश्च संयुते

அங்கே ஸ்படிகம் போல், மேக ஒளிபோல் பிரகாசிக்கும் அந்தப் பரப்பில்—பசுமைத் தரைப்புல் மற்றும் சிறந்த மரங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு—வியத்தகு மலர்தொடர்கள் மற்றும் இனிய ஏரிகளாலும் அது இணைந்திருந்தது.

Verse 58

प्रफुल्लतरुशाखाग्रं गुंजद्भ्रमरसेवितम् । पंकेरुहैः प्रफुल्लैश्च नीलोत्पलचयैस्तथा

மரக் கிளைகளின் முனைகள் முழுமையாக மலர்ந்து, முணுமுணுக்கும் தேனீகள் சூழ்ந்து உலாவின; மேலும் அந்த இடம் மலர்ந்த தாமரைகளாலும் நீல அல்லிகளின் கூட்டங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது.

Verse 59

शोभितं चक्रवाकाद्यैः कादंबैर्हंसशंकुभिः । प्रमत्तसारसैः क्रौंचैर्नीलस्कंधैश्च शब्दितैः

அவ்விடம் சக்கரவாக முதலிய பறவைக் கூட்டங்களாலும், காதம்பப் பறவைகளாலும் அன்னப் படைகளாலும் அழகுபெற்றது; மேலும் மகிழ்ந்த சாரசங்கள், க்ரௌஞ்சங்கள், நீலக்கழுத்துப் பறவைகளின் குரலால் முழங்கியது।

Verse 60

पुंस्कोकिलानां निनदैर्मधुरैर्गणसेवितैः । तुरंगवदनैस्सिद्धैरप्सरोभिश्च गुह्यकैः

அவ்விடம் ஆண் குயில்களின் இனிய கூவலால் முழங்கியது; சிவகணங்களின் சேவையால் சூழப்பட்டது; மேலும் சித்தர்கள், அப்சரஸ்கள், மறைபண்புடைய குஹ்யகர்கள் ஆகியோரும் இருந்தனர்—அவர்களில் சிலருக்கு குதிரைமுகம் போன்றது இருந்தது।

Verse 61

विद्याधरीभिर्देवीभिः किन्नरीभिर्विहारितम् । पुरंध्रीभिः पार्वतीभिः कन्याभिरभिसंगतम्

அவள் வித்யாதரீ கன்னியர், தெய்வீக தேவியர், கின்னரீ வானமகளிரால் மகிழ்ச்சியுடன் சேவிக்கப்பட்டும் விளையாடப்பட்டும் இருந்தாள்; மேலும் குலமகளிர், பார்வதியை ஒத்த துணைவியர், இளங்கன்னியர் எனச் சூழப்பட்டிருந்தாள்.

Verse 62

विपंचीतांत्रिकामत्तमृदंगपटहस्वनैः । नृत्यद्भिरप्सरोभिश्च कौतुकोत्थैश्च शोभितम्

வீணை முதலிய தந்தி வாத்தியங்களின் நாதமும், மிருதங்கம் மற்றும் படஹத் தாளங்களின் பரவச ஒலியும் அங்கு ஒலித்தன; நடனமாடும் அப்சரஸ்களாலும், மகிழ்ச்சி எழுப்பிய பல விழாக்களாலும் அது மேலும் அழகுபெற்றது.

Verse 63

देविकाभिर्दीर्घिकाभिर्गंधिभिस्सुसमावृतम् । प्रफुल्लकुसुमैर्नित्यं सकुंजैरुपशोभितम्

அந்த இடம் மணமிகு குளங்களாலும் தாமரை ஏரிகளாலும் அழகாகச் சூழப்பட்டு, எப்போதும் மலர்ந்த பூக்களாலும் இனிய குஞ்சங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது।

Verse 64

शैलराजपुराभ्यर्णे शिखरे वृषभध्वजः । सह सत्या चिरं रेमे एवंभूतेषु शोभनम्

மலைராஜனின் நகரத்திற்கு அருகிலுள்ள உயர்ந்த சிகரத்தில், வृषபத்வஜன் (சிவன்) சதியுடன் நீண்ட காலம் விளையாடி மகிழ்ந்தான்; அந்நிலையில் அனைத்தும் மங்களமும் அழகுமாகத் தோன்றின।

Verse 65

तस्मिन्स्वर्गसमे स्थाने दिव्यमानेन शंकरः । दशवर्षसहस्राणि रेमे सत्या समं मुदा

சுவர்க்கத்துக்கு ஒப்பான அந்த இடத்தில் தெய்வீக ஒளியால் பிரகாசித்த சங்கரன், சதியுடன் மகிழ்ச்சியோடு பத்தாயிரம் ஆண்டுகள் விளையாடி இன்புற்றான்।

Verse 66

स कदाचित्ततस्स्थानादन्यद्याति स्थलं हरः । कदाचिन्मेरुशिखरं देवी देववृतं सदा

சில வேளைகளில் ஹரன் (சிவன்) அந்த வாசஸ்தலத்தை விட்டு வேறொரு இடத்திற்குச் செல்கிறான். சில வேளைகளில், ஓ தேவி, தேவர்களால் எப்போதும் சூழப்பட்டவனாய் மேரு மலைச் சிகரத்திற்குச் செல்கிறான்।

Verse 67

द्वीपान्नाना तथोद्यानवनानि वसुधातलम् । गत्वागत्वा पुनस्तत्राभ्येत्य रेमे सतीसुखम्

பல தீவுகள், பூங்காக்கள், காடுகள் நிறைந்த பூமித்தளமெங்கும் மீண்டும் மீண்டும் சுற்றித் திரிந்து, சதி மீண்டும் மீண்டும் அங்கே வந்து தன் ஆனந்தத்தில் திளைத்தாள்।

Verse 68

न जज्ञे स दिवा रात्रौ न ब्रह्मणि तपस्समम् । सत्यां हि मनसा शंभुः प्रीतिमेव चकार ह

பகலிலும் இரவிலும்—தவத்தில் அவனுக்கு இணையானவர் எவரும் தோன்றவில்லை; பிரம்மாவிடத்திலும் இல்லை. ஏனெனில் ஷம்பு மனத்தில் சதியைத் தாங்கி, அன்பும் ஆனந்தமுமே கொண்டிருந்தான்।

Verse 69

एवं महादेवमुखं सत्यपश्यत्स्म सर्वदा । महादेवोऽपि सर्वत्र सदाद्राक्षीत्सतीमुखम्

இவ்வாறு சதி எப்போதும் மகாதேவனின் முகத்தையே நோக்கிக் கொண்டிருந்தாள்; மகாதேவனும் எங்கு இருந்தாலும் இடையறாது சதியின் முகத்தையே தரிசித்தான்।

Verse 70

एवमन्योन्यसंसर्गादनुरागमहीरुहम् । वर्द्धयामासतुः कालीशिवौ भावांबुसेचनैः

இவ்வாறு பரஸ்பர நெருக்கத்தால் காளியும் சிவனும் அன்பு-பக்தியின் மாபெரும் மரத்தை வளர்த்தனர்; தங்கள் உள்ளார்ந்த பாவங்களெனும் உயிரளிக்கும் நீரால் அதைச் சிந்தினர்।