शिवसतीविवाहोत्तरलीला — Post‑marital Līlā of Śiva and Satī

Verse 1

नारद उवाच । समीचीनं वचस्तात सर्वज्ञस्य तवाऽनघ । महाद्भुतं श्रुतं नो वै चरितं शिवयोश्शुभम्

நாரதர் கூறினார்—அன்பரே, பாவமற்ற அனைத்தறிவுடைய முனிவரே, உங்கள் சொற்கள் மிகச் சரியானவை. நாங்கள் சிவன் மற்றும் (சதி) அவர்களின் பரம அதிசயமும் மங்களமுமான புனிதச் சரிதத்தை கேட்டோம்.

Verse 2

विवाहश्च श्रुतस्सम्यक् सर्वमोहापहारकः । परमज्ञानसंपन्नो मंगलालय उत्तमः

திருமணச் சடங்கு எல்லா மயக்கத்தையும் அகற்றுவதாகச் சரியாகக் கேட்கப்பட்டுள்ளது. அது பரம ஞானம் நிறைந்ததும், மங்களத்தின் உத்தம ஆலயமும் ஆகும்।

Verse 3

कदाचिद्वन्य पुष्पाणि समाहृत्य मनोहराम् । मालां विधाय सत्यास्तु हारस्थाने स योजयत्

ஒருமுறை அவர் அழகிய காட்டுப்பூக்களைச் சேகரித்து ஒரு மாலையைத் தொடுத்து, அதை சத்யா (சதி) அவர்களின் கழுத்தில் மாலையாக அணிவித்தார்।

Verse 4

ब्रह्मोवाच । सम्यक्कारुणिकस्यैव मुने ते विचिकित्सितम् । यदहं नोदितस्सौम्य शिवलीलानुवर्णने

பிரம்மா கூறினார்—முனிவரே, உமது ஐயம் உண்மையிலே கருணையுடையவருக்கே உரியது. மென்மையானவரே, இதுவரை சிவலீலையை வர்ணிக்க நான் தூண்டப்படவில்லை।

Verse 5

विवाह्य दक्षजां देवीं सतीं त्रैलोक्यमातरम् । गत्वा स्वधाम सुप्रीत्या यदकार्षीन्निबोध मे

தக்ஷனின் மகளும் மூவுலகத் தாயுமான தேவீ சதீயை மணந்து, சிவன் பேரானந்தத்துடன் தம் சொந்த தாமத்திற்குச் சென்றார்; பின்னர் அவர் செய்ததை என்னிடமிருந்து அறிந்துகொள்।

Verse 6

ततो हरस्स स्वगणस्स्वस्थानं प्राप्य मोदनम । देवर्षे तत्र वृषभादवातरदतिप्रियात्

பின்னர் ஹரன் தன் கணங்களுடன் தன் திருத்தலத்தை அடைந்து மிக மகிழ்ந்தான். ஓ தேவரிஷியே, அங்கே மிகுந்த அன்பினால் அவர் தன் வृषப-வாகனத்திலிருந்து இறங்கினார்.

Verse 7

यथायोग्यं निजस्थानं प्रविश्य स सतीसखः । मुमुदेऽतीव देवर्षे भवाचारकरश्शिवः

ஓ தேவரிஷியே, முறையாகத் தன் இருப்பிடத்தில் நுழைந்து, சதியின் நெருங்கிய தோழனும் உலகத் தர்மாசாரத்தை நிறுவுபவனுமான சிவன் மிகுந்த மகிழ்ச்சி கொண்டான்.

Verse 8

ततो विरूपाक्ष इमां प्राप्य दाक्षायणीं गणान् । स्वीयानिर्यापयामास नद्यादीन् गिरिकंदरात्

பின்னர் விரூபாக்ஷன் இந்த தாக்ஷாயணியை (சதியை) அணைந்து, தன் கணங்களை அனுப்பி, நதிகள் முதலியவற்றோடு சேர்த்து மலைக் குகைகள் மற்றும் பள்ளத்தாக்குகளிலிருந்து அவர்களை வெளியே துரத்தினான்.

Verse 9

उवाच चैतास्तान् सर्वान्नंद्यादीनतिसूनृतम् । लौकिकीं रीतिमाश्रित्य करुणासागरः प्रभुः

அப்போது கருணைக் கடலான ஆண்டவன், உலக மரபை ஏற்று, நந்தி முதலிய அனைவரையும் மிக இனிய, பணிவான சொற்களால் உரைத்தான்.

Verse 10

महेश उवाच । यदाहं च स्मराम्यत्र स्मरणादरमानसाः । समागमिष्यथ तदा मत्पार्श्वं मे गणा द्रुतम्

மகேசன் கூறினான்—நான் இங்கே உங்களை எப்போதெல்லாம் நினைவுகூருகிறேனோ, அந்நினைவைக் கௌரவிக்கும் நீங்கள், என் கணங்களே, உடனே என் அருகே வந்து சேர்வீர்கள்.

Verse 11

इत्युक्ते वामदेवेन नद्याद्यास्स्वगणाश्च ते । महावेगा महावीरा नानास्थानेषु संययुः

வாமதேவன் இவ்வாறு கூறியதும், நதிகள் முதலிய அந்த தெய்வ சக்திகளும் அவனுடைய கணங்களும்—மிக வேகமுடைய, மிக வீரமுடையோர்—பல இடங்களுக்குச் சென்று கூடினர்.

Verse 12

ईश्वरोपि तया सार्द्धं तेषु यातेषु विभ्रमी । दाक्षायण्या समं रेमे रहस्ये मुदितो भृशम्

மற்றவர்கள் எல்லோரும் சென்றபின், ஆண்டவரும் அவளுடன் அங்கேயே தங்கினார். தக்ஷனின் மகள் சதியுடன் அவர் ரகசியமான தனிமை இடத்தில் பேரானந்தத்துடன் விளையாடினார்.

Verse 14

कदाचिद्दर्पणे चैव वीक्षतीमात्मनस्सतीम् । अनुगम्य हरो वक्त्रम् स्वीयमप्यवलोकयत

ஒருமுறை சதி கண்ணாடியில் தன் உருவத்தைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். அப்போது ஹரன் (சிவன்) அவளைத் தொடர்ந்து வந்து தன் முகத்தையும் பார்த்தான்.

Verse 15

कदाचित्कुंडलं तस्या उल्लास्योल्लास्य संगतः । बध्नाति मोचयत्येव सा स्वयं मार्जयत्यपि

சில வேளைகளில் அவள் மகிழ்ச்சியுடன் மீண்டும் மீண்டும் அருகில் வந்து அவருடைய குண்டலத்தைப் பொருத்தி, பின்னர் அவிழ்த்துவிடுவாள்; தானே அதைத் துடைத்து மெருகூட்டியும் சுத்தம் செய்வாள்।

Verse 16

सरागौ चरणावस्याः पावकेनोज्ज्वलेन च । निसर्गरक्तौ कुरुते पूर्णरागौ वृषध्वजः

வृषபத்வஜன் ஜ்வலிக்கும் அக்னியால் அவளின் அன்பால் நிறைந்த பாதங்களை இயல்பாகவே செம்மையாக்கி, தெய்வீக அனுராகமும் மங்கள ஒளியும் நிறையப் பரிபூரணமாக்கினான்।

Verse 17

उच्चैरपि यदाख्येयमन्येषां पुरतो बहु । तत कर्णे कथयत्त्यस्याहरो द्रष्टुं तदाननम्

பலரின் முன்னிலையில் உரக்கச் சொல்ல வேண்டிய பலவற்றையும் அவள் அவருடைய காதில் மெதுவாகச் சொல்வாள்; ஹரன் அப்போது அவளின் முகத்தையே நோக்கிக் கொண்டிருப்பான்।

Verse 18

न दूरमपि गन्तासौ समागत्य प्रयत्नतः । अनुबध्नाति नामाक्षी पृष्ठदेशेन्यमानसाम्

அவள் தூரம் செல்லாவிட்டாலும், முயன்று அருகே வந்து சேர்கிறாள். தாமரைநேத்திரி நாமாக்ஷி, மனம் இழுக்கப்பட்டு விலகிச் செல்லும்வர்களை அவர்களின் பின்புறமே தொடர்ந்து செல்கிறாள்.

Verse 19

अंतर्हितस्तु तत्रैव मायया वृषभध्वजः । तामालिलिंग भीत्या स्वं चकिता व्याकुलाऽभवत्

அங்கேயே வृषபத்வஜனான சிவபெருமான் தமது மாயையால் மறைந்தார். அச்சத்தால் அவள் அவரை அணைத்துக் கொண்டாள்; தானும் திடுக்கிட்டு மிகுந்த கலக்கமடைந்தாள்.

Verse 20

सौवर्णपद्मकलिकातुल्ये तस्या कुचद्वये । चकार भ्रमराकारं मृगनाभिविशेषकम्

தங்கத் தாமரை மொட்டுகளுக்கு ஒப்பான அவளது இரு மார்புகளின் மீது, கஸ்தூரியால் வண்டு வடிவான ஒரு சிறப்பு அலங்காரத்தை அவன் அமைத்தான்.

Verse 21

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहि तायां द्वितीये सतीखंडे सतीशिवक्रीडावर्णनं नामैकविंशोध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ சிவமகாபுராணத்தின் இரண்டாம் ருத்ரஸம்ஹிதையின் இரண்டாம் சதீகண்டத்தில் ‘சதீ-சிவ லீலை வர்ணனம்’ எனும் இருபத்தொன்றாம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது.

Verse 22

अंगदान्वलयानूर्मान्विश्लेष्य च पुनः पुनः । तत्स्थानात्पुनरेवासौ तत्स्थाने प्रत्ययोजयत्

அவன் மீண்டும் மீண்டும் தோள்வளைகள், கங்கணங்கள், மோதிரங்களை அகற்றி; பின்னர் அவை இருந்த இடத்திலிருந்து மீண்டும் எடுத்துக் கொண்டு, தத்தம் உரிய இடங்களில் மறுபடியும் அணிவித்தான்।

Verse 23

कालिकेति समायाति सवर्णा ते सखी त्विमाम् । यास्यत्वस्यास्तथेक्षंत्याः प्रोत्तुंगौ साहसं कुचौ

“காலிகா!” என்று அழைத்து அவள் அருகே வந்தாள். உன்னுடன் ஒரே நிறமுடைய உன் தோழி இங்கே வந்தாள். அவள் புறப்படப் போவதைப் பார்த்தபோது, உணர்ச்சி வேகத்தில் அவளது துணிவான, உயர்ந்த மார்புகள் தெளிவாக உயர்ந்தன।

Verse 24

कदाचिन्मदनोन्मादचेतनः प्रमथाधिपः । चकार नर्म शर्माणि तथाकृत्प्रियया मुदा

ஒருமுறை பிரமதர்களின் அதிபதி, மன்மத உன்மாதத்தால் மனம் கிளர்ந்து, தன் பிரியையுடன் மகிழ்ந்து நகைச்சுவை-வினோதங்களிலும் விளையாட்டுத் திளைப்பிலும் ஈடுபட்டான்।

Verse 25

आहृत्य पद्मपुष्पाणि रम्यपुष्पाणि शंकरः । सर्वांगेषु करोति स्म पुष्पाभरणमादरात्

தாமரை மலர்களும் பிற அழகிய மலர்களும் கொண்டு வந்து, சங்கரன் பக்தியுடன் தன் உடலின் எல்லா அங்கங்களிலும் மலரணிகளை அணிந்தான்।

Verse 26

गिरिकुंजेषु रम्येषु सत्या सह महेश्वरः । विजहार समस्तेषु प्रियया भक्तवत्सलः

அழகிய மலைக் குஞ்சங்களில், பக்தர்களுக்கு அருள்மிகு மகேஸ்வரன் தன் பிரியையான சதீயுடன் எங்கும் விளையாட்டு-விஹாரம் செய்தான்।

Verse 27

तया विना स्म नो याति नास्थितो न स्म चेष्टते । तया विना क्षममपि शर्म लेभे न शंकरः

அவளின்றி அவர் முன்னே செல்ல இயலவில்லை; நிலைபெறவும் முடியவில்லை, எந்தச் செயலும் செய்யவும் இயலவில்லை. அவளின்றி வல்லமைமிக்க சங்கரனும் கூட அமைதியும் நலனும் (சர்மம்) பெறவில்லை.

Verse 28

विहृत्य सुचिरं कालं कैलासगिरिकुंजरे । अगमद्धिमवत्प्रस्थं सस्मार स्वेच्छया स्मरन्

கைலாச மலைக்குஞ்சுகளில் நீண்ட காலம் விளையாடி மகிழ்ந்த பின், அவர் ஹிமவத் மலையின் சரிவுகளுக்குச் சென்றார்; தன் விருப்பத்தால் அவளை நினைத்து, உள்ளத்தில் காதல் (காம) உந்துதலையும் நினைவுகூர்ந்தார்.

Verse 29

तस्मिन्प्रविष्टे कामे तु वसंतश्शंकरांतिके । वितस्तार निजं भावं हार्दं विज्ञाय यत्प्रभो

காமன் அங்கு நுழைந்தபோது, வசந்தன் சங்கரரின் அருகே வந்தான்; ஆண்டவரின் உள்ளார்ந்த மனநிலையை அறிந்து, தன் நோக்கத்தை வெளிப்படுத்தினான்.

Verse 30

सर्वे च पुष्पिता वृक्षा लताश्चान्याश्च पुष्पिताः । अंभांसि फुल्लपद्मानि पद्मास्सभ्रमरास्तथा

அனைத்து மரங்களும் மலர்ந்து குலுங்கின; கொடிகளும் பிற செடிகளும் மலர்ந்தன. நீர்நிலைகள் முழுமையாக மலர்ந்த தாமரைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டன; அவற்றைச் சுற்றி வண்டுகள் மிதந்தன.

Verse 31

प्रविष्टे तत्र सदृतौ ववौ स मलयो मरुत् । सुगंधिगंधपुष्पेण मोदकश्च सुगंधियुक्

அங்கு அந்த நல்வருட்காலம் வந்தவுடன் மலயத் தென்றல் வீசியது; மணமிகு மலர்களின் வாசனையைச் சுமந்தது; சூழலின் இனிமையும் நறுமணத்தால் நிறைந்தது.

Verse 32

संध्यार्द्रचन्द्रसंकाशाः पलाशाश्च विरेजिरे । कामास्त्रवत्सुमनसः प्रमोदात्पादपाधरः

சந்தியால் நனைந்த நிலவுபோல் ஒளிர்ந்த பலாச மலர்கள் எங்கும் பிரகாசித்தன. காமனின் அம்புகளைப் போல் இனிய அந்த சுமனங்கள் மகிழ்ச்சியுடன் மரங்களின் கிளைகளை அலங்கரித்தன.

Verse 33

बभुः पंकजपुष्पाणि सरस्सु संकलाञ्जनान् । संमोहयितुमुद्युक्ता सुमुखी वायुदेवता

ஏரிகளில் தாமரை மலர்கள் தோன்றின; அஞ்சனம் பூசியதுபோல் கருமை கலந்தன. இனிய முகத்தையுடைய வாயுதேவி மனத்தை மயக்கி அலைக்கச் செய்யத் தொடங்கினாள்.

Verse 34

नागकेशरवृक्षाश्च स्वर्णवर्णैः प्रसूनकैः । बभुर्मदनकेत्वाभा मनोज्ञाश्शंकरांतिके

சங்கரனின் அருகில் நாககேசர மரங்கள் பொன்னிற மலர்களால் அலங்கரித்து மனம் கவரும் வகையில் ஒளிர்ந்தன; அவை காமதேவனின் கொடியைப் போல பிரகாசித்தன।

Verse 35

लवंगवल्लीसुरभिगंधेनोद्वास्य मारुतम् । मोहयामास चेतांसि भृशं कामिजने पुरा

லவங்கக் கொடிகளின் மணத்தால் காற்றை நறுமணமாக்கி, அவள் ஒருகாலத்தில் காமவசப்பட்டோரின் மனங்களை மிகுந்த அளவில் மயக்கினாள்।

Verse 36

चारु पावकचर्चित्सु सुस्वराश्चूतशालिनः । बभुर्मदनबाणौघपर्यंकमदनावृताः

அழகிய தோப்புகளில் தீஒளியின் மென்மையான வெப்பத் தொடுதலும், இனிய ஓசைகளும், மாமரங்களின் செழிப்பும் நிறைந்திருந்தன; அங்கே அனைத்தும் காமதேவனின் எண்ணற்ற அம்புகளால் விரிக்கப்பட்ட படுக்கை போலப் பரவி, ஆசைச் சக்தியால் முழுதும் மூடப்பட்டதுபோல் தோன்றியது।

Verse 37

अंभांसि मलहीनानि रेजुः फुल्लकुशाशयाः । मुनीनामिव चेतांसि प्रव्यक्तज्योतिरुद्गमम्

மாசற்ற நீர்கள் ஒளிர்ந்தன; மலர்ந்த குசப் புல் படுக்கைகளால் அலங்கரித்து—முனிவர்களின் மனம்போல், உள்ளொளியின் தெளிந்த உதயத்தால் பிரகாசித்தன.

Verse 38

तुषारास्सूर्यरश्मीनां संगमादगमन् बहिः । प्रमत्वानीक्ष्यतेक्षाश्च सलिलीहृदयास्तदा

சூரியக் கதிர்கள் பனியுடன் சேர்ந்தபோது அது உருகி வெளியே ஓடியது. அப்போது பூமி மயங்கியதுபோல் தோன்றியது; நீர் பொங்கி, அதன் இதயமே நீர்மயமானதுபோல் காணப்பட்டது.

Verse 39

प्रसन्नास्सह चन्द्रेण ननिषारास्तदाऽभवन् । विभावर्यः प्रियेणैवं कामिन्यस्तु मनोहराः

அப்போது சந்திரனுடன் கூடிய இரவுகள் அமைதியும் ஒளியும் பெற்றன; அன்பருடன் இணைந்தபோது அந்த இரவுகளே காதலால் அழகுபெற்ற காமினியரைப் போல மனம்கவர்ந்தன।

Verse 40

तस्मिन्काले महादेवस्सह सत्या धरोत्तमे । रेमे स सुचिरं छन्दं निकुंजेषु नदीषु च

அக்காலத்தில் மகாதேவன் சதியுடன் அந்த மிகச் சிறந்த புனித நிலத்தில், குஞ்சவனங்களிலும் நதிக்கரைகளிலும், தன் விருப்பத்தால் நீண்ட நேரம் இன்புற விளையாடினான்।

Verse 41

तथा तेन समं रेजे तदा दाक्षायिणि मुने । यथा हरः क्षणमपि शांतिमाप तया विना

முனிவரே, அப்போது தாட்சாயிணி அவருடன் சமமான ஒளியால் பிரகாசித்தாள்; ஏனெனில் ஹரன் (சிவன்) அவளின்றி ஒரு கணமும் அமைதியடையவில்லை।

Verse 42

संभोगविषये देवी सती तस्य मनः प्रिया । विशतीव हरस्यांगे पाययन्निव तद्रसम्

தாம்பத்திய இன்பத்தில், அவன் மனத்திற்கே மிகப் பிரியமான தேவீ சதி, ஹரன் (சிவன்) உடலுக்குள் நுழைவதுபோல் தோன்றினாள்; அந்த ஆனந்தரசத்தை அவனுக்குப் பருகச் செய்வதுபோல் விளங்கினாள்।

Verse 43

तस्या कुसुममालाभिर्भूषयन्सकलां तनुम् । स्वहस्तरचिताभिस्तु नवशर्माकरोच्च सः

தன் கைகளால் நெய்த மலர்மாலைகளால் அவளுடைய முழு உடலையும் அலங்கரித்து, பகவான் சிவன் அவளுள் எப்போதும் புதுப்புது மகிழ்ச்சியும் மங்கள ஆனந்தமும் எழச் செய்தார்।

Verse 44

आलापैर्वीक्षितैर्हास्यैस्तथा संभाषणैर्हरः । तस्यादिदेश गिरिजां सपतीवात्मसंविदम्

அன்புரையாடல், பார்வை, மென்மையான சிரிப்பு, நெருக்கமான உரையாடல் ஆகியவற்றால் ஹரன் (சிவன்) கிரிஜைக்கு—தன் சொந்த துணைவியெனப் போல—தன் ஆத்ம-அறிவிலிருந்து பிறந்த உள்ளுணர்வை உபதேசித்தான்.

Verse 45

तद्वक्त्रचंद्र पीयूषपानस्थिरतनुर्हरः । नानावैशेषिकीं तन्वीमवस्थां स कदाचन

அவளின் முக-சந்திரத்தின் அமுதம் போன்ற பியூஷத்தை அருந்தி ஹரன் (சிவன்) தன் உடலை நிலைபெறச் செய்தான்; பின்னர் பல்வேறு தனித்தன்மைகள் கொண்ட ஸ்தூல உடல் நிலையைக் அவர் எப்போதும் ஏற்கவில்லை.

Verse 46

तद्वक्त्राम्बुजवासेन तत्सौन्दर्य्यैश्च नर्मभिः । गुणैरिव महादंती बद्धो नान्यविचेष्टितः

அவளின் முகத் தாமரையில் தங்குவதாலும், அவளின் அழகாலும், அன்பு கலந்த விளையாட்டுச் சொற்களாலும் அவர் கட்டுண்டார்—நற்குணங்களெனும் கயிற்றால் பெருயானை கட்டப்பட்டதுபோல்—வேறுபடச் செயல்பட இயலவில்லை.

Verse 47

इति हिमगिरिकुंजप्रस्थभागे दरीषु प्रतिदिनमभिरेमे दक्षपुत्र्या महेशः । क्रतुभुजपरिमाणैः क्रीडतस्तस्य जाता दश दश च सुरर्षे वत्सराः पंच चान्ये

இவ்வாறு இமயத்தின் காடுமயமான மலைச்சரிவுகளின் பள்ளத்தாக்குகளிலும் குகைகளிலும் மகேசன் தினந்தோறும் தக்ஷகுமாரி சதியுடன் மகிழ்ந்து விளையாடினார். ஹே சிறந்த முனிவரே, யாகபோக்த தேவர்களின் கணக்கின்படி அவர் விளையாடிக் கொண்டிருக்கையில் பத்து பத்து ஆண்டுகளும் மேலும் ஐந்து ஆண்டுகளும் கடந்தன।