शिवानुकम्पा, ब्रह्मणो निर्भयत्वं च (Śiva’s Compassion and Brahmā’s Fearlessness)

Verse 1

नारद उवाच । ब्रह्मन् विधे महाभाग शिवभक्तवर प्रभो । श्रावितं चरितं शंभोरद्भुतं मंगलायनम्

நாரதர் கூறினார்—பிரம்மனே, விதாதாவே, மகாபாக்யமுள்ள பிரபுவே, சிவபக்தர்களில் சிறந்தவரே! நீங்கள் எனக்கு சம்புவின் அதிசயமான, மங்களமயமான சரிதத்தை கேட்கச் செய்தீர்கள்।

Verse 2

ततः किमभवत्तात कथ्यतां शशिमौलिनः । सत्याश्च चरितं दिव्यं सर्वाघौघविनाशनम्

“பின்னர் என்ன நடந்தது, அன்பரே? சந்திரமௌலியான சிவபெருமானின் வரலாற்றைச் சொல்லுங்கள்; மேலும் பாவங்களின் பெருக்கை முழுதும் அழிக்கும் சதியின் தெய்வீகச் சரிதத்தையும் உரைக்கவும்.”

Verse 3

ब्रह्मोवाच । निवृत्ते शंकरे चास्मद्वधाद्भक्तानुकंपिनि । अभवन्निर्भयास्सर्वे सुखिनस्तु प्रसन्नकाः

பிரம்மா கூறினார்—பக்தர்களுக்கு அருள்கூரும் சங்கரன் எங்களை வதம் செய்வதிலிருந்து விலகியபோது, அனைவரும் அச்சமின்றி ஆனார்கள்; எல்லோரும் மகிழ்ந்து அமைதியான திருப்தியுடன் இருந்தனர்।

Verse 4

नतस्कंधास्सांजलयः प्रणेमुर्निखिलाश्च ते । तुष्टुवुश्शंकरं भक्त्या चक्रुर्जयरवं मुदा

தோள்களைத் தாழ்த்தி, கைகளை அஞ்சலியாகக் கூப்பி, அவர்கள் அனைவரும் பணிந்து வணங்கினர். பக்தியுடன் சங்கரனைப் புகழ்ந்து, மகிழ்ச்சியுடன் ‘ஜெய’ என முழங்கினர்।

Verse 5

तस्मिन्नेव कालेऽहं प्रसन्नो निर्भयो मुने । अस्तवं शंकरं भक्त्या विविधैश्च शुभस्तवैः

அதே நேரத்தில், முனிவரே, நான் அமைதியும் அச்சமின்மையும் பெற்றேன். பக்தியுடன் பல மங்களமான ஸ்தோத்திரங்களால் சங்கரனைப் போற்றினேன்।

Verse 6

ततस्तुष्टमनाश्शंभुर्बहुलीलाकरः प्रभुः । मुने मां समुवाचेदं सर्वेषां शृण्वतां तदा

பின்னர் பல லீலைகள் புரியும் பரம்பொருள் சம்பு உள்ளம் மகிழ்ந்து, முனிவரே, அனைவரும் கேட்கும் போது என்னிடம் இவ்வாறு உரைத்தார்।

Verse 7

रुद्र उवाच । ब्रह्मन् तात प्रसन्नोहं निर्भयस्त्वं भवाधुना । स्वशीर्षं स्पृश हस्तेन मदाज्ञां कुर्वसंशयम्

ருத்ரன் கூறினார்—“ஓ பிரஹ்மனே, தாதா! நான் உன்னால் மகிழ்ந்தேன்; இப்போது நீ அச்சமின்றி இரு. உன் கையால் உன் தலையைத் தொடு; என் ஆணையை ஐயமின்றி நிறைவேற்று.”

Verse 8

ब्रह्मोवाच । इत्याकर्ण्य वचश्शम्भोर्बहुलीलाकृतः प्रभोः । स्पृशन् स्वं कं तथा भूत्वा प्राणमं वृषभध्वजम्

பிரம்மா கூறினார்: பல லீலைகளைச் செய்யும் பிரபு சம்புவின் வார்த்தைகளைக் கேட்டு, நான் என் உடலைத் தொட்டு, பணிவுடன் ரிஷபக் கொடியோனை (சிவனை) வணங்கினேன்.

Verse 9

यावदेवमहं स्वं कं स्पृशामि निजपाणिना । तावत्तत्र स्थितं सद्यस्तद्रूपवृषवाहनम्

நான் என் கையால் என் உடலைத் தொடும் வரை, அந்த நேரத்திற்குள் அங்கே உடனடியாக ரிஷப வாகனரான சிவன் அதே உருவத்தில் தோன்றி நிற்கிறார்.

Verse 10

ततो लज्जापरीतांगस्स्थितश्चाहमधोमुखः । इन्द्राद्यैरमरैस्सर्वैस्सुदृष्टस्सर्वतस्स्थितैः

அப்போது என் உடல் முழுவதும் வெட்கத்தால் நிறைந்தது, நான் தலை குனிந்து நின்றேன். சுற்றிலும் நின்றிருந்த இந்திரன் முதலான தேவர்கள் அனைவரும் என்னை தெளிவாகப் பார்த்தனர்.

Verse 11

अथाहं लज्जयाविष्टः प्रणिपत्य महेश्वरम् । प्रवोचं संस्तुतिं कृत्वा क्षम्यतां क्षम्यतामिति

பிறகு வெட்கத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு நான் மகேஸ்வரனை வணங்கினேன். அவரைத் துதித்த பிறகு நான் மீண்டும் மீண்டும் கூறினேன்: "என்னை மன்னியுங்கள்—என்னை மன்னியுங்கள்."

Verse 12

अस्य पापस्य शुध्यर्थं प्रायश्चित्तं वद प्रभो । निग्रहं च तथान्यायं येन पापं प्रयातु मे

பிரபுவே, இந்தப் பாவம் சுத்தியாகப் பிராயச்சித்தத்தை அருளிச் சொல்லுங்கள். மேலும் உரிய கட்டுப்பாடும் நீதியான ஒழுக்கவிதியும் விதியுங்கள்; அதனால் என் பாவம் நீங்கட்டும்।

Verse 13

इत्युक्तस्तु मया शंभुरुवाच प्रणतं हि तम् । सुप्रसन्नतरो भूत्वा सर्वेशो भक्तवत्सलः

என் சொற்களை கேட்டபின் வணங்கி நின்ற அவனைச் சம்பு உரைத்தார். மிகுந்த அருளுடன்—அனைத்திற்கும் ஆண்டவன், பக்தவத்சலன்—பதில் கூறினார்.

Verse 14

शंभुरुवाच । अनेनैव स्वरूपेण मदधिष्ठितकेन हि । तपः कुरु प्रसन्नात्मा मदाराधनतत्परः

சம்பு கூறினார்—“என் ஆதிஷ்டானத்தால் நிச்சயமாக நிலைபெற்ற இந்தzelfde ரூபத்திலேயே, மனம் அமைதியுடன் தவம் செய்; என் ஆராதனையில் முழுமையாக ஈடுபடு।”

Verse 15

ख्यातिं यास्यसि सर्वत्र नाम्ना रुद्रशिरः क्षितौ । साधकः सर्वकृत्यानां तेजोभाजां द्विजन्मनाम्

“பூமியில் நீ ‘ருத்ரசிரஸ்’ என்ற நாமத்தால் எங்கும் புகழ்பெறுவாய். ஒளிமிக்க இருபிறப்போரின் எல்லா தர்மக் கடமைகளுக்கும் நீ சாதகனாய் நிறைவேற்றுவாய்.”

Verse 16

मनुष्याणामिदं कृत्यं यस्माद्वीर्य्यं त्वयाऽधुना । तस्मात्त्वं मानुषो भूत्वा विचरिष्यसि भूतले

“மனிதர்களின் இக்காரியத்தில் நீ இப்போது வீரத்தை வெளிப்படுத்தினாய்; ஆகவே நீ மனிதப் பிறவி எடுத்து பூமியில் உலாவுவாய்.”

Verse 17

यस्त्वां चानेन रूपेण दृष्ट्वा कौ विचरिष्यति । किमेतद्ब्रह्मणो मूर्ध्नि वदन्निति पुरान्तकः

“இந்த ரூபத்தில் உன்னை கண்டவன் பிற எங்கே அலைவான்? பிரம்மாவின் தலையில் இது என்ன?”—என்று புராந்தகன் (திரிபுராந்தகன்) உரைத்தான்.

Verse 18

ततस्ते चेष्टितं सर्वं कौतुकाच्छ्रोष्यतीति यः । परदारकृतात्त्यागान्मुक्तिं सद्यस्स यास्यति

அதன்பின் யார் பக்தியுடனான ஆர்வத்தால் அவளுடைய முழு செயல்சரிதத்தையும் கேட்கிறாரோ, அவர் பரஸ்த்ரீ-தொடர்பால் உண்டான பாவத்தைத் துறந்து உடனே முக்தியை அடைவார்।

Verse 19

यथा यथा जनश्चैतत्कृत्यन्ते कीर्तयिष्यति । तथा तथा विशुद्धिस्ते पापस्यास्य भविष्यति

ஒருவர் இந்தப் புனித விரதத்தையும் கிரியையையும் எவ்வளவு அளவு கீர்த்தித்து உரைக்கிறாரோ, அவ்வளவு அளவிலே இந்தப் பாவத்திலிருந்து அவருக்கு நிச்சயமாகத் தூய்மை உண்டாகும்।

Verse 20

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां द्वितीये सतीखण्डे सती विवाहवर्णनं नाम विंशोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ சிவமகாபுராணத்தின் இரண்டாம் ருத்ரஸம்ஹிதையின் இரண்டாம் சதீகண்டத்தில் ‘சதீ திருமண வர்ணனை’ எனும் இருபதாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।

Verse 21

एतच्च तव वीर्य्यं हि पतितं वेदिमध्यगम् । कामार्तस्य मया दृष्टं नैतद्धार्यं भविष्यति

இது உன் வீர்யமே யாகவேதியின் நடுவில் விழுந்துள்ளது; காமத்தால் கலங்கிய நிலையில் உண்டானதை நான் கண்டேன்—இது தாங்கத்தக்கதல்ல.

Verse 22

चतुर्बिन्दुमितं रेतः पतितं यत्क्षितौ तव । तन्मितास्तोयदा व्योम्नि भवेयुः प्रलयंकराः

ஓ தேவா! உன் நான்கு துளி அளவான ரேதஸ் பூமியில் விழுந்தது. அதே அளவுடைய மேகங்கள் வானில் எழுந்தால் அவை பிரளயத்தை உண்டாக்குவனவாகும்.

Verse 23

एतस्मिन्नंतरे तत्र देवर्षीणां पुरो द्रुतम् । तद्रेतसस्समभवंस्तन्मिताश्च बलाहका

அந்த இடைவெளியிலே, அதே கணத்தில், தேவரிஷிகளின் முன்னே விரைவாக, அந்த திவ்ய ரேதஸிலிருந்து பிறந்த அதே அளவுடைய மேகங்கள் தோன்றின.

Verse 24

संवर्तकस्तथावर्त्तः पुष्करो द्रोण एव च । एते चतुर्विधास्तात महामेघा लयंकराः

“சம்வர்த்தக, ஆவர்த்த, புஷ்கர, த்ரோண—அன்பனே! இவை நான்கு வகை மகாமேகங்கள்; லயம் (பிரளயம்) உண்டாக்குவன.”

Verse 25

गर्जंतश्चाथ मुचंतस्तोयानीषच्छिवेच्छया । फेलुर्व्योम्नि मुनिश्रेष्ठ तोयदास्ते कदारवाः

அப்போது, ஓ முனிவர்களில் சிறந்தவரே! அந்த மேகங்கள் இடியுடன் முழங்கி, சிவனின் இச்சையால் கட்டுப்பட்டதுபோல் சிறிதளவே நீரைப் பொழிந்தன; கடுமையான அசுப ஒலியுடன் வானெங்கும் பரவின.

Verse 26

तैस्तु संछादिते व्योम्नि सुगर्जद्भिश्च शंकरः । प्रशान्दाक्षायणी देवी भृशं शांतोऽभवद्द्रुतम्

ஆகாயம் அவர்களால் சூழப்பட்டு அவர்கள் பலமாக கர்ஜித்தபோது, சங்கரன் (சிவபெருமான்) மிகவும் கலக்கமடைந்தார்; ஆனால் தட்சனின் மகளான தேவி சதி அமைதியாக இருந்து அவரை விரைவில் முழுமையாக அமைதிப்படுத்தினார்.

Verse 27

अथ चाहं वीतभयश्शंकरस्या ज्ञया तदा । शेषं वैवाहिकं कर्म समाप्तिमनयं मुने

அப்போது நான் அச்சமின்றி, அந்த வேளையில் சங்கரரின் ஆணையினால், ஓ முனிவரே, மீதமிருந்த திருமணச் சடங்குகளை முறையாக நிறைவு செய்தேன்.

Verse 28

पपात पुष्पवृष्टिश्च शिवाशिवशिरस्कयोः । सर्वत्र च मुनिश्रेष्ठ मुदा देवगणोज्झिता

அப்போது சிவன்–சிவையின் தலைமேல் மலர்மழை பொழிந்தது. மேலும், ஓ முனிவர்களில் சிறந்தவரே, எங்கும் மகிழ்ச்சியால் நிறைந்த தேவர்கூட்டம் விழாவெனப் பரவி நின்றது.

Verse 29

वाद्यमानेषु वाद्येषु गायमानेषु तेषु च । पठत्सु विप्रवर्येषु वादान् भक्त्यान्वितेषु च

வாத்தியங்கள் ஒலிக்க, பாடல்கள் பாடப்பட, பக்தியால் நிறைந்த சிறந்த பிராமணர்கள் புனித மந்திரங்களை ஓதிக்கொண்டிருக்க, பக்தி நிறைந்த புகழ்ச்சியின் சூழலில் சடங்குகள் முன்னேறின.

Verse 30

रंभादिषु पुरंध्रीषु नृत्यमानासु सादरम् । महोत्सवो महानासीद्देवपत्नीषु नारद

ஓ நாரதரே, ரம்பை முதலிய அப்சரைகள் மரியாதையுடன் நடனமாட, தேவர்களின் மனைவியரிடையே மாபெரும் திருவிழா எழுந்தது.

Verse 31

अथ कर्मवितानेशः प्रसन्नः परमेश्वरः । प्राह मां प्रांजलिं प्रीत्या लौकिकीं गतिमाश्रितः

அப்போது யாகக் கர்மவிதானங்களின் அதிபதியான பரமேசுவரன் மகிழ்ந்தார். நான் கைகூப்பி நின்றபோது, அன்பினால் அவர் உலகியலான முறையில் என்னிடம் உரைத்தார்.

Verse 32

ईश्वर उवाच । हे ब्रह्मन् सुकृतं कर्म सर्वं वैवाहिकं च यत् । प्रसन्नोस्मि त्वमाचार्यो दद्यां ते दक्षिणां च काम्

ஈசுவரன் கூறினார்—ஓ பிராமணனே! திருமணத்திற்குரிய எல்லா நற்கர்மங்களும் முறையாக நிறைவேறின. நான் மகிழ்ந்தேன். நீ ஆச்சாரியன்; ஆகவே உனக்கு விரும்பிய தக்ஷிணையை அளிப்பேன்.

Verse 33

याचस्व तां सुरज्येष्ठ यद्यपि स्यात्सुदुर्लभा । ब्रूहि शीघ्रं महाभाग नादेयं विद्यते मम

ஓ தேவர்களில் முதன்மையானவரே! அவளை வேண்டிக் கொள்; அவள் மிக அரிதானவளாயினும். ஓ மகாபாக்யவானே! விரைவாகச் சொல்; எனக்குக் கொடுக்க முடியாதது எதுவும் இல்லை.

Verse 34

ब्रह्मोवाच । इत्याकर्ण्य वचस्सोहं शंकरस्य कृतांजलिः । मुनेऽवोचं विनीतात्मा प्रणम्येशं मुहुर्मुहुः

பிரம்மா கூறினார்—சங்கரரின் வாக்கை இவ்வாறு கேட்ட நான் கைகூப்பி நின்றேன். முனிவரே, தாழ்மையான மனத்துடன் ஆண்டவரை மீண்டும் மீண்டும் வணங்கி நான் உரைத்தேன்.

Verse 35

ब्रह्मोवाच । यदि प्रसन्नो देवेश वरयोग्योस्म्यहं यदि । तत्कुरु त्वं महेशान सुप्रीत्या यद्वदाम्यहम्

பிரம்மா கூறினார்—தேவேசரே, நீங்கள் மகிழ்ந்திருந்தால், நான் வரம் பெறத் தகுதியானவனாக இருந்தால், மகேசானரே, அன்புடன் நான் வேண்டுவதைக் அருளுங்கள்.

Verse 36

अनेनैव तु रूपेण वेद्यामस्यां महेश्वर । त्वया स्थेयं सदैवात्र नृणां पापविशुद्धये

ஓ மகேஸ்வரா! இதே வடிவிலேயே இந்த வேதி/தலத்தில் நீ எப்போதும் நிலைபெற்று, அறியத்தக்கவனாக இருந்து, மனிதர்களின் பாவங்கள் தூய்மையடையச் செய்க.

Verse 37

येनास्य संनिधौ कृत्वा स्वाश्रमं शशि शेखर । तपः कुर्या विनाशाय स्वपापस्यास्य शंकर

ஓ சசிசேகரா! ஓ சங்கரா! அவரின் சன்னிதியில் என் ஆசிரமத்தை நிறுவி, அங்கேயே தவம் செய்து என் சொந்தப் பாவம் அழியச் செய்வேனாக.

Verse 38

चैत्रशुक्लत्रयोदश्यां नक्षत्रे भगदैवते । सूर्यवारे च यो भक्त्या वीक्षेत भुवि मानवः

பூமியில் உள்ள மனிதன் சைத்ர மாத சுக்லப் பக்ஷத் திரயோதசியன்று, பக தெய்வத நக்ஷத்திரத்தில், ஞாயிற்றுக்கிழமையன்று பக்தியுடன் அந்தப் புனித தரிசனம்/விரதத்தை நோக்கினால் (கூறப்பட்ட புண்ணியத்தை அடைகிறான்).

Verse 39

तदैव तस्य पापानि प्रयांतु हर संक्षयम् । वर्द्धते विपुलं पुण्यं रोगा नश्यंतु सर्वशः

அதே கணமே அவனுடைய எல்லாப் பாவங்களும் ஹரன் (சிவன்) அருளால் அழிவை நோக்கிச் செல்லட்டும். பெரும் புண்ணியம் வளரட்டும்; நோய்கள் முழுவதுமாக நாசமடையட்டும்.

Verse 40

या नारी दुर्भगा वंध्या काणा रूपविवर्जिता । सापि त्वद्दर्शनादेव निर्दोषा संभवेद्ध्रुवम्

துர்பாக்கியமுடையவள், மகப்பேறு இல்லாதவள், ஒருகண் குறையுடையவள், அல்லது அழகற்றவள் ஆகிய எந்தப் பெண்ணும்—உன் தரிசனமात्रத்தாலேயே நிச்சயமாகக் குற்றமற்றவளாகிறாள்.

Verse 41

ब्रह्मोवाच । इत्याकर्ण्य वचो मे हि स्वात्मसर्वसुखावहम् । तथाऽस्त्विति शिवः प्राह सुप्रसन्नेन चेतसा

பிரம்மா கூறினார்—ஆன்ம நலனுக்கும் எல்லாச் சுகத்திற்கும் காரணமான என் சொற்களை இவ்வாறு கேட்ட சிவன், மிகுந்த மகிழ்ந்த மனத்துடன் “ததாஸ்து” என்று உரைத்தான்.

Verse 42

शिव उवाच । हिताय सर्वलोकस्य वेद्यां तस्यां व्यवस्थितः । स्थास्यामि सहितः पत्न्या सत्या त्वद्वचनाद्विधे

சிவன் கூறினான்—அனைத்து உலகங்களின் நலனுக்காக, அந்த வேதியில் நிலைபெற்று, என் துணைவி சதியுடன் அங்கேயே இருப்பேன்—ஓ விதாதா, உன் சொல்லின்படி.

Verse 43

ब्रह्मोवाच । इत्युक्त्वा भगवांस्तत्र सभार्यो वृषभध्वजः । उवाच वेदिमध्यस्थो मूर्तिं कृत्वांशरूपिणीम्

பிரம்மா கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி, வृषபத்வஜனான பகவான் சிவன் துணைவியுடன் அங்கே வேதியின் நடுவில் நின்று, தன் தெய்வீகத் தன்மையின் அಂசமாக வெளிப்பட்ட உருவை ஏற்று உரைத்தான்.

Verse 44

ततो दक्षं समामंत्र्य शंकरः परमेश्वरः । पत्न्या सत्या गंतुमना अभूत्स्वजनवत्सलः

அப்போது பரமேஸ்வரன் சங்கரன் தக்ஷனை முறையாக அழைத்து, தம் உறவினர்மேல் அன்புடையவனாய், மனைவி சதியுடன் அங்கே செல்ல மனம் கொண்டான்।

Verse 45

एतस्मिन्नंतरे दक्षो विनयावनतस्सुधीः । सांजलिर्नतकः प्रीत्या तुष्टाव वृषभध्वजम्

அந்நேரத்தில் அறிவுடைய தக்ஷன் பணிவுடன் வணங்கி, கைகூப்பி தாழ்ந்து, அன்பு-பக்தியால் வृषபத்வஜன் சிவபெருமானைத் துதித்தான்।

Verse 46

विष्ण्वादयस्सुरास्सर्वे मुनयश्च गणास्तदा । नत्वा संस्तूय विविधं चक्रुर्जयरवं मुदा

அப்போது விஷ்ணு முதலிய எல்லாத் தேவர்கள், முனிவர்கள், கணங்கள் ஆகியோர் வணங்கி, பலவிதமாக (சிவனை)ப் போற்றி, மகிழ்ச்சியுடன் ‘ஜய’ என முழங்கினர்।

Verse 47

आरोप्य वृषभे शंभुस्सतीं दक्षाज्ञया मुदा । जगाम हिमवत्प्रस्थं वृषभस्थस्स्वयं प्रभुः

தக்ஷனின் ஆணையின்படி சம்பு மகிழ்ச்சியுடன் சதியை வृषபத்தின் மேல் அமர்த்தினார்; ஆண்டவன் தாமும் வृषபாரூடனாய் ஹிமவத் மலைப்பகுதிக்குப் புறப்பட்டார்।

Verse 48

अथ सा शंकराभ्यासे सुदती चारुहासिनी । विरेजे वृषभस्था वै चन्द्रांते कालिका यथा

அப்போது அழகிய பற்களும் இனிய புன்னகையும் கொண்ட அவள், சங்கரனின் அருகில் வृषபத்தின் மேல் அமர்ந்து ஒளிர்ந்தாள்; நிலவின் பயண முடிவில் காளிகை பிரகாசிப்பதுபோல்।

Verse 49

विष्ण्वादयस्सुरास्सर्वे मरीच्याद्यास्तथर्षयः । दक्षोपि मोहितश्चासीत्तथान्ये निश्चला जनाः

விஷ்ணு முதலிய எல்லாத் தேவர்களும், மரீசி முதலிய முனிவர்களும், தக்ஷனும் கூட மயக்கமுற்றான்; அதுபோல மற்றவர்களும் திகைத்து அசையாமல் நின்றனர்.

Verse 50

केचिद्वाद्यान्वादयन्तो गायंतस्सुस्वरं परे । शिवं शिवयशश्शुद्धमनुजग्मुः शिवं मुदा

சிலர் வாத்தியங்களை இசைத்தனர்; சிலர் இனிய குரலில் பாடினர். மகிழ்ச்சியுடன், தூய புகழால் புனிதப்படுத்தும் சிவனைத் தொடர்ந்து, ஆனந்தமாக சிவசேவையில் ஈடுபட்டனர்.

Verse 51

मध्यमार्गाद्विसृष्टो हि दक्षः प्रीत्याथ शम्भुना । वधाम प्राप सगणः शम्भुः प्रेमसमाकुलः

மத்திய வழியிலிருந்து நீக்கப்பட்ட தக்ஷன், ஷம்புவால் பிரீதியுடன் விடுவிக்கப்பட்டு அழிவை அடைந்தான். பின்னர் அன்பால் நிறைந்த ஷம்பு தன் கணங்களுடன் அங்கே வந்தார்।

Verse 52

विसृष्टा अपि विष्ण्वाद्याश्शम्भुना पुनरेव ते । अनुजग्मुश्शिवं भक्त्या सुराः परमया मुदा

ஷம்பு விடுத்தாலும், விஷ்ணு முதலிய தேவர்கள் மீண்டும் சிவனைத் தொடர்ந்து சென்றனர்; பரம பக்தியுடனும் பேரானந்தத்துடனும் அவரை அனுசரித்தனர்।

Verse 53

तैस्सर्वैस्सगणैश्शंभुस्सत्यः च स्वस्त्रिया युतः । प्राप स्वं धाम संहृष्टो हिमवद्गिरि शोभितम्

அப்போது ஷம்பு—வாக்கில் உண்மையுடையவர்—அந்த எல்லா கணங்களுடனும், தம் துணைவியுடனும் சேர்ந்து, மகிழ்ச்சியுடன் இமவத் மலை அலங்கரிக்கும் தம் தெய்வீக தாமத்தை அடைந்தார்।

Verse 54

तत्र गत्वाखिलान्देवान्मुनीनपि परांस्तथा । मुदा विसर्जयामास बहु सम्मान्य सादरम्

அங்கே சென்று அவர் எல்லாத் தேவர்களையும் உயர்ந்த முனிவர்களையும் மிகுந்த மரியாதையுடன் போற்றி, மகிழ்ச்சியோடு உரிய முறையில் அவர்களை வழியனுப்பினார்।

Verse 55

शंभुमाभाष्य ते सर्वे विष्ण्वाद्या मुदितानना । स्वंस्वं धाम ययुर्नत्वा स्तुत्वा च मुनयस्सुराः

சம்புவை (சிவபெருமானை) வணங்கி உரையாடிய பின், விஷ்ணு முதலியோர் அனைவரும் மகிழ்ந்த முகத்துடன் பணிந்து புகழ்ந்து பாடினர்; பின்னர் முனிவர்களும் தேவர்களும் தத்தம் தாமங்களுக்கு சென்றனர்।

Verse 56

शिवोपि मुदितोत्यर्थं स्वपत्न्या दक्षकन्यया । हिमवत्प्रस्थसंस्थो हि विजहार भवानुगः

தக்ஷனின் மகளான தம் துணைவியுடன் சிவபெருமானும் மிகுந்த மகிழ்ச்சியடைந்தார்; ஹிமவானின் சரிவுகளில் தங்கி, பவனின் ஒழுங்கிற்கும் பக்தர்களின் இசைவிற்கும் ஏற்ப அங்கே விளையாடினார்.

Verse 57

ततस्स शंकरस्सत्या सगणस्सूतिकृन्मुने । प्राप स्वं धाम संहृष्टः कैलाशं पर्वतोत्तमम्

பின்னர், ஓ சூதிக்ருத் முனிவரே, வாக்கு உண்மையுடைய சங்கரன் தம் கணங்களுடன் மகிழ்ந்து, தம் இருப்பிடமான—மலைகளில் சிறந்த கைலாசத்தை—அடைந்தார்.

Verse 58

एतद्वस्सर्वमाख्यातं यथा तस्य पुराऽभवत् । विवाहो वृषयानस्य मनुस्वायंभुवान्तक

ஓ முனிவர்களே, பழங்காலத்தில் நடந்ததுபோலவே அனைத்தும் உங்களுக்குக் கூறப்பட்டது—ஸ்வாயம்புவ மனுவின் ஆட்சியின் முடிவில் நிகழ்ந்த வ்ருஷயானனின் திருமணம் வரையில்.

Verse 59

विवाहसमये यज्ञे प्रारंभे वा शृणोति यः । एतदाख्यानमव्यग्रस्संपूज्य वृषभध्वजम्

திருமண நேரத்திலும் யாகத்தின் தொடக்கத்திலும், சிதறாத மனத்துடன் வृषபத்வஜ மகேஸ்வரனை முறையாகப் பூஜித்து இந்தப் புனித ஆக்யானத்தை கேட்பவன், அந்தச் செவியுறுதலாலேயே பாக்கியவான் ஆவான்।

Verse 60

तस्याऽविघ्नं भवेत्सर्वं कर्म वैवाहिकं च यत् । शुभाख्यमपरं कर्म निर्विघ्नं सर्वदा भवेत्

அந்த மங்களச் செயலால் அவனுடைய எல்லா முயற்சிகளும்—குறிப்பாக திருமணச் சடங்குகள் அனைத்தும்—தடையின்றி நிறைவேறும். ‘மங்களம்’ எனப்படும் பிற சடங்குகளும் எப்போதும் இடையூறின்றி நடைபெறும்।

Verse 61

कन्या च सुखसौभण्यशीलाचारगुणान्विता । साध्वी स्यात्पुत्रिणी प्रीत्या श्रुत्वाख्यानमिदं शुभम्

இன்பமும் நல்வாழ்வும் உடைய, நல்லொழுக்கம் நன்னடத்தை நற்குணங்களால் நிறைந்த கன்னி, இந்த மங்களமான புனிதக் கதையை அன்புடன் கேட்டால், பத்தினியாகி புதல்வர்களால் ஆசீர்வதிக்கப்படுவாள்।