कामप्रादुर्भावः — The Manifestation/Arising of Kāma

Verse 1

सूत उवाच । इत्याकर्ण्य वचस्तस्य नेमिषारण्यवासिनः । पप्रच्छ च मुनिश्रेष्ठः कथां पापप्रणाशिनीम्

சூதர் கூறினார்—அவரது சொற்களை கேட்ட நைமிஷாரண்யத்தில் வாழ்ந்த முனிவர்களில் சிறந்தவர், மீண்டும் பாவநாசினியான புனிதக் கதையை கேட்டார்।

Verse 2

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां द्वितीये सतीखंडे कामप्रादुर्भावो नाम द्वितीयोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ சிவ மகாபுராணத்தின் இரண்டாம் பகுதியான ருத்ரஸம்ஹிதையில், இரண்டாம் பிரிவான சதீகண்டத்தில் ‘காமப் பிராதுர்பாவம்’ எனும் இரண்டாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।

Verse 3

अतः कथय तत्सर्वं शिवस्य चरितं शुभम् । सतीकीर्त्यन्वितं दिव्यं श्रोतुमिच्छामि विश्वकृत्

ஆகையால், சதீயின் கீர்த்தியால் அலங்கரிக்கப்பட்ட தெய்வீகமான, சிவபெருமானின் அந்த முழு நல்வரலாற்றையும் கூறுவீராக. நான், உலகின் கர்த்தா, அதை கேட்க விரும்புகிறேன்.

Verse 4

सती हि कथमुत्पन्ना दक्षदारेषु शोभना । कथं हरो मनश्चक्रे दाराहरणकर्मणि

தக்ஷனின் மனைவியின் இல்லத்தில் ஒளிமிகு சதீ எவ்வாறு பிறந்தாள்? மேலும் ஹரன் (சிவன்) அவளை மணமகளாக ஏற்கும் செயலில் தன் மனத்தை எவ்வாறு செலுத்தினார்?

Verse 5

कथं वा दक्षकोपेन त्यक्तदेहा सती पुरा । हिमवत्तनया जाता भूयो वाकाशमागता

தக்ஷனின் கோபத்தால் முன்பு உடலைத் துறந்த சதீ எவ்வாறு நிகழ்ந்தாள்? மேலும் ஹிமவானின் மகளாக மீண்டும் பிறந்து, அவள் எவ்வாறு மறுபடியும் தெய்வீக நிலை—சிவ-சாயுஜ்யம்—அடைந்தாள்?

Verse 6

पार्वत्याश्च तपोऽत्युग्रं विवाहश्च कथं त्वभूत् । कथमर्द्धशरीरस्था बभूव स्मरनाशिनः

பார்வதி எவ்வாறு மிகக் கடுமையான தவம் செய்தாள், அவளுடைய திருமணம் எவ்வாறு நிகழ்ந்தது? மேலும் ஸ்மரநாசி (சிவன்) அவரின் அரை உடலாக அவள் எவ்வாறு நிலைபெற்றாள்?

Verse 7

एतत्सर्वं समाचक्ष्व विस्तरेण महामते । नान्योस्ति संशयच्छेत्ता त्वत्समो न भविष्यति

ஓ மகாமதியே! இவை அனைத்தையும் எங்களுக்கு விரிவாக உரைத்தருள்வாயாக. எங்கள் ஐயங்களை நீக்கும் உமக்கு நிகரானவர் வேறு யாருமில்லை; இனியும் இருப்பதில்லை.

Verse 8

ब्रह्मोवाच । शृणु त्वं च मुने सर्वं सतीशिवयशश्शुभम् । पावनं परमं दिव्यं गुह्याद्गुह्यतमं परम्

பிரம்மா கூறினார்—முனியே! அனைத்தையும் கேள்; சதீ-சிவனின் இச்சுபப் புகழ் மிகப் புனிதம், மிகத் தெய்வீகம், மறைகளிலும் மிக மறையானது।

Verse 9

एतच्छंभुः पुरोवाच भक्तवर्याय विष्णवे । पृष्टस्तेन महाभक्त्या परोपकृतये मुने

முனியே! இதையே சம்பு முன்பே பக்தர்களில் சிறந்த விஷ்ணுவுக்கு உரைத்தார்; அவர் பிறர்நலன் கருதி மிகுந்த பக்தியுடன் கேட்டதால்.

Verse 10

ततस्सोपि मया पृष्टो विष्णुश्शैववरस्सुधीः । प्रीत्या मह्यं समाचख्यौ विस्तरान्मुनिसत्तम

அப்போது நானும் அவரை வினவினேன்—சைவர்களில் முதன்மையான, பேரறிவுடைய விஷ்ணுவை. அன்பினால் அவர் எனக்கு அனைத்தையும் விரிவாக விளக்கினார், முனிவரே சிறந்தவரே.

Verse 11

अहं तत्कथयिष्यामि कथामेतां पुरातनीम् । शिवाशिवयशोयुक्तां सर्वकामफलप्रदाम्

இப்போது நான் அந்தப் பழமையான புனிதக் கதையை உரைப்பேன்—சிவன் மற்றும் சிவா (சதி) அவர்களின் புகழால் நிறைந்தது; நியாயமான எல்லா விருப்பங்களுக்கும் பலன் அளிப்பது.

Verse 12

पुरा यदा शिवो देवो निर्गुणो निर्विकल्पकः । अरूपश्शक्तिरहितश्चिन्मात्रस्सदसत्परः

ஆதியில் தேவாதிதேவன் சிவன் நிர்குணனாகவும் நிர்விகல்பனாகவும் இருந்தபோது—உருவமற்றவனாய், வெளிப்பட்ட சக்தியற்றவனாய், தூய சைதன்யமாத்திரனாய்—சத் மற்றும் அசத் இரண்டிற்கும் அப்பாற்பட்டவனாய் இருந்தான்.

Verse 13

अभवत्सगुणस्सोपि द्विरूपश्शक्तिमान्प्रभुः । सोमो दिव्याकृतिर्विप्र निर्वि कारी परात्परः

அந்த ஆண்டவன் சோமனும் சகுண ரூபமாக வெளிப்பட்டான். ஓ விப்ரரே, சக்திமான் இறைவன் இருவகை ரூபம் கொண்டான்—தெய்வத் தோற்றத்துடன்—ஆயினும் அவன் நிர்விகாரன், பராத்பரன்।

Verse 14

तस्य वामांगजो विष्णुर्ब्रह्माहं दक्षिणांगजः । रुद्रो हृदयतो जातोऽभवच्च मुनिसत्तम

அவரது இடப்பக்கத்திலிருந்து விஷ்ணு பிறந்தார்; வலப்பக்கத்திலிருந்து நான் பிரம்மா பிறந்தேன். இதயத்திலிருந்து ருத்ரன் தோன்றினான்—ஓ முனிசிறந்தவரே।

Verse 15

सृष्टिकर्ताभवं ब्रह्मा विष्णुः पालनकारकः । लयकर्ता स्वयं रुद्रस्त्रिधाभूतस्सदाशिवः

நான் பிரம்மா படைப்பின் கர்த்தாவானேன்; விஷ்ணு காப்பாற்றுபவன். லயத்தின் கர்த்தா தானே ருத்ரன். இவ்வாறு ஒரே சதாசிவன் மூவுருவாக வெளிப்படுகிறான்।

Verse 16

मरीचिमत्रिं पुलहं पुलस्त्यांगिरसौ क्रतुम् । वसिष्ठं नारदं दक्षं भृगुं चेति महाप्रभून्

அவர் அந்த மகாபிரபுக்களைச் சொன்னார்—மரீசி, அத்ரி, புலஹ, புலஸ்த்ய, அங்கிரஸ், க்ரது, வசிஷ்ட, நாரத, தக்ஷ, ப்ருகு—முனிவர்களில் மாபெரும் ஒளிமிக்கோர்।

Verse 17

सृष्ट्वा प्रजापतीन् दक्षप्रमुखान्सुरसत्तमान् । अमन्यं सुप्रसन्नोहं निजं सर्वमहोन्नतम्

தக்ஷனை முதன்மையாகக் கொண்ட பிரஜாபதிகள்—தேவர்களில் சிறந்தோர்—அவர்களைப் படைத்த பின் நான் மிகுந்த மகிழ்ச்சியடைந்து, என் நிலை முழுமையாக உயர்ந்ததும் பரமசித்தியடைந்ததும் என எண்ணினேன்.

Verse 19

ब्रह्माहं मानसान्पुत्रानसर्जं च यदा मुने । तदा मन्मनसो जाता चारुरूपा वरांगना

பிரம்மா கூறினார்— ஹே முனிவரே, நான் மனப்பிறவி புத்ரர்களை உருவாக்கிய அதே வேளையில், என் மனத்திலிருந்தே அழகிய வடிவமுடைய ஒரு உயர்ந்த மகளிர் பிறந்தாள்.

Verse 20

नाम्ना संध्या दिवक्षांता सायं संध्या जपंतिका । अतीव सुन्दरी सुभ्रूर्मुनिचेतोविमोहिनी

அவளின் பெயர் சந்த்யா; ‘திவக்ஷாந்தா’ என்றும் அழைக்கப்பட்டாள். மாலையில் அவள் சந்த்யா-ஜபம் செய்தாள். மிக அழகியவள்; அழகிய புருவங்களுடன் முனிவர்களின் மனங்களையும் மயக்கும் தன்மை உடையவள்.

Verse 22

दृष्ट्वाहं तां समुत्थाय चिन्तयन्हृदि हृद्गतम् । दक्षादयश्च स्रष्टारो मरीच्याद्याश्च मत्सुताः

அவளைக் கண்டதும் நான் எழுந்து, என் இதயத்தின் ஆழத்தில் மறைந்திருந்த எண்ணத்தை மனத்துள் சிந்தித்தேன்— “தக்ஷன் முதலிய பிரஜாபதிகள் படைப்பாளர்கள்; மரீசி முதலிய என் மனப்பிறவி புத்ரர்களும் (இவ்விஷயத்தில் உள்ளனர்/சம்பந்தப்பட்டுள்ளனர்).”

Verse 23

एवं चिंतयतो मे हि ब्रह्मणो मुनिसत्तम । मानसः पुरुषो मंजुराविर्भूतो महाद्भुतः

முனிவரே! நான் பிரம்மா இவ்வாறு சிந்தித்துக் கொண்டிருந்தபோது, மனத்திலிருந்து தோன்றிய மிக அதிசயமான ஒரு புருஷன், மனோஹரமான ஒளிமிகு ரூபத்துடன் என்முன் வெளிப்பட்டான்.

Verse 24

कांचनीकृतजाताभः पीनोरस्कस्सुनासिकः । सुवृत्तोरुकटीजंघो नीलवेलितकेसरः

அவரின் நிறம் சுத்தப் பொன்னென ஒளிர்ந்தது; மார்பு அகன்றும் நிறைந்தும் இருந்தது; மூக்கு அழகாக அமைந்தது. தொடை-இடுப்பு-கால் பகுதி ஒழுங்காகவும், கூந்தல் நீலநிற அலைபோல் சுருண்டும் இருந்தது.

Verse 25

लग्नभ्रूयुगलो लोलः पूर्णचन्द्रनिभाननः । कपाटायतसद्वक्षो रोमराजीवराजितः

அவரது இரு புருவங்களும் ஒன்றாக இணைந்து அழகிய வளைவாய் இருந்தன; பார்வை மென்மையாகச் சலித்துக் களிப்புடன் விளங்கியது. முகம் பூர்ணசந்திரனைப் போல ஒளிர்ந்தது. கதவுப்பலகைபோல் விரிந்த மார்பு ரோமவரிசையால் அலங்கரிக்கப்பட்டது—இவ்வாறு பக்தியும் முக்தியும் அருளும் சிவனின் சகுண மங்கள ரூபம் வெளிப்பட்டது.

Verse 26

अभ्रमातंगकाकारः पीनो नीलसुवासकः । आरक्तपाणिनयनमुखपादकरोद्भवः

அவர் மழைமேகமும் யானையும் போல் நிறமும் மாட்சியும் உடையவர்; பருத்தும் வலிமையும் கொண்டவர்; நீல ஆடை அணிந்தவர். அவரது கைகள், கண்கள், முகம், பாதங்கள் மற்றும் அருள்-காப்பு வழங்கும் கரத்தளங்களிலிருந்து செம்மையான ஒளி பிரகாசித்தது.

Verse 27

क्षीणमध्यश्चारुदन्तः प्रमत्तगजगंधनः । प्रफुल्लपद्मपत्राक्षः केसरघ्राणतर्पणः

அவரது இடை மெலிந்தும் நயமுடனும் இருந்தது; தந்தங்கள் அழகானவை. மதயானையின் மணம்போல் மயக்கும் தன்மை உடையவர். அவரது கண்கள் மலர்ந்த தாமரை இதழ்களைப் போன்றவை; குங்குமப்பூ (கேசர) மணத்தால் அவர் மகிழ்ந்து நிறைந்தார்.

Verse 28

कंबुग्रीवो मीनकेतुः प्रांशुर्मकरवाहनः । पंचपुष्पायुधो वेगी पुष्पकोदंडमंडितः

அவனது கழுத்து சங்குபோல் இருந்தது; கொடியில் மீன் சின்னம்; அவன் உயரமும் நீளமும் உடையவன், அவனது வாகனம் மகரம். ஐந்து மலரம்புகள் ஆயுதமாக, வேகமிக்கவனாய், மலர்த் தனுசால் அலங்கரிக்கப்பட்டவனாய்—இவ்வாறு காமதேவன் வர்ணிக்கப்படுகிறான்.

Verse 29

कांतः कटाक्षपातेन भ्रामयन्नयनद्वयम् । सुगंधिमारुतो तात शृंगाररससेवितः

தாதா, அந்தக் காந்தன் (வசந்தன்) கடாட்சம் போன்ற தாக்கத்தால் இரு கண்களையும் மயக்கமடையச் செய்கிறான்; மணமிக்க காற்று சிருங்கார ரசத்தில் நனைந்து மனத்தில் விஷய ஆசையைத் தூண்டுகிறது.

Verse 30

तं वीक्ष्य पुरुषं सर्वे दक्षाद्या मत्सुताश्च ते । औत्सुक्यं परमं जग्मुर्विस्मयाविष्टमानसाः

அந்த மகாபுருஷனைப் பார்த்ததும் தக்ஷன் முதலிய அனைவரும், என் மகள்களும் சேர்ந்து, வியப்பில் ஆழ்ந்தனர். அவர்களின் மனம் அதிசயத்தில் மூழ்கி, மிகுந்த ஆவலால் நிறைந்தது.

Verse 31

अभवद्विकृतं तेषां मत्सुतानां मनो द्रुतम् । धैर्यं नैवालभत्तात कामाकुलितचेतसाम्

அப்போது என் மகன்களின் மனம் விரைவில் மாறுபட்டு கலங்கியது. ஆசையால் கலங்கிய உள்ளத்தாராகிய அவர்கள், அன்பனே, திடத்தையும் நிலைத்தன்மையையும் பெற இயலவில்லை.

Verse 32

मां सोपि वेधसं वीक्ष्य स्रष्टारं जगतां पतिम् । प्रणम्य पुरुषः प्राह विनयानतकंधरः

அப்போது அந்த புருஷன் வேதஸான பிரம்மாவை—உலகங்களின் படைப்பாளியும் அதிபதியும்—கண்டு வணங்கி, பணிவுடன் கழுத்தைத் தாழ்த்தி கூறினான்.

Verse 33

पुरुष उवाच । किं करिष्याम्यहं कर्म ब्रह्मंस्तत्र नियोजय । मान्योद्य पुरुषो यस्मादुचितः शोभितो विधे

புருஷன் கூறினான்: ஓ பிரம்மனே, நான் எந்தக் காரியத்தைச் செய்ய வேண்டும்? அதில் என்னை நியமியுங்கள். இன்று நான் மதிக்கத்தக்கவன்—தகுதியும் அழகும் உடையவன்—ஓ விதாதா.

Verse 34

अभिमानं च योग्यं च स्थानं पत्नी च या मम । तन्मे वद त्रिलोकेश त्वं स्रष्टा जगतां पतिः

எனக்குரிய தகுந்த பெருமை, உரிய நிலை, மேலும் என் மனைவியாக இருப்பவள் யார்—அதை எனக்குச் சொல்லுங்கள். திரிலோகேசா! நீர் உலகங்களின் படைப்பாளியும் ஆண்டவனும்; ஆகவே அறிவியுங்கள்॥

Verse 35

ब्रह्मोवाच । एवं तस्य वचः श्रुत्वा पुरुषस्य महात्मनः । क्षणं न किंचित्प्रावोचत्स स्रष्टा चातिविस्मितः

பிரம்மா கூறினார்: அந்த மகாத்ம பரமபுருஷனின் சொற்களை கேட்ட படைப்பாளியான பிரம்மா ஒரு கணம் எதையும் சொல்லாமல், மிகுந்த வியப்பில் ஆழ்ந்தார்॥

Verse 36

अतो मनस्सुसंयम्य सम्यगुत्सृज्य विस्मयम् । अवोचत्पुरुषं ब्रह्मा तत्कामं च समावहन्

அப்போது பிரம்மா மனத்தை நன்கு அடக்கி, வியப்பை முற்றிலும் நீக்கி, அந்த பரமபுருஷனை நோக்கி பேசினார்—உள்ளத்தில் வேண்டிய நோக்கத்திற்கான உறுதியைத் திரட்டி॥

Verse 37

ब्रह्मोवाच । अनेन त्वं स्वरूपेण पुष्पबाणैश्च पंचभिः । मोहयन् पुरुषान् स्त्रीश्च कुरु सृष्टिं सनातनीम्

பிரம்மா கூறினார்: இந்த உன் சொந்த வடிவத்தாலும், உன் ஐந்து மலரம்புகளாலும் ஆண்களையும் பெண்களையும் மயக்கி, இவ்வாறு சனாதனமான படைப்பின் ஓட்டத்தை நிகழ்த்துவாயாக॥

Verse 38

अस्मिञ्जीवाश्च देवाद्यास्त्रैलोक्ये सचराचरे । एते सर्वे भविष्यन्ति न क्षमास्त्यवलंबने

இந்தத் திரிலோகத்தில்—சரமும் அசரமும் உட்பட—தேவர்களிலிருந்து தொடங்கி எல்லா உடலுடைய ஜீவர்களும் உள்ளனர். இவர்கள் அனைவரும் காலத்தின் வசத்தால் தோன்றி மறைவார்கள்; எந்த ஆதாரத்தையும் பற்றிக் கொண்டு இங்கே நிலைத்திருக்க யாராலும் இயலாது।

Verse 39

अहं वा वासुदेवो वा स्थाणुर्वा पुरुषोत्तमः । भविष्यामस्तव वशे किमन्ये प्राणधारकाः

நானாக இருந்தாலும், வாசுதேவர் (விஷ்ணு) ஆக இருந்தாலும், ஸ்தாணு (சிவன்) ஆக இருந்தாலும், புருஷோத்தமனே ஆக இருந்தாலும்—நாங்கள் அனைவரும் உன் ஆட்சிக்குள் இருப்போம்; பிற உயிர் தாங்கும் உடலாளர்கள் பற்றி என்ன சொல்ல?

Verse 40

प्रच्छन्नरूपो जंतूनां प्रविशन्हृदयं सदा । सुखहेतुः स्वयं भूत्वा सृष्टिं कुरु सनातनीम्

மறைந்த வடிவம் கொண்டு எப்போதும் உயிர்களின் இதயத்தில் புகு. நீயே அவர்களின் நலத்தின் காரணமாகி, சனாதன படைப்பை உருவாக்கு.

Verse 41

त्वत्पुष्पबाणस्य सदा सुखलक्ष्यं मनोद्भुतम् । सर्वेषां प्राणिनां नित्यं सदा मदकरो भवान्

உன் மலரம்புகள் எப்போதும் மனத்தில் பிறந்த இனிய இலக்கையே துளைக்கின்றன. எல்லா உயிர்களுக்கும் நீ நிரந்தரமாக மயக்கும் மதத்தை—ஆசைமயக்கத்தை—உண்டாக்குபவன்.

Verse 42

इति ते कर्म कथितं सृष्टिप्रावर्तकं पुनः । नामान्येते वदिष्यंति सुता मे तव तत्त्वतः

இவ்வாறு படைப்பை இயக்கும் அந்தக் கருமத்தை நான் மீண்டும் உனக்குச் சொன்னேன். இப்போது தத்துவத்தின்படி என் புதல்வியர் உனக்கு இந்நாமங்களை அறிவிப்பார்கள்.

Verse 43

ब्रह्मोवाच । इत्युक्त्वाहं सुरश्रेष्ठ स्वसुतानां मुखानि च । आलोक्य स्वासने पाद्मे प्रोपविष्टोऽभवं क्षणम्

பிரம்மா கூறினார்: தேவர்களில் சிறந்தவனே! இவ்வாறு சொல்லி, என் புதல்வர்களின் முகங்களை நோக்கி, என் தாமரை ஆசனத்தில் ஒரு கணம் அமர்ந்தேன்.