सतीप्राप्तिविषये ब्रह्मरुद्रसंवादः | The Brahmā–Śiva Dialogue on Attaining Satī

Verse 1

नारद उवाच । रुद्रपार्श्वे त्वयि गते किमभूच्चरितं ततः । का वार्ता ह्यभवत्तात किं चकार हरः स्वयम्

நாரதர் கூறினார்: அன்பனே, நீ ருத்ரனின் அருகே சென்றபின் என்ன நிகழ்ந்தது? அப்போது என்ன செய்தி எழுந்தது, மேலும் ஹரன்—சிவன்—தாமே என்ன செய்தார்?

Verse 2

ब्रह्मोवाच । अथाहं शिवमानेतुं प्रसन्नः परमेश्वरम् । आसदं हि महादेवं हिमवद्गिरिसंस्थितम्

பிரம்மா கூறினார்—அப்போது மனம் அமைதியடைந்து பரமேஸ்வரனாகிய சிவனை அழைத்து வரப் புறப்பட்டேன்; இமவத் மலையில் தங்கியிருந்த மகாதேவரை அணுகினேன்।

Verse 3

मां वीक्ष्य लोकस्रष्टारमायांतं वृषभध्वजः । मनसा संशयं चक्रे सतीप्राप्तौ मुहुर्मुहुः

உலகங்களைப் படைத்த என்னை வருவதைக் கண்ட வृषபத்வஜன் (சிவன்), சதியை அடைவது குறித்து மனத்தில் மீண்டும் மீண்டும் ஐயம் கொண்டான்।

Verse 4

अथ प्रीत्या हरो लोक गतिमाश्रित्य लीलया । सत्या भक्त्या च मां क्षिप्रमुवाच प्राकृतो यथा

அப்போது மகிழ்ந்த ஹரன், விளையாட்டருளால் உலக வழக்கை ஏற்று, சதியின் உண்மையான பக்தியால் தூண்டப்பட்டு, விரைவில் சாதாரண மனிதன் போல என்னிடம் பேசினான்।

Verse 5

ईश्वर उवाच । किमकार्षीत्सुरज्येष्ठ सत्यर्थे त्वत्सुतस्स माम् । कथयस्व यथा स्वांतं न दीर्ये मन्मथेन हि

ஈஸ்வரன் கூறினார்—தேவர்களில் முதல்வனே, சத்தியத்திற்காக உன் மகன் என்னிடம் என்ன செய்தான்? உன் உள்ளத்தில் இருப்பதையே உண்மையாகச் சொல்; மன்மதனால் நான் கலங்கவும் சிதறவும் மாட்டேன்।

Verse 6

धावमानो विप्रयोगो मामेव च सतीं प्रति । अभिहंति सुरज्येष्ठ त्यक्त्वान्यां प्राणधारिणीम्

தேவர்களில் மூத்தவரே, இவ்வேகமாக ஓடும் பிரிவுத் துயரம் என்னையும் சதியையும் மட்டுமே தாக்குகிறது; பிற உயிர்தாங்கிகளையெல்லாம் விட்டு, எங்களிருவர்மேலே மட்டும் விழுகிறது।

Verse 7

सतीति सततं ब्रह्मन् वद कार्यं करोम्यहम् । अभेदान्मम सा प्राप्या तद्विधे क्रियतां तथा

பிரம்மனே, ‘சதி, சதி’ என்று இடையறாது கூறு; செய்ய வேண்டிய காரியத்தை நான் செய்வேன். அவள் என்னோடு வேறுபாடற்றவள்; ஆகவே அவளே எனக்குப் பெறத்தக்கவள்—அதற்குரிய முறையும் அதன்படி அமைக்கப்படுக।

Verse 8

ब्रह्मोवाच । इति रुद्रोक्तवचनं लोकाचारसुगर्भितम् । श्रुत्वाहं नारदमुने सांत्वयन्नगदं शिवम्

பிரம்மா கூறினார்—நாரத முனியே, உலகநடையின் மரபால் ஆழமாய நிறைந்த ருத்ரன் உரைத்த சொற்களை கேட்டபின், குற்றமற்ற பரமசிவனை நான் ஆறுதல் கூறினேன்।

Verse 9

ब्रह्मोवाच । सत्यर्थं यन्मम सुतो वदति स्म वृषध्वज । तच्छ्रणुष्व निजासाध्य सिद्धमित्यवधारय

பிரம்மா கூறினார்—ஏ வृषத்வஜா (காளைச் சின்னக் கொடியுடைய சிவா), என் மகன் சொன்னது உண்மைப் பொருளுடையது. அதைச் செவி கொள்; அது உனக்கே உரிய தவறாத சாதனம், ஏற்கெனவே सिद्धம் என உறுதியாக அறி।

Verse 10

देया तस्मै मया पुत्री तदर्थं परिकल्पिता । ममाभीष्टमिदं कार्यं त्वद्वाक्यादधिकं पुनः

நான் அவனுக்கு என் மகளைக் கொடுப்பேன்; அவள் அதற்காகவே விதிக்கப்பட்டவள். இந்தச் செயல் எனக்கு மிகப் பிரியமானது—மீண்டும், உன் வார்த்தைகளைக் காட்டிலும் கூட அதிகமாக।

Verse 11

मत्पुत्र्याराधितश्शंभुरेतदर्थं स्वयं पुनः । सोप्यन्विष्यति मां यस्मात्तदा देया मया हरे

என் மகள் இதற்காகவே சம்புவை வழிபட்டாள்; ஆகவே அவர் தாமே மீண்டும் என்னைத் தேடி வருவார். அவர் என்னை நாடி வருவதால், ஏ ஹரி, அப்போது நான் அவருக்கு (மகளைக்) கொடுப்பேன்।

Verse 12

शुभे लग्न सुमुहूर्ते समागच्छतु सोंतिकम् । तदा दास्यामि तनयां भिक्षार्थं शंभवे विधे

“சுப லக்னமும் மிகச் சிறந்த முஹூர்த்தமும் நெருங்கட்டும். அப்போது, விதாதா பிரம்மா, பிச்சையாளர் போல் வேண்டி வந்த சம்புவுக்கு நான் என் மகளை அளிப்பேன்.”

Verse 13

इत्युवाच स मां दक्षस्तस्मात्त्वं वृषभध्वज । शुभे मुहूर्ते तद्वेश्म गच्छ तामानयस्व च

தக்ஷன் என்னிடம் இவ்வாறு கூறினான்: “ஆகையால், வृषபத்வஜனே, சுப முஹூர்த்தத்தில் அந்த வீட்டிற்குச் சென்று அவளை இங்கே கொண்டு வா.”

Verse 14

ब्रह्मोवाच । इति श्रुत्वा मम वचो लौकिकी गतिमाश्रितः । उवाच विहसन्रुद्रो मुने मां भक्तवत्सलः

பிரம்மா கூறினார்: “என் சொற்களை கேட்ட ருத்ரன் உலகியலான நடையை ஏற்று, புன்னகையுடன் என்னிடம் பேசினான், முனிவரே; ஏனெனில் அவர் பக்தர்களுக்கு எப்போதும் அன்புடையவன்.”

Verse 15

रुद्र उवाच । गमिष्ये भवता सार्द्धं नारदेन च तद्गृहम् । अहमेव जगत्स्रष्टस्तस्मात्त्वं नारदं स्मर

ருத்ரன் கூறினான்—நான் உன்னுடன் நாரதனுடனும் சேர்ந்து அந்த இல்லத்திற்குச் செல்வேன். உலகின் படைப்பாளர் நானே; ஆகவே நாரதனை நினைத்து அழை।

Verse 16

मरीच्यादीन् स्वपुत्रांश्च मानसानपि संस्मर । तैः सार्द्धं दक्षनिलयं गमिष्ये सगणो विधे

மரீசி முதலிய முனிவர்கள்—உன் புதல்வர்கள், மனத்தால் பிறந்தவர்களையும்—நினை. அவர்களுடன், ஓ விதாதா (பிரம்மா), நான் என் கணங்களுடன் தக்ஷனின் இல்லத்திற்குச் செல்வேன்।

Verse 17

ब्रह्मोवाच । इत्याज्ञप्तोहमीशेन लोकाचारपरेण ह । संस्मरं नारदं त्वां च मरीच्यदीन्सुतांस्तथा

பிரம்மா கூறினார்—உலக ஒழுக்க மரபை நிலைநாட்டும் ஈசனின் ஆணையைப் பெற்ற நான், நாரதா, உன்னையும் மரீசி முதலிய முனிவர்களின் புதல்வர்களையும் நினைத்து புறப்பட்டேன்.

Verse 18

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां द्वितीये सतीखंडे कन्यादानवर्णनो नामाष्टादशोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீசிவமகாபுராணத்தின் இரண்டாம் நூலான ருத்ரஸம்ஹிதையின் இரண்டாம் பகுதியான சதீகண்டத்தில் ‘கன்யாதான வர்ணனம்’ எனப்படும் பதினெட்டாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.

Verse 19

विष्णुस्समागतस्तूर्णं स्मृतो रुद्रेण शैवराट् । सस्वसैन्यः कमलया गरुडारूढं एव च

ருத்ரன் நினைத்த மாத்திரத்தில் விஷ்ணு உடனே வந்தார்—சிவபக்தர்களின் அரசர்—தம் சேனையுடன், கமலா (லக்ஷ்மி) உடன், கருடாரூடராகவும் வந்தார்.

Verse 20

अध चैत्रसिते पक्षे नक्षत्रे भगदैवते । त्रयोदश्यां दिने भानौ निगच्छत्स महेश्वरः

பின்னர் சைத்ர மாதத்தின் கிருஷ்ணபட்சத்தில், பக தேவதை ஆட்சி செய்யும் நட்சத்திரத்தில், திரயோதசி திதியில், சூரியன் முன்னே நகர்ந்தபோது, மகேஸ்வரன் புறப்பட்டார்.

Verse 21

सर्वैस्सुरगणैस्सार्द्धं ब्रह्मविष्णु पुरस्सरैः । तथा तैर्मुनिभिर्गच्छन् स बभौ पथि शंकरः

அனைத்து தேவர்கணங்களுடனும், முன்னணியில் பிரம்மா விஷ்ணுவுடன், மேலும் அந்த முனிவர்களாலும் சூழப்பட்டு, சங்கரன் வழியிலே தெய்வீக ஒளியுடன் பிரகாசித்தபடி சென்றான்।

Verse 22

मार्गे समुत्सवो जातो देवादीनां च गच्छताम् । तथा हरगणानां च सानंदमनसामति

வழியில் செல்லும் தேவர்கள் முதலியோரிடையே பெரும் விழாக்கோலம் எழுந்தது; அதுபோலவே ஆனந்தம் நிறைந்த மனத்துடன் இருந்த ஹரனின் கணங்களிடையிலும் மகிழ்ச்சி பொங்கியது।

Verse 24

ततः क्षणेन बलिना बलीवर्देन योगिना । स विष्णुप्रमुखः प्रीत्या प्राप दक्षालयं हरः

பின்னர் ஒரு கணத்தில், வலிமைமிக்க யோகீயும், வலிய வृषபத்தை வாகனமாகக் கொண்டவருமான ஹரன், விஷ்ணு முதலிய முன்னணி தேவர்களுடன் அன்புடன் சென்று தக்ஷனின் இல்லத்தை அடைந்தான்।

Verse 25

ततो दक्षो विनीतात्मा संप्रहृष्टतनूरुहः । प्रययौ सन्मुखं तस्य संयुक्तस्सकलैर्निजैः

அப்போது பணிவான மனத்துடன் தக்ஷன், மகிழ்ச்சியால் உடல் சிலிர்த்து, தன் அனைவருடனும் சேர்ந்து, அவரை நேரில் எதிர்கொண்டு வர முன்னே சென்றான்।

Verse 26

सर्वे सुरगणास्तत्र स्वयं दक्षेण सत्कृताः । पार्श्वे श्रेष्ठं च मुनिभिरुपविष्टा यथाक्रमम्

அங்கே எல்லா தேவர்கணங்களையும் தக்ஷன் தானே மரியாதையுடன் போற்றினார். முனிவர்களும் முறையே அவன் அருகில் சிறந்த ஆசனங்களில் அமர்ந்தனர்।

Verse 27

परिवार्याखिलान्देवान्गणांश्च मुनिभिर्यथा । दक्षस्समानयामास गृहाभ्यंतरतश्शिवम्

அனைத்து தேவர்கள், கணங்கள், முனிவர்கள் ஆகியோரையும் முறையாகச் சேர்த்த பின், தக்ஷன் சிவனைத் தன் இல்லத்தின் உள்புறத்திற்குக் கொண்டு சென்றான்।

Verse 28

अथ दक्षः प्रसन्नात्मा स्वयं सर्वेश्वरं हरम् । समानर्च विधानेन दत्त्वासनमनुत्तमम्

பின்னர் மகிழ்ந்த மனத்துடன் தக்ஷன் தானே எல்லோருக்கும் ஆண்டவனான ஹரன் (சிவன்) அவரை முறையாக வழிபட்டு, ஒப்பற்ற மரியாதை ஆசனத்தை அளித்தான்।

Verse 29

ततो विष्णुं च मां विप्रान्सुरान्सर्वान्गणांस्तथा । पूजयामास सद्भक्त्या यथोचितविधानतः

பின்பு அவர் முறையான விதிகளின்படி உண்மையான பக்தியுடன் விஷ்ணுவையும் என்னையும் (சிவனையும்), மேலும் பிராமணர்கள், எல்லா தேவர்கள், கணங்கள் ஆகியோரையும் உரிய முறையில் பூஜித்தார்।

Verse 30

कृत्वा यथोचितां पूजां तेषां पूज्यादिभिस्तथा । चकार संविदं दक्षो मुनिभिर्मानसैः पुनः

அந்தப் பூஜ்ய முனிவர்களுக்கு வேண்டிய அர்க்யம் முதலிய மரியாதைகளுடன் உரிய பூஜையைச் செய்து முடித்த பின், தக்ஷன் மீண்டும் மனஸில் பிறந்த (மானஸ) முனிவர்களுடன் ஆலோசனையில் ஈடுபட்டான்।

Verse 31

ततो मां पितरं प्राह दक्षः प्रीत्या हि मत्सुतः । प्रणिपत्य त्वया कर्म कार्यं वैवाहिकं विभो

பின்னர் என் மகன் தக்ஷன் அன்புடன் தந்தையான என்னிடம் கூறினான்— “ஓ விபோ! வணங்கி, நீங்கள் திருமணச் சடங்குகளை நிறைவேற்ற வேண்டும்.”

Verse 32

बाढमित्यहमप्युक्त्वा प्रहृष्टैनांतरात्मना । समुत्थाय ततोऽकार्षं तत्कार्यमखिलं तथा

நானும் “அப்படியே” என்று சொல்லி பதிலளித்தேன்; உள்ளம் மகிழ்ந்து எழுந்து, பின்னர் அந்த முழுக் காரியத்தையும் அதேபடி நிறைவேற்றினேன்।

Verse 33

ततश्शुभे मुहूर्ते हि लग्ने ग्रहबलान्विते । सती निजसुतां दक्षो ददौ हर्षेण शंभवे

பின்னர் சுப முஹூர்த்தத்தில்—லக்னம் கிரகபலத்தால் வலுப்பெற்றிருந்த வேளையில்—தக்ஷன் மகிழ்ச்சியுடன் தன் மகள் சதியை ஷம்பு (பகவான் சிவன்) அவர்களுக்கு திருமணமாக அளித்தான்।

Verse 34

उद्वाहविधिना सोपि पाणिं जग्राह हर्षितः । दाक्षायण्या वरतनोस्तदानीं वृषभध्वजः

திருமண விதிமுறைகளின்படி அந்நேரமே வृषபத்வஜனான பரமேஸ்வரன் சிவன் மகிழ்ந்து, அழகிய அங்கங்களையுடைய தாக்ஷாயணீ (சதி)யின் கரத்தைப் பற்றினார்।

Verse 35

अहं हरिस्त्वदाद्या वै मुनयश्च सुरा गणाः । नेमुस्सर्वे संस्तुतिभि स्तोषयामासुरीश्वरम्

நான் ஹரி (விஷ்ணு) என்றும், உம்மை முதலாகக் கொண்ட அனைவரும், முனிவர்களும் தேவர்கணங்களும்—எல்லோரும் வணங்கி, ஸ்துதிகளால் பரமேஸ்வரன் ஈஸ்வரனைப் போற்றினோம்।

Verse 36

समुत्सवो महानासीन्नृत्यगानपुरस्सरः । आनन्दं परमं जग्मुस्सर्वे मुनिगणाः सुराः

நடனமும் பாடலும் முன்னணியாக ஒரு மாபெரும் திருவிழா எழுந்தது. எல்லா முனிவர்களும் தேவர்களும் பரமானந்தத்தை அடைந்தனர்—சிவனின் மங்களமான சன்னிதியும் மகிமையும் இன்புறச் செய்ததால்।

Verse 37

कन्या दत्त्वा कृत्तार्थोऽभूत्तदा दक्षो हि मत्सुतः । शिवाशिवौ प्रसन्नौ च निखिलं मंगलालयम्

கன்னியாதானம் செய்து அப்போது என் மகன் தக்ஷன் கൃതார்த்தனானான். சிவனும் சிவாவும் (சதீ) மகிழ்ந்தனர்; அனைத்தும் மங்களத்தின் ஆலயமாகியது।