देवर्षि-प्रश्नः तथा असुर-वध-हेतुनिवेदनम् | The Devas’ Petition and the Cause for Slaying Asuras

Verse 1

ब्रह्मोवाच । इति स्तुतिं च हर्यादिकृतामाकर्ण्य शंकरः । बभूवातिप्रसन्नो हि विजहास च सूतिकृत्

பிரம்மா கூறினார்: ஹரி (விஷ்ணு) முதலியோர் செய்த ஸ்துதியைக் கேட்டு சங்கரன் மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்தான்; எல்லோருக்கும் நன்மை செய்பவனான மங்களகரமான ஆண்டவன் புன்னகைத்தான்.

Verse 2

ब्रह्मविष्णू तु दृष्ट्वा तौ सस्त्रीकौ संगतौ हरः । यथोचितं समाभाष्य पप्रच्छागमनं तयोः

பிரம்மாவும் விஷ்ணுவும் தத்தம் துணைவியருடன் ஒன்றாக வந்ததைப் பார்த்த ஹரன் (சிவன்) முறையாக வரவேற்று உரையாடி, அவர்களின் வருகையின் காரணத்தை கேட்டான்।

Verse 3

रुद्र उवाच । हहर हावध देवा मुनयश्चाद्य निर्भयाः । निजागमनहेतुं हि कथयस्व सुतत्त्वतः

ருத்ரன் கூறினான்—“ஹா ஹா! போதும்—அஞ்சாதீர், தேவர்களே, ஆதிமுனிவர்களே. உங்கள் வருகையின் உண்மையான காரணத்தைத் தத்துவப்படி எனக்குச் சொல்லுங்கள்।”

Verse 4

किमर्थमागता यूयं किं कार्यं चेह विद्यते । तत्सर्वं श्रोतुमिच्छामि भवत्स्तुत्या प्रसन्नधीः

நீங்கள் அனைவரும் எதற்காக வந்தீர்கள், இங்கே என்ன பணி உள்ளது? அனைத்தையும் கேட்க விரும்புகிறேன்; உங்கள் ஸ்துதியால் என் மனம் அமைதியும் மகிழ்ச்சியும் அடைந்தது।

Verse 5

ब्रह्मोवाच । इति पृष्टे हरेणाहं सर्वलोकपितामहः । मुनेऽवोचं महादेवं विष्णुना परिचोदितः

பிரம்மா கூறினார்—முனிவரே, எல்லா உலகங்களின் பிதாமகனான என்னை ஹரி (விஷ்ணு) கேட்டபோது, விஷ்ணுவின் தூண்டுதலால் நான் மகாதேவரிடம் உரைத்தேன்।

Verse 6

देवदेव महादेव करुणासागर प्रभो । यदर्थमागतावावां तच्छृणु त्वं सुरर्षिभिः

தேவர்களின் தேவனே, மகாதேவனே, கருணைக் கடலான ஆண்டவனே! நாம் எதற்காக இங்கு வந்தோமோ, அதை தேவர்கள் மற்றும் ரிஷிகளின் முன்னிலையில் நீர் கேளும்.

Verse 7

विशेषतस्तवैवार्थमागता वृपभध्वज । सहार्थिनस्सदायोग्यमन्यथा न जगद्भवेत्

வृषபத்வஜனே! நான் சிறப்பாக உம்முடைய பொருட்டே மட்டும் வந்தேன். ஒரே புனித நோக்கமுடையோர் எப்போதும் ஒன்றுகூடத் தகுதியுடையோர்; இல்லையெனில் உலக ஒழுங்கே நிலைத்திருக்காது.

Verse 8

केचिद्भविष्यंत्यसुरा मम वध्या महेश्वर । हरेर्वध्यास्तथा केचिद्भवंतश्चापि केचन

மகேஸ்வரனே! எதிர்காலத்தில் சில அசுரர்கள் தோன்றி, அவர்கள் என்னால் வதைக்கப்பட வேண்டியவர்களாக இருப்பார்கள்; அதுபோல சிலர் ஹரி (விஷ்ணு) ஆல் வதைக்கப்படுவர்; மேலும் சிலர் நிச்சயமாக உம்மாலேயும் வதைக்கப்படுவர்.

Verse 9

केचित्त्वद्वीर्यजातस्य तनयस्य महाप्रभो । मायावध्याः प्रभो केचिद्भविष्यंत्यसुरास्सदा

ஹே மகாப்ரபோ! உமது தெய்வீக வீரியத்தால் பிறந்த புதல்வர்களில் சிலர் எப்போதும் மாயை மற்றும் யுக்தியால் மட்டுமே வதம் செய்யத்தக்க அசுரர்களாக இருப்பர்; பிரபோ, இன்னும் சிலரும் அவ்வாறே எந்நாளும் தோன்றுவர்।

Verse 10

तवैव कृपया शंभोस्सुराणां सुखमुत्तमम् । नाशयित्वाऽसुरान् घोराञ्जगत्स्वास्थ्यं सदाभयम्

ஹே ஷம்பு! உமது அருளாலேயே தேவர்களுக்கு உன்னத நலமும் பேரின்பமும் கிடைக்கிறது. கொடிய அசுரர்களை அழித்து, உலகில் ஆரோக்கியம், ஒற்றுமை, என்றும் அச்சமின்மை நிலைநிறுத்துகிறீர்।

Verse 11

योगयुक्ते त्वयि सदा राग द्वेषविवर्जिते । दयापात्रैकनिरते न वध्या ह्यथवा तव

நீங்கள் எப்போதும் யோகத்தில் நிலைத்து, ஆசை-வெறுப்பு அற்றவராய், கருணையின் பாத்திரமாக இருப்பதிலேயே ஒருமுகமாக உள்ளீர்; ஆகவே உமக்கு ‘வதை’ என்பது உண்மையில் பொருந்தாது—உமக்குப் ‘வதை’ என்ற கேள்வியே இல்லை।

Verse 12

अराधितेषु तेष्वीश कथं सृष्टिस्तथा स्थितिः । अतश्च भविता युक्तं नित्यंनित्यं वृषध्वज

ஓ ஈசா, அவர்களையே வழிபட்டால் படைப்பு மற்றும் நிலைபேறு எவ்வாறு உண்மையாக நடைபெறும்? ஆகவே ஓ வृषத்வஜா, உம்மை எப்போதும், நித்தம்-நித்தம் வழிபடுதலே உரியது।

Verse 13

सृष्टिस्थित्यंतकर्माणि न कार्याणि यदा तदा । शरीरभेदश्चास्माकं मायायाश्च न युज्यते

அந்நேரத்தில் படைப்பு, நிலைபேறு, லயம் ஆகிய செயல்கள் செய்யத்தக்கவை அல்ல. எங்களுக்குப் ‘உடல் வேறுபாடு’ பொருந்தாது; மாயைக்கும் பொருந்தாது; ஏனெனில் உண்மையில் அத்தகைய வேறுபாடு நடைமுறையல்ல।

Verse 14

एकस्वरूपा हि वयं भिन्नाः कार्यस्य भेदतः । कार्यभेदो न सिद्धश्चेद्रूपभेदाऽप्रयोजनः

நாம் உண்மையில் ஒரே ஸ்வரூபமே; செயலின் வேறுபாட்டால் மட்டும் வேறுபாடு போலத் தோன்றுகிறது. செயல்பேதம் நிரூபிக்கப்படாவிட்டால், ரூபபேதக் கற்பனை பயனற்றது.

Verse 15

एक एव त्रिधा भिन्नः परमात्मा महेश्वरः । मायास्वाकारणादेव स्वतंत्रो लीलया प्रभुः

பரமாத்மா மகேஸ்வரன் ஒருவனே; ஆயினும் அவர் மூவகையாக வெளிப்படுகிறார். தன் மாயையாலே, வெளிக்காரணமின்றி, அந்தப் பிரபு முழு சுதந்திரனாய் லீலையாக உலகை வெளிப்படுத்துகிறார்.

Verse 16

इति श्रीशिवमहापुणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां द्वितीये सतीखंडे विष्णुब्रह्मकृतशिव प्रार्थनावर्णनं नाम षोडशोऽध्यायः

இவ்வாறு பரமபுனிதமான ஸ்ரீசிவமகாபுராணத்தின் இரண்டாம் ருத்ரஸம்ஹிதையின் இரண்டாம் ஸதீகண்டத்தில் ‘விஷ்ணு மற்றும் பிரம்மா செய்த சிவப் பிரார்த்தனையின் வர்ணனை’ எனும் பதினாறாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.

Verse 17

इत्थं वयं त्रिधा भूताः प्रभाभिन्नस्वरूपिणः । शिवाशिवसुतास्तत्त्वं हृदा विद्धि सनातन

இவ்வாறு நாம் மூவகையாக ஆனோம்; நம் ஸ்வரூப வேறுபாடு ஒளித் தெய்வீகத் தேஜஸால் மட்டுமே. ஹே சனாதன, இதயத்தில் அறிக—நாம் சிவன் மற்றும் அசிவாவின் புதல்வர்கள் என்ற நித்தியத் தத்துவம்.

Verse 18

अहं विष्णुश्च सस्त्रीकौ संजातौ कार्यहेतुतः । लोककार्यकरौ प्रीत्या तव शासनतः प्रभो

ஓ பிரபுவே! நான் மற்றும் விஷ்ணு எங்கள் துணைவியருடன் உமது தெய்வீக நோக்கத்தை நிறைவேற்ற வெளிப்பட்டோம். உமது ஆணைப்படி மகிழ்ச்சியுடன் உலகப் பணிகளைச் செய்கிறோம்.

Verse 19

तस्माद्विश्वहितार्थाय सुराणां सुखहेतवे । परिगृह्णीष्व भार्यार्थे रामामेकां सुशोभनाम्

ஆகையால் உலக நலனுக்கும் தேவர்களின் இன்பத்திற்கும், மனைவியாக இந்த ஒரே அழகிய ரமாவை ஏற்றுக் கொள்ளுங்கள்.

Verse 20

अन्यच्छृणु महेशान पूर्ववृत्तं स्मृतं मया । यन्नौ पुरःपुरा प्रोक्तं त्वयैव शिवरूपिणा

ஓ மகேசானே! இன்னொன்றையும் கேளுங்கள்—எனக்கு நினைவில் உள்ள பழைய நிகழ்வு; மிகப் பழமையில் நீயே சிவரூபமாக எங்களிடம் கூறியது.

Verse 21

मद्रूपं परमं ब्रह्मन्नीदृशं भवदंगतः । प्रकटी भविता लोके नाम्ना रुद्रः प्रकीर्तितः

ஓ பிரஹ்மன் (பிரம்மா)! என் சொரூபமே பரம்பிரம்மம். உன் உடலிலிருந்து இதே இயல்புடைய ஒன்று உலகில் வெளிப்பட்டு ‘ருத்ரன்’ என்ற நாமத்தால் போற்றப்படும்.

Verse 22

सृष्टिकर्ताऽभवद्ब्रह्मा हरिः पालनकारकः । लयकारी भविष्यामि रुद्ररूपो गुणाकृतिः

பிரம்மா படைப்பாளனானான்; ஹரி (விஷ்ணு) காப்பாளனானான். நான் குணவடிவம் ஏற்று ருத்ரரூபமாக லயத்தைச் செய்பவனாக இருப்பேன்.

Verse 23

स्त्रियं विवाह्य लोकस्य करिष्ये कार्यमुत्तमम् । इति संस्मृत्य स्वप्रोक्तं पूर्णं कुरु निजं पणम्

“ஒரு பெண்ணை மணந்து உலக நலனுக்கான உயர்ந்த காரியத்தை நிறைவேற்றுவேன்.” என்று தன் சொற்றொடரை நினைத்து, தன் தனிப்பட்ட விரதத்தை முழுமையாக நிறைவேற்றத் தீர்மானித்தான்।

Verse 24

निदेशस्तव च स्वामिन्नहं सृष्टिकरो हरिः । पालको लयहेतुस्त्वमाविर्भूतस्स्वयं शिवः

என் ஆண்டவனே! உமது ஆணைப்படியே நான் செயல் புரிகிறேன். ஹரி (விஷ்ணு) படைப்பின் கர்த்தாவும் காப்பாளனும்; நீர் லயத்தின் காரணம்—இங்கே நீரே சிவனாகத் தாமே வெளிப்பட்டீர்।

Verse 25

त्वां विना न समर्थौ हि आवां च स्वस्वकर्मणि । लोककार्यरतो तस्मादेकां गृह्णीष्व कामिनीम्

உம்மை இன்றித் தம்-தம் கடமைகளில் நாங்கள் திறன் பெறோம். ஆகவே உலக நலனில் ஈடுபட்டு, ஒரு அன்புப் பெண்ணைத் துணைவியாக ஏற்றருள்வீராக।

Verse 26

यथा पद्मालया विष्णोस्सावित्री च यथा मम । तथा सहचरीं शंभो कांतां गृह्णीष्व संप्रति

விஷ்ணுவிற்கு பத்மாலயா (லக்ஷ்மி) எவ்வாறோ, எனக்கு சாவித்ரி எவ்வாறோ, அதுபோலவே—ஓ ஷம்போ—இப்போது நீரும் ஒரு அன்புத் துணைவியைக் (காந்தையை) ஏற்றருள்வீராக।

Verse 27

ब्रह्मोवाच । इति श्रुत्वा वचो मे हि ब्रह्मणः पुरतो हरेः । स मां जगाद लोकेशः स्मेराननमुखो हरः

பிரம்மா கூறினார்—ஹரியின் முன்னிலையில் என் சொற்களை இவ்வாறு கேட்டபின், உலகேசன் ஹரன் மென்மையான புன்னகையுடன் முகம் திருப்பி என்னிடம் உரைத்தான்।

Verse 28

ईश्वर उवाच । हे ब्रह्मन् हे हरे मे हि युवां प्रियतरौ सदा । दृष्ट्वा त्वां च ममानंदो भवत्यतितरां खलु

ஈசுவரன் கூறினார்— ஓ பிரம்மனே, ஓ ஹரியே! நீங்கள் இருவரும் எனக்கு எப்போதும் மிகப் பிரியமானவர்கள். உங்களைப் பார்த்தவுடன் என் ஆனந்தம் உண்மையிலேயே அளவிலாததாகிறது।

Verse 29

युवां सुरविशिष्टौ हि त्रिभव स्वामिनौ किल । कथनं वां गरिष्ठेति भवकार्यरतात्मनोः

நீங்கள் இருவரும் தேவர்களில் முதன்மையானவர்கள்; உண்மையிலேயே மூவுலகங்களின் ஆண்டவர்கள். ஆகையால் உலக ஒழுங்கின் பணியில் ஈடுபட்ட உங்கள் ஆலோசனையும் உபதேசமும் மிகுந்த பாரமுடையதும் அதிகாரமுடையதும் ஆகும்।

Verse 30

उचितं न सुरश्रेष्ठौ विवाहकरणं मम । तपोरतविरक्तस्य सदा विदितयोगिनः

ஓ தேவர்களில் சிறந்தவர்களே! என் திருமணத்தை ஏற்பாடு செய்வது உங்களுக்கு உரியது அல்ல; ஏனெனில் நான் எப்போதும் தவத்தில் ஈடுபட்டவன், உலக ஆசைகளில் பற்றற்றவன், என்றும் அறியப்பட்ட யோக நெறியுடைய யோகி.

Verse 31

यो निवृत्तिसुमार्गस्थः स्वात्मारामो निरंजनः । अवधूततनुर्ज्ञानी स्वद्रष्टा कामवर्जितः

நிவிருத்தியின் சிறந்த பாதையில் நிலைத்து, தன்னுள்ளே ஆனந்தம் காணும், மாசற்றவன்; அவதூதன் போல உடலைத் தாங்கினாலும் ஞானி; தன் ஆத்மாவுக்குத் தானே சாட்சி, ஆசையற்றவன்—அவனே.

Verse 32

अविकारी ह्यभोगी च सदाशुचिरमंगलः । तस्य प्रयोजनं लोके कामिन्या किं वदाधुना

அவர் மாற்றமற்றவர், போகங்களால் தீண்டப்படாதவர், எப்போதும் தூய்மையும் மங்களமும் உடையவர். அத்தகைய ஆண்டவர்க்கு இவ்வுலகில் என்ன பயன்? காமவசப்பட்ட பெண் இப்போது அதை ஏன் பேச வேண்டும்?

Verse 33

केवलं योगलग्नस्य ममानंदस्सदास्ति वै । ज्ञानहीनस्तु पुरुषो मनुते बहु कामकम्

யோகத்தில் மட்டும் லயித்தவனுக்கு என் ஆனந்தம் எப்போதும் உள்ளது. ஆனால் உண்மை ஞானமற்ற மனிதன் பல ஆசைமூல நோக்கங்களை எண்ணி அவற்றைத் தேடி அலைகிறான்.

Verse 34

विवाहकरणं लोके विज्ञेयं परबंधनम् । तस्मात्तस्य रुचिर्नो मे सत्यं सत्यं वदाम्यहम्

இந்த உலகில் திருமணம் செய்வது உயர்ந்த கட்டுப்பாடு (பெரும் பந்தம்) என்று அறிய வேண்டும். ஆகவே அதில் எனக்கு விருப்பமில்லை—நான் உண்மை, உண்மையே சொல்கிறேன்.

Verse 35

न स्वार्थं मे प्रवृत्तिर्हि सम्यक्स्वार्थविचिंतनात् । तथापि तत्करिष्यामि भवदुक्तं जगद्धितम्

என் செயல் தன்நலத்திற்காக அல்ல; உண்மையான சுயநலத்தின் பொருளை நான் முறையாக ஆராய்ந்தேன். ஆயினும், உலக நலனுக்கான நீங்கள் கூறியதை நான் நிச்சயமாகச் செய்வேன்.

Verse 36

मत्त्वा वचो गरिष्ठं वा नियोक्तिपरिपूर्त्तये । करिष्यामि विवाहं वै भक्तवश्यस्सदा ह्यहम्

இந்த வாக்கை மிகப் பாரமானதாகக் கருதி, தெய்வ ஆணையை நிறைவேற்றுவதற்காக நான் நிச்சயமாகத் திருமணம் செய்வேன்; ஏனெனில் நான் எப்போதும் என் பக்தரின் பக்திக்கே கட்டுப்பட்டவன்.

Verse 37

परंतु यादृशीं कांतां ग्रहीष्यामि तथापणम् । तच्छृणुष्व हरे ब्रह्मन् युक्तमेव वचो मम

ஆனால் நான் எண்ணியபடியே அத்தகைய காதலியை மட்டுமே ஏற்றுக்கொள்வேன். ஆகவே, ஓ ஹரி, ஓ பிரம்மன்—கேளுங்கள்; என் சொல் நிச்சயமாக நியாயமானதே.

Verse 38

या मे तेजस्समर्था हि ग्रहीतुं स्याद्विभागशः । तां निदेशय भार्यार्थे योगिनीं कामरूपिणीम्

ஓ (தந்தையே)! என் தெய்வீகத் தேஜஸ்ஸை உரிய அளவின்படி ஏற்க வல்ல, உருவமாற்றம் செய்யும் அந்த யோகினியை மனைவியாக எனக்குக் காட்டி அருள்வாயாக.

Verse 39

योगयुक्ते मयि तथा योगिन्येव भविष्यति । कामासक्ते मयि तथा कामिन्येव भविष्यति

அவள் யோகத்தால் என்னோடு இணைந்திருந்தால், அவள் நிச்சயமாக யோகினியாகிறாள்; அவள் காம ஆசையால் என்னில் பற்றுடையவளானால், அவள் நிச்சயமாக காமினியாகிறாள்.

Verse 40

यमक्षरं वेदविदो निगदंति मनीषिणः । ज्योतीरूपं शिवं ते च चिंतयिष्ये सनातनम्

வேதவிதர்களும் ஞானிகளும் உரைக்கும் அந்த அழியாத பரம அక్షரத்தை—ஒளி-வடிவான சனாதன சிவனை நான் தியானிப்பேன்।

Verse 41

तच्चिंतायां यदा सक्तो ब्रह्मन् गच्छामि भाविनीम् । तत्र या विघ्नजननी न भवित्री हतास्तु मे

ஓ பிரம்மா! நான் அந்த தியானத்தில் ஈடுபட்டு என் பிரியையான (சதி) யிடம் செல்லும் போது, அங்கே தடைகளின் காரணமாகப் பிறக்கவிருப்பவள் பிறக்காதிருக்கட்டும்; என் பொருட்டு அவள் அழியட்டும்।

Verse 42

त्वं वा विष्णुरहं वापि शिवस्य ब्रह्मरूपिणः । अंशभूता महाभागा योग्यं तदनुचिंतनम्

நீ விஷ்ணுவாயினும், நானும் விஷ்ணுவாயினும்—ஓ மகாபாகா! நாம் இருவரும் பிரம்ம-ஸ்வரூபமான சிவனின் அಂசமே; ஆகவே அந்தத் தத்துவத்தை மீண்டும் மீண்டும் சிந்தித்தல் உரியது।

Verse 43

तच्चिंतया विनोद्वाहं स्थास्यामि कमलासन । तस्माज्जायां प्रादिश त्वं मत्कर्मानुगतां सदा

ஹே கமலாசனனே! அதனைத் தியானித்தால் நான் துயரமின்றி நிலைத்திருப்பேன். ஆகவே என் நியதக் கடமைகளைக் எப்போதும் பின்பற்றி துணைநிற்கும் மனைவியை எனக்குத் தாரும்.

Verse 44

तत्राप्येकं पणं मे त्वं वृणु ब्रह्मंश्च मां प्रति । अविश्वासो मदुक्ते चेन्मया त्यक्ता भविष्यति

ஹே பிரம்மனே! அங்கேயும் என்னிடத்தில் நீ ஒரு உறுதிமொழியைத் தேர்ந்தெடு. என் சொற்களில் உனக்கு அவநம்பிக்கை இருந்தால், அறிந்துகொள்—நான் உன்னை விட்டு விடுவேன்.

Verse 45

ब्रह्मोवाच । इति तस्य वचश्श्रुत्वाहं स विष्णुर्हरस्य च । सस्मितं मोदितमनोऽवोचं चेति विनम्रकः

பிரம்மா கூறினார்—அவன் சொற்களை கேட்டபின், நான் விஷ்ணுவுடன் சேர்ந்து, ஹரன் (சிவன்) முன்னிலையில், மென்மையான புன்னகையுடனும் மகிழ்ந்த மனத்துடனும், பணிவாக இவ்வாறு உரைத்தேன்.

Verse 46

शृणु नाथ महेशान मार्गिता यादृशी त्वया । निवेदयामि सुप्रीत्या तां स्त्रियं तादृशीं प्रभो

ஹே நாதா, ஹே மகேசானே! கேளும்—நீ தேடியதுபோன்ற அந்தப் பெண்ணைப் பற்றி நான் மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் உமக்குத் தெரிவிக்கிறேன், பிரபோ.

Verse 47

उमा सा भिन्नरूपेण संजाता कार्यसाधिनी । सरस्वती तथा लक्ष्मीर्द्विधा रूपा पुरा प्रभो

ஹே பிரபோ! அந்த உமா பல்வேறு வடிவங்களில் வெளிப்பட்டு தெய்வக் காரியங்களை நிறைவேற்றுபவளானாள்; மேலும் முற்காலத்தில் சரஸ்வதியும் லக்ஷ்மியும் இருவகை வடிவமடைந்தனர்.

Verse 48

पाद्मा कांताऽभवद्विष्णोस्तथा मम सरस्वती । तृतीयरूपा सा नाभूल्लोककार्यहितैषिणी

பத்மா விஷ்ணுவின் பிரியமான துணைவியாக ஆனாள்; அதுபோல சரஸ்வதி எனக்குரியவளானாள். அந்த மூன்றாம் ரூபம் சோம்பலாய் இருக்கவில்லை; உலகப் பணியும் உலக நலனும் நாடினாள்.

Verse 49

दक्षस्य तनया याभूत्सती नाम्ना तु सा विभो । सैवेदृशी भवेद्भार्या भवेद्धि हितकारिणी

ஓ பிரபுவே! தக்ஷனின் மகளாக ‘சதி’ எனப் பெயர் பெற்றவள்—அவளே அத்தகைய மனைவியாகத் தகுதியானவள்; ஏனெனில் அவள் நிச்சயமாக கணவனுக்கு நலன் செய்பவள்.

Verse 50

सा तपस्यति देवेश त्वदर्थं हि दृढव्रता । त्वां पतिं प्राप्तुकामा वै महातेजोवती सती

ஓ தேவேசா! உமக்காகவே உறுதியான விரதத்துடன் அவள் தவம் செய்கிறாள். பேரொளி கொண்ட சதி உம்மைத் தன் கணவராக அடைய விரும்புகிறாள்.

Verse 51

दातुं गच्छ वरं तस्यै कृपां कुरु महेश्वर । तां विवाहय सुप्रीत्या वरं दत्त्वा च तादृशम्

ஓ மகேஸ்வரா! சென்று அவளுக்கு வரம் அளித்து அருள் புரிவாயாக. மகிழ்ச்சியுடன் அவளை மணந்து, அவள் விருப்பத்திற்கேற்ற வரத்தையும் வழங்குவாயாக.

Verse 52

हरेर्मम च देवानामियं वाञ्छास्ति शंकर । परिपूरय सद्दृष्ट्या पश्यामोत्सवमादरात्

ஓ சங்கரா! ஹரி, நானும் தேவர்களும் கொண்ட உள்ளார்ந்த விருப்பம் இதுவே. உமது மங்களகரமான அருள்நோக்கால் இதை நிறைவேற்றி, நாம் பக்தியுடன் திருவிழாவைக் காணச் செய்.

Verse 53

मङ्गलं परमं भूयात्त्रिलोकेषु सुखावहम् । सर्वज्वरो विनश्येद्वै सर्वेषां नात्र संशयः

மூன்று உலகங்களிலும் நலமளிக்கும் பரம மங்களம் நிலவுக; அனைவரின் எல்லா ஜ்வரத் துன்பங்களும் நிச்சயமாக அழியட்டும்—இதில் ஐயமில்லை।

Verse 54

अथवास्मद्वचश्शेषे वदंत मधुसूदनः । लीलाजाकृतिमीशानं भक्तवत्सलमच्युतः

அல்லது எங்கள் சொற்கள் முடிந்தபோது, அச்யுதனான மதுசூதனன் பேசத் தொடங்கினான். பக்தவத்ஸலன் விஷ்ணு, லீலாமூர்த்தியான ஈசானன் (சிவன்) புகழை உரைத்தான்.

Verse 55

विष्णुरुवाच । देवदेव महादेव करुणाकर शंकर । यदुक्तं ब्रह्मणा सर्वं मदुक्तं तन्न संशयः

விஷ்ணு கூறினார்—தேவதேவா, மகாதேவா, கருணாகர சங்கரா! பிரம்மா முழுமையாகச் சொன்னதெல்லாம் நான் சொன்னதையே; இதில் ஐயமில்லை.

Verse 56

तत्कुरुष्व महेशान कृपां कृत्वा ममोपरि । सनाथं कुरु सद्दृष्ट्या त्रिलोकं सुविवाह्यताम्

மஹேசானே! என்மேல் கருணை செய்து அதையே அருள்வாயாக. உன் மங்களகரமான திருஷ்டியால் மூவுலகையும் பாதுகாப்புடன் நல்வழியில் நடத்தி, என் திருமணம் விதிப்படி சுபமாக நிறைவேறட்டும்.

Verse 57

ब्रह्मोवाच । इत्युक्त्वा भगवान् विष्णुस्तूष्णीमास मुने सुधीः । तथा स्तुतिं विहस्याह स प्रभुर्भक्तवत्सलः

பிரம்மா கூறினார்—முனிவரே! இவ்வாறு சொல்லி ஞானமிகு பகவான் விஷ்ணு மௌனமானார். பின்னர் பக்தவத்ஸலன் ஆன ஆண்டவன் புன்னகையுடன் மீண்டும் உரைத்து, ஸ்துதியைத் தொடர்ந்தான்.

Verse 58

ततस्त्वावां च संप्राप्य चाज्ञां स मुनिभिस्सुरैः । अगच्छावस्वेष्टदेशं सस्त्रीकौ परहर्षितौ

பின்பு அவர்கள் இருவரும் உங்களை அணுகி, முனிவர்களும் தேவர்களும் அளித்த அனுமதியைப் பெற்று, தம் மனைவியருடன் பரம மகிழ்ச்சியோடு தம் விரும்பிய தேசத்திற்குப் புறப்பட்டனர்।