दक्षस्य दुहितृविवाहवर्णनम् / The Marriages of Dakṣa’s Daughters (Genealogical Allocation)

Verse 1

ब्रह्मोवाच । एतस्मिन्नन्तरे देवमुने लोकपितामह । तत्रागममहं प्रीत्या ज्ञात्वा तच्चरितं द्रुतम्

பிரம்மா கூறினார்—தேவமுனியே, உலகப் பிதாமகனே! இந்நேரத்தில் அந்தச் சரிதத்தை விரைவில் அறிந்து, மகிழ்ச்சியுடன் நான் உடனே அங்கே வந்தடைந்தேன்।

Verse 2

असांत्वयमहं दक्षं पूर्ववत्सुविचक्षणः । अकार्षं तेन सुस्नेहं तव सुप्रीतिमावहन्

முன்புபோலவே விவேகமுடன் நான் தக்ஷனை ஆறுதல் கூறினேன்; அதனால் அன்பு வளர்ந்து, உமக்கு மிகுந்த திருப்தி உண்டாயிற்று।

Verse 3

स्वात्मजं मुनिवर्यं त्वां सुप्रीत्या देववल्लभम् । समाश्वास्य समादाय प्रत्यपद्ये स्वधाम ह

முனிவரியரே, என் ஆத்மஜனே, தேவர்க்குப் பிரியனே! உம்மை அன்புடன் ஆறுதல் கூறி உடன் அழைத்துக்கொண்டு நான் மீண்டும் என் தாமத்திற்குத் திரும்பினேன்।

Verse 4

ततः प्रजापतिर्दक्षोऽनुनीतो मे निजस्त्रियाम् । जनयामास दुहितॄस्सुभगाः षष्टिसंमिताः

அதன்பின் என்னால் சமாதானப்படுத்தப்பட்ட பிரஜாபதி தக்ஷன், தன் மனைவியிடமிருந்து அறுபது மங்கள குணமுடைய மகள்களைப் பெற்றான்।

Verse 5

तासां विवाहकृतवान्धर्मादिभिरतंद्रितः । तदेव शृणु सुप्रीत्या प्रवदामि मुनीश्वर

அவர் தர்மம் முதலிய சாஸ்திர விதிகளின்படி சோர்வில்லா முயற்சியுடன் அவர்களின் திருமணங்களை நடத்தினார். முனிவரே, மகிழ்ச்சியுடன் அதையே கேளுங்கள்; நான் உரைக்கிறேன்.

Verse 6

ददौ दश सुता दक्षो धर्माय विधिवन्मुने । त्रयोदश कश्यपाय मुनये त्रिनवेंदवे

முனிவரே, தக்ஷன் விதிமுறையுடன் தன் பத்து மகள்களை தர்ம முனிவர்க்கு அளித்தான்; பதிமூன்று மகள்களை கஷ்யப முனிவர்க்கு அளித்தான்; இருபத்தேழு மகள்களை சோமன்—சந்திரதேவனுக்கு அர்ப்பணித்தான்.

Verse 7

भूतांगिरः कृशाश्वेभ्यो द्वेद्वे पुत्री प्रदत्तवान् । तार्क्ष्याय चापरः कन्या प्रसूतिप्रसवैर्यतः

பூதாங்கிரஸ் க்ருஷாஷ்வர்களுக்கு தலா இரண்டு மகள்களை அளித்தான்; மேலும் பிரசூதியின் சந்ததியால் பிறந்த இன்னொரு மகளை தார்க்ஷ்யனுக்கு மணமாகக் கொடுத்தான்.

Verse 8

त्रिलोकाः पूरितास्तन्नो वर्ण्यते व्यासतो भयात्

அந்த (மிகப் பயங்கர) நிகழ்வால் மூன்று உலகங்களும் நிறைந்தன; ஆகவே அதன் பேரளவும் அச்சமும் காரணமாக இங்கு விரிவாகச் சொல்லப்படவில்லை.

Verse 9

केचिद्वदंति तां ज्येष्ठां मध्यमां चापरे शिवाम् । सर्वानन्तरजां केचित्कल्पभेदात्त्रयं च सत

சிலர் அந்த மங்கள தேவியை மூத்தவள் என்கிறார்கள்; சிலர் சிவையை நடுவினள் என்கிறார்கள்; இன்னும் சிலர் அவள் எல்லாருக்கும் பின் பிறந்தவள் என்கிறார்கள். கல்ப வேறுபாட்டால் மூன்றும் உண்மை என ஏற்கப்படுகிறது।

Verse 10

अनंतरं सुतोत्पत्तेः सपत्नीकः प्रजापतिः । दक्षो दधौ सुप्रीत्मा तां मनसा जगदम्बिकाम्

பின்னர் மகள்கள் பிறந்தபோது, மனைவியுடன் கூடிய பிரஜாபதி தக்ஷன் மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்து, மனத்தில் அன்பும் பக்தியும் கொண்டு அந்த ஜகதம்பிகையைத் தாங்கிக் கொண்டான்।

Verse 11

अतः प्रेम्णा च तुष्टाव गिरा गद्गदया हि सः । भूयोभूयो नमस्कृत्य सांजलिर्विनयान्वितः

ஆகவே அவன் அன்பால் நிறைந்து, உணர்ச்சியால் குரல் தடுக்கத் துதித்தான்; மீண்டும் மீண்டும் வணங்கி, கைகளை கூப்பி, பணிவுடன் நின்றான்।

Verse 12

सन्तुष्टा सा तदा देवी विचारं मनसीति च । चक्रेऽवतारं वीरिण्यां कुर्यां पणविपूर्तये

அப்போது தேவி முழுமையாகத் திருப்தியடைந்து மனத்தில் சிந்தித்தாள்—‘நியதமான தெய்வ நோக்கை நிறைவேற்ற, நான் வீர குலத்தில் அவதாரம் எடுப்பேன்।’

Verse 13

अथ सोवास मनसि दक्षस्य जगदम्बिका । विललास तदातीव स दक्षो मुनिसत्तम

அப்போது ஜகதம்பிகை சதி, தக்ஷனின் மனத்தில் வாசமாய் இருந்து, அங்கே மிகுந்த லீலையுடன் விளையாடினாள்; முனிவரே, அதனால் தக்ஷனின் உள்ளம் பெரிதும் கலங்கியது।

Verse 14

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां सती खण्डे सतीजन्म बाललीलावर्णनंनाम चतुर्दशोऽध्यायः

இவ்வாறு புனித ஸ்ரீசிவமகாபுராணத்தின் இரண்டாம் ருத்ரஸம்ஹிதையின் ஸதீகண்டத்தில் ‘ஸதியின் பிறப்பும் பால்ய லீலைகளின் வர்ணனையும்’ எனும் பதினான்காம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।

Verse 15

आविर्बभूवुश्चिह्नानि दोहदस्याखिलानि वै

உண்மையாகவே தோஹதம் (கர்ப்பிணியின் ஆசை) தொடர்பான எல்லா அறிகுறிகளும் தெளிவாக வெளிப்பட்டன।

Verse 17

कुलस्य संपदश्चैव श्रुतेश्चित्तसमुन्नतेः । व्यधत्त सुक्रिया दक्षः प्रीत्या पुंसवनादिकाः

குலத்தின் செழிப்பு, வேதநியமங்களின் ஒழுங்கு, மனத்தின் உயர்வு ஆகியவற்றிற்காக தக்ஷன் மகிழ்ச்சியுடன் பும்ஸவனம் முதலான மங்களச் சடங்குகளை ஏற்பாடு செய்தான்।

Verse 18

उत्सवोतीव संजातस्तदा तेषु च कर्मसु । वित्तं ददौ द्विजातिभ्यो यथाकामं प्रजापतिः

அப்போது அந்த கர்மங்களில் பெருவிழா போன்ற சூழல் எழுந்தது. பிரஜாபதி (தக்ஷன்) இருமுறை பிறந்தோருக்கு அவர்கள் விருப்பம்போல் செல்வம் அளித்தான்॥

Verse 19

अथ तस्मिन्नवसरे सर्वे हर्यादयस्सुराः । ज्ञात्वा गर्भगतां देवीं वीरिण्यास्ते मुदं ययुः

அதே வேளையில் ஹரி முதலிய எல்லா தேவர்களும் தேவி வீரிணியின் கருப்பையில் புகுந்தாளென்று அறிந்தனர். அதை அறிந்து அவர்கள் பேரானந்தம் கொண்டனர்—சிவசங்கல்பத்தின் சுப வெளிப்பாட்டைக் கண்டு॥

Verse 20

तत्रागत्य च सर्वे ते तुष्टुवुर्जगदम्बिकाम् । लोकोपकारकरिणीं प्रणम्य च मुहुर्मुहुः

அங்கே வந்து அனைவரும் ஜகதம்பிகை, உலகமாதாவைத் துதித்தனர். உலக நலன் செய்பவளான அவளுக்கு அவர்கள் மீண்டும் மீண்டும் வணங்கினர்.

Verse 21

कृत्वा ततस्ते बहुधा प्रशंसां हृष्टमानसाः । दक्षप्रजापतेश्चैव वीरिण्यास्स्वगृहं ययुः

பின்னர் மகிழ்ந்த மனத்துடன் அவர்கள் பலவிதமாகப் புகழ்ந்து, அதன் பின் தக்ஷப் பிரஜாபதியின் மனைவி வீரிணியின் இல்லத்திற்குச் சென்றனர்.

Verse 22

गतेषु नवमासेषु कारयित्वा च लौकिकीम् । गतिं शिवा च पूर्णे सा दशमे मासि नारद

ஒன்பது மாதங்கள் கடந்தபின் சிவா (சதி) உலகியலான முறையை நடத்தி அதை நிறைவு செய்தாள்; பத்தாம் மாதத்தில், ஓ நாரதா, அவள் நியதியான நிலையடைந்தாள்.

Verse 23

आविर्बभूव पुरतो मातुस्सद्यस्तदा मुने । मुहूर्ते सुखदे चन्द्रग्रहतारानुकूलके

ஓ முனிவரே! அதே கணத்தில் அவள் தன் தாயின் முன் நேரடியாக வெளிப்பட்டாள்—சுகம் அளிக்கும் அந்த நல்வேளையில் சந்திரன், கிரகங்கள், நட்சத்திரங்கள் அனைத்தும் அனுகூலமாக இருந்தன.

Verse 24

तस्यां तु जातमात्रायां सुप्रीतोऽसौ प्रजापतिः । सैव देवीति तां मेने दृष्ट्वा तां तेजसोल्बणाम्

அவள் பிறந்த உடனே அந்தப் பிரஜாபதி (தக்ஷன்) மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்தான். அவள் ஒளிவீசும் தேஜஸைக் கண்டு, அவளையே சாட்சாத் தேவியாக எண்ணினான்.

Verse 25

तदाभूत्पुष्पसद्वृष्टिर्मेघाश्च ववृषुर्जलम् । दिशश्शांता द्रुतं तस्यां जातायां च मुनीश्वर

அப்போது புனிதமான மலர்மழை பொழிந்தது; மேகங்களும் நீரைப் பொழிந்தன. ஓ முனிவரே, அவள் பிறந்தவுடன் திசைகள் உடனே அமைதியடைந்தன।

Verse 26

अवादयंत त्रिदशाश्शुभवाद्यानि खे गताः । जज्ज्वलुश्चाग्नयश्शांताः सर्वमासीत्सुमंगलम्

வானில் உலாவிய தேவர்கள் மங்கல வாத்தியங்களை இசைத்தனர். அக்னிகள் அமைதியுடன் இருந்தும் பிரகாசமாக எரிந்தன; அனைத்தும் மிக மங்கலமாயிற்று।

Verse 27

वीरिणोसंभवां दृष्ट्वा दक्षस्तां जगदम्बिकाम् । नमस्कृत्य करौ बद्ध्वा बहु तुष्टाव भक्तितः

வீரிணாவிலிருந்து பிறந்த ஜகதம்பிகையைப் பார்த்த தக்ஷன் அவளுக்கு வணங்கினான். கைகளை கூப்பி பக்தியுடன் நீண்ட நேரம் புகழ்ந்து பாடினான்।

Verse 28

दक्ष उवाच । महेशानि नमस्तुभ्यं जगदम्बे सनातनि । कृपां कुरु महादेवि सत्ये सत्यस्वरूपिणि

தக்ஷன் கூறினான்—ஹே மகேசானி, ஹே ஜகதம்பே சனாதனி, உமக்கு நமஸ்காரம். ஹே மகாதேவி, ஹே சத்தியமே, சத்தியஸ்வரூபிணி, என்மேல் அருள் புரிவாயாக.

Verse 29

शिवा शांता महामाया योगनिद्रा जगन्मयी । या प्रोच्यते वेदविद्भिर्नमामि त्वां हितावहाम्

நான் உமக்கு வணங்குகிறேன்—ஹே சிவா, ஹே சாந்தா, ஹே மகாமாயா, ஹே யோகநித்ரா, ஹே ஜகன்மயி. வேதவித்வான்கள் போற்றுகின்ற, அனைவருக்கும் நலன் தரும் உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 30

यया धाता जगत्सृष्टौ नियुक्तस्तां पुराकरोत् । तां त्वां नमामि परमां जगद्धात्रीं महेश्वरीम्

யாருடைய சக்தியால் ஆதியில் தாதா (பிரம்மா) உலகப் படைப்புப் பணிக்கு நியமிக்கப்பட்டாரோ—அந்த பரம ஜகத்தாத்ரி மகேஸ்வரியை நான் வணங்குகிறேன்।

Verse 31

यया विष्णुर्जगत्स्थित्यै नियुक्तस्तां सदाकरोत् । तां त्वां नमामि परमां जगद्धात्रीं महेश्वरीम्

யாருடைய சக்தியால் விஷ்ணு உலக நிலைபேற்றிற்காக நியமிக்கப்பட்டு எப்போதும் அந்தப் பொறுப்பை நிறைவேற்றுகிறாரோ—அந்த பரம ஜகத்தாத்ரி மகேஸ்வரியை நான் வணங்குகிறேன்।

Verse 32

यया रुद्रो जगन्नाशे नियुक्तस्तां सदाकरोत् । तां त्वां नमामि परमां जगद्धात्रीं महेश्वरीम्

யாருடைய சக்தியால் ருத்ரன் உலக லயத்திற்காக நியமிக்கப்பட்டு எப்போதும் அந்த மகாகிரியையை நிகழ்த்துகிறாரோ—அந்த பரம ஜகத்தாத்ரி மகேஸ்வரியை நான் வணங்குகிறேன்।

Verse 33

रजस्सत्त्वतमोरूपां सर्वकार्यकरीं सदा । त्रिदेवजननीं देवीं त्वां नमामि च तां शिवाम्

ரஜஸ், சத்த்வம், தமஸ் எனும் முக்குண வடிவாய் விளங்கும், எப்போதும் எல்லாச் செயல்களையும் நிறைவேற்றும், திரிதேவர்களின் தாயான தேவீ சிவாவை நான் வணங்குகிறேன்।

Verse 34

यस्त्वां विचिंतयेद्देवीं विद्याविद्यात्मिकां पराम् । तस्य भुक्तिश्च मुक्तिश्च सदा करतले स्थिता

எவர் உம்மை—வித்யா, அவித்யா இரண்டின் பரம வடிவான தேவியை—எப்போதும் தியானிக்கிறாரோ, அவருக்கு போகமும் மோட்சமும் இரண்டும் எந்நாளும் கரத்தளத்தில் இருப்பதுபோல் அமையும்।

Verse 35

यस्त्वां प्रत्यक्षतो देवि शिवां पश्यति पावनीम् । तस्यावश्यं भवेन्मुक्तिर्विद्याविद्याप्रकाशिका

தேவியே, உம்மை நேரில்—பாவனையான சிவாரூபமாக—காண்பவர் நிச்சயமாக மோட்சம் அடைவார்; ஏனெனில் நீர் வித்யா-அவித்யா இரண்டையும் வெளிப்படுத்துபவள்।

Verse 36

ये स्तुवंति जगन्मातर्भवानीमंबिकेति च । जगन्मयीति दुर्गेति सर्वं तेषां भविष्यति

எவர் உலகமாதாவை “பவானி”, “அம்பிகை”, “ஜகன்மயி”, “துர்கை” என்று போற்றி ஸ்துதிக்கிறார்களோ, அவர்களுக்கு அவளது அருளால் அனைத்தும் நிறைவேறும்.

Verse 37

ब्रह्मोवाच । इति स्तुता जगन्माता शिवा दक्षेण धीमता । तथोवाच तदा दक्षं यथा माता शृणोति न

பிரம்மா கூறினார்—ஞானமிகு தக்ஷனால் இவ்வாறு ஸ்துதிக்கப்பட்ட உலகமாதா சிவா (சதி) அப்போது தக்ஷனை நோக்கி உரைத்தாள்; ஆனால் அவன் தாயின் வார்த்தையை அலட்சியம் செய்வதுபோல் உண்மையாகக் கேளவில்லை.

Verse 38

सर्वं मुमोह तथ्यं च तथा दक्षः शृणोतु तत् । नान्यस्तथा शिवा प्राह नानोतिः परमेश्वरी

தக்ஷன் முற்றிலும் மயக்கத்தில் ஆழ்ந்திருந்தான்; ஆயினும் அவன் அந்த உண்மையை கேட்க வேண்டும். பரமேஸ்வரி சிவா கூறினாள்— “வேறு வழி இல்லை; வேறு அறிவுரை இல்லை.”

Verse 39

देव्युवाच । अहमाराधिता पूर्वं सुतार्थं ते प्रजापते । ईप्सितं तव सिद्धं तु तपो धारय संप्रति

தேவி கூறினாள்— ஓ பிரஜாபதி! முன்பு மகன் பெறுவதற்காக நீ என்னை ஆராதித்தாய். உன் விருப்பம் நிறைவேறியது; ஆகவே இப்போது தவத்தை உறுதியாகக் கடைப்பிடி.

Verse 40

ब्रह्मोवाच । एवमुक्त्वा तदा देवी दक्षं च निजमायया । आस्थाय शैशवं भावं जनन्यंते रुरोद सा

பிரம்மா கூறினார்— இவ்வாறு சொல்லி, தேவி தன் மாயையால் தக்ஷனை அணுகி, சிறுமி மனநிலையை ஏற்று, தாயின் அருகில் அழத் தொடங்கினாள்.

Verse 41

अथ तद्रोदनं श्रुत्वा स्त्रियो वाक्यं ससंभ्रमाः । आगतास्तत्र सुप्रीत्या दास्योपि च ससंभ्रमाः

பின்னர் அந்த அழுகுரலும் அந்த வார்த்தைகளும் கேட்டதும் பெண்கள் பதற்றத்துடன், ஆயினும் அன்போடு, அங்கே விரைந்து வந்தனர்; பணிப்பெண்களும் அதேபோல் அவசரமாக வந்தனர்.

Verse 42

दृष्ट्वासिक्नीसुतारूपं ननन्दुस्सर्वयोषितः । सर्वे पौरजनाश्चापि चक्रुर्जयरवं तदा

அசிக்னியின் மகள் சதீதேவியின் ஒளிமிகு அழகிய ரூபத்தைப் பார்த்து எல்லா பெண்களும் மகிழ்ந்து களித்தனர். அந்நேரம் நகர மக்கள் அனைவரும் ‘ஜய ஜய’ என்று பெரும் வெற்றிநாதம் எழுப்பினர்.

Verse 43

उत्सवश्च महानासीद्गानवाद्यपुरस्सरम् । दक्षोसिक्नी मुदं लेभे शुभं दृष्ट्वा सुताननम्

பாடலும் வாத்தியங்களும் முன்னணியாக ஒரு மாபெரும் விழா நடைபெற்றது. தங்கள் மகளின் மங்கள முகத்தைக் கண்டு தக்ஷனும் அசிக்னியும் பேரானந்தம் அடைந்தனர்.

Verse 44

दक्षः श्रुतिकुलाचारं चक्रे च विधिवत्तदा । दानं ददौ द्विजातिभ्योन्येभ्यश्च द्रविणं तथा

அப்போது தக்ஷன் வேதம் ஒப்புக்கொண்டதும் குல மரபும் கூறியதுமான சடங்குகளை முறையாக நடத்தினான். இருமுறை பிறந்தோருக்கும் மற்றவர்களுக்கும் செல்வமும் தானப் பொருட்களும் வழங்கினான்.

Verse 45

बभूव सर्वतो गानं नर्तनं च यथोचितम् । नेदुर्वाद्यानि बहुशस्सुमंगलपुरस्सरम्

அப்போது எங்கும் உரியபடி பாடலும் நடனமும் எழுந்தன. வாத்தியங்கள் மீண்டும் மீண்டும் முழங்கி, சுமங்கலத்தின் முன்னறிவிப்பாகச் சிவபக்தியின் உள்ளார்ந்த ஆனந்தத்தை வெளிப்புறமாகக் காட்டின।

Verse 46

अथ हर्यादयो देवास्सर्वे सानुचरास्तदा । मुनिवृन्दैः समागत्योत्सवं चक्रुर्यथाविधि

பின்பு ஹரி முதலிய எல்லாத் தேவர்களும் தம் பரிவாரங்களுடன், முனிவர் கூட்டங்களோடு அங்கு வந்து விதிப்படி திருவிழாவை நடத்தினர்।

Verse 47

दृष्ट्वा दक्षसुतामंबां जगतः परमेश्वरीम् । नेमुः सविनयास्सर्वे तुष्टुवुश्च शुभैस्तवैः

தக்ஷனின் மகளான அம்பாளை—உலகங்களின் பரமேஸ்வரியை—கண்டு அனைவரும் பணிவுடன் வணங்கி, மங்களமான ஸ்தோத்திரங்களால் புகழ்ந்தனர்।

Verse 48

ऊचुस्सर्वे प्रमुदिता गिरं जयजयात्मिकाम् । प्रशशंसुर्मुदा दक्षं वीरिणीं च विशेषतः

அப்போது அனைவரும் பேரானந்தத்தில் ‘ஜய! ஜய!’ என வெற்றிவாக்கு முழங்கினர். மகிழ்ச்சியுடன் அவர்கள் தக்ஷனைப் புகழ்ந்தனர்; குறிப்பாக வீரிணியையும் உயர்த்திப் பாடினர்।

Verse 49

तदोमेति नाम चक्रे तस्या दक्षस्तदाज्ञया । प्रशस्तायास्सर्वगुणसत्त्वादपि मुदान्वितः

அப்போது அவளின் ஆணைப்படி தக்ஷன் அவளுக்கு ‘ஓமா’ என்று பெயரிட்டான். எல்லா நற்குணங்களும் நிறைந்த அவளின் இயல்பைக் கண்டு மகிழ்ந்து, அவளைப் புகழ்ந்து களித்தான்।

Verse 50

नामान्यन्यानि तस्यास्तु पश्चाज्जातानि लोकतः । महामंगलदान्येव दुःखघ्नानि विशेषतः

அதன்பின் மக்களிடையே அவளுக்குப் பிற பெயர்களும் தோன்றின. அவை மஹாமங்களத்தை அளிப்பவை; குறிப்பாகத் துயர்‑சோகங்களை அழிப்பவை.

Verse 51

दक्षस्तदा हरिं नत्वा मां सर्वानमरानपि । मुनीनपि करौ बद्ध्वा स्तुत्वा चानर्च भक्तितः

அப்போது தக்ஷன் ஹரியை (விஷ்ணுவை) வணங்கி, என்னையும் எல்லா அமர தேவர்களையும் வணங்கினான். கைகூப்பி முனிவர்களையும் வணங்கி, அவர்களைப் புகழ்ந்து பக்தியுடன் பூஜை செய்தான்.

Verse 52

अथ विष्ण्वादयस्सर्वे सुप्रशस्याजनंदनम् । प्रीत्या ययुस्वधामानि संस्मरन् सशिवं शिवम्

அப்போது விஷ்ணு முதலிய எல்லா தேவர்களும் ஆனந்தம் அளிக்கும் ஆண்டவனை மிகுந்து புகழ்ந்து, மகிழ்ச்சியுடன் தத்தம் தாமங்களுக்கு சென்றனர்—உள்ளத்தில் சக்தியுடன் இணைந்த மங்களகரமான சிவனை நினைத்தவாறே.

Verse 53

अतस्तां च सुतां माता सुसंस्कृत्य यथोचितम् । शिशुपानेन विधिना तस्यै स्तन्यादिकं ददौ

ஆகையால் தாய், மகளுக்கு உரிய சுத்திகரணச் சடங்குகளைச் செய்து, குழந்தை ஊட்டும் முறையின்படி பால் முதலிய உணவுகளை அளித்தாள்.

Verse 54

पालिता साथ वीरिण्या दक्षेण च महात्मना । ववृधे शुक्लपक्षस्य यथा शशिकलान्वहम्

வீரிணியும் மகாத்மா தக்ஷனும் அன்புடன் வளர்த்ததால், அவள் நாள்தோறும் வளர்ந்தாள்—சுக்லபட்சத்தில் சந்திரக் கலைகள் பெருகுவது போல.

Verse 55

तस्यां तु सद्गुणास्सर्वे विविशुर्द्विजसत्तम । शैशवेपि यथा चन्द्रे कलास्सर्वा मनोहराः

ஓ இருமுறை பிறந்தவர்களில் சிறந்தவரே, அவளுள் எல்லா நற்குணங்களும் புகுந்தன—இளமையான சந்திரனிலும் அதன் எல்லா மனம்கவரும் கலைகள் இருப்பதுபோல்.

Verse 56

आचरन्निजभावेन सखीमध्यगता यदा । तदा लिलेख भर्गस्य प्रतिमामन्वहं मुहुः

சதி தோழியரிடையே தன் இயல்பின்படி நடந்தபோது, அவள் நாள்தோறும் மீண்டும் மீண்டும் பகர்கன் (சிவன்) உருவத்தை வரைந்தாள்।

Verse 57

यदा जगौ सुगीतानि शिवा बाल्योचितानि सा । तदा स्थाणुं हरं रुद्रं सस्मार स्मरशासनम्

சிவா (சதி) தன் சிறுமை வயதுக்கேற்ற இனிய பாடல்களைப் பாடும்போது, அச்சமயமே அவள் மனத்துள் ஸ்தாணு—ஹர—ருத்ர, ஸ்மரசாசனன் (காமனை அடக்கியவன்) என்பதை நினைத்தாள்।

Verse 58

ववृधेतीव दंपत्योः प्रत्यहं करुणातुला । तस्या बाल्येपि भक्तायास्तयोर्नित्यं मुहुर्मुहुः

அந்த தம்பதியரின் கருணையின் அளவு நாள்தோறும் வளர்ந்ததுபோல் தோன்றியது. சிறுவயதிலிருந்தே பக்தியுடைய அவள்மேல் அவர்கள் எப்போதும், மீண்டும் மீண்டும், அன்புடன் பரிவைக் காட்டினர்।

Verse 59

सर्वबालागुणा क्रांतां सदा स्वालयकारिणीम् । तोषयामास पितरौ नित्यंनित्यं मुहुर्मुहुः

நல்ல கன்னிக்குரிய எல்லா நற்குணங்களாலும் நிறைந்தவளாய், தன் இல்லறக் கடமைகளில் எப்போதும் ஈடுபட்டவளாய் இருந்த அவள், பெற்றோரை தினந்தோறும், மீண்டும் மீண்டும், மகிழ்வித்தாள்।