दक्षस्य प्रजावृद्ध्युपायः — Dakṣa’s Means for Increasing Progeny

Verse 1

नारद उवाच । ब्रह्मन्विधे महा प्राज्ञ वद नो वदतां वर । दक्षे गृहं गते प्रीत्या किमभूत्तदनंतरम्

நாரதர் கூறினார்—ஹே பிரம்மன், ஹே விதாதா, மஹாப்ராஜ்ஞா, வாக்கில் சிறந்தவரே! அன்புடன் தக்ஷனின் இல்லத்திற்குச் சென்றபின் உடனே அடுத்ததாக என்ன நிகழ்ந்தது?

Verse 2

ब्रह्मोवाच । दक्षः प्रजापतिर्गत्वा स्वाश्रमं हृष्टमानसः । सर्गं चकार बहुधा मानसं मम चाज्ञया

பிரம்மா கூறினார்—பிரஜாபதி தக்ஷன் மகிழ்ந்த மனத்துடன் தன் ஆசிரமத்திற்குத் திரும்பினான்; என் ஆணையின்படி அவன் மனோமயமான (நுண்ணிய) முறையில் பலவகை படைப்பை நிகழ்த்தினான்.

Verse 3

तमबृंहितमालोक्य प्रजासर्गं प्रजापतिः । दक्षो निवेदयामास ब्रह्मणे जनकाय मे

அவ்வாறு பெருகி விரிந்த பிரஜாசிருஷ்டியைப் பார்த்த பிரஜாபதி தக்ஷன், என் தந்தை-ஜனகரான பிரம்மாவிடம் அதை அறிவித்தான்.

Verse 4

दक्ष उवाच । ब्रह्मंस्तात प्रजानाथ वर्द्धन्ते न प्रजाः प्रभो । मया विरचितास्सर्वास्तावत्यो हि स्थिताः खलु

தக்ஷன் கூறினான்—ஹே பிரம்மன், அன்புத் தந்தையே, ஹே பிரஜாநாதப் பிரபுவே! பிரஜைகள் பெருகவில்லை. நான் படைத்த அனைத்தும் அதே அளவிலேயே நிலைத்திருக்கின்றன, நிச்சயமாக.

Verse 5

किं करोमि प्रजानाथ वर्द्धेयुः कथमात्मना । तदुपायं समाचक्ष्व प्रजाः कुर्यां न संशयः

ஹே பிரஜாநாதா, நான் என்ன செய்வேன்? என்னாலேயே உயிர்கள் எவ்வாறு பெருகும்? அதன் வழியைச் சொல்லுங்கள்; அப்பொழுது நான் ஐயமின்றி சந்ததியை உண்டாக்குவேன்.

Verse 6

ब्रह्मोवाच । दक्ष प्रजापते तात शृणु मे परमं वचः । तत्कुरुष्व सुरश्रेष्ठ शिवस्ते शं करिष्यति

பிரம்மா கூறினார்—ஓ தக்ஷ பிரஜாபதி, அன்பு மகனே, என் பரம வாக்கை கேள். தேவர்களில் சிறந்தவனே, நான் சொல்வதுபோல் செய்; சிவன் உனக்கு நிச்சயமாக மங்கள நலத்தை அருள்வான்.

Verse 7

या च पञ्चजनस्यांग सुता रम्या प्रजापतेः । असिक्नी नाम पत्नीत्वे प्रजेश प्रतिगृह्यताम्

மேலும், அன்பனே, பிரஜாபதியின் பஞ்சஜனனிடமிருந்து பிறந்த அந்த அழகிய மகள்—அசிக்னீ என்ற பெயருடையவள்—ஓ பிரஜேசா, அவளை மனைவியாக ஏற்றுக்கொள்.

Verse 8

वामव्यवायधर्मस्त्वं प्रजासर्गमिमं पुनः । तद्विधायां च कामिन्यां भूरिशो भावयिष्यसि

நீ வாம வழியுடைய தாம்பத்திய தர்மத்தின் ஆண்டவன்; ஆகையால் மீண்டும் இந்தப் பிரஜா-ஸ்ருஷ்டியை நிகழ்த்துவாய். மேலும் அந்த அன்புக் காதலியை விதிப்படி ஏற்று, அவளை மீண்டும் மீண்டும் மிகுந்த சந்ததியால் கருவுறச் செய்வாய்.

Verse 9

ब्रह्मोवाच । ततस्समुत्पादयितुं प्रजा मैथुनधर्मतः । उपयेमे वीरणस्य निदेशान्मे सुतां ततः

பிரம்மா கூறினார்—பின்னர், தாம்பத்திய தர்மத்தின்படி பிரஜைகளை உண்டாக்குவதற்காக, வீரணனின் ஆணைப்படி நான் என் மகளை மணமுடித்துக் கொடுத்தேன்.

Verse 10

अथ तस्यां स्वपत्न्यां च वीरिण्यां स प्रजापतिः । हर्यश्वसंज्ञानयुतं दक्षः पुत्रानजीजनत्

அப்போது தன் மனைவி வீரிணியில் பிரஜாபதி தக்ஷன் ‘ஹர்யஷ்வ’ எனப் பெயர்பெற்ற புதல்வர்களை உண்டாக்கினான்।

Verse 11

अपृथग्धर्मशीलास्ते सर्व आसन् सुता मुने । पितृभक्तिरता नित्यं वेदमार्गपरायणाः

முனிவரே, அந்தச் சந்ததியினர் அனைவரும் ஒரேபோல் தர்மநெறியுடையவர்கள்; எப்போதும் தந்தைபக்தியில் ஈடுபட்டு, வேதமார்க்கத்தில் உறுதியாக நிலைத்திருந்தனர்।

Verse 12

पितृप्रोक्ताः प्रजासर्गकरणार्थं ययुर्दिशम् । प्रतीचीं तपसे तात सर्वे दाक्षायणास्सुताः

தந்தையின் ஆணையின்படி, சந்ததியால் படைப்பை விரிவாக்கும் பொருட்டு, அன்பனே, தக்ஷனின் புதல்வர்கள் அனைவரும் தவம் செய்ய மேற்கு திசை நோக்கிச் சென்றனர்।

Verse 13

इति श्रीशिव महापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां द्वि० सतीखंडे दक्षसृष्टौ नारदशापो नाम त्रयोदशोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீசிவ மகாபுராணத்தின் இரண்டாம் ருத்ரஸம்ஹிதையின் சதீகண்டத்தில், தக்ஷசிருஷ்டி விவரத்தில் ‘நாரத சாபம்’ எனப்படும் பதின்மூன்றாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।

Verse 14

तदुपस्पर्शनादेव प्रोत्पन्नमतयोऽ भवन् । धर्मे पारमहंसे च विनिर्द्धूतमलाशयाः

அவரின் ஸ்பரிசம் மட்டுமே அவர்களின் அறிவை உடனே விழித்தெழச் செய்தது. உள்ளமாசுகள் நீங்க, அவர்கள் தர்மத்திலும் பரமஹம்ச மார்க்கத்திலும் உறுதியாகி—மோட்சம் அருளும் பரமன் சிவனில் ஒருநிலைப்பட்டனர்.

Verse 15

प्रजाविवृद्धये ते वै तेपिर तत्र सत्तमाः । दाक्षायणा दृढात्मानः पित्रादेश सुयंत्रिताः

பிரஜை வளர்ச்சிக்காக அந்தச் சிறந்தோர் அங்கே தவம் செய்தனர். தக்ஷனின் புதல்வர் உறுதியான மனத்துடன் தந்தையின் ஆணையால் நன்கு கட்டுப்பட்டிருந்தனர்.

Verse 16

त्वं च तान् नारद ज्ञात्वा तपतस्सृष्टि हेतवे । अगमस्तत्र भूरीणि हार्दमाज्ञाय मापतेः

நீயும், ஓ நாரதா, அவற்றை அறிந்து படைப்பிற்காகத் தவம் செய்ய விரும்பி அங்கே சென்றாய்; அனைத்தையும் அளக்கும் ஆண்டவன் ஹரன் (சிவன்) உள்ளார்ந்த ஆணையை உணர்ந்து பல ஒழுக்கங்களை மேற்கொண்டாய்.

Verse 17

अदृष्ट्वा तं भुवस्सृष्टि कथं कर्तुं समुद्यताः । हर्यश्वा दक्षतनया इत्यवोचस्तमादरात्

அந்த மகேஸ்வரனை தரிசிக்காமல் நீங்கள் உலகப் படைப்பை எவ்வாறு தொடங்கத் துணிவீர்கள்?—என்று தக்ஷனின் புதல்வரான ஹர்யஷ்வர்கள் அவனை மரியாதையுடன் கூறினர்.

Verse 18

ब्रह्मोवाच । तन्निशम्याथ हर्यश्वास्ते त्वदुक्तमतंद्रिताः । औत्पत्तिकधियस्सर्वे स्वयं विममृशुर्भृशम्

பிரம்மா கூறினார்: அதை கேட்ட ஹர்யஷ்வர்கள் சோர்வின்றி நீ சொன்னவற்றில் மனம் வைத்து, இயல்பான அறிவுடன் அனைவரும் தங்களுக்குள் ஆழமாக சிந்தித்தனர்.

Verse 19

सुशास्त्रजनकादेशं यो न वेद निवर्तकम् । स कथं गुणविश्रंभी कर्तुं सर्गमुपक्रमेत्

உண்மையான சாஸ்திரங்கள் அளித்த ஆதிப் பிதாவின் தடுக்கும் ஆணையை அறியாதவன், குணங்களை நம்பி படைப்பை எவ்வாறு தொடங்க முடியும்?

Verse 20

इति निश्चित्य ते पुत्रास्सुधियश्चैकचेतसः । प्रणम्य तं परिक्रम्यायुर्मार्गमनिवर्तकम्

இவ்வாறு தீர்மானித்த அந்த புத்திரர்கள்—ஞானமிக்கவர்களும் ஒருமனத்தவர்களும்—அவரை வணங்கி வலம் வந்து, தவறாத திருப்பும் பாதையைப் பற்றிக் கொண்டனர்।

Verse 21

नारद त्वं मनश्शंभोर्लोंकानन्यचरो मुने । निर्विकारो महेशानमनोवृत्तिकरस्तदा

ஓ நாரதா, முனிவரே, நீயே சம்புவின் மனஸ்ஸுரூபம்; உலகங்களில் பற்றின்றி உலாவுகிறாய். விகாரமற்றவனாய் நீ அப்போது மகேசானன் (சிவன்) மனோவிருத்தி, சங்கல்பத்தை வெளிப்படுத்துவாய்.

Verse 22

काले गते बहुतरे मम पुत्रः प्रजापतिः । नाशं निशम्य पुत्राणां नारदादन्वतप्यत

நீண்ட காலம் கடந்தபின் என் மகன் பிரஜாபதி, நாரதரிடமிருந்து தன் புதல்வர்களின் அழிவை கேட்டவுடன் துயரும் மனவருத்தமும் கொண்டு கலங்கினான்.

Verse 23

मुहुर्मुहुरुवाचेति सुप्रजात्वं शुचां पदम् । शुशोच बहुशो दक्षश्शिवमायाविमोहितः

‘சிறந்த சந்ததி’ என்று மீண்டும் மீண்டும் தட்சன் கூறினான்; ஆனால் அவன் துயரத்தின் பாதையில் மேலும் ஆழ்ந்தான். சிவமாயையால் மயங்கிய தட்சன் மறுமறுவென புலம்பினான்.

Verse 24

अहमागत्य सुप्रीत्या सांत्वयं दक्षमात्मजम् । शांतिभावं प्रदर्श्यैव देवं प्रबलमित्युत

உண்மையான அன்புடன் நான் அங்கே சென்று தக்ஷனின் மகளுக்கு ஆறுதல் கூறினேன்; அமைதிப் பாவம் காட்டி, தேவன் சிவன் மிக வல்லமையுடைய, எல்லாம் வெல்லும் ஆண்டவன் என உரைத்தேன்।

Verse 25

अथ दक्षः पंचजन्या मया स परिसांत्वितः । सबलाश्वाभिधान्् पुत्रान् सहस्रं चाप्यजीजनत्

பின்பு தக்ஷன்—பஞ்சஜன்யா வழியாக என்னால் நன்கு ஆறுதல் பெற்றவனாய்—‘சபலாஷ்வ’ எனப் பெயர்பெற்ற ஆயிரம் புதல்வர்களை பெற்றான்।

Verse 26

तेपि जग्मुस्तत्र सुताः पित्रादिष्टा दृढव्रताः । प्रजासर्गे अत्र सिद्धास्स्वपूर्वभ्रातरो ययुः

அந்த புதல்வர்களும் தந்தையின் ஆணையின்படி, உறுதியான விரதத்துடன், அதே இடத்திற்குச் சென்றனர். அங்கே சந்ததி-ஸ்ருஷ்டி காரியத்தில் அந்த சித்தர்கள் முன் சென்ற மூத்த சகோதரர்களின் வழியையே பின்பற்றினர்.

Verse 27

तदुपस्पर्शनादेव नष्टाघा विमलाशयाः । तेपुर्महत्तपस्तत्र जपन्तो ब्रह्म सुव्रताः

அந்த புனிதமான ஷைவத் தலத்தைத் தொடுதலாலேயே அவர்களின் பாவங்கள் அழிந்து, உள்ளம் தூய்மையடைந்தது. அங்கே அந்த சுவிரதர்கள் மகத்தான தவம் செய்து, பரப்ரஹ்மமான சிவனை இடையறாது ஜபித்தனர்.

Verse 28

प्रजासर्गोद्यतांस्तान् वै ज्ञात्वा गत्वेति नारद । पूर्ववच्चागदो वाक्यं संस्मरन्नैश्वरीं गतिम्

அவர்கள் சந்ததி-ஸ்ருஷ்டிக்குத் தயாராக இருப்பதை அறிந்து, அவர் “செல், ஓ நாரதா” என்று கூறினார். பின்னர் முன் சொன்ன வாக்கை நினைத்து, ஈச்வரீய நெறியில் நிலைத்து, முன்புபோலவே புறப்பட்டார்.

Verse 29

भ्रातृपंथानमादिश्य त्वं मुने मोघदर्शनः । अयाश्चोर्द्ध्वगतिं तेऽपि भ्रातृमार्गं ययुस्सुताः

முனிவரே, ‘சகோதரன் பாதை’ என அறிவுறுத்தினாலும் உமது அறிவுரை பயனின்றி போனது; அந்த மகன்களும் உயர்நிலையை அடையாமல், சகோதரன் வழியே சென்றனர்।

Verse 30

उत्पातान् बहुशोऽपश्यत्तदैव स प्रजापतिः । विस्मितोभूत्स मे पुत्रो दक्षो मनसि दुःखितः

அதே நேரத்தில் பிரஜாபதி மீண்டும் மீண்டும் பல அபசகுன உற்பாதங்களை கண்டார். என் மகன் தக்ஷன் வியந்து, உள்ளத்தில் துயருற்றான்।

Verse 31

पूर्ववत्त्वत्कृतं दक्षश्शुश्राव चकितो भृशम् । पुत्रनाशं शुशोचाति पुत्रशोक विमूर्छितः

முன்னைப் போலவே அதே செய்தியை மீண்டும் கேட்ட தக்ஷன் மிகுந்த அச்சமடைந்தான். மகன் இழந்த துயரால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு, மகன்-துயரால் மயக்கமுற்றவனாய் தன் பிள்ளையின் இழப்பை எண்ணி புலம்பினான்।

Verse 32

चुक्रोध तुभ्यं दक्षोसौ दुष्टोयमिति चाब्रवीत् । आगतस्तत्र दैवात्त्वमनुग्रहकरस्तदा

தக்ஷன் உன்ன்மேல் கோபமுற்று “இவன் தீயவன்” என்றும் கூறினான். ஆயினும் தெய்வவிதியால் அந்நேரமே நீ அங்கே வந்து அருளளிப்பவனாய் இருந்தாய்।

Verse 33

शोकाविष्टस्स दक्षो हि रोषविस्फुरिताधरः । उपलभ्य तमाहत्य धिग्धिक् प्रोच्य विगर्हयन्

துயரால் ஆட்கொள்ளப்பட்ட தக்ஷனின் உதடுகள் கோபத்தால் நடுங்கின. அவனைப் பிடித்து அடித்து “திக் திக்” என்று கூறி பழித்துத் தள்ளினான். ஷைவ நோக்கில் இது அகந்தையால் பிறந்த கோபத்தின் வெளிப்படைப் பெருக்கம்; அது விவேகத்தை மறைத்து சிவனும் சிவபக்தர்களும் மீது உள்ள மரியாதை-பக்தியை விலக்குகிறது।

Verse 34

दक्ष उवाच । किं कृतं तेऽधमश्रेष्ठ साधूनां साधुलिंगतः । भिक्षोमार्गोऽर्भकानां वै दर्शितस्साधुकारि नो

தக்ஷன் கூறினான்: ஏய் அதம-சிரேஷ்டா! சாதுக்களின் வெளிப்புற அடையாளங்களை அணிந்து நீ என்ன செய்தாய்? நீதிமான் போல நடித்து எங்கள் சிறார்களுக்கு பிச்சை வழியை காட்டினாய்.

Verse 35

ऋणैस्त्रिभिरमुक्तानां लोकयोरुभयोः कृतः । विघातश्श्रेयसोऽमीषां निर्दयेन शठेन ते

மூன்று கடன்களிலிருந்து விடுபடாதவர்களின் இம்மையும் மறுமையும் நலம் தடைபடுகிறது; உன்னைப் போன்ற இரக்கமற்ற வஞ்சகர் அவர்களின் உண்மையான நன்மையை அழிக்கிறான்.

Verse 36

ऋणानि त्रीण्यपाकृत्य यो गृहात्प्रव्रजेत्पुमान् । मातरं पितरं त्यक्त्वा मोक्षमिच्छन्व्रजत्यधः

மூன்று புனிதக் கடன்களையும் தீர்க்காமல் இல்லறத்தைத் துறந்து, தாய்‑தந்தையை விட்டு மோக்ஷம் நாடுவதாகச் சொல்வவன் ஆன்மிகத் தாழ்வில் வீழ்வான்.

Verse 37

निर्दयस्त्वं सुनिर्लज्जश्शिशुधीभिद्यशोऽपहा । हरेः पार्षदमध्ये हि वृथा चरसि मूढधीः

நீ கொடூரன், மிகுந்த வெட்கமற்றவன்; நிரபராதரைத் துன்புறுத்தி, பிறரின் நற்பெயரைப் பறிப்பவன். ஹரியின் பரிஷத்தாரிடையே இருந்தும் நீ வீணாக அலைகிறாய்; உன் அறிவு மயங்கியுள்ளது.

Verse 38

मुहुर्मुहुरभद्रं त्वमचरो मेऽधमा ऽधम । विभवेद्भ्रमतस्तेऽतः पदं लोकेषु स्थिरम्

ஓ அபத்ரே! நீ மீண்டும் மீண்டும் அமைதியின்றி அலைகிறாய்—அடிமை, மிகத் தாழ்ந்தவள். ஆகவே செல்வச் செருக்கில் அலைந்து திரிவதால் உலகங்களில் உன் நிலை நிலைத்திருக்காது.

Verse 39

शशापेति शुचा दक्षस्त्वां तदा साधुसंमतम् । बुबोध नेश्वरेच्छां स शिवमायाविमोहितः

அப்போது துயரால் ஆட்கொள்ளப்பட்ட தக்ஷன்—நீ நீதிமான்களால் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டவளாயிருந்தும்—உன்னை சபித்தான். சிவமாயையால் மயங்கியதால், இறைவனின் இச்சையை அவன் உணரவில்லை।

Verse 40

शापं प्रत्यग्रहीश्च त्वं स मुने निर्विकारधीः । एष एव ब्रह्मसाधो सहते सोपि च स्वयम्

ஓ முனிவரே, நீயும் அந்த சாபத்தை மாற்றமற்ற மனத்துடன் ஏற்றுக்கொண்டாய். ஓ பிரம்மநிஷ்ட சாதுவே, இதுவே அதைத் தாங்குகிறது; அவனே தானாகவும் அதைச் சுமக்கிறான்।