दक्षस्य तपः तथा जगदम्बायाः प्रत्यक्षता — Dakṣa’s Austerities and the Direct Manifestation of Jagadambā

Verse 1

नारद उवाच । ब्रह्मन् शंभुवर प्राज्ञ सम्यगुक्तं त्वयानघ । शिवाशिवचरित्रं च पावितं जन्म मे हितम्

நாரதர் கூறினார்—ஓ பிரஹ்மன்! சம்புவின் பக்தர்களில் முதன்மையான ஞானியே, ஓ குற்றமற்றவரே! நீர் முறையாக உரைத்தீர். சிவன்-சதியின் புனிதச் சரிதத்தை கேட்டதால் என் பிறப்பே தூய்மையடைந்து உண்மையில் பயனுடையதாகியது।

Verse 2

इदानीं वद दक्षस्तु तपः कृत्वा दृढव्रतः । कं वरं प्राप देव्यास्तु कथं सा दक्षजाऽभवत्

இப்போது கூறுங்கள்—உறுதியான விரதத்துடன் தவம் செய்த தக்ஷன் எந்த வரத்தைப் பெற்றான்? மேலும் தேவி எவ்வாறு தக்ஷனின் மகளாகப் பிறந்தாள்?

Verse 3

ब्रह्मोवाच । शृणु नारद धन्यस्त्वं मुनिभिर्भक्तितोखिलैः । यथा तेपे तपो दक्षो वरं प्राप च सुव्रतः

பிரம்மா கூறினார்—ஓ நாரதா, கேள்; நீ பாக்கியவான், பக்தியால் எல்லா முனிவர்களும் உன்னை மதிக்கின்றனர். சுவிரதனான தக்ஷன் எவ்வாறு தவம் செய்து வரம் பெற்றான் என்பதை நான் சொல்கிறேன்.

Verse 4

मदाज्ञप्तस्सुधीर्दक्षस्समाधाय महाधिपः । अपाद्यष्टुं च तां देवीं तत्कामो जगदंबिकाम्

என் ஆணையினால் தூண்டப்பட்ட ஞானமிக்க மகாதிபதி தக்ஷன் மனத்தை ஒருமைப்படுத்தி, அந்த ஆசையால் ஜகதம்பிகையான அந்த தேவியைத் தன் (மகளாக) பெற விரும்பினான்.

Verse 5

क्षीरोदोत्तरतीरस्थां तां कृत्वा हृदयस्थिताम् । तपस्तप्तुं समारेभे द्रुष्टुं प्रत्यक्षतोम्बिकाम्

க்ஷீரோதத்தின் வடகரையில் உறையும் அவளைத் தன் இதயத்தில் நிலைநிறுத்தி, அம்பிகையை நேருக்கு நேர் நேரடியாகக் காண விரும்பி அவர் தவம் தொடங்கினார்।

Verse 6

दिव्यवर्षेण दक्षस्तु सहस्राणां त्रयं समाः । तपश्चचार नियतस्सं यतात्मा दृढव्रतः

தக்ஷன் அப்போது மூவாயிரம் தெய்வ ஆண்டுகள் தவம் செய்தான்—கடுமையான ஒழுக்கத்தில் நிலைத்து, தன்னடக்கம் கொண்டு, உள்ளடக்கத்துடன், உறுதியான விரதத்துடன்।

Verse 7

मारुताशी निराहारो जलाहारी च पर्णभुक् । एवं निनाय तं कालं चिंतयन्तां जगन्मयीम्

சிலவேளை காற்றையே உணவாகக் கொண்டு, சிலவேளை முற்றும் உண்ணாது, சிலவேளை நீரையே ஆதாரமாகக் கொண்டு, சிலவேளை இலைகளையே உண்டு—ஜகன்மயியான சதி அந்தக் காலத்தை சிவசிந்தனையில் கழித்தாள்।

Verse 8

दुर्गाध्यानसमासक्तश्चिरं कालं तपोरतः । नियमैर्बहुभिर्देवीमाराधयति सुव्रतः

துர்கா தியானத்தில் முழுகி, நீண்ட காலம் தவத்தில் ஈடுபட்டு, சிறந்த விரதங்களில் நிலைத்து, பல விதமான நியமங்களாலும் ஒழுக்கங்களாலும் அவள் தேவியை ஆராதித்தாள்.

Verse 9

ततो यमादियुक्तस्य दक्षस्य मुनिसत्तम । जगदम्बा पूजयतः प्रत्यक्षमभवच्छिवा

அப்போது, முனிவரே, யமாதி ஒழுக்கங்களால் யுக்தனான தக்ஷப் பிரஜாபதி ஜகதம்பையைப் பூஜித்துக் கொண்டிருந்தபோது, சிவா தேவி அவன் முன் கண்கூடாகப் பிரத்யட்சமாக வெளிப்பட்டாள்।

Verse 10

ततः प्रत्यक्षतो दृष्ट्वा जगदम्बां जगन्मयीम् । कृतकृत्यमथात्मानं मेने दक्षः प्रजापतिः

பின்னர், உலகமெங்கும் நிறைந்த ஜகதம்பையை கண்கூடாகக் கண்டு, பிரஜாபதி தக்ஷன் தன்னை கೃತக்ருத்யனென எண்ணி, ‘என் வாழ்வின் நோக்கம் நிறைவேறியது’ என்று கருதினான்।

Verse 11

सिंहस्थां कालिकां कृष्णां चारुवक्त्रां चतुर्भुजाम् । वरदाभयनीलाब्जखड्गहस्तां मनोहराम्

தேவியை காலிகா ரூபமாகத் தியானிக்க வேண்டும்—சிங்கத்தின் மேல் அமர்ந்த கருநிறத்தாள், அழகிய முகத்தாள், நான்கு கரங்களுடைய மனோகரி; வரம், அபயம் அளிக்கும் கரங்களுடன், நீலத் தாமரை மற்றும் வாளைத் தாங்கியவள்।

Verse 12

आरक्तनयनां चारुमुक्तकेशीं जगत्प्रसूम् । तुष्टाव वाग्भिश्चित्राभिः सुप्रणम्याथ सुप्रभाम्

பின்பு அவர் ஆழ்ந்த வணக்கத்துடன் நமஸ்கரித்து, செம்மைத் தழும்பிய கண்களும், அழகாகச் சிதறிய கூந்தலும் உடைய, உலகத் தாயான அந்த ஒளிமிகு தேவியை வியத்தகு பலவகை ஸ்துதி வார்த்தைகளால் போற்றினார்।

Verse 13

दक्ष उवाच । जगदेव महामाये जगदीशे महेश्वरि । कृपां कृत्वा नमस्तेस्तु दर्शितं स्ववपुर्मम

தக்ஷன் கூறினான்— ஓ உலகத் தேவியே, ஓ மகாமாயையே, ஓ ஜகதீஸ்வரி மகேஸ்வரியே! கருணை செய்து என் வணக்கத்தை ஏற்றுக் கொண்டாய்; உனக்கு நமஸ்காரம், ஏனெனில் நீ உன் திருவுருவை எனக்குக் காட்டினாய்.

Verse 14

प्रसीद भगवत्याद्ये प्रसीद शिवरूपिणम् । प्रसीद भक्तवरदे जगन्माये नमोस्तु ते

ஆதிப் பகவதியே, அருள்புரிவாயாக; சிவரூபிணியே, தயை செய். பக்தர்க்கு வரம் தருபவளே, ஜகன்மாயே, உனக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 15

ब्रह्मोवाच । इति स्तुता महेशानी दक्षेण प्रयतात्मना । उवाच दक्षं ज्ञात्वापि स्वयं तस्येप्सितं मुने

பிரம்மா கூறினார்—இவ்வாறு ஒருமனத்துடன் தக்ஷன் துதித்தபோது, மகேசானி (சதி), ஓ முனிவரே, தக்ஷனை நன்கு அறிந்திருந்தும், அவன் விரும்பியதைப் பற்றியே தானே அவனிடம் உரைத்தாள்.

Verse 16

देव्युवाच । तुष्टाहं दक्ष भवतस्सद्भक्त्या ह्यनया भृशम् । वरं वृणीष्व स्वाभीष्टं नादेयं विद्यते तव

தேவி கூறினாள்—தக்ஷா, உன் இந்த உண்மையான பக்தியால் நான் மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்தேன். உன் மனம் விரும்பும் வரத்தைத் தேர்ந்தெடு; உனக்குத் தராதது எனக்கு ஒன்றுமில்லை.

Verse 17

ब्रह्मोवाच । जगदम्बावचश्श्रुत्वा ततो दक्षः प्रजापतिः । सुप्रहृष्टतरः प्राह नामं नामं च तां शिवाम्

பிரம்மா கூறினார்—ஜகதம்பையின் சொற்களை கேட்டதும் பிரஜாபதி தக்ஷன் மிகுந்த மகிழ்ச்சியடைந்து, அந்த மங்களமயமான சிவாதேவியை பெயர்பெயராக மீண்டும் மீண்டும் அழைத்து உரைத்தான்।

Verse 18

दक्ष उवाच । जगदम्बा महामाये यदि त्वं वरदा मम । मद्वचः शृणु सुप्रीत्या मम कामं प्रपूरय

தக்ஷன் கூறினான்—ஓ ஜகதம்பா, ஓ மகாமாயே! நீ எனக்கு வரம் அருள்பவளாயின், அருள்மிகு மகிழ்ச்சியுடன் என் சொற்களை கேட்டு, என் விருப்பத்தை நிறைவேற்று।

Verse 19

मम स्वामी शिवो यो हि स जातो ब्रह्मणस्तुतः । रुद्रनामा पूर्णरूपावतारः परमात्मनः

என் ஆண்டவன் அந்த சிவனே; அவர் வெளிப்பட்டு பிரம்மாவால் போற்றப்பட்டார். அவர் ‘ருத்ரன்’ எனப் பெயர்பெற்று, பரமாத்மாவின் முழுமையான அவதாரமாக விளங்குகிறார்.

Verse 20

तवावतारो नो जातः का तत्पत्नी भवेदतः । तं मोहय महेशानमवतीर्य क्षितौ शिवे

உன் அவதாரம் இன்னும் நிகழவில்லை; ஆகவே அவரின் துணைவி யார் ஆக முடியும்? எனவே, ஓ சிவையே, பூமியில் இறங்கி உன் தெய்வீக சக்தியால் மகேசானனை மயக்குவாயாக.

Verse 21

त्वदृते तस्य मोहाय न शक्तान्या कदाचन । तस्मान्मम सुता भूत्वा हरजायाभवाऽधुना

உன்னைத் தவிர அவரை மயக்க வல்ல சக்தி வேறு எதுவும் எப்போதும் இல்லை. ஆகவே என் மகளாகப் பிறந்து, இப்போது ஹரன் (சிவன்) அவர்களின் துணைவியாகு.

Verse 22

इत्थं कृत्वा सुलीला च भव त्वं हर मोहिनी । ममैवैष वरो देवि सत्यमुक्तं तवाग्रतः

“அழகிய லீலை கொண்ட தேவியே! இவ்வாறு செய்து, ஹரனாகிய சிவனையும் மயக்கும் மோகினியாக நீ ஆகுக. தேவியே, இந்த வரம் எனக்கே உரியது; உன் முன்னிலையில் நான் உண்மையையே சொன்னேன்.”

Verse 23

केवलं स्वार्थमिति च सर्वेषां जगतामपि । ब्रह्मविष्णुशिवानां च ब्रह्मणा प्रेरितो ह्यहम्

“(‘இது தன்நலத்திற்கே’ என்று எண்ணுவது போல) எல்லா உலகங்களிலும் அப்படியே. பிரம்மா, விஷ்ணு, சிவன் பற்றிய காரியங்களிலும், நானும் பிரம்மாவின் தூண்டுதலால் இயக்கப்படுகிறேன்.”

Verse 24

ब्रह्मोवाच । इत्याकर्ण्य प्रजेशस्य वचनं जगदम्बिका । प्रत्युवाच विहस्येति स्मृत्वा तं मनसा शिवम्

பிரம்மா கூறினார்—பிரஜாபதியின் சொற்களை கேட்ட ஜகதம்பிகை மென்மையான புன்னகையுடன் பதிலளித்து, உள்ளத்தில் சிவனை நினைத்தாள்।

Verse 25

देव्युवाच । तात प्रजापते दक्ष शृणु मे परमं वचः । सत्यं ब्रवीमि त्वद्भक्त्या सुप्रसन्नाखिलप्रदा

தேவி கூறினாள்—தாதா, பிரஜாபதி தக்ஷா, என் பரம வாக்கை கேள். நான் உண்மையே சொல்கிறேன்; உன் பக்தியால் நான் மிகப் பிரசன்னம், அனைத்தும் அருள்பவள்।

Verse 26

अहं तव सुता दक्ष त्वज्जायायां महेश्वरी । भविष्यामि न संदेहस्त्वद्भक्तिवशवर्तिनी

தக்ஷா, நான் உன் மகளாகப் பிறப்பேன்—உன் மனைவியின் கர்ப்பத்தில் மகேஸ்வரியாக. இதில் ஐயமில்லை; உன் பக்தியால் நான் உந்தப்படுகிறேன்।

Verse 27

तथा यत्नं करिष्यामि तपः कृत्वा सुदुस्सहम् । हरजाया भविष्यामि तद्वरं प्राप्य चानघ

ஆகையால் நான் உறுதியாக முயன்று, மிகக் கடினமான தவத்தைச் செய்வேன். ஹே அனகா! அந்த வரத்தைப் பெற்று நான் ஹரன் (சிவன்) துணைவியாக ஆகுவேன்.

Verse 28

नान्यथा कार्यसिद्धिर्हि निर्विकारी च स प्रभुः । विधेर्विष्णोश्च संसेव्यः पूर्ण एव सदाशिवः

வேறு எந்த வழியாலும் காரியசித்தி இல்லை; ஏனெனில் அந்தப் பிரபு மாற்றமற்றவர். அந்த முழுமையான சதாசிவனே பிரம்மாவாலும் விஷ்ணுவாலும் சேவிக்கவும் வணங்கவும் உரியவர்.

Verse 29

अहं तस्य सदा दासी प्रिया जन्मनि जन्मनि । मम स्वामी स वै शंभुर्नानारूपधरोपि ह

நான் எப்போதும் அவரின் தாசியும், பிறவி பிறவியாக அவரின் பிரியையும். என் ஆண்டவன் உண்மையில் சம்புவே; அவர் பல வடிவங்கள் எடுத்தாலும் கூட.

Verse 30

वरप्रभावाद्भ्रुकुटेरवतीर्णो विधेस्म च । अहं तद्वरतोपीहावतरिष्ये तदाज्ञया

அந்த வரத்தின் சக்தியால் நான் விதாதா பிரம்மாவின் புருவத்திலிருந்து அவதரித்தேன். மேலும் அதே வரத்தின் படியே, அவரின் ஆணையால், நானும் இங்கே அவதரிப்பேன்.

Verse 31

गच्छ स्वभवनं तात मया ज्ञाता तु दूतिका । हरजाया भविष्यामि भूता ते तनयाचिरात्

அன்புத் தாதா! உன் இல்லத்திற்குச் செல்; தூதியாக உன் செய்தியை நான் அறிந்தேன். காலப்போக்கில் நான் ஹரன் (சிவன்) துணைவியாகவும், விரைவில் உன் மகளாகவும் ஆகுவேன்.

Verse 32

इत्युक्त्वा सद्वचो दक्षं शिवाज्ञां प्राप्य चेतसि । पुनः प्रोवाच सा देवी स्मृत्वा शिवपदाम्बुजम्

தக்ஷனிடம் இவ்வாறு உண்மையும் இனியதுமான சொற்களைச் சொல்லி, உள்ளத்தில் சிவனின் ஆணையைப் பெற்ற தேவி, சிவபாதத் தாமரைகளை நினைந்து மீண்டும் அவனை உரைத்தாள்.

Verse 33

परन्तु पण आधेयो मनसा ते प्रजापते । श्रावयिष्यामि ते तं वै सत्यं जानीहि नो मृषा

ஆனால், ஓ பிரஜாபதி, உன் மனம் ஒரு உறுதியை ஏற்றுள்ளது. அதே உண்மையையே உனக்குக் கேட்கச் செய்வேன்—இது உண்மை, பொய் அல்ல என்று அறி.

Verse 34

यदा भवान् मयि पुनर्भवेन्मंदादरस्तपा । देहं त्यक्ष्ये निजं सत्यं स्वात्मन्यस्म्यथ वेतरम्

ஓ தவசி, நீ மீண்டும் என்னிடம் அலட்சியமாக ஆனபோது, உண்மையாகவே நான் இந்த உடலைத் துறப்பேன். அப்போது நான் என் ஆத்மஸ்வரூபத்தில் நிலைபெறுவேன்—அல்லது வேறிடத்திற்குச் செல்வேன்.

Verse 35

एष दत्तस्तव वरः प्रतिसर्गं प्रजापते । अहं तव सुता भूत्वा भविष्यामि हरप्रिया

ஓ பிரஜாபதி, ஒவ்வொரு படைப்புச் சுழற்சியிலும் உனக்கு இந்த வரம் அளிக்கப்பட்டது. நான் உன் மகளாகப் பிறந்து ஹரன் (சிவன்) பிரியையாக இருப்பேன்.

Verse 36

ब्रह्मोवाच एवमुक्त्वा महेशानी दक्षं मुख्यप्रजापतिम् । अंतर्दधे द्रुतं तत्र सम्यग् दक्षस्य पश्यतः

பிரம்மா கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி மகேசானி சதி, முதன்மை பிரஜாபதி தக்ஷனை நோக்கி உரைத்தாள்; தக்ஷன் பார்த்துக் கொண்டிருக்கையிலேயே அவள் அங்கேயே உடனே அந்தர்தானம் ஆனாள்।

Verse 37

अंतर्हितायां दुर्गायां स दक्षोपि निजाश्रमम् । जगाम च मुदं लेभे भविष्यति सुतेति सा

துர்கை அந்தர்தானமானபின் தக்ஷனும் தன் ஆசிரமத்திற்குத் திரும்பினான்; “அவள் என் மகளாகவே ஆகுவாள்” என்று எண்ணி மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்தான்।