विष्णोर्दर्शनं स्तुतिश्च (Viṣṇu’s Manifestation and Brahmā’s Hymn)

Verse 1

नारद उवाच । ब्रह्मन् विधे महाभाग धन्यस्त्वं शिवसक्तधीः । कथितं सुचरित्रं ते शंकरस्य परात्मनः

நாரதர் கூறினார்—ஓ பிரம்மனே, ஓ விதாதாவே, ஓ மகாபாக்யவானே! சிவனில் பற்றுடைய அறிவுடைய நீர் நிச்சயமாகப் பாக்கியசாலி. பரமாத்மா சங்கரனின் நற்கருத்தும் நல்வாழ்வுரையும் நீர் உரைத்தீர்.

Verse 2

निजाश्रमे गते कामे सगणे सरतौ ततः । किमासीत्किमकार्षीस्त्वं तश्चरित्रं वदाधुना

காமன் தன் பரிவாரத்துடன் தன் ஆசிரமத்திற்குச் சென்று, பின்னர் அலைந்து திரியத் தொடங்கியபோது, அதன் பின் என்ன நடந்தது? நீர் என்ன செய்தீர்? இப்போது அவன் நடத்தையின் வரலாற்றை விரிவாகச் சொல்லும்.

Verse 3

ब्रह्मोवाच । शृणु नारद सुप्रीत्या चरित्रं शशिमौलिनः । यस्य श्रवणमात्रेण निर्विकारो भवेन्नरः

பிரம்மா கூறினார்—ஓ நாரதா, மகிழ்ந்த பக்தியுடன் சந்திரசூடன் (சிவன்) பற்றிய புனித வரலாற்றைக் கேள். அதைச் செவிமடுத்த மாத்திரத்தில் மனிதன் உள்ளக் கலக்கமின்றி நிலைபெறுவான்.

Verse 4

निजाश्रमं गते कामे परिवारसमन्विते । यद्बभूव तदा जातं तच्चरित्रं निबोध मे

காமன் தன் பரிவாரத்துடன் தன் ஆசிரமத்திற்குச் சென்றபோது, அப்போது நிகழ்ந்ததெல்லாம்—அந்தச் சரிதத்தை எனக்கு நன்கு அறிவி.

Verse 5

नष्टोभून्नारद मदो विस्मयोऽभूच्च मे हृदि । निरानंदस्य च मुनेऽपूर्णो निजमनोरथे

ஓ நாரதா, என் அகந்தை அழிந்தது; என் உள்ளத்தில் வியப்பு எழுந்தது. ஓ முனிவரே, என் மனோரதம் நிறைவேறாததால் நான் ஆனந்தமற்றவனானேன்.

Verse 6

अशोचं बहुधा चित्ते गृह्णीयात्स कथं स्त्रियम् । निर्विकारी जितात्मा स शंकरो योगतत्परः

மனத்தில் பலமுறை துயரத்தை ஏற்றுக்கொள்பவன் பெண்ணை எவ்வாறு ஏற்றுக்கொள்வான்? சங்கரன் நிர்விகாரன், தன்னடக்கம் கொண்டவன், யோகத்தில் நிலைத்தவன்।

Verse 7

इत्थं विचार्य बहुधा तदाहं विमदो मुने । हरिं तं सोऽस्मरं भक्त्या शिवात्मानं स्वदेहदम्

இவ்வாறு பலவிதமாக சிந்தித்து, ஓ முனியே, நான் மயக்கம் நீங்கினேன். பின்னர் பக்தியுடன் அந்த ஹரியை நினைத்தேன்—அவர் தத்துவத்தில் சிவச்வரூபன்; பக்தனுக்கு தன் சொந்த ஆத்மச்வரூபத்தையே அருள்வான்।

Verse 8

अस्तवं च शुभस्तोत्रैर्दीनवाक्यसमन्वितैः । तच्छ्रुत्वा भगवानाशु बभूवाविर्हि मे पुरा

அவள் தாழ்மையும் வேண்டுதலும் கலந்த மங்கள ஸ்தோத்திரங்களால் அவரைத் துதித்தாள். அதை கேட்டவுடன் பகவான் விரைவில் வெளிப்பட்டார்—முன்பு எனக்கு நடந்ததுபோல।

Verse 9

चतुर्भुजोरविंदाक्षः शंरववार्ज गदाधरः । लसत्पीत पटश्श्यामतनुर्भक्तप्रियो हरिः

ஹரி நான்கு கரங்களுடன், தாமரை போன்ற கண்களுடன், சங்கு-சக்கரம்-கதை தாங்கியவர். ஒளிரும் பீதாம்பரமும், கருநிற உடலும் கொண்டு விளங்கிய அவர், பக்தர்களுக்கு மிகவும் பிரியமானவர்।

Verse 10

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसहितायां द्वितीये सतीखण्डे ब्रह्मविष्णुसंवादो नाम दशमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீசிவமஹாபுராணத்தின் இரண்டாம் நூலான ருத்ரஸம்ஹிதையின் இரண்டாம் பகுதியான சதீகண்டத்தில் ‘பிரம்மா–விஷ்ணு உரையாடல்’ எனப்படும் பத்தாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.

Verse 11

हरिराकर्ण्य तत्स्तोत्रं सुप्रसन्न उवाच माम् । दुःखहा निजभक्तानां ब्रह्माणं शरणं गतम्

அந்த ஸ்தோத்திரத்தை கேட்ட ஹரி (விஷ்ணு) மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் என்னிடம் கூறினார்— “என் பக்தர்களின் துயரை நீக்கும் நான்; ஓ பிரம்மா, சரணடைந்தவனே— உன் வேண்டுதலைச் சொல்.”

Verse 12

हरिरुवाच । विधे ब्रह्मन् महाप्राज्ञ धन्यस्त्वं लोककारक । किमर्थं स्मरणं मेऽद्य कृतं च क्रियते नुतिः

ஹரி கூறினார்— “ஓ விதாதா பிரம்மன், மகாப்ராஜ்ஞனே! நீ பாக்கியவான், உலகங்களின் படைப்பாளியும் நலன்கரனும். இன்று என்னை ஏன் நினைத்தாய்? எந்த நோக்கத்திற்காக இந்தப் புகழ்ச்சி செய்யப்படுகிறது?”

Verse 13

किं जातं ते महद्दुःखं मदग्रे तद्वदाधुना । शमयिष्यामि तत्सर्वं नात्र कार्य्या विचारणा

உனக்கு என்ன பெரிய துயரம் ஏற்பட்டது? இப்போது என் முன்னிலையில் அதைச் சொல். அதை அனைத்தையும் நான் அமைதிப்படுத்தி நீக்குவேன்— இதில் ஐயமோ மேலும் சிந்தனையோ தேவையில்லை.

Verse 14

ब्रह्मोवाच । इति विष्णोर्वचश्श्रुत्वा किंचिदुच्छवसिताननः । अवोच वचनं विष्णुं प्रणम्य सुकृतांजलिः

பிரம்மா கூறினார்—விஷ்ணுவின் சொற்களை இவ்வாறு கேட்டதும் அவரது முகம் சிறிது மலர்ந்து நிம்மதி அடைந்தது. அவர் விஷ்ணுவை வணங்கி அழகிய அஞ்சலி கூப்பி அவரிடம் உரைத்தார்.

Verse 15

ब्रह्मोवाच । देवदेव रमानाथ मद्वार्तां शृणु मानद । श्रुत्वा च करुणां कृत्वा हर दुःखं कमावह

பிரம்மா கூறினார்—தேவர்களின் தேவனே, ரமையின் (லக்ஷ்மியின்) நாதனே, மரியாதை அளிப்பவனே! என் செய்தியைக் கேள். கேட்டுத் தயை செய், ஹரனே; துயரை நீக்கி வேண்டியதை நிறைவேற்று.

Verse 16

रुद्रसंमोहनार्थं हि कामं प्रेषितवानहम् । परिवारयुतं विष्णो समारमधुबांधवम्

ருத்ரனை மயக்குவதற்காகவே நான் காமனை அனுப்பினேன். விஷ்ணுவே, மதுவின் நண்பனே! அவன் தன் பரிவாரத்துடனும் துணைவியுடனும் புறப்பட்டான்.

Verse 17

चक्रुस्ते विविधोपायान् निष्फला अभवंश्च ते । अभवत्तस्य संमोहो योगिनस्समदर्शिनः

அவர்கள் பலவிதமான வழிகளை முயன்றனர்; அவை அனைத்தும் பயனின்றி போயின. அப்போது சமதரிசனமுடைய அந்த யோகியிலும் மயக்கம் எழுந்தது.

Verse 18

इत्याकर्ण्य वचो मे स हरिर्मां प्राह विस्मितः । विज्ञाताखिलदज्ञानी शिवतत्त्वविशारदः

என் சொற்களை இவ்வாறு கேட்ட அந்த ஹரி (விஷ்ணு) வியப்புடன் என்னிடம் கூறினார்—அறியத்தக்க அனைத்தையும் அறிந்தவர், அறியாமையற்றவர், சிவத்தத்துவத்தில் ஆழ்ந்த தேர்ச்சி பெற்றவர்।

Verse 19

विष्णुरुवाच । कस्माद्धेतोरिति मतिस्तव जाता पितामह । सर्वं विचार्य सुधिया ब्रह्मन् सत्यं हि तद्वद

விஷ்ணு கூறினார்—ஓ பிதாமஹா! எந்த காரணத்தால் உமக்கு இத்தீர்மானம் ஏற்பட்டது? ஓ பிரம்மனே, அனைத்தையும் தெளிந்த அறிவால் ஆராய்ந்து பின்னர் உண்மையை எனக்குச் சொல்வீராக।

Verse 20

ब्रह्मोवाच । शृणु तात चरित्रं तत् तव माया विमोहिनी । तदधीनं जगत्सर्वं सुखदुःखादितत्परम्

பிரம்மா கூறினார்—“மகனே, கேள்; உன் மாயை மயக்கமும் மயங்கச் செய்வதுமானது. அதற்கே அடங்கியதே இந்த முழு உலகம்; இன்பம்-துன்பம் முதலிய அனுபவங்களில் எப்போதும் ஈடுபட்டுள்ளது.”

Verse 21

ययैव प्रेषितश्चाहं पापं कर्तुं समुद्यतः । आसं तच्छृणु देवेश वदामि तव शासनात्

அவளின் தூண்டுதலாலேயே நான் பாவச் செயலைச் செய்ய முனைந்தேன். தேவேசா, அதைக் கேள்; உமது ஆணைப்படியே நான் கூறுகிறேன்.

Verse 22

सृष्टिप्रारंभसमये दश पुत्रा हि जज्ञिरे । दक्षाद्यास्तनया चैका वाग्भवाप्यतिसुन्दरी

படைப்பின் தொடக்கக் காலத்தில் நிச்சயமாக பத்து புதல்வர்கள் பிறந்தனர்; மகள்களில் ஒருத்தி—வாக்பவா—மிக அழகியவள்; தக்ஷன் முதலியவர்களும் (பிறந்தனர்).

Verse 23

धर्मो वक्षःस्थलात्कामो मनसोन्योपि देहतः । जातास्तत्र सुतां दृष्ट्वा मम मोहो भवद्धरे

தர்மம் (என்) மார்பிலிருந்து பிறந்தது; காமம் (என்) மனத்திலிருந்து; இன்னொரு (உயிர்) என் உடலிலிருந்து தோன்றியது. ஆனால் அங்கே அந்த மகளைப் பார்த்தவுடன், பூதரா, எனக்குள் மயக்கம் எழுந்தது.

Verse 24

कुदृष्ट्या तां समद्राक्ष तव मायाविमोहितः । तत्क्षणाद्धर आगत्य मामनिन्दत्सुतानपि

உமது மாயையால் மயங்கிய அவன் அவளை தீய நோக்குடன் பார்த்தான். அதே கணத்தில் ஹரன் (சிவன்) வந்து என்னையும் என் மகன்களையும் கூட கண்டித்தான்.

Verse 25

धिक्कारं कृतवान् सर्वान्निजं मत्वा परप्रभुम् । ज्ञानिनं योगिनं नाथाभोगिनं विजितेन्द्रियम्

எல்லாம் தானே என எண்ணி அவன் அனைவரையும் இகழ்ந்தான்; மேலும் அந்த பரமப் பிரபுவையும் அவமதித்தான்—தத்துவஞானி, மகாயோகி, நாதன், போகாதீதன், ஜிதேந்திரியன் ஆகியவரை.

Verse 26

पुत्रो भूत्वा मम हरेऽनिन्दन्मां च समक्षतः । इति दुःखं महन्मे हि तदुक्तं तव सन्निधौ

“ஹரியே, என் மகனாக இருந்து என் முன்னே என்னை நிந்தித்தாய். இது எனக்கு மிகுந்த துயரம்—உன் சன்னிதியிலேயே இதைச் சொன்னேன்.”

Verse 27

गृह्णीयाद्यदि पत्नीं स स्यां सुखी नष्टदुःखधी । एतदर्थं समायातुश्शरणं तव केशव

“அவர் மனைவியை ஏற்றுக் கொண்டால் என் துயர எண்ணம் நீங்கி நான் மகிழ்வேன். இதற்காகவே வந்தோம்—கேசவா, உன் சரணடைந்தோம்.”

Verse 28

ब्रह्मोवाच । इत्याकर्ण्य वचो मे हि ब्रह्मणो मधुसूदनः । विहस्य मां द्रुतं प्राह हर्षयन्भवकारकम्

பிரம்மா கூறினார்—என் சொற்களை இவ்வாறு கேட்ட மது சூதனன் (விஷ்ணு) சிரித்து, உடனே என்னிடம் பேசினான்; என்னை மகிழ்வித்து மங்கல நலத்தை ஏற்படுத்தினான்।

Verse 29

विष्णुरुवाच । विधे शृणु हि मद्वाक्यं सर्वं भ्रमनिवारणम् । सर्वं वेदागमादीनां संमतं परमार्थतः

விஷ்ணு கூறினார்—ஏ விதே (பிரம்மா), என் வாக்கை கேள்; அது எல்லா மயக்கத்தையும் நீக்கும். பரமார்த்தத்தில் இது வேதம், ஆகமம் முதலிய அனைத்தாலும் முழுமையாக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டது।

Verse 30

महामूढमतिश्चाद्य संजातोसि कथं विधे । वेदवक्तापि निखिललोककर्त्ता हि दुर्मतिः

ஓ விதி (பிரம்மா)! இன்று நீ எவ்வாறு இத்தகைய பெரும் மயக்கத்தில் ஆழ்ந்தாய்? வேதங்களை உரைப்பவனும், எல்லா உலகங்களின் படைப்பாளனுமாக இருந்தும் இப்போது தீய எண்ணத்தில் விழுந்தாய்.

Verse 31

जडतां त्यज मन्दात्मन् कुरु त्वं नेदृशीं मतिम् । किं ब्रुवंत्यखिला वेदाः स्तुत्या तत्स्मर सद्धिया

ஓ மந்தமனமே! இந்த மந்தத்தையும் ஜடத்தையும் விட்டு விடு; இத்தகைய எண்ணத்தை ஏற்காதே. எல்லா வேதங்களும் கூறுவதைக் தூய அறிவால் நினை—அந்த பரம சிவன், சர்வேசுவரனைப் போற்றி நினைவு செய்.

Verse 32

रुद्रं जानासि दुर्बुद्धे स्वसुतं परमेश्वरम् । वेदवक्तापि विज्ञानं विस्मृतं तेखिलं विधे

ஓ தீய அறிவுடையவனே! ருத்ரனாகிய பரமேசுவரனை நீ உன் மகனென எண்ணுகிறாய். ஓ விதி (பிரம்மா)! வேதங்களை உரைப்பவனாக இருந்தும் உன் முழு விவேகம் உண்மையிலே மறந்துவிட்டது.

Verse 33

शंकरं सुरसामान्यं मत्वा द्रोहं करोषि हि । सुबुद्धिर्विगता तेद्याविर्भूता कुमतिस्तथा

சங்கரனை தேவர்களுள் ஒரு சாதாரணத் தெய்வமாக எண்ணி நீ நிச்சயமாக அபராதம் செய்கிறாய். இன்று உன் நல்லறிவு விலகி, உன்னுள் மாறுபட்ட குமதி எழுந்துள்ளது.

Verse 34

तत्त्वसिद्धांतमाख्यातं शृणु सद्बुद्धिमावह । यथार्थं निगमाख्यातं निर्णीय भवकारकम्

சத்புத்தியை அளிக்கும் தத்துவ-சித்தாந்தத்தை கேள். இது வேதங்கள் அறிவித்த உண்மையான பொருள்; இதைச் சரியாகத் தீர்மானித்தால், பவத்தின் காரணமும் அதைக் கடக்கும் வழியும் விளங்கும்.

Verse 35

शिवस्सर्वस्वकर्ता हि भर्ता हर्ता परात्परः । परब्रह्म परेशश्च निर्गुणो नित्य एव च

உண்மையாகவே சிவனே அனைத்தின் படைப்பாளி, காப்பாளர், அழிப்பாளர்—பரம்பொருளுக்கும் அப்பாற்பட்டவர். அவர் பரபிரம்மம், பரமேசன், நிர்குணன், என்றும் நித்தியன்।

Verse 36

अनिर्देश्यो निर्विकारी परमात्माऽद्वयोऽच्युतः । अनंतोंतकरः स्वामी व्यापकः परमेश्वरः

அவர் சொல்லால் சுட்ட இயலாதவர், மாற்றமற்றவர், பரமாத்மா—அத்வைதன், அச்யுதன். அவர் அனந்தன், முடிவை அளிப்பவன், ஸ்வாமி, அனைத்திலும் வியாபித்த பரமேசன்।

Verse 37

सृष्टिस्थितिविनाशानां कर्त्ता त्रिगुणभाग्विभुः । ब्रह्मविष्णुमहेशाख्यो रजस्सत्त्व तमःपरः

மூன்று குணங்களின் அதிபதியான அனைத்திலும் நிறைந்த பரமன் படைப்பு-நிலை-அழிவு ஆகியவற்றின் கர்த்தா. ரஜஸில் பிரம்மா, சத்த்வத்தில் விஷ்ணு, தமஸில் மகேசன் என அவர் கூறப்படுகிறார்.

Verse 38

मायाभिन्नो निरीहश्च मायो मायाविशारदः । सगुणोपि स्वतंत्रश्च निजानंदो विकल्पकः

அவர் மாயையால் பிளவுபடுவதில்லை; ஆயினும் செயற்பாடற்றவராய் நிலைகொள்கிறார். அவர் மாயையின் அதிபதி, அதன் செயல்களில் பேரறிவாளர். சகுணனாய் தோன்றினாலும் எப்போதும் சுதந்திரன்; தன் இயல்பான ஆனந்தத்தில் இருந்து பல்வேறு வேறுபாடுகளின் லீலையை வெளிப்படுத்துகிறார்.

Verse 39

आत्मा रामो हि निर्द्वन्द्वो भक्ताधीनस्सुविग्रहः । योगी योगरतो नित्यं योगमार्गप्रदर्शकः

அவரே உள்ளார்ந்த ஆத்மா; அவரே ராமன்—இரட்டைத்தன்மைகளைத் தாண்டியவன். பக்தர்களுக்காக அருள்மிகு, சுபமான உருவம் ஏற்று அணுகத்தக்கவனாகிறார். அவர் நித்திய யோகி; எப்போதும் யோகத்தில் நிலைத்து, சிவமோக்ஷத்திற்கான யோகமார்க்கத்தை வெளிப்படுத்துகிறார்.

Verse 40

गर्वापहारी लोकेशस्सर्वदा दीनवत्सलः । एतादृशो हि यः स्वामी स्वपुत्रं मन्यसे हि तम्

உலகங்களின் ஈசன் அகந்தையை அகற்றுபவன்; எப்போதும் தாழ்ந்தோருக்கும் துன்புறுவோருக்கும் கருணையுள்ளவன். அத்தகைய ஆண்டவனை நீ உன் மகனென எண்ணுகிறாய்.

Verse 41

ईदृशं त्यज कुज्ञानं शरणं व्रज तस्य वै । भज सर्वात्मना शम्भुं सन्तुष्टश्शं विधास्यति

இத்தகைய தவறான அறியாமையை விட்டு, உண்மையாய் அவரிடமே சரணடை. முழு உள்ளத்தோடு சம்புவை வழிபடு; அவர் திருப்தியுற்றால் உனக்கு சிவமங்கலம் அருள்வார்.

Verse 42

गृह्णीयाच्छंकरः पत्नीं विचारो हृदि चेत्तव । शिवामुद्दिश्य सुतपः कुरु ब्रह्मन् शिवं स्मरन्

உன் உள்ளத்தில் ‘சங்கரர் மனைவியை ஏற்க வேண்டும்’ என்ற எண்ணம் உண்மையாய் எழுந்தால், ஓ பிரம்மா, சிவையை இலக்காகக் கொண்டு, சிவனை நினைந்து கடும் தவம் செய்; அதனால் தெய்வப் பணி நிறைவேறும்.

Verse 43

कुरु ध्यानं शिवायात्स्वं काममुद्दिश्य तं हृदि । सा चेत्प्रसन्ना देवेशी सर्वं कार्यं विधास्यति

சிவையைத் தியானித்து, உன் விருப்பமான வேண்டுதலை உள்ளத்தில் நிலைநிறுத்து. தேவேசி தேவியார் அருள்புரிந்தால், எல்லா காரியங்களையும் நிச்சயமாக நிறைவேற்றுவார்.

Verse 44

कृत्वावतारं सगुणा यदि स्यान्मानुषी शिवा । कस्यचित्तनया लोके सा तत्पत्नी भवेद्ध्रुवम्

சகுண சிவை அவதாரம் எடுத்து மனிதியாக ஆனாள் என்றால், இவ்வுலகில் யாரோ ஒருவரின் மகளாகப் பிறந்து, உறுதியாக அதேவரின் மனைவியாக ஆவாள்.

Verse 45

दक्षमाज्ञापय ब्रह्मन् तपः कुर्य्यात्प्रयत्नतः । तामुत्पादयितुं पत्नीं शिवार्थं भक्तितत्स्वतः

ஓ பிரம்மனே, தக்ஷனை ஆணையிடுவாயாக—அவன் முயற்சியுடன் தவம் செய்யட்டும்; சிவனுக்கான காரியத்திற்காக விதிக்கப்பட்ட, இயல்பாகவே பக்தியுடைய அந்த மனைவி (மகள்) பிறக்கும்படி.

Verse 46

भक्ताधीनौ च तौ तात सुविज्ञेयौ शिवाशिवौ । स्वेच्छया सगुणौ जातौ परब्रह्मस्वरूपिणौ

அன்பரே! சிவனும் சிவையும் (சக்தி) இருவரும் பக்தர்க்கு அடங்கியவர்களென நன்கு அறிக. பரபிரம்மஸ்வரூபமாயிருந்தும், பக்தர்கள் அணுகி வழிபடத் தாமே விரும்பி சகுண ரூபமாக வெளிப்படுகின்றனர்।

Verse 47

ब्रह्मोवाच । इत्युक्त्वा तत्क्षणं मेशश्शिवं सस्मार स्वप्रभुम् । कृपया तस्य संप्राप्य ज्ञानमूचे च मां ततः

பிரம்மா கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லியவுடன் அந்தக் கணமே மேஷன் தன் ஆண்டவனான சிவனை நினைத்தான். சிவனின் கருணையால் அவன் உண்மை ஞானம் பெற்றான்; பின்னர் அந்த ஞானத்தை எனக்குச் சொன்னான்।

Verse 48

विष्णुरुवाच । विधे स्मर पुरोक्तं यद्वचनं शंकरेण च । प्रार्थितेन यदावाभ्यामुत्पन्नाभ्यां तदिच्छया

விஷ்ணு கூறினார்—ஓ விதே! சங்கரன் முன்பு உரைத்த வார்த்தைகளை நினை. நாம் இருவரும் தோன்றிய பின், வேண்டப்பட்டபோது, தன் விருப்பத்தால் அவர் நமக்குச் சொன்ன வாக்குகள் அவை।

Verse 49

विस्मृतं तव तत्सर्वं धन्या या शांभवी परा । तया संमोहितं सर्वं दुर्विज्ञेया शिवं विना

அது அனைத்தும் உனக்கு மறந்துவிட்டது. அந்த பரம சாம்பவீ சக்தி நிச்சயமாகப் பாக்கியமுடையவள். அவளாலே எல்லாம் மயங்குகிறது; சிவனின்றி அவளை அறிதல் மிகக் கடினம்।

Verse 50

यदा हि सगुणो जातस्स्वेच्छया निर्गुणश्शिवः । मामुत्पाद्य ततस्त्वां च स्वशक्त्या सुविहारकृत्

நிர்குண சிவன் தன் சுயஇச்சையால் சகுண ரூபமாக வெளிப்பட்டபோது, முதலில் என்னை உருவாக்கி, பின்னர் உன்னையும்—தன் சொந்த சக்தியால் இதையெல்லாம் லீலையாக நிறைவேற்றினார்.

Verse 51

उपादिदेश त्वां शम्भुस्सृष्टिकार्यं तदा प्रभुः । तत्पालनं च मां ब्रह्मन् सोमस्सूतिकरोऽव्ययः

பிரம்மனே, அப்போது ஆண்டவன் சம்பு உனக்கு ஸ்ருஷ்டி காரியத்தை உபதேசித்தார்; அதன் பரிபாலனத்திற்கு என்னை நியமித்தார். அவ்யய சோமன் உயிர்ச் சாரத்தின் உற்பத்தியாளனும் போஷகனுமாயினான்.

Verse 52

तदा वां वेश्म संप्राप्तौ सांजली नतमस्तकौ । भव त्वमपि सर्वेशोऽवतारी गुणरूपधृक्

அப்போது நீங்கள் இருவரும் இல்லத்துக்கு வந்து, கைகூப்பி தலைவணங்கி வேண்டினீர்: “சர்வேஸ்வரா, நீரும் அவதாரமாக வெளிப்பட்டு, குணமுடைய ரூபத்தைத் தரித்தருள்வாயாக.”

Verse 53

इत्युक्तः प्राह स स्वामी विहस्य करुणान्वितः । दिवमुद्वीक्ष्य सुप्रीत्या नानालीलाविशारदः

இவ்வாறு கூறப்பட்டபோது அந்த ஆண்டவன் கருணையுடன் புன்னகைத்து உரைத்தான். பேரானந்தத்துடன் வானத்தை நோக்கி பார்வை உயர்த்தினான்; பலவகை தெய்வ லீலைகளில் அவன் தேர்ந்தவன்.

Verse 54

मद्रूपं परमं विष्णो ईदृशं ह्यंगतो विधेः । प्रकटीभविता लोके नाम्ना रुद्रः प्रकीर्तितः

ஓ விஷ்ணுவே, விதேஹன் பிரம்மாவின் அங்கத்திலிருந்து எழுந்த என் இந்த பரம ரூபம் உலகில் வெளிப்பட்டு ‘ருத்ரன்’ என்ற நாமத்தால் புகழப்படும்.

Verse 55

पूर्णरूपस्स मे पूज्यस्सदा वां सर्वकामकृत् । लयकर्त्ता गुणाध्यक्षो निर्विशेषः सुयोगकृत्

அவர் தம் பூர்ண ரூபத்தில் எப்போதும் என் வணக்கத்திற்குரியவர்; உங்கள் எல்லா விருப்பங்களையும் நிறைவேற்றுபவர். லயகர்த்தா, குணாதிபதி, நிர்விசேஷ பரம்பொருள், சுயோக அருளாளர்.

Verse 56

त्रिदेवा अपि मे रूपं हरः पूर्णो विशेषतः । उमाया अपि रूपाणि भविष्यंति त्रिधा सुताः

திரிதேவரும் என் ரூபங்களே; ஆனால் விசேஷமாக ஹரன் (சிவன்) பூர்ண வெளிப்பாடு. மேலும் உமையிலிருந்தும் மூவகை ரூபங்கள் புதல்வர்களாக தோன்றும்.

Verse 57

लक्ष्मीर्नाम हरेः पत्नी ब्रह्मपत्नी सरस्वती । पूर्णरूपा सती नाम रुद्रपत्नी भविष्यति

லக்ஷ்மி ஹரி (விஷ்ணு) அவர்களின் துணைவி; சரஸ்வதி பிரம்மாவின் துணைவி. ஆனால் முழுமையும் பரிபூரணமும் ஆன ‘சதி’ எனப் பெயர்பெற்றவள் ருத்ரன் (சிவன்) அவர்களின் துணைவியாக ஆவாள்.

Verse 58

विष्णुरुवाच । इत्युक्त्वांतर्हितो जातः कृपां कृत्वा महेश्वरः । अभूतां सुखिनावावां स्वस्वकार्यपरायणौ

விஷ்ணு கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி கருணையுடைய மகேஸ்வரர் மறைந்தார். அதன் பின் நாங்கள் இருவரும் மனநிறைவடைந்து, தத்தம் கடமைகளில் ஈடுபட்டோம்.

Verse 59

समयं प्राप्य सस्त्रीकावावां ब्रह्मन्न शंकरः । अवतीर्णस्स्वयं रुद्रनामा कैलाससंश्रयः

ஓ பிரம்மா, காலம் வந்தபோது சங்கரர் தாமே ‘ருத்ர’ என்ற நாமத்துடன், தம் தெய்வத் துணைவியோடு அவதரித்து கைலாசத்தில் வாசம் செய்தார்.

Verse 60

अवतीर्णा शिवा स्यात्सा सतीनाम प्रजेश्वर । तदुत्पादनहेतोर्हि यत्नोतः कार्य एव वै

ஓ பிரஜேஸ்வரா! அந்த சிவாதேவியே சதியாக அவதரித்துள்ளார். ஆகையால் அவளது வெளிப்பாட்டிற்காக நிச்சயமாக முயற்சி மேற்கொள்ள வேண்டும்.

Verse 61

इत्युक्त्वांतर्दधे विष्णुः कृत्वा स करुणां परम् । प्राप्नुवं प्रमुदं चाथ ह्यधिकं गतमत्सरः

இவ்வாறு கூறி, பரம கருணையை வெளிப்படுத்திய பகவான் விஷ்ணு அங்கேயே மறைந்தார். பின்னர் மற்றவர் மிகுந்த மகிழ்ச்சியை அடைந்தார்; அவருடைய பொறாமை முற்றிலும் அடங்கியது।