सतीसंक्षेपचरित्रवर्णनम् — Summary Description of Satī’s Narrative

Verse 1

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां द्वितीये सतीसंक्षेपचरित्रवर्णनं नाम प्रथमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீசிவமகாபுராணத்தின் இரண்டாம் ருத்ரஸம்ஹிதையின் இரண்டாம் ஸதீகண்டத்தில் “ஸதியின் சுருக்கமான சரித்ரவிவரணம்” எனும் முதல் அத்தியாயம்.

Verse 2

त्वन्मुखांभोजसंवृत्तां श्रुत्वा शिवकथां पराम् । अतृप्तो हि पुनस्तां वै श्रोतुमिच्छाम्यहं प्रभो

ஓ பிரபுவே! உங்கள் தாமரைமுகத்திலிருந்து வெளிப்படும் பரம சிவகதையை கேட்டும் நான் திருப்தியடையவில்லை; அதையே மீண்டும் கேட்க விரும்புகிறேன்.

Verse 3

पूर्णांशश्शंकरस्यैव यो रुद्रो वर्णितः पुरा । विधे त्वया महेशानः कैलासनिलयो वशी

ஓ விதியே (பிரம்மா)! நீ முன்பு வர்ணித்த ருத்ரன் சங்கரனின் முழுமையான அம்சமே—கைலாசத்தில் உறையும், தன்னடக்கமுடைய மகேசானன்.

Verse 4

स योगी सर्वविष्ण्वादिसुरसे व्यस्सतां गतिः । निर्द्वंद्वः क्रीडति सदा निर्विकारी महाप्रभुः

அந்த பரமப் பிரபுவே உண்மையான யோகி; விஷ்ணு முதலிய எல்லாத் தேவராலும் சேவிக்கப்படுபவர். உலகச் செயல்களில் சிதறியோர்க்கு அவர் அடைக்கலம், பரமகதி; இருமையற்ற, மாற்றமற்ற மகாப்ரபு தன் சுதந்திரத்தில் எப்போதும் விளையாடுகிறார்.

Verse 5

सोऽभूत्पुनर्गृहस्थश्च विवाह्य परमां स्त्रियम् । हरिप्रार्थनया प्रीत्या मंगलां स्वतपस्विनीम्

பின்னர் அவர் மீண்டும் இல்லற நிலையிலே நுழைந்து, ஹரியின் வேண்டுகோளால் மகிழ்ந்து, தானே தவநிஷ்டையுடைய மிகச் சிறந்த பெண் மங்களாவை மணந்தார்.

Verse 6

प्रथमं दक्षपुत्री सा पश्चात्सा पर्वतात्मजा । कथमेकशरीरेण द्वयोरप्यात्मजा मता

முதலில் அவள் தக்ஷனின் மகளெனக் கருதப்பட்டாள்; பின்னர் அவளே மலைமன்னன் (இமயன்) மகளெனக் கருதப்பட்டாள். ஒரே உடலுடையவள் எவ்வாறு இருவருக்கும் மகளாகக் கொள்ளப்படலாம்?

Verse 7

कथं सती पार्वती सा पुनश्शिवमुपागता । एतत्सर्वं तथान्यच्च ब्रह्मन् गदितुमर्हसि

ஓ பிரம்மனே, அந்த சதி எவ்வாறு மீண்டும் பார்வதியாகி, மறுபடியும் சிவனை அடைந்தாள் என்பதைச் சொல்ல வேண்டும். இதையெல்லாம், தொடர்புடைய பிறவற்றையும் அருள்புரிந்து உரைக்கவும்.

Verse 8

सूत उवाच । इति तस्य वचः श्रुत्वा सुरर्षेः शंकरात्मनः । प्रसन्नमानसो भूत्वा ब्रह्मा वचनमब्रवीत्

சூதர் கூறினார்—சங்கரனில் ஆத்மா நிலைத்திருந்த அந்த தேவரிஷியின் சொற்களை கேட்டுப் பிரம்மா மனம் மகிழ்ந்து பதிலாக உரைத்தார்.

Verse 9

ब्रह्मोवाच । शृणु तात मुनिश्रेष्ठ कथयामि कथां शुभाम् । यां श्रुत्वा सफलं जन्म भविष्यति न संशयः

பிரம்மா கூறினார்—அன்புத் தாதா, முனிவருள் சிறந்தவனே, கேள். நான் உனக்கு மங்களமான புனிதக் கதையை உரைக்கிறேன்; அதைச் செவிமடுத்தால் மனிதப் பிறவி நிச்சயமாகப் பயனுறும்—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 10

पुराहं स्वसुतां दृष्ट्वा संध्याह्वां तनयैस्सह । अभवं विकृतस्तात कामबाणप्रपीडितः

ஒருமுறை என் சொந்த மகள் ‘சந்த்யா’வை அவள் மகன்களுடன் கண்டேன்; அப்போது, தாதா, என் உள்ளம் கலங்கியது—காமத்தின் அம்புகளால் குத்தப்பட்டு வதைக்கப்பட்டேன்.

Verse 11

धर्मः स्मृतस्तदा रुद्रो महायोगी परः प्रभुः । धिक्कृत्य मां सुतैस्तात स्वस्थानं गतवानयम्

அப்போது ருத்ரன்—பரமப் பிரபு, மகாயோகி, தர்மத்தில் நிலைத்தவன்—என்னை என் புதல்வர்களுடன் கண்டித்து, தன் சொந்த தாமம்/இடத்திற்குச் சென்றான்।

Verse 12

यन्मायामोहितश्चाहं वेदवक्ता च मूढधीः । तेनाकार्षं सहाकार्य परमेशेन शंभुना

மாயையால் மயங்கிய நான்—வேதங்களைப் பிரகடனம் செய்பவனாக இருந்தும்—அறிவு குழம்பினேன். ஆகவே என் உடனிருந்தவர்களுடன் சேர்ந்து பரமேசுவரன் சம்புவுக்கு எதிராக அப்படிச் செய்தேன்.

Verse 13

तदीर्षयाहमाकार्षं बहूपायान्सुतैः सह । कर्तुं तन्मोहनं मूढः शिवमाया विमोहितः

அவன்மேல் பொறாமையால் உந்தப்பட்ட நான்—சிவமாயையால் மயங்கியவன்—மூடத்தனமாக என் மக்களுடன் சேர்ந்து அவனை மயக்க பல தந்திரங்களை முயன்றேன்.

Verse 14

अभवंस्तेऽथ वै सर्वे तस्मिञ् शंभो परप्रभो । उपाया निष्फलास्तेषां मम चापि मुनीश्वर

ஓ சம்போ, பரப்பிரபுவே! அப்போது அவர்கள் அனைவரும் அங்கேயே தங்கினர்; அவர்களுடைய எல்லா முயற்சிகளும் பயனற்றன—என்னுடையதும் அதுபோலவே—ஓ முனீஸ்வரா.

Verse 15

तदाऽस्मरं रमेशानं व्यथोपायस्तुतैस्सह । अबोधयत्स आगत्य शिवभक्तिरतस्सुधीः

அப்போது எப்போதும் சிவபக்தியில் நிலைத்த அந்த ஞானி வந்து, துயரநிவாரணமான ஸ்துதிகளுடன் ரமேசானை நினைவூட்டி (அவனை) விழிப்புறச் செய்தான்.

Verse 16

प्रबोधितो रमेशेन शिवतत्त्वप्रदर्शिना । तदीर्षामत्यजं सोहं तं हठं न विमोहितः

சிவத்தத்துவத்தை வெளிப்படுத்தும் ரமேசன் என்னை விழிப்பித்தான்; அப்போது நான் அந்த பொறாமையை விட்டேன், மயக்கம் நீங்கி அந்த பிடிவாதத்தையும் கைவிட்டேன்.

Verse 17

शक्तिं संसेव्य तत्प्रीत्योत्पादयामास तां तदा । दक्षादशिक्न्यां वीरिण्यां स्वपुत्राद्धरमोहने

தன் சக்தியுடன் அன்போடு ஒன்றிணைந்து, அவர் அப்போது அவளை வெளிப்படுத்தினார். தக்ஷன் மற்றும் வீரிணியின் மகளாக ‘சதி’ எனப் பிறந்தாள்; பின்னர் தன் பிரியன் ஹரன் (சிவன்) கூட மயங்குமாறு செய்தாள்.

Verse 18

सोमा भूत्वा दक्षसुता तपः कृत्वा तु दुस्सहम् । रुद्रपत्न्यभवद्भक्त्या स्वभक्तहितकारिणी

தக்ஷனின் மகளாக சோமா என உருவெடுத்து, அவள் தாங்கமுடியாத கடுந்தவம் செய்தாள். பக்தியால் ருத்ரனின் துணைவியாகி, எப்போதும் பக்தர்களின் நலனுக்காகச் செயல்பட்டாள்.

Verse 19

सोमो रुद्रो गृही भूत्वाऽकार्षील्लीलां परां प्रभुः । मोहयित्वाथ मां तत्र स्वविवाहेऽविकारधीः

சோமஸ்வரூபனான பகவான் ருத்ரன் இல்லறத்தாராகி உன்னத தெய்வ லீலையை நிகழ்த்தினார். பின்னர் தம் திருமணப் பிரசங்கத்தில், மாற்றமற்ற ஞானமுடைய ஆண்டவன் அங்கே என்னை மயக்கினார்.

Verse 20

विवाह्य तां स आगत्य स्वगिरौ सूतिकृत्तया । रेमे बहुविमोहो हि स्वतंत्रस्स्वात्तविग्रहः

அவளை மணந்து, சதியுடன் தம் மலைவாசஸ்தலத்திற்குத் திரும்பினார். அங்கே தன்னாட்சி உடைய, தன் இச்சையால் உருவம் எடுக்கும் ஆண்டவன் விளையாட்டாய் இன்புற்று, அவளில் மிகுந்த மகிழ்ச்சியடைந்தான்.

Verse 21

तया विहरतस्तस्य व्यातीयाय महान् मुने । कालस्सुखकरश्शभोर्निर्विकारस्य सद्रतेः

மகா முனிவரே, அவளுடன் விளையாடி இன்புறும் அந்த மங்களகரமான ஆண்டவனுக்குக் காலம் இனிதாகக் கழிந்தது; அவர் மாற்றமற்றவர், சத்விரதம் கொண்டவர்.

Verse 22

ततो रुद्रस्य दक्षेण स्पर्द्धा जाता निजेच्छया । महामूढस्य तन्मायामोहितस्य सुगर्विणः

பின்னர் தக்ஷன் தன் விருப்பத்தாலேயே ருத்ரரிடம் போட்டி மனப்பான்மையை வளர்த்தான். அந்த மகாமூடன் அதே மாயையால் மயங்கி பெரும் அகந்தையால் நிறைந்தான்.

Verse 23

तत्प्रभावाद्धरं दक्षो महागर्वी विमूढधीः । महाशांतं निर्विकारं निनि द बहुमोहितः

அந்த (மயக்க) சக்தியின் தாக்கத்தால் பெரும் அகந்தையுடனும் குழம்பிய அறிவுடனும் இருந்த தக்ஷன் மிக மயங்கி, பேரமைதியும் மாற்றமின்மையும் கொண்ட ஹரனை இகழத் தொடங்கினான்.

Verse 24

ततो दक्षः स्वयं यज्ञं कृतवान्गर्वितोऽहरम् । सर्वानाहूय देवादीन् विष्णुं मां चाखिलाधिपः

பின்னர் அகந்தையால் மயங்கிய தக்ஷன் தானே யாகம் செய்தான். எல்லா தேவர்களையும் பிறரையும் அழைத்து, ‘அகிலாதிபதி’ எனத் தன்னைச் சொல்லிக்கொண்டவன் விஷ்ணுவையும் அழைத்தான்; ஆனால் பெருமிதத்தால் என்னை—சிவனை—அழைக்கவில்லை.

Verse 25

नाजुहाव तथाभूतो रुद्रं रोषसमाकुलः । तथा तत्र सतीं नाम्ना स्वपुत्रीं विधिमोहितः

ருத்ரர்மேல் கோபத்தில் கலங்கிய அவன் அந்நிலையிலே ஹோம ஆஹுதியைச் செய்யவில்லை. பின்னர் பிரம்மாவின் விதியால் மயங்கித் தன் மகளாக அங்கே சதீ என்ற பெயருடையவளைப் பெற்றான்.

Verse 26

यदा नाकारिता पित्रा मायामोहित चेतसा । लीलां चकार सुज्ञाना महासाध्वी शिवा तदा

மாயையால் மயங்கிய மனத்துடன் தந்தை அவளை அழைக்காதபோது, மகாசாத்வி, ஞானமிகு சிவா (சதி) தன் தெய்வ லீலையைத் தொடங்கினாள்।

Verse 27

अथागता सती तत्र शिवाज्ञामधिगम्य सा । अनाहूतापि दक्षेण गर्विणा स्वपितुर्गृहम्

பின்னர் சதி, சிவபெருமானின் அனுமதியைப் பெற்று, அங்கே—தன் தந்தையின் இல்லத்திற்கு—சென்றாள்; அகந்தையுடைய தக்ஷன் அவளை அழைக்காதபோதிலும்।

Verse 28

विलोक्य रुद्रभागं नो प्राप्यावज्ञां च ताततः । विनिंद्य तत्र तान्सर्वान्देहत्यागमथाकरोत्

ருத்ரருக்குரிய பங்கு கிடைக்காததையும், மேலும் அவமதிப்பு நிகழ்ந்ததையும் கண்டு, சதி அங்கிருந்த அனைவரையும் கண்டித்து, பின்னர் உடலைத் துறக்கத் தீர்மானித்தாள்।

Verse 29

तच्छुत्वा देव देवेशः क्रोधं कृत्वा तु दुस्सहम् । जटामुत्कृत्य महतीं वीरभद्रमजीजनत्

அதை கேட்ட தேவர்களின் தேவேசன் ஷம்பு தாங்கமுடியாத கோபத்தில் ஆழ்ந்தார். தமது ஜடையிலிருந்து ஒரு பெரிய சுருளை பறித்து வீரபத்ரனை வெளிப்படுத்தினார்.

Verse 30

सगणं तं समुत्पाद्य किं कुर्य्या मिति वादिनम् । सर्वापमानपूर्वं हि यज्ञध्वंसं दिदेश ह

அந்த கணக்கூட்டத்தை உருவாக்கி, அவன் ‘நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?’ என்று கேட்டதை கேட்ட ஷம்பு, முதலில் தக்ஷ யாகம் முழுமையாக அவமானப்பட வேண்டும் என நிர்ணயித்து, பின்னர் யாகத்தை அழிக்க ஆணையிட்டார்.

Verse 31

तदाज्ञां प्राप्य स गणाधीशो बहुबलान्वितः । गतोऽरं तत्र सहसा महाबलपराक्रमः

அந்த ஆணையைப் பெற்ற கணாதீசன்—மிகுந்த வலமும் மகா வீரப் பராக்கிரமமும் உடையவன்—உடனே அவ்விடத்திற்குத் துரிதமாகச் சென்றான்.

Verse 32

महोपद्रवमाचेरुर्गणास्तत्र तदाज्ञया । सर्वान्स दंडयामास न कश्चिदवशेषितः

அவனுடைய ஆணையால் அங்கே கணங்கள் பெரும் கலவரத்தை ஏற்படுத்தின. அவன் அனைவரையும் தண்டித்தான்; யாரும் தப்பவிடப்படவில்லை.

Verse 33

विष्णुं संजित्य यत्नेन सामरं गणसत्तमः । चक्रे दक्षशिरश्छेदं तच्छिरोग्नौ जुहाव च

பின்பு கணங்களில் சிறந்தவன், படைகளுடன் வந்த விஷ்ணுவை முயற்சியுடன் வென்று, தக்ஷனின் தலையை வெட்டி, அந்தத் தலையை யாகஅக்னியில் ஆஹுதியாக இட்டான்.

Verse 34

यज्ञध्वंसं चकाराशु महोपद्रवमाचरन् । ततो जगाम स्वगिरिं प्रणनाम प्रभुं शिवम्

அவன் விரைவாக யாகத்தை அழித்து, பெரும் கலக்கத்தை ஏற்படுத்தினான். பின்னர் தன் மலைவாசஸ்தலத்திற்குச் சென்று பரமப் பிரபு ஸ்ரீசிவனை வணங்கினான்.

Verse 35

यज्ञध्वंसोऽभवच्चेत्थं देवलोके हि पश्यति । रुद्रस्यानुचरैस्तत्र वीरभद्रादिभिः कृतः

இவ்வாறு யாகநாசம் நிகழ்ந்தது—தேவலோகத்திலும் அது காணப்பட்டது. அங்கே ருத்ரனின் அனுசரர்கள் வீரபத்ரன் முதலியோர் அதைச் செய்தனர்.

Verse 36

मुने नीतिरियं ज्ञेया श्रुतिस्मृतिषु संमता । रुद्रे रुष्टे कथं लोके सुखं भवति सुप्रभो

முனிவரே, இந்த நெறி ஸ்ருதி-ஸ்மிருதிகளில் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டதும் அறியத்தக்கதும் ஆகும்—ருத்ரன் (பகவான் சிவன்) கோபித்தால் உலகில் இன்பம் எவ்வாறு இருக்கும், ஓ பிரகாசமானவரே?

Verse 37

ततो रुद्रः प्रसन्नोभूत्स्तुतिमाकर्ण्य तां पराम् । विज्ञप्तिं सफलां चक्रे सर्वेषां दीनवत्सलः

பின்னர் ருத்ரன் அந்த உயர்ந்த ஸ்துதியை கேட்டவுடன் முழுமையாக மகிழ்ந்தான். துன்புற்றோர்க்கு கருணையுள்ள ஆண்டவன் அனைவரின் வேண்டுதலையும் வெற்றியடையச் செய்து, அவர்களின் விண்ணப்பத்தைப் பலனளிக்கச் செய்தான்।

Verse 38

पूर्ववच्च कृतं तेन कृपालुत्वं महात्मना । शंकरेण महेशेन नानालीलावि हारिणा

முன்னைப்போலவே, பல தெய்வீக லீலைகளில் விளையாடும் மகாத்மா மகேசன் சங்கரன் மீண்டும் தன் கருணையை வெளிப்படுத்தினார்।

Verse 39

जीवितस्तेन दक्षो हि तत्र सर्वे हि सत्कृताः । पुनस्स कारितो यज्ञः शंकरेण कृपालुना

அவராலேயே தக்ஷன் உயிர்ப்பிக்கப்பட்டான்; அங்கே அனைவரும் முறையாக மதிக்கப்பட்டனர். பின்னர் கருணைமிகு சங்கரன் யாகத்தை மீண்டும் நடத்தச் செய்தார்।

Verse 40

रुद्रश्च पूजितस्तत्र सर्वैर्देवैर्विशेषतः । यज्ञे विश्वादिभिर्भक्त्या सुप्रसन्नात्मभिर्वने

அந்த வன யாகத்தில் ருத்ரன் சிறப்பாக எல்லாத் தேவர்களாலும் வழிபடப்பட்டான்; விச்வதேவர்கள் முதலிய தேவர்கூட்டம் பக்தியால் மிகுந்த அமைதியடைந்தது।

Verse 41

सतीदेहसमुत्पन्ना ज्वाला लोकसुखावहा । पतिता पर्वते तत्र पूजिता सुखदायिनी

சதியின் தேகத்திலிருந்து ஒரு புனித ஜ்வாலை எழுந்தது; அது உலகங்களுக்கு நலமும் இன்பமும் அளிப்பது. அது அந்த மலைமேல் விழுந்து அங்கேயே வழிபடப்பட்டு, வழிபடுவோர்க்கு மகிழ்ச்சி அருளியது.

Verse 42

ज्वालामुखीति विख्याता सर्वकामफलप्रदा । बभूव परमा देवी दर्शनात्पापहारिणी

அவள் ‘ஜ்வாலாமுகி’ எனப் புகழ்பெற்றாள்—அனைத்து நியாயமான விருப்பங்களின் பலனையும் அருளும் பரம தேவி. அவளது தரிசனமாத்திரத்தால் பாவம் நீங்கி, பந்தங்கள் அறுபடுகின்றன.

Verse 43

इदानीं पूज्यते लोके सर्वकामफलाप्तये । संविधाभिरनेकाभिर्महोत्सवपरस्परम्

இன்றும் உலகில் எல்லா விருப்பப் பலன்களையும் பெறுவதற்காக அவளை வழிபடுகின்றனர். பல விதமான விதிமுறைகளால், தொடர்ச்சியான மகோற்சவங்களின் வழியாக, மீண்டும் மீண்டும் ஆராதனை நடைபெறுகிறது.

Verse 44

ततश्च सा सती देवी हिमालयसुता ऽभवत् । तस्याश्च पार्वतीनाम प्रसिद्धमभवत्तदा

அதன்பின் அந்தச் சதீதேவி இமயத்தின் மகளாகப் பிறந்தாள். அக்காலமே அவளுக்கு ‘பார்வதி’ என்ற நாமம் உலகில் புகழ்பெற்றது.

Verse 45

सा पुनश्च समाराध्य तपसा कठिनेन वै । तमेव परमेशानं भर्त्तारं समुपाश्रिता

மீண்டும் அவள் கடுமையான தவத்தால் பரமேஸ்வரனை ஆராதித்து மகிழ்வித்தாள். அதே பரமேசானையே கணவராக ஏற்று, அவரிடமே சரணடைந்தாள்.

Verse 46

एतत्सर्वं समाख्यातं यत्पृष्टोहं मुनीश्वर । यच्छ्रुत्वा सर्वपापेभ्यो मुच्यते नात्र संशयः

முனிவரின் தலைவனே, நீர் கேட்ட அனைத்தையும் நான் முழுமையாக உரைத்தேன். இதைக் கேட்டால் மனிதன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுவான்—இதில் ஐயமில்லை।