नारद–हिमालयसंवादवर्णनम् (Nārada and Himālaya: Discourse on Pārvatī’s Signs and Destiny)

Verse 1

ब्रह्मोवाच । एकदा तु शिवज्ञानी शिवलीलाविदांवरः । हिमाचलगृहं प्रीत्यागमस्त्वं शिवप्रेरितः

பிரம்மா கூறினார்—ஒருமுறை சிவதத்துவத்தை அறிந்தவர், சிவலீலையை அறிந்தோரில் சிறந்தவர், சிவனின் தூண்டுதலால் மகிழ்ச்சியுடன் ஹிமாசலனின் இல்லத்திற்குச் சென்றார்।

Verse 2

दृष्ट्वा मुने गिरीशस्त्वां नत्वानर्च स नारद । आहूय च स्वतनयां त्वदङ्घ्र्योस्तामपातयत्

ஓ முனிவரே, உம்மைக் கண்ட கிரீசன் (சிவன்) உமக்கு வணங்கி, ஓ நாரதா, முறையாக அர்ச்சித்து மரியாதை செய்தான். பின்னர் தன் மகளைக் கூப்பிட்டு உமது திருவடிகளில் வணங்கச் செய்தான்.

Verse 3

पुनर्नत्वा मुनीश त्वामुवाच हिमभूधरः । साञ्जलिः स्वविधिं मत्वा बहुसन्नतमस्तकः

ஓ முனிகளின் தலைவா, உமக்கு மீண்டும் வணங்கி ஹிமபூதரன் (இமயன்) பேசினான். கைகூப்பி, முறையை உணர்ந்து, பலமுறை தலை தாழ்த்தி பணிவுடன் உரைத்தான்.

Verse 4

हिमालय उवाच । हे मुने नारद ज्ञानिन्ब्रह्मपुत्रवर प्रभो । सर्वज्ञस्त्वं सकरुणः परोपकरणे रतः

இமயன் கூறினான்—ஓ முனி நாரதா, ஞானியே, பிரம்மபுத்திரர்களில் சிறந்த प्रभுவே! நீர் அனைத்தும் அறிந்தவர், கருணைமிகுந்தவர்; எப்போதும் பிறர்நலத்தில் ஈடுபடுபவர்.

Verse 5

मत्सुताजातकं ब्रूहि गुणदोषसमुद्भवम् । कस्य प्रिया भाग्यवती भविष्यति सुता मम

என் மகளின் ஜாதகமும் விதியும் கூறுக—அவளில் எந்த நற்குணங்களும் எந்த குறைகளும் தோன்றும்? என் இந்த மகள் யாருடைய பிரியையாகவும் மிகப் பாக்கியவதியாகவும் ஆகுவாள்?

Verse 6

ब्रह्मोवाच । इत्युक्तो मुनिवर्य त्वं गिरीशेन हिमाद्रिणा । विलोक्य कालिकाहस्तं सर्वांगं च विशेषतः

பிரம்மா கூறினார்—முனிவரரே! ஹிமாத்ரியின் அதிபதி கிரீசன் (பகவான் சிவன்) இவ்வாறு உரைத்தபின், நீ காலிகையின் கையையும், குறிப்பாக அவளுடைய முழு உடலையும் நன்கு நோக்கினாய்.

Verse 7

अवोचस्त्वं गिरिं तात कौतुकी वाग्विशारद्ः । ज्ञानी विदितवृत्तान्तो नारदः प्रीतमानसः

அப்போது, அன்பரே, நீர் கிரிராஜன் (இமயன்) உடன் உரைத்தீர். ஆர்வமுடைய, வாக்கில் தேர்ந்த, ஞானி, நிகழ்வை முழுதும் அறிந்த, உள்ளம் மகிழ்ந்த நாரதர் (அவரை அணுகி உரைத்தார்)।

Verse 8

इति श्रीशिवमहा पुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां तृतीये पार्वतीखंडे नारदहिमालयसंवादवर्णनं नामाष्टमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீசிவமஹாபுராணத்தின் இரண்டாம் ருத்ரஸம்ஹிதையின் மூன்றாம் பார்வதீகண்டத்தில் ‘நாரத-இமயன் உரையாடல் வர்ணனை’ எனப்படும் எட்டாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।

Verse 9

स्वपतेस्सुखदात्यन्तं पित्रोः कीर्तिविवर्द्धिनी । महासाध्वी च सर्वासु महानन्दकरी सदा

அவள் தன் கணவருக்கு அளவற்ற இன்பம் அளிப்பவள்; தந்தை-தாயின் புகழை வளர்ப்பவள். பெண்களெல்லாரிலும் அவள் மஹாசாத்வி; எப்போதும் பேரானந்தத்தின் காரணமாவாள்।

Verse 10

सुलक्षणानि सर्वाणि त्वत्सुतायाः करे गिरे । एका विलक्षणा रेखा तत्फलं शृणु तत्त्वतः

ஓ கிரிராஜா! உன் மகளின் கரத்தில் எல்லா நல்விலக்கணங்களும் உள்ளன. ஆனால் ஒரு அதிசயமான கோடு உள்ளது—அதன் தத்துவத்தையும் அது குறிக்கும் பலனையும் என்னிடமிருந்து கேள்.

Verse 11

योगी नग्नोऽगुणोऽकामी मातृतातविवर्जितः । अमानोऽशिववेषश्च पतिरस्याः किलेदृशः

அவர் யோகி—திகம்பரர், குணாதீதர், ஆசையற்றவர், தாய்-தந்தையற்றவர். மரியாதையை நாடாதவர், அசுபமாகத் தோன்றும் வேடம் கொண்டவர்—இத்தகையவரே அவளின் கணவரா?

Verse 12

ब्रह्मोवाच । इत्याकर्ण्य वचस्ते हि सत्यं मत्त्वा च दम्पती । मेना हिमाचलश्चापि दुःखितौ तौ बभूवतुः

பிரம்மா கூறினார்—அந்த வார்த்தைகளை கேட்டுத் தெய்வீகமாக உண்மை என எண்ணி, மேனா மற்றும் ஹிமாசலன் ஆகிய தம்பதியரும் துயருற்றனர்.

Verse 13

शिवाकर्ण्यवचस्ते हि तादृशं जगदम्बिका । लक्षणैस्तं शिवं मत्त्वा जहर्षाति मुने हृदि

சிவையின் அந்த வார்த்தைகளை கேட்ட ஜகதம்பிகை அவ்வாறே ஆனாள்; அறிகுறிகளால் அவரே சிவன் என உணர்ந்து, ஓ முனிவரே, உள்ளத்தில் மிகுந்த மகிழ்ச்சி கொண்டாள்.

Verse 14

न मृषा नारदवचस्त्विति संचिन्त्य सा शिवा । स्नेहं शिवपदद्वन्द्वे चकाराति हृदा तदा

“நாரதரின் சொற்கள் பொய்யல்ல” என்று சிந்தித்து, அந்த புனிதமான சிவை அப்போது முழு இதயத்துடன் சிவனின் இரு திருவடிகளில் ஆழ்ந்த அன்புப் பக்தியை நிலைநாட்டினாள்.

Verse 15

उवाच दुःखितः शैलस्त्वान्तदा हृदि नारद । कमुपायं मुने कुर्यामतिदुःखमभूदिति

அப்போது உள்ளத்தில் மிகுந்த துயருற்ற மலைமன்னன் (இமயன்) உம்மை, ஓ நாரதரே, நோக்கி—“ஓ முனிவரே, நான் எந்த வழியை மேற்கொள்வேன்? என்மேல் பேர்த் துயரம் வந்துவிட்டது” என்றான்.

Verse 16

तच्छुत्वा त्वं मुने प्रात्थ महाकौतुककारकः । हिमाचलं शुभैर्वाक्यैर्हर्षयन्वाग्विशारदः

அதை கேட்டதும், ஓ முனிவரே, நீர் பேர்வியப்பை எழுப்பும் சொற்களை உரைத்தீர்; வாக்கில் தேர்ந்தவராய், நல்வாக்குகளால் ஹிமாசலனை மகிழ்வித்தீர்।

Verse 17

नारद उवाच । स्नेहाच्छृणु गिरे वाक्यं मम सत्यं मृषा न हि । कररेखा ब्रह्मलिपिर्न मृषा भवति धुवम्

நாரதர் கூறினார்—ஓ மலைராஜனே, அன்புடன் என் சொற்களை கேள்; என் வாக்கு உண்மை, பொய் அல்ல. கைரேகை—பிரம்மலிபி—நிச்சயமாக பொய்யாகாது।

Verse 18

तादृशोऽस्याः पतिः शैल भविष्यति न संशयः । तत्रोपायं शृणु प्रीत्या यं कृत्वा लप्स्यसे सुखम्

ஓ சைலராஜனே, அவளுக்கு அத்தகைய கணவன் நிச்சயமாக உண்டாகும்; ஐயமில்லை. இப்போது அன்புடன் அந்த வழியை கேள்; அதை செய்தால் நீ மகிழ்ச்சி பெறுவாய்।

Verse 19

तादृशोऽस्ति वरः शम्भुलीलारूपधरः प्रभुः । कुलक्षणानि सर्वाणि तत्र तुल्यानि सद्गुणैः

அத்தகைய வரம் நிச்சயமாக உள்ளது—தெய்வ லீலைக்காக ரூபம் தரிக்கும் பரமபிரபு சம்பு. அவரில் உயர்குலத்தின் எல்லா இலக்கணங்களும் உள்ளன; அவை அவரது உண்மை சத்குணங்களால் சமமாக நிறைவு பெறுகின்றன.

Verse 20

प्रभौ दोषो न दुःखाय दुःखदोऽत्यप्रभौ हि सः । रविपावकगंगानां तत्र ज्ञेया निदर्शना

உண்மையில் வல்லவரில் குறை இருந்தாலும் அது துயரத்திற்குக் காரணமல்ல; வல்லமை இல்லாதவரில் அதே குறை துயரம் தருவதாகிறது. இதற்கு சூரியன், அக்னி, கங்கை ஆகியவை எடுத்துக்காட்டுகள் என அறிய வேண்டும்.

Verse 21

तस्माच्छिवाय कन्या स्वां शिवां देहि विवेकतः । शिवस्सर्वेश्वरस्सेव्योऽविकारी प्रभुरव्ययः

ஆகையால் விவேகத்துடன் உன் மங்களமான மகளைக் சிவனுக்குத் திருமணமாக அளி. சிவன் சர்வேஸ்வரன்; அவரே ஆராதிக்கத் தக்கவர்—மாறாதவர், பரமப் பிரபு, அழியாதவர்.

Verse 22

शीघ्रप्रसादः स शिवस्तां ग्रहीष्यत्यसंशयम् । तपःसाध्यो विशेषेण यदि कुर्याच्छिवा तपः

விரைவில் அருள்புரியும் அந்த சிவன், ஐயமின்றி அவளை ஏற்றுக் கொள்வார்—சிறப்பாக, தவத்தால் மட்டுமே அவர் அடையப்படுவார்; சிவா (பார்வதி) தவம் செய்தால்.

Verse 23

सर्वथा सुसमर्थो हि स शिवस्सकलेश्वरः । कुलिपेरपि विध्वंसी ब्रह्माधीनस्त्वकप्रदः

உண்மையிலே சிவன் எல்லாவிதத்திலும் வல்லவன்—அனைத்து உயிர்களின் ஈசன். குலிபேரனையும் அழிப்பவன்; ஆயினும் பிரம்மாவின் விதிக்குட்பட்டு கர்மபலனை அளிப்பவன்.

Verse 24

ब्रह्मोवाच । इत्युक्त्वा त्वं पुनस्तात कौतुकी ब्रह्मविन्मुने । शैलराजमवोचो हि हर्षयन्वचनैश्शुभैः

பிரம்மா கூறினார்: இவ்வாறு சொல்லி, அன்பனே—பிரம்மத்தை அறிந்த முனிவரே—நீ மீண்டும் ஆவலுடன் மலைமன்னன் (இமயன்) அவர்களை அணுகி, மங்களமான சொற்களால் அவரை மகிழ்வித்தாய்.

Verse 25

भाविनी दयिता शम्भोस्सानुकूला सदा हरे । महासाध्वी सुव्रता च पित्रोस्सुखविवर्द्धिनी

அவள் பாவினீ—என்றும் மங்களமாய் மலர்பவள்; சம்புவின் பிரியமானவள்; ஹரிக்கும் எப்போதும் அனுகூலமானவள். அவள் மகாசாத்வி, சுவ்ரதா, பெற்றோரின் இன்பத்தை வளர்ப்பவள்.

Verse 26

शम्भोश्चित्तं वशे चैषा करिष्यति तपस्विनी । स चाप्येनामृते योषां न ह्यन्यामुद्वहिष्यति

அந்தத் தவஸ்வினி கன்னி தவத்தின் வலிமையால் நிச்சயமாக ஶம்புவின் மனத்தைத் தன் வசப்படுத்துவாள்; சிவனும் அவளையன்றி வேறு எந்தப் பெண்ணையும் மணமுடிக்கமாட்டான்।

Verse 27

एतयोस्सदृशं प्रेम न कस्याप्येव तादृशम् । भूतं वा भविता वापि नाधुना च प्रवर्तते

இவ்விருவரைப் போன்ற அன்பு யாரிடமும் இல்லை; அத்தகைய அன்பு கடந்த காலத்திலும் இல்லை, எதிர்காலத்திலும் எழாது, இன்றும் எங்கும் காணப்படுவதில்லை।

Verse 28

अनयोस्सुरकार्य्याणि कर्तव्यानि मृतानि च । यानि यानि नगश्रेष्ठ जीवितानि पुनः पुनः

மலைகளில் சிறந்தவனே! இவ்விருவரின் பேராற்றலால் தேவர்களின் தோல்வியடைந்த காரியங்கள் நிறைவேறும்; மேலும் இறந்த உயிர்கள் மீண்டும் மீண்டும் உயிர்ப்பிக்கப்படுகின்றன।

Verse 29

अनया कन्यया तेऽद्रे अर्धनारीश्वरो हरः । भविष्यति तथा हर्षदिनयोर्मिलितम्पुनः

அத்ரே (இமயமே)! இந்தக் கன்னியால் ஹரன் (சிவன்) அர்த்தநாரீஸ்வரனாக ஆகுவான்; மகிழ்ச்சிநாட்களில் இருவரும் மீண்டும் ஒன்றுபடுவர்।

Verse 30

शरीरार्धं हरस्यैषा हरिष्यति सुता तव । तपः प्रभावात्संतोष्य महेशं सकलेश्वरम्

ஹே (பர்வதராஜா), உன் இந்த மகள் ஹரன் (சிவன்) உடலின் அரைப் பகுதியை ஏற்றுக்கொள்வாள். தன் தவத்தின் வலிமையால் அனைத்திற்கும் ஈசனான மகேசனை மகிழ்விப்பாள்.

Verse 31

स्वर्णगौरी सुवर्णाभा तपसा तोष्य तं हरम् । विद्युद्गौरतमा चेयं तव पुत्री भविष्यति

சுவர்ணகௌரி, தூய பொன்னென ஒளிர்வாள், தவத்தால் அந்த ஹரனை மகிழ்விப்பாள்; மேலும் இவள்—மின்னலைப் போல் மிகக் கௌரவண்ணம் உடையவள்—உன் மகளாகப் பிறப்பாள்.

Verse 32

गौरीति नाम्ना कन्या तु ख्यातिमेषा गमिष्यति । सर्वदेवगणैः पूज्या हरिब्रह्मादिभिस्तथा

இந்தக் கன்னி ‘கௌரி’ என்ற நாமத்தால் புகழ் பெறுவாள். எல்லா தேவர்கணங்களாலும்—ஹரி (விஷ்ணு), பிரம்மா முதலியவர்களாலும் கூட—வழிபடப்படுவாள்.

Verse 33

नान्यस्मै त्वमिमां दातुमिहार्हसि नगोत्तम । इदं चोपांशु देवानां न प्रकाश्यं कदाचन

மலைகளில் சிறந்தவனே! இவளை இங்கு வேறு யாருக்கும் அளிக்க நீ தகுதியுடையவன் அல்ல. மேலும் இது தேவர்களின் உபாஂசு ரகசியம்; எந்நேரமும் வெளிப்படையாகச் சொல்லப்படக் கூடாது.

Verse 34

ब्रह्मोवाच । इति तस्य वचः श्रुत्वा देवर्षे तव नारद । उवाच हिमवान्वाक्यं मुने त्वाम्वाग्विशारदः

பிரம்மா கூறினார்—தேவரிஷி நாரதா! அவன் சொற்களை கேட்டபின், வாக்கில் நிபுணனான ஹிமவான், முனிவரே, உமக்கு ஏற்ற பதிலை உரைத்தான்.

Verse 35

हिमालय उवाचा । हे मुने नारद प्राज्ञ विज्ञप्तिं कांचिदेव हि । करोमि तां शृणु प्रीत्या तस्त्वं प्रमुदमावह

ஹிமாலயம் கூறினான்—முனி நாரதா, ஞானியரே! எனக்கு ஒரு விண்ணப்பம் உள்ளது. அதை அன்புடன் கேளுங்கள்; பின்னர் எனக்கு மகிழ்ச்சி அளியுங்கள் (உபதேசம் செய்து).

Verse 36

श्रूयते त्यक्तसंगस्स महादेवो यतात्मवान् । तपश्चरति सन्नित्यं देवानामप्यगोचरः

இவ்வாறு கேட்கப்படுகிறது—மகாதேவர் பற்றற்றவரும் தம்மை அடக்கியவருமாய் எப்போதும் தவம் செய்கிறார்; அவர் தேவர்களுக்கும் எட்டாதவர்.

Verse 37

स कथं ध्यान मार्गस्थः परब्रह्मार्पितं मनः । भ्रंशयिष्यति देवर्षे तत्र मे संशयो महान्

ஓ தேவऋஷியே! தியான மார்க்கத்தில் நிலைத்தவன், பரப்ரஹ்மமான சிவனுக்கு அர்ப்பணித்த மனத்தை எவ்வாறு சிதறச் செய்ய முடியும்? இதில் எனக்கு பெரும் சந்தேகம் உள்ளது.

Verse 38

अक्षरं परमं ब्रह्म प्रदीपकलिकोपमम् । सदाशिवाख्यं स्वं रूपं निर्विकारमजापरम्

அவர் அழியாதவர், பரமப் பிரஹ்மம்—விளக்கின் நிலையான தீபச் சுடரைப் போன்றவர். அதுவே ‘சதாசிவ’ எனப்படும் அவரது சொரூபம்: மாற்றமற்றவர், பிறவியற்றவர், ஒப்பற்றவர்.

Verse 39

निर्गुणं सगुणं तच्च निर्विशेषं निरीहकम् । अतः पश्यति सर्वत्र न तु बाह्यं निरीक्षते

அந்தத் தத்துவம் (சிவன்) நிர்குணமும் சகுணமும்; வேறுபாடற்றதும் செயற்பாடற்றதும். ஆகவே ஞானி அவரை எங்கும் காண்கிறான்; வெளியில் ஒரு வெளிப்பொருளாகத் தேடுவதில்லை.

Verse 40

इति स श्रूयते नित्यं किंनराणां मुखान्मुने । इहागतानां सुप्रीत्या किन्तन्मिथ्या वचो धुवम्

ஓ முனியே! இவ்வாறு கின்னரர்களின் வாயிலிருந்து எப்போதும் கேட்கப்படுகிறது. இங்கு உண்மையான அன்புடன் வந்தவர்களுக்கு அந்த வாக்கு எவ்வாறு பொய்யாகும்? அது நிச்சயமாக உண்மை.

Verse 41

विशेषतः श्रूयते स साक्षान्नाम्ना तथा हरः । समयं कृतवान्पूर्व्वं तन्मया गदितं शृणु

அவர் சிறப்பாகப் புகழ்பெற்றவர்—அந்த நாமத்தால் நேரே ஹரனே அறியப்படுகிறார். முன்பு அவர் ஒரு புனித உடன்படிக்கையை நிறுவினார்; அதை நான் கூறுகிறேன், கேள்.

Verse 42

न त्वामृतेऽन्यां वरये दाक्षायणि प्रिये सती । भार्यार्थं न ग्रहीष्यामि सत्यमेतद्ब्रवीमि ते

அன்புத் சதி, தக்ஷரின் மகளே! உன்னைத் தவிர வேறொருத்தியையும் நான் வரிக்கமாட்டேன். மனைவியாக வேறு யாரையும் ஏற்கமாட்டேன்—இது உனக்கு நான் உரைக்கும் உண்மை.

Verse 43

इति सत्यासमं तेन पुरैव समयः कृतः । तस्यां मृतायां स कथं स्वयमन्यां ग्रहीष्यति

இவ்வாறு அவர் முன்பே சதியினைப் போல உண்மையுடன் ஒப்பான ஒரு உறுதியை எடுத்திருந்தார். அவள் இறந்தபின் அவர் தானாகவே எவ்வாறு வேறொரு பெண்ணை மணமாக ஏற்க முடியும்?

Verse 44

ब्रह्मोवाच । इत्युक्त्वा स गिरिस्तूष्णीमास तस्य पुरस्तव । तदाकर्ण्याथ देवर्षे त्वं प्रावोचस्सुतत्त्वतः

பிரம்மா கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி அந்த மலைமன்னன் உன் முன்னிலையில் மௌனமாயிருந்தான். அதை கேட்டுத், தேவரிஷியே, நீ பரமத் தத்துவத்திற்கேற்ப பதிலுரைத்தாய்.

Verse 45

नारद उवाच । न वै कार्या त्वया चिंता गिरिराज महामते । एषा तव सुता काली दक्षजा ह्यभवत्पुरा

நாரதர் கூறினார்—மலைகளின் அரசனே ஹிமாலயா, மகாமதியே! நீ கவலை கொள்ள வேண்டாம். உன் மகள் காளியே முன்பு தக்ஷனின் மகளாகிய சதியாகப் பிறந்தாள்.

Verse 46

सतीनामाभवत्तस्यास्सर्वमंगलदं सदा । सती सा वै दक्षकन्या भूत्वा रुद्रप्रियाभवत

அவளின் பெயர் “சதீ” என ஆனது; அது எப்போதும் எல்லா மங்களத்தையும் அளிப்பது. அந்தச் சதீ—தக்ஷனின் மகளாகப் பிறந்து—ருத்ரனுக்குப் பிரியமானவளானாள்।

Verse 47

पितुर्यज्ञे तथा प्राप्यानादरं शंकरस्य च । तं दृष्ट्वा कोपमाधायात्याक्षीद्देहं च सा सती

தந்தையின் யாகத்தில் சென்று சங்கரனுக்கு இழிவு செய்யப்படுவதைக் கண்டு, சதீ தர்மக் கோபம் கொண்டு அந்த உடலையே துறந்தாள்।

Verse 48

पुनस्सैव समुत्पन्ना तव गेहेऽम्बिका शिवा । पार्वती हरपत्नीयं भविष्यति न संशयः

அதே அம்பிகை—சிவையே—மீண்டும் உன் இல்லத்தில் பிறந்தாள். அவள் பார்வதியாகி, ஹரன் (சிவன்) துணைவியாக இருப்பாள்; ஐயமில்லை।

Verse 49

एतत्सर्वं विस्तरात्त्वं प्रोक्तवान्भूभृते मुने । पूर्वरूपं चरित्रं च पार्वत्याः प्रीतिवर्धनम्

ஓ முனிவரே! நீர் அரசனுக்கு இவற்றையெல்லாம் விரிவாக உரைத்தீர்—பார்வதியின் முன்னைய வடிவமும், அவளின் புனிதச் சரிதமும்; அது பக்தியின் மகிழ்ச்சியை வளர்க்கும்।

Verse 50

तं सर्वं पूर्ववृत्तान्यं काल्या मुनिमुखाद्गिरिः । श्रुत्वा सपुत्रदारः स तदा निःसंशयोऽभवत्

காளியின் வழியாக முனிவரின் வாய்மொழியால் முன்னைய நிகழ்வுகளின் முழுக் கதையையும் கேட்ட அந்த கிரிராஜன், மகன்களும் மனைவியுமுடன் அப்பொழுது ஐயமற்றவனானான்।

Verse 51

ततः काली कथां श्रुत्वा नारदस्य मुखात्तदा । लज्जयाधोमुखी भूत्वा स्मितविस्तारितानना

அப்போது காளி, நாரதரின் வாயிலிருந்து அந்தக் கதையை கேட்டவுடன் வெட்கத்தால் தலைகுனிந்தாள்; மென்மையான புன்னகையால் அவள் முகம் மலர்ந்தது.

Verse 52

करेण तां तु संस्पृश्य श्रुत्वा तच्चरितं गिरिः । मूर्ध्नि शश्वत्तथाघ्राय स्वास नान्ते न्यवेशयत्

அப்போது கிரி (இமயன்) கையால் அவளை அன்புடன் தொட்டு, அவள் நடத்தையின் வரலாற்றைக் கேட்டபின், பாசத்தால் மீண்டும் மீண்டும் அவள் தலையை நுகர்ந்து, தன் ஆசனத்தின் இறுதியில் அமர வைத்தான்.

Verse 53

ततस्त्वं तां पुनर्दृष्ट्वाऽवोचस्तत्र स्थितां मुने । हर्षयन् गिरिराजं च मेनकान्तनयैः सह

பின்னர், முனிவரே! அங்கே நின்ற அவளை மீண்டும் பார்த்து நீ அவளிடம் உரைத்தாய்; மேலும் மேனையின் மகள்களுடன் சேர்ந்து கிரிராஜனையும் மகிழ்வித்தாய்.

Verse 54

सिंहासनन्तु किन्त्वस्याश्शैलराज भवेदतः । शम्भोरूरौ सदैतस्या आसनं तु भविष्यति

ஓ மலைமன்னா! அவளுக்குச் சிங்காசனம் இருந்தாலும், அவளின் உண்மையான ஆசனம் சாம்புவின் தொடையிலேயே ஆகும்; அங்கேயே அவள் என்றும் தங்குவாள்.

Verse 55

हरोरूर्वासनम्प्राप्य तनया तव सन्ततम् । न यत्र कस्याचिदृष्टिर्मानसं वा गमिष्यति

ஹரனின் தொடையில் ஆசனம் பெற்ற உன் மகள் அங்கேயே இடையறாது இருப்பாள்; அங்கே யாருடைய பார்வையும், யாருடைய மனமும் கூட எட்டாது.

Verse 56

ब्रह्मोवाच । इति वचनमुदारं नारद त्वं गिरीशं त्रिदिवमगम उक्त्वा तत्क्षणादेवप्रीत्या । गिरिपतिरपि चित्ते चारुसंमोदयुक्तस्स्वगृहमगमदेवं सर्वसंपत्समृद्धम्

பிரம்மா கூறினார்—ஓ நாரதா, இவ்வுயர்ந்த சொற்களைச் சொல்லி நீ மகிழ்ச்சியால் உடனே திரிதிவத்தில் உள்ள கிரீசனை அணைந்தாய். கிரிபதியும் மனத்தில் இனிய ஆனந்தம் நிறைந்து, எல்லாச் செல்வங்களும் பொலியும் தன் தெய்வீக இல்லத்திற்குத் திரும்பினார்।