मेनायाः क्रोध-विलापः — Menā’s Lament and Reproach (to the Sage)

Verse 1

ब्रह्मोवाच । संज्ञां लब्धा ततस्सा च मेना शैलप्रिया सती । विललापातिसंक्षुब्धा तिरस्कारमथाकरोत्

பிரம்மா கூறினார்—அப்போது மலைநேசித் தெய்வீகமான மேனா மீண்டும் உணர்வு பெற்றாள். மிகுந்த கலக்கத்துடன் அழுது புலம்பி, பின்னர் இகழ்ச்சியுடன் தன் குற்றச்சாட்டை வெளிப்படுத்தினாள்.

Verse 2

तत्र तावत्स्वपुत्रांश्च निनिन्द खलिता मुहुः । प्रथमं सा ततः पुत्री कथयामास दुर्वचः

அங்கே அவள் கலக்கமுற்று மீண்டும் மீண்டும் தன் மகன்களைப் பழித்தாள். பின்னர் முதலில் அந்த மகள் கடுமையான, ஒழுங்கற்ற சொற்களைச் சொன்னாள்.

Verse 3

मेनोवाच । मुने पुरा त्वया प्रोक्तं वरिष्यति शिवा शिवम् । पश्चाद्धिमवतः कृत्यं पूजार्थं विनिवेशितम्

மேனா கூறினாள்—முனிவரே! முன்பு நீங்கள் ‘சிவா (பார்வதி) சிவனையே வரனாகத் தேர்வாள்’ என்று சொன்னீர்கள். அதன் பின் ஹிமவான் பூஜைக்காக செய்ய வேண்டிய கடமை—பூஜை ஏற்பாடுகள்—தொடங்கப்பட்டன.

Verse 4

ततो दृष्टं फलं सत्यं विपरीतमनर्थकम् । मुनेऽधमाहं दुर्बुद्धे सर्वथा वञ्चिता त्वया

அப்போது நான் உண்மையான பலனை கண்டேன்—அது முற்றிலும் எதிர்மாறாகவும் பேரழிவைத் தருவதாகவும் இருந்தது. முனிவரே! நான் தாழ்ந்தவள், மந்தபுத்தியுடைய பெண்; நீர் என்னை முழுமையாக ஏமாற்றிவிட்டீர்.

Verse 5

पुनस्तया तपस्तप्तं दुष्करं मुनिभिश्च यत् । तस्य लब्धं फलं ह्येतत्पश्यतां दुःखदायकम्

அவள் மீண்டும் அந்தக் கடுந்தவத்தை மேற்கொண்டாள்; அது முனிவர்க்கும் அரிதானது. ஆனால் அதனால் பெற்ற பலன் அதை கண்டவர்களுக்கே துயரக் காரணமாயிற்று.

Verse 6

किं करोमि क्व गच्छामि को मे दुःखं व्यपोहताम् । कुलादिकं विनष्टं मे विहितं जीवितं मम

நான் என்ன செய்வேன்? எங்கே செல்வேன்? என் துயரை யார் அகற்றுவார்? என் குலமும் அனைத்தும் அழிந்தன; என் உயிரும் துன்பத்திற்கே விதிக்கப்பட்டதுபோல் உள்ளது.

Verse 7

क्व गता ऋषयो दिव्याः श्मश्रूणि त्रोटयाम्यहम् । तपस्विनी च या पत्नी सा धूर्ता स्वयमागता

தெய்வீக ரிஷிகள் எங்கே சென்றார்கள்? கலக்கத்தில் நான் என் தாடியைப் பிய்த்தெறிவேன்! தவமுடைய மனைவி என்று சொல்லப்படும் அவளே—அந்த சூழ்ச்சிக்காரி தானாகவே இங்கே வந்துவிட்டாள்।

Verse 8

केषाञ्चैवापराधेन सर्वं नष्टं ममाधुना । इत्युक्त्वा वीक्ष्य च सुतामुवाच वचनं कटु

சிலரின் குற்றத்தினால் என் அனைத்தும் இப்போது அழிந்துவிட்டது. என்று சொல்லி, அவன் தன் மகளைக் கண்டு கடுமையான வார்த்தைகளைச் சொன்னான்।

Verse 9

किं कृतं ते सुते दुष्टे कर्म दुःखकरं मम । हेम दत्त्वा त्वयानीतः काचो वै दुष्टया स्वयम्

அருவருப்பான மகளே! எனக்கு நீ செய்த துயரச் செயல் என்ன? பொன் கொடுத்து நீ கண்ணாடியே கொண்டு வந்தாய்—இது உன் கெட்ட மனத்தாலே நடந்தது.

Verse 10

हित्वा तु चन्दनं भूयो लेपितः कर्दमस्त्वया । हंसमुड्डीय काको वै गृहीतो हस्तपञ्जरे

சந்தனப் பூச்சை விட்டுவிட்டு மீண்டும் சேற்றை பூசிக்கொண்டாய். அன்னத்தைப் பிடிக்கப் பறந்தாய்; ஆனால் கைகளின் கூண்டில் காக்கையே பிடிபட்டது.

Verse 11

हित्वा ब्रह्मजलं दूरे पीतं कूपोदकं त्वया । सूर्यं हित्वा तु खद्योतो गृहीतो यत्नतस्त्वया

பிரம்மஜலம் போன்ற பேர்நீரைத் தள்ளி வைத்து நீ கிணற்றுநீரை குடித்தாய். சூரியனை விட்டுவிட்டு மிக முயன்று மின்மினிப்பூச்சியையே பிடித்தாய்.

Verse 12

तण्डुलांश्च तथा हित्वा कृतं वै तुषभक्षणम् । प्रक्षिप्याज्यं तथा तैलं कारण्डं भुक्तमादरात्

அரிசித் துகள்களையும் விட்டுவிட்டு, அவன் துஷம் (பூசி/சோறு மண்டை) உண்ணத் தொடங்கினான். நெய்யும் எண்ணெயும் கலந்து, அந்தக் கரடுமுரடான உணவை பக்தியுடன் கவனமாக உண்டான்.

Verse 13

सिंहसेवां तथा मुक्त्वा शृगालस्सेवितस्त्वया । ब्रह्मविद्यां तथा मुक्त्वा कुगाथा च श्रुता त्वया

சிங்கத்தின் சேவையை விட்டுவிட்டு நீ நரியின் சேவையைச் செய்தாய். பிரம்மவித்தையைத் துறந்து நீ இழிவான, பயனற்ற கதைகளைக் கேட்டாய்.

Verse 14

गृहे यज्ञविभूतिं हि दूरीकृत्य सुमंगलाम् । गृहीतश्च चिताभस्म त्वया पुत्रि ह्यमंगलम्

வீட்டிலிருந்த யாகத்தின் மங்களகரமான விபூதியைத் தள்ளிவிட்டு, மகளே, நீ சிதையின் சாம்பலை எடுத்துக்கொண்டாய்—இது நிச்சயமாக அமங்கலம்.

Verse 15

सर्वान् देववरांस्त्यक्त्वा विष्ण्वादीन्परमेश्वरान् । कृतं त्वया कुबुद्ध्या वै शिवार्थं तप ईदृशम्

விஷ்ணு முதலிய எல்லா சிறந்த தேவர்களான பரமேஸ்வரர்களையும் விட்டுவிட்டு, நீ தவறான எண்ணத்தால் சிவனுக்காக இத்தகைய தவத்தை செய்தாய்.

Verse 16

धिक्त्वा च तव बुद्धिश्च धिग्रूपं चरितं तव । धिक् चोपदेशकर्त्तारं धिक्सख्यावपि ते तथा

உனக்கும் உன் புத்திக்கும் நிந்தை! உன் உருவத்துக்கும் நடத்தைக்கும் நிந்தை. இத்தகைய அறிவுரை கூறியவனுக்கும் நிந்தை; உன் நட்பிற்கும் நிந்தை.

Verse 17

आवां च धिक्तथा पुत्री यौ ते जन्मप्रवर्तकौ । धिक्ते नारद बुद्धिञ्च सप्तर्षींश्च सुबुद्धिदान्

நமக்கு இருவருக்கும், மேலும் நம் மகளுக்கும்—உன் பிறப்பைத் தொடங்கச் செய்த கருவிகளானோம் என்பதால்—அவமானம். மேலும், நாரதா, உன் அந்த அறிவுக்கும், நல்ல அறிவை அளிப்பவர்களான ஏழு ரிஷிகளுக்கும் கூட அவமானம்.

Verse 18

धिक्कुलं धिक्क्रियादाक्ष्यं सर्वं धिग्यत्कृतं त्वया । गृहन्तु धुक्षितं त्वेतन्मरणं तु ममैव हि

இந்த குலத்திற்கும் திகார், இந்த கிரியாதக்ஷத்திற்கும் திகார்—நீ செய்த அனைத்திற்கும் திகார். இப்பற்றியெழுந்த தீ இந்த உடலை விழுங்கட்டும்; ஏனெனில் மரணத்தைத் தழுவுவது நிச்சயமாக எனக்கே உரியது.

Verse 19

पार्वतानामयं राजा नायातु निकटे मम । सप्तर्षयस्स्वयं नैव दर्शयन्तु मुखम्मम

மலைகளின் அரசன் ஹிமவான் என் அருகே வர வேண்டாம்; ஏழு ரிஷிகளும் தாமே எனக்கு தங்கள் முகத்தை காட்ட வேண்டாம்.

Verse 20

साधितं किञ्च सर्वैस्तु मिलित्वा घातितं कुलम् । वन्ध्याहं न कथं जाता गर्भो न गलितः कथम्

நீங்கள் அனைவரும் ஒன்றுகூடி உங்கள் நோக்கத்தை நிறைவேற்றி என் குலத்தை அழித்தீர்கள். ஆனாலும் நான் மலட்டாக ஏன் ஆகவில்லை? கருவும் ஏன் கலைந்து விழவில்லை?

Verse 21

अथो न वा मृता चाहं पुत्रिका न मृता कथम् । रक्षसाद्य कथं नो वा भक्षिता गगने पुनः

அப்படியெனில் நான் இறக்கவில்லையா? அப்படியானால் என் மகள் எப்படி இறக்கவில்லை? அல்லது மீண்டும் வானிலேயே ராக்ஷசர் முதலியோர் எங்களை ஏன் விழுங்கவில்லை?

Verse 22

छेदयामि शिरस्तेऽद्य किं करोमि कलेवरैः । त्यक्त्वा त्वां च कुतो यायां हाहा मे जीवितं हतम्

இன்று நான் உன் தலையைத் துண்டிப்பேன். இந்த உடலால் எனக்கு என்ன பயன்? உன்னை விட்டுவிட்டு நான் எங்கே போவேன்? அந்தோ! என் வாழ்வே அழிந்துவிட்டது.

Verse 23

ब्रह्मोवाच । इत्युक्त्वा पतिता सा च मेना भूमौ विमूर्छिता । व्याकुला शोकरोषाद्यैर्न गता भर्तृसन्निधौ

பிரம்மா கூறினார்: இவ்வாறு கூறி மேனை பூமியில் மயங்கி விழுந்தாள். துக்கம், கோபம் போன்றவற்றால் கலக்கமடைந்த அவள், தன் கணவனிடம் செல்லவில்லை.

Verse 24

हाहाकारो महानासीत्त स्मिन्काले मुनीश्वर । सर्वे समागतास्तत्र क्रमात्तत्सन्निधौ सुराः

முனிவர்களுள் சிறந்தவரே! அந்த நேரத்தில் அங்கு பெரிய கூச்சல் எழுந்தது. பிறகு தேவர்கள் அனைவரும் ஒருவருக்குப் பின் ஒருவராக அங்கு வந்து கூடினர்.

Verse 25

पुरा देवमुने चाहमागतस्तु स्वयं तदा । मां दृष्ट्वा त्वं वचस्ता वै प्रावोच ऋषिसत्तम

ஏ தேவமுனியே, முன்பு அந்த வேளையில் நான் தானே அங்கே வந்தேன். என்னைக் கண்ட நீ, சொற்களால் என்னை உரைத்தாய், ஓ ரிஷிகளில் சிறந்தவனே.

Verse 26

नारद उवाच । यथार्थं सुंदरं रूपं ना ज्ञातं ते शिवस्य वै । लीलयेदं धृतं रूपं न यथार्थं शिवेन च

நாரதர் கூறினார்—சிவனின் யதார்த்தமான, மிக அழகிய பரம ரூபத்தை நீ அறியவில்லை. இவ்வுருவை சிவன் இங்கே லீலையாகத் தாங்கியுள்ளார்; இது அவரின் இறுதி உண்மை அல்ல.

Verse 27

तस्मात्क्रोधं परित्यज्य स्वस्था भव पतिव्रते । कार्य्यं कुरु हठं त्यक्त्वा शिवां देहि शिवाय च

ஆகையால் கோபத்தை விட்டுத் திடமாய் இரு, ஓ பதிவிரதை. பிடிவாதத்தைத் துறந்து செய்ய வேண்டிய கடமையைச் செய்; மேலும் கல்யாணமயியான ‘சிவா’வையும் சிவனுக்கே அர்ப்பணிக்க.

Verse 28

ब्रह्मोवाच । तदाकर्ण्य वचस्ते सा मेना त्वां वाक्यमब्रवीत् । उत्तिष्ठेतो गच्छ दूरं दुष्टाधमवरो भवान्

பிரம்மா கூறினார்—உன் சொற்களை கேட்ட மேனா உன்னிடம்: ‘எழுந்து இங்கிருந்து தூரம் போ; நீ தீயவன், தாழ்ந்தவன், இழிந்தவன்’ என்று சொன்னாள்.

Verse 29

इत्युक्ते तु तया देव इन्द्राद्याः सकलाः क्रमात् । समागत्य च दिक्पाला वचनं चेदमब्रुवन्

அவள் இவ்வாறு கூறியதும், இந்திரன் முதலிய எல்லாத் தேவரும் முறையே வந்து சேர்ந்தனர். திசைபாலகரும் கூடித் இவ்வசனங்களை உரைத்தனர்.

Verse 30

देवा ऊचुः । हे मेने पितृकन्ये हि शृण्वस्मद्वचनम्मुदा । अयं वै परमः साक्षाच्छिवः परसुखावहः

தேவர்கள் கூறினர்— ஓ மேனே, பித்ருகன்னியே! மகிழ்ச்சியுடன் எங்கள் சொற்களை கேள். இவரே சாட்சாத் பரம சிவன்; பரம ஆனந்தம் அளிப்பவர்.

Verse 31

कृपया च भवत्पुत्र्यास्तपो दृष्ट्वातिदुस्सहम् । दर्शनं दत्तवाञ्छम्भुर्वरं सद्भक्तवत्सलः

உங்கள் மகள் செய்த மிகக் கடினமான தவத்தை கருணையுடன் கண்டு, சத்பக்தவத்ஸலன் சம்பு அவளுக்கு தன் தரிசனத்தை அளித்து வரமும் அருளினார்.

Verse 32

ब्रह्मोवाच । अथोवाच सुरान्मेना विलप्याति मुहुर्मुहुः । न देया तु मया कन्या गिरिशायोग्ररूपिणे

பிரம்மா கூறினார்— அப்போது தேவர்களின் தாயான மேனா மீண்டும் மீண்டும் புலம்பி கூறினாள்— “உக்கிர ரூபம் கொண்ட கிரீசனுக்கு என் மகளை நான் கொடுக்கமாட்டேன்।”

Verse 33

किमर्थन्तु भवन्तश्च सर्वे देवाः प्रपञ्चिताः । रूपमस्याः परन्नाम व्यर्थीकर्तुं समुद्यतः

தேவர்களே! இத்தனை ஆரவாரமும் ஆடம்பரமும் கொண்டு நீங்கள் அனைவரும் எதற்காக இங்கு வந்தீர்கள்? இந்த தேவியின் பரம ரூபத்தையும் பரம நாம-மகிமையையும் வீணாக்க எண்ணுகிறீர்களா?

Verse 34

इत्युक्ते च तया तत्र ऋषयस्सप्त एव हि । ऊचुस्ते वच आगत्य वसिष्ठाद्या मुनीश्वर

அவள் அங்கே இப்படிச் சொன்னதும், வஸிஷ்ட முதலிய முனிவர்தலைவர்களான ஏழு ரிஷிகள் அருகே வந்து தங்கள் வாக்குகளை உரைத்தனர்.

Verse 35

सप्तर्षयः ऊचुः । कार्य्यं साधयितुम्प्राप्ताः पितृकन्ये गिरिप्रिये । विरुद्धं चात्र उक्तार्थे कथम्मन्यामहे वयम्

சப்தரிஷிகள் கூறினர்—தந்தையின் மகளே, மலைக்குப் பிரியமானவளே! நாங்கள் எங்கள் காரியத்தை நிறைவேற்ற வந்தோம்; ஆனால் நீ சொன்னது இங்குள்ள நோக்கத்திற்கே எதிராகத் தோன்றுகிறது. அதை எவ்வாறு புரிந்துகொள்வது?

Verse 36

ब्रह्मोवाच । अयं वै परमो लाभो दर्शनं शंकरस्य यत् । दानपात्रं स ते भूत्वागतस्तव च मंदिरम्

பிரம்மா கூறினார்—உண்மையில் பரம லாபம் என்பது சங்கரனின் தரிசனம் பெறுதலே. அவன் உன் தானத்திற்குத் தகுதியான பாத்திரமாகி இப்போது உன் ஆலயத்திற்கும் வந்துள்ளான்.

Verse 37

ब्रह्मोवाच । इत्युक्त्वा तैस्ततो मेना मुनिवाक्यं मृषाकरोत् । प्रत्युवाच च रुष्टा सा तानृषीञ्ज्ञानदुर्बला

பிரம்மா கூறினார்—அவர்கள் இவ்வாறு சொன்னபின், மேனா முனிவர்களின் வார்த்தையைப் பொய்யெனத் தள்ளினாள். பின்னர் கோபத்தில் மூழ்கி, உண்மை அறிவில் பலவீனமாய், அந்த ரிஷிகளுக்கு மறுமொழி சொன்னாள்.

Verse 38

मेनोवाच । शस्त्राद्यैर्घातयिष्येहं न हास्ये शंकरायताम् । दूरं गच्छत सर्वे हि नागन्तव्यं मदन्तिके

மேனா கூறினாள்—இங்கே நான் ஆயுதங்களாலும் பிறவற்றாலும் உங்களைத் தாக்கி வீழ்த்துவேன்; சங்கரரிடம் செல்ல உங்களை அனுமதிக்கமாட்டேன். நீங்கள் அனைவரும் தொலைவில் போங்கள்; என் அருகில் வராதீர்கள்।

Verse 39

ब्रह्मोवाच । इत्युक्त्वा विररामाशु सा विलप्यातिविह्वला । हाहाकारो महानासीत्तत्र तद्वृत्ततो मुने

பிரம்மா கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி அவள் உடனே அமைதியானாள்; மிகுந்த துயரால் கலங்கி அழுதாள். முனிவரே, அந்த நிகழ்வினால் அங்கே பெரும் அலறல் எழுந்தது।

Verse 40

ततो हिमालयस्तत्राजगामातिसमाकुलः । ताञ्च बोधयितुं प्रीत्या प्राह तत्त्वञ्च दर्शयन्

அப்போது இமாலயம் மிகுந்த கலக்கத்துடன் அங்கே வந்தான். அன்புடன் அவளுக்கு உணர்வு விளங்கச் செய்ய, நிலைமையின் தத்துவத்தைச் சுட்டிக் காட்டி அவளிடம் பேசினான்।

Verse 41

हिमालय उवाच । शृणु मेने वचो मेऽद्य विकलाऽसि कथम्प्रिये । के के समागता गेहं कथं चैतान्विनिन्दसि

இமாலயம் கூறினான்—அன்புள்ள மேனா, இன்று என் சொற்களை கேள். நீ ஏன் இவ்வளவு கலங்குகிறாய்? நம் இல்லத்திற்கு யார் யார் வந்துள்ளனர், அவர்களை நீ ஏன் இகழ்கிறாய்?

Verse 42

शंकरं त्वं च जानासि रूपं दृष्ट्वासि विह्वला । विकटं तस्य शंभोस्तु नानारूपाभिधस्य हि

நீ சங்கரனை அறிந்தவளே; ஆனாலும் அந்த ரூபத்தைப் பார்த்ததும் நீ கலங்கிவிட்டாய். பல பெயர்களாலும் பல ரூபங்களாலும் விளங்கும் அந்தச் சம்புவின் வியத்தகு, பயமுறுத்தும் ரூபமே அது.

Verse 43

स शंकरो मया ज्ञातस्सर्वेषां प्रतिपालकः । पूज्यानां पूज्य एवासौ कर्तानुग्रहनिग्रहान्

நான் அறிந்தேன்: அந்தச் சங்கரனே எல்லோரையும் காக்கும் பரிபாலகர். பூஜ்யர்களிலும் பூஜ்யனான அவர், உயிர்களுக்கு அருளும் கட்டுப்பாடும் (நிக்ரஹமும்) செய்பவர்.

Verse 44

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां तृतीये पार्वती खण्डे मेनाप्रबोधवर्णनो नाम चतुश्चत्वारिंशोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ சிவமஹாபுராணத்தின் இரண்டாம் ருத்ரஸம்ஹிதையின் மூன்றாம் பார்வதீகண்டத்தில் ‘மேனா-ப்ரபோத-வர்ணனம்’ எனப்படும் நாற்பத்துநான்காம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது.

Verse 45

यद्वै द्वारगतश्शंभुः पुरा विकटरूपधृक् । नानालीलाञ्च कृतवाञ्चेतयामि च तामिमाम्

அந்தச் செயலை நான் நினைவுகூர்கிறேன்—முன்னொரு காலத்தில் சம்பு வாசலுக்கு வந்து பயங்கர ரூபம் தாங்கி, பல தெய்வீக லீலைகளை நிகழ்த்தியதை இப்போது மனத்தில் எழுப்புகிறேன்.

Verse 46

तन्माहात्म्यं परं दृष्ट्वा कन्यां दातुं त्वया मया । अंगीकृतं तदा देवि तत्प्रमाणं कुरु प्रिये

அந்த பரம மஹிமையை கண்டபின், ஓ தேவியே, அப்போது உன்னுடன் சேர்ந்து நானும் கன்னியாதானத்தை ஏற்றுக்கொண்டேன். பிரியே, இப்போது அந்த முடிவை உறுதிப்படுத்தி அதிகாரமான தீர்மானமாக்கு.

Verse 47

ब्रह्मोवाच । इत्युक्त्वा सोऽद्रिनाथो हि विरराम ततो मुने । तदाकर्ण्य शिवामाता मेनोवाच हिमालयम्

பிரம்மா கூறினார்: முனிவரே, இவ்வாறு சொல்லி மலைநாதன் ஹிமாலயன் மௌனமானான். அந்த வார்த்தைகளை கேட்ட சிவையின் தாய் மேனா அப்போது ஹிமாலயனிடம் பேசினாள்.

Verse 48

मेनोवाच । मद्वचः श्रूयतां नाथ तथा कर्तुं त्वमर्हसि । गृहीत्वा तनुजां चैनां बद्ध्वा कण्ठे तु पार्वतीम्

மேனா கூறினாள்—நாதா, என் வார்த்தையை கேளுங்கள்; அதன்படி நீங்கள் செய்ய வேண்டும். என் இந்த மகளைக் கைப்பற்றி, பார்வதியை வரமாலையாக உங்கள் கழுத்தில் அணிந்து ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள்.

Verse 49

अधः पातय निःशंकं दास्ये तां न हराय हि । तथैनामथवा नाथ गत्वा वै सागरे सुताम्

ஐயமின்றி அவளை கீழே தள்ளிவிடு; நான் அவளை ஹரன் (சிவன்) க்கு தரமாட்டேன். அல்லது நாதா, கடலிடம் சென்று அவளை கடல்கன்னியாக அங்கேயே கொடுத்து விடு.

Verse 50

निमज्जय दयां त्यक्त्वा ततोऽद्रीश सुखी भव । यदि दास्यसि पुत्री त्वं रुद्राय विकटात्मने । तर्हि त्यक्ष्याम्यहं स्वामिन्निश्चयेन कलेवरम्

கருணையை விட்டு என்னை துயரில் மூழ்கடித்து, ஓ மலைநாதா, நீ மகிழ்ந்து இரு. நீ உன் மகளை பயங்கர இயல்புடைய ருத்ரனுக்குக் கொடுத்தால், ஸ்வாமி, நான் நிச்சயமாக இந்த உடலைத் துறப்பேன்.

Verse 51

ब्रह्मोवाच । इत्युक्ते च तदा तत्र वचने मेनया हठान् । उवाच वचनं रम्यं पार्वती स्वयमागता

பிரம்மா கூறினார்—மேனா அங்கே பிடிவாதமாக அவ்வாறு சொன்னதும், பார்வதி தானே முன்னே வந்து மென்மையான இனிய சொற்களை உரைத்தாள்।

Verse 52

पार्वत्युवाच । मातस्ते विपरीता हि बुद्धिर्जाताऽशुभावहा । धर्मावलम्बनात्त्वं हि कथन्धर्मं जहासि वै

பார்வதி கூறினாள்—அம்மா, உன் அறிவு உண்மையிலேயே எதிர்மாறாக மாறி, அசுப விளைவுகளைத் தருகிறது. நீ தர்மத்தையே அடைக்கலமாக கொண்டவள்; அப்படியிருக்க தர்மத்தை எப்படித் துறப்பாய்?

Verse 53

अयं रुद्रोऽपरस्साक्षात्सर्वप्रभव ईश्वरः । शम्भुस्सुरूपस्सुखदस्सर्वश्रुतिषु वर्णितः

இந்த ருத்ரனே உண்மையில் பரம்பொருள்; அனைத்தின் ஆதிமூலமான ஈசன். அவர் ஷம்பு—மங்களமயமான அழகிய வடிவன், ஆனந்தம் அருள்வான்; எல்லா ஸ்ருதிகளிலும் போற்றப்படுபவன்।

Verse 54

महेशश्शंकरश्चायं सर्वदेवप्रभुस्स्वराट् । नानारूपाभिधो मातर्हरिब्रह्मादिसेवितः

அம்மையே, இவரே மகேசன்—சங்கரன்—அனைத்து தேவர்களுக்கும் அதிபதி, சுயாதீன அரசன். பல வடிவங்களாலும் பல நாமங்களாலும் அறியப்படுபவன்; ஹரி, பிரம்மா முதலிய தேவர்களாலும் வணங்கப்படுபவன்।

Verse 55

अधिष्ठानं च सर्वेषां कर्ता हर्ता च स प्रभुः । निर्विकारी त्रिदेवेशो ह्यविनाशी सनातनः

அந்த ஆண்டவனே அனைத்திற்கும் ஆதாரமாக இருப்பவன்; செய்பவனும், ஒடுக்குபவனும் அவனே. மாற்றமற்றவன், திரிதேவர்களின் ஈசன், அழிவற்றவன், சனாதனன்।

Verse 56

यदर्थे देवतास्सर्वा आयाता किंकरीकृताः । द्वारि ते सोत्सवाश्चाद्य किमतोऽन्यत्परं सुखम्

யாருக்காக எல்லாத் தேவர்களும் வந்து பணியாளராய் ஆனார்களோ—இன்று அவர்கள் உன்னுடைய வாசலிலே விழாவுடன் நிற்கின்றனர். இதற்கு மேல் இன்பம் என்ன?

Verse 57

उत्तिष्ठातः प्रयत्नेन जीवितं सफलं कुरु । देहि मां त्वं शिवायास्मै स्वाश्रमं कुरु सार्थकम्

எழுந்து முயற்சியுடன் உன் வாழ்வை பயனுள்ளதாக ஆக்கு. என்னை அந்த பரமேசுவரன் சிவனுக்கே அர்ப்பணித்து, உன் ஆசிரம தர்மத்தை நிறைவேற்று.

Verse 58

देहि मां परमेशाय शंकराय जनन्यहो । स्वीकुरु त्वमिमं मातर्विनयम्मे ब्रवीमि ते

அம்மையே! என்னை பரமேசுவரன் சங்கரனுக்கே அளித்தருள்வாயாக. தாயே, என் பணிவான வேண்டுகோளை ஏற்றருள்வாயாக; நான் உம்மிடம் தாழ்மையுடன் விண்ணப்பிக்கிறேன்.

Verse 59

चेन्न दास्यसि तस्मै मां न वृणेऽन्यमहं वरम् । भागं लभेत्कथं सैंहं शृगालः परवंचकः

நீங்கள் என்னை அவருக்கு அளிக்காவிட்டால், நான் வேறு எந்த வரமும் வேண்டேன். ஏமாற்றும் நரி எவ்வாறு சிங்கத்தின் பங்கைக் பெற முடியும்?

Verse 60

मनसा वचसा मातः कर्मणा च हरस्त्वयम् । मया वृतो वृतश्चैव यदिच्छसि तथा कुरु

அம்மையே! மனத்தாலும் சொல்லாலும் செயலாலும் நீ இந்த ஹரனையே (சிவனையே) தேர்ந்தெடுத்துள்ளாய். நானும் உன்னைத் தேர்ந்தேன்; நீயும் என்னைத் தேர்ந்தாய்—இனி உன் விருப்பம்போல் செய்.

Verse 61

ब्रह्मोवाच । इत्याकर्ण्य शिवावाक्यं मेना शैलेश्वरप्रिया । सुविलप्य महाक्रुद्धा गृहीत्वा तत्कलेवरम्

பிரம்மா கூறினார்: சிவனின் இந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டு, மலைகளின் அரசனின் அன்புக்குரிய மேனா பெரிதும் புலம்பினாள். பின்னர், மிகுந்த கோபமடைந்து, அவள் அந்த உடலை எடுத்தாள்.

Verse 62

मुष्टिभिः कूर्परैश्चैव दन्तान्धर्षयती च सा । ताडयामास तां पुत्रीं विह्वलातिरुषान्विता

முஷ்டிகளாலும் முழங்கைகளாலும் தாக்கி, கோபத்தில் பற்களைக் கடித்துக்கொண்டு, அவள் அந்த மகளை அடித்தாள்—மிகுந்த கோபத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு கலங்கினாள்.

Verse 63

ये तत्र ऋषयस्तात त्वदाद्याश्चापरे मुने । तद्धस्तात्ताम्परिच्छिद्य नित्युर्दूरतरं ततः

அன்பனே, அங்கே இருந்த ரிஷிகள்—உன்னை முதலாகக் கொண்டு, ஓ முனிவரே, பிறரும்—அவனுடைய கையிலிருந்து அவளை எடுத்துத் தங்கள் பாதுகாப்பிற்குள் கொண்டு, பின்னர் அங்கிருந்து வெகுதூரம் விலகிச் சென்றனர்.

Verse 64

तान्वै तथा विधान्दृष्ट्वा भर्त्सयित्वा पुनः पुनः । उवाच श्रावयन्ती सा दुर्वचो निखिलान्पुनः

அவர்கள் அநாகரிகமாக நடந்ததைப் பார்த்து, அவள் மீண்டும் மீண்டும் கண்டித்தாள்; அனைவரும் கேட்கும்படியாக, அவள் மறுபடியும் அந்தக் கடுமையான சொற்களையெல்லாம் கூறினாள்.

Verse 65

मेनोवाच । किं मेना हि करिष्येऽहं दुष्टां ग्रहवतीं शिवाम् । दास्याम्यस्यै गरन्तीव्रं कूपे क्षेप्स्यामि वा ध्रुवम्

மேனா கூறினாள்: தீய மனப்பான்மையுடன், தீய கிரகப் பிடிப்பால் ஆட்கொள்ளப்பட்ட இந்த சிவாவை நான் என்ன செய்வேன்? அவளுக்கு கடும் விஷம் கொடுப்பேன், அல்லது உறுதியாகக் கிணற்றில் தள்ளிவிடுவேன்.

Verse 66

छेत्स्यामि कालीमथवा शस्त्रास्त्रैर्भूरिखण्डशः । निमज्जयिष्ये वा सिन्धौ स्वसुताम्पार्वतीं खलु

நான் ஆயுதங்களால் காளியை பல துண்டுகளாக வெட்டுவேன்; இல்லையெனில் என் சொந்த மகள் பார்வதியை நிச்சயமாகக் கடலில் மூழ்கடிப்பேன்।

Verse 67

अथवा स्वशरीरं हि त्यक्ष्याम्याश्वन्यथा ध्रुवम् । न दास्ये शम्भवे कन्यां दुर्गां विकटरूपिणे

இல்லையெனில் நான் இவ்வுடலை விரைவில் துறப்பேன்—இது உறுதி. அச்சமூட்டும் வடிவுடைய துர்கை எனும் என் மகளை ஷம்புவுக்கு அளிக்கமாட்டேன்।

Verse 68

वरोऽयं कीदृशो भीमोऽनया लब्धश्च दुष्टया । कारितश्चोपहासो मे गिरेश्चापि कुलस्य हि

“இந்தத் தீயவள் எத்தகைய பயங்கர வரத்தைப் பெற்றாள்? அவள் என்னை இகழ்ச்சிக்குள்ளாக்கினாள்—கிரீசன் (சிவன்) அவரையும், நம் குலத்தின் மானத்தையும் கூட.”

Verse 69

न माता न पिता भ्राता न बन्धुर्गोत्रजोऽपि हि । नो सुरूपं न चातुर्य्यं न गुहं वास्य किंचन

அவனுக்கு தாய் இல்லை, தந்தை இல்லை, சகோதரன் இல்லை, குலத்தொடர்பான உறவினரும் இல்லை. அழகும் இல்லை, நுண்ணறிவும் இல்லை; மறைந்த சிறப்புக் குணமும் ஒன்றுமில்லை।

Verse 70

न वस्त्रं नाप्यलङ्कारास्सहायाः केऽपि तस्य न । वाहनं न शुभं ह्यस्य न वयो न धनन्तथा

அவனிடம் ஆடை இல்லை, அணிகலன்கள் இல்லை; துணையென யாரும் இல்லை. மங்களமான வாகனமும் இல்லை; இளமை இல்லை, செல்வமும் இல்லை।

Verse 71

न पावित्र्यं न विद्या च कीदृशः काय आर्तिदः । किं विलोक्य मया पुत्री देयास्मै स्यात्सुमंगला

அவனில் புனிதமும் இல்லை, கல்வியும் இல்லை. துன்பம் தரும் இவன் எத்தகைய உடலை உடையவன்? எந்த நற்குணத்தைப் பார்த்து என் மகளைக் அவனுக்குக் கொடுப்பேன், அவள் உண்மையில் சுமங்கலியாக ஆகும்படி?

Verse 72

ब्रह्मोवाच । इत्यादि सुविलप्याथ बहुशो मेनका तदा । रुरोदोच्चैर्मुने सा हि दुःखशोकपरिप्लुता

பிரம்மா கூறினார்—இவ்வாறு மீண்டும் மீண்டும் கருணையுடன் புலம்பிய பின், அந்நேரம் துக்கமும் சோகமும் நிறைந்த மேனகா, ஓ முனிவரே, உரக்க அழுதாள்.

Verse 73

अथाहन्द्रुतमागत्याकथयम्मेनकां च ताम् । शिवतत्त्वं च परमं कुज्ञानहरमुत्तमम्

பின்னர் அவர் கூறினார்—“விரைவாகச் சென்று அந்த மேனகாவிடமும் கூறு; குஞ்ஞானத்தை அகற்றும் உத்தமமான, பரமமான சிவத்தத்துவத்தை அவளுக்குப் போதிக்கவும்.”

Verse 74

ब्रह्मोवाच । श्रोतव्यम्प्रीतितो मेने मदीयं वचनं शुभम् । यस्य श्रवणतः प्रीत्या कुबुद्धिस्ते विनश्यति

பிரம்மா கூறினார்—“மேனே, அன்பும் பக்தியும் கொண்டு என் மங்களமான வார்த்தைகளை கேள். அன்பு-நம்பிக்கையுடன் கேட்பவரின் குபுத்தி அழிகிறது.”

Verse 75

शङ्करो जगतः कर्ता भर्ता हर्ता तथैव च । न त्वं जानासि तद्रूपं कथन्दुःखं समीहसे

சங்கரனே உலகின் படைப்பவன், காப்பவன், அழிப்பவனும் ஆவான். நீ அவன் உண்மைச் சொரூபத்தை அறியாதபோது, துயரத்தை எவ்வாறு விரும்புகிறாய்?

Verse 76

अनेकरूपनामा च नाना लीलाकरः प्रभुः । सर्वस्वामी स्वतन्त्रश्च मायाधीशोऽविकल्पकः

அவர் பல ரூபங்களும் பல நாமங்களும் கொண்ட பரமப்ரபு; பலவித தெய்வ லீலைகளை நிகழ்த்துபவர். அவர் அனைத்திற்கும் அதிபதி, எப்போதும் சுதந்திரன், மாயையின் ஈசன், வேறுபாட்டு-விகல்பமற்றவன்.

Verse 77

इति विज्ञाय मेने त्वं शिवान्देहि शिवाय वै । कुहठन्त्यज कुज्ञानं सर्वकार्यविनाशनम्

இவ்வாறு அறிந்து அவன் தீர்மானித்தான்—“நீ சிவா; நிச்சயமாக சிவனுக்கே உன்னை அர்ப்பணிக்க. வஞ்சகமான பிடிவாதத்தை விடு; பொய்ஞானத்தைத் துற; அது எல்லா நற்காரியங்களையும் அழிக்கும்.”

Verse 78

ब्रह्मोवाच । इत्युक्ता सा मया मेना विलपन्ती मुहुर्मुहुः । लज्जां किंचिच्छनैस्त्यक्त्वा मुने मां वाक्यमब्रवीत्

பிரம்மா கூறினார்—நான் இவ்வாறு சொன்னபின் மேனா மீண்டும் மீண்டும் புலம்பினாள். பின்னர், ஓ முனிவரே, சிறிது சிறிதாக வெட்கத்தை விட்டு என்னிடம் இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னாள்.

Verse 79

मेनोवाच । किमर्थन्तु भवान्ब्रह्मन्रूपमस्य महावरम् । व्यर्थीकरोति किमियं हन्यतां न स्वयं शिवा

மேனா கூறினாள்—ஓ பிரம்மனே, அவனுடைய இந்த மகத்தான சிறந்த வடிவத்தையும் (வரத்தையும்) நீங்கள் ஏன் வீணாக்குகிறீர்கள்? இவள் ஏன் கொல்லப்பட வேண்டும்—சிவா தானே ஏன் இவளை அழிக்கவில்லை?

Verse 80

न वक्तव्यं च भवता शिवाय प्रतिदीयताम् । न दास्येऽहं शिवायैनां स्वसुताम्प्राणवल्लभाम्

‘இவளை சிவனுக்குக் கொடுக்க வேண்டும்’ என்று நீங்கள் சொல்லவும் கூடாது. என் உயிர்போல் நேசிக்கும் என் சொந்த மகளை—இவளை நான் சிவனுக்குக் கொடுக்கமாட்டேன்.

Verse 81

ब्रह्मोवाच । इत्युक्ते तु तदा सिद्धाः सनकाद्या महामुने । समागत्य महाप्रीत्या वचनं हीदमब्रुवन्

பிரம்மா கூறினார்—மகாமுனியே! இவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும் சனக முதலிய சித்தர்கள் பேரானந்தத்துடன் அருகே வந்து இவ்வார்த்தைகளை உரைத்தனர்.

Verse 82

सिद्धा ऊचुः । अयम्वै परमस्साक्षाच्छिवः परसुखावहः । कृपया च भवत्पुत्र्यै दर्शनन्दत्तवान्प्रभुः

சித்தர்கள் கூறினர்—இவரே பரமன், நமக்கு நேரில் தோன்றிய சிவபெருமான்; உயர்ந்த ஆனந்தத்தை அருள்பவர். கருணையால் ஆண்டவர் உங்கள் மகளுக்கு திவ்ய தரிசனம் அளித்தார்.

Verse 83

ब्रह्मोवाच । अथोवाच तु तान्मेना विलप्य च मुहुर्मुहुः । न देया तु मया सम्यग्गिरिशायोग्ररूपिणे

பிரம்மா கூறினார்—அப்போது மேனா மீண்டும் மீண்டும் புலம்பி அவர்களிடம் சொன்னாள்: ‘உக்கிர ரூபம் கொண்ட கிரீசனுக்கு நான் என் மகளை முறையாக அளிக்க இயலாது.’

Verse 84

किमर्थन्तु भवन्तश्च सर्वे सिद्धाः प्रपञ्चिनः । रूपमस्याः परं नाम व्यर्थीकर्त्तुं समुद्यताः

‘எதற்காக நீங்கள் அனைவரும்—சித்தர்களாகவும் உலகநடையில் தேர்ந்தவர்களாகவும் இருந்தும்—அவளின் பரம ரூபத்தையும் பரம நாமத்தையும் வீணாக்க முயல்கிறீர்கள்?’

Verse 85

इत्युक्ते च तया तत्र मुनेऽहं चकितोऽभवम् । सर्वे विस्मयमापन्ना देवसिद्धर्षिमानवाः

அவள் அங்கே இப்படிச் சொன்னதும், ஓ முனிவரே, நான் திகைத்தேன்; தேவர்கள், சித்தர்கள், ரிஷிகள், மனிதர்கள்—அனைவரும் வியப்பில் ஆழ்ந்தனர்.

Verse 86

एतस्मिन्समये तस्या हठं श्रुत्वा दृढं महत् । द्रुतं शिवप्रियो विष्णुस्समागत्याऽब्रवीदिदम्

அந்நேரத்தில் அவளுடைய மகத்தான உறுதியான தீர்மானத்தைச் செவியுற்று, சிவபிரியனான விஷ்ணு விரைந்து வந்து இவ்வார்த்தைகளை உரைத்தார்।

Verse 87

विष्णुरुवाच । पितॄणां च प्रिया पुत्री मानसी गुणसंयुता । पत्नी हिमवतस्साक्षाद्ब्रह्मणः कुलमुत्तमम्

விஷ்ணு கூறினார்—“அவள் பித்ருக்களின் பிரியமான மகள்; மனத்திலிருந்து தோன்றியவள், நற்குணங்களால் நிறைந்தவள்; அவள் சாட்சாத் ஹிமவானின் துணைவி, பிரம்மாவின் உத்தம குலத்தைச் சேர்ந்தவள்.”

Verse 88

सहायास्तादृशा लोके धन्या ह्यसि वदामि किम् । धर्मस्याधारभूतासि कथं धर्मं जहासि हि

இந்த உலகில் உன்னைப் போன்ற துணை அரிது; நீ உண்மையிலே பாக்கியவதி—நான் மேலும் என்ன சொல்வேன்? நீ தர்மத்தின் ஆதாரமே; அப்படியிருக்க தர்மத்தை எவ்வாறு விட்டு விடுவாய்?

Verse 89

देवैश्च ऋषिभिश्चैव ब्रह्मणा वा मया तथा । विरुद्धं कथ्यते किं नु त्वयैव सुविचार्यताम्

தேவர்களாலோ, ரிஷிகளாலோ, பிரம்மாவாலோ, அல்லது என்னாலோ—இங்கே (சத்திய-தர்மத்திற்கு) விரோதமாக என்ன கூறப்படுகிறது? நீயே இதை நன்றாக சிந்தித்துப் பார்.

Verse 90

शिवत्वं न च जानासि निर्गुणस्य गुणस्स हि । विरूपस्स सुरूपो हि सर्वसेव्यस्सतां गतिः

நீ சிவத்துவத்தை உண்மையில் அறியவில்லை. அவர் நிர்குணனாயிருந்தும் எல்லாக் குணங்களுக்கும் ஆதாரமாக உள்ளார். உலகக் கண்களுக்கு விரூபமாகத் தோன்றினாலும், தத்துவத்தில் அவர் பரம சுரூபன். அவர் அனைவராலும் வழிபடத்தக்கவர்; சத்புருஷர்களின் பரம கதியும் அவரே.

Verse 91

तेनैव निर्मिता देवी मूलप्रकृतिरीश्वरी । तत्पार्श्वे च तदा तेन निर्मितः पुरुषोत्तमः

அவராலேயே தேவியான ஈஸ்வரி, மூலப்ரகிருதி உருவாக்கப்பட்டாள்; பின்னர் அவளின் பக்கத்தில் அவராலேயே புருஷோத்தமன் வெளிப்பட்டான்।

Verse 92

ताभ्यां चाहं तथा ब्रह्मा ततश्च गुणरूपतः । अवतीर्य स्वयं रुद्रो लोकानां हितकारकः

அந்த இரு ஆதித் தத்துவங்களிலிருந்து நானும் பிரம்மாவும் தோன்றினோம்; பின்னர் குணமய வடிவம் ஏற்று, உலக நலனுக்காக ருத்ரன் தானே அவதரித்தான்।

Verse 93

ततो वेदास्तथा देवा यत्किंचिद्दृश्यते जगत् । स्थावरं जंगमं चैव तत्सर्वं शकरादभूत्

அவரிடமிருந்தே வேதங்களும் தேவர்களும் தோன்றின; உலகில் காணப்படுவது எதுவாயினும்—அசையாததும் அசையும் உயிர்களும்—அனைத்தும் சங்கரனிடமிருந்தே வெளிப்பட்டது।

Verse 94

तद्रूपम्वर्णितं केन ज्ञायते केन वा पुनः । मया च ब्रह्मणा यस्य ह्यतो लब्धश्च नैव हि

அந்தத் திருவுருவை யார் வர்ணிக்க முடியும்? மீண்டும் அதை முழுமையாக யார் அறிய முடியும்? நானே பிரம்மனாக இருந்தும், அவருடைய தத்துவத்தை முழுதாய் எப்போதும் அடையவில்லை।

Verse 95

आब्रह्मस्तम्बपर्यंतं यत्किञ्चिद्दृश्यते जगत् । तत्सर्वं च शिवं विद्धि नात्र कार्या विचारणा

பிரம்மனிலிருந்து புல்லின் நுனிவரை இந்த உலகில் காணப்படுவது அனைத்தும் சிவனே என்று அறிக; இங்கே மேலும் ஆராய வேண்டியதில்லை।

Verse 96

स एवेदृक्सुरूपेणावतीर्णो निजलीलया । शिवातपः प्रभावाद्धि तव द्वारि समागतः

அவரே தம் திருவிளையாட்டால் இத்தகைய அழகிய வடிவில் அவதரித்தார்; சிவத் தவத்தின் பேராற்றலால் உன் வாசலுக்கு வந்து சேர்ந்தார்।

Verse 97

तस्मात्त्वं हिमवत्पत्नि दुःखं मुञ्च शिवम्भज । भविष्यति महानन्दः क्लेशो यास्यति संक्षयम्

ஆகையால், ஹிமவானின் துணைவியே, துயரை விட்டு சிவனைப் பக்தியுடன் வழிபடு. பேரானந்தம் உண்டாகும்; உன் துன்பங்கள் முற்றிலும் ஒழியும்।

Verse 98

ब्रह्मोवाच एवम्प्रबोधितायास्तु मेनकाया अभून्मुने । तस्यास्तु कोमलं किंचिन्मनो विष्णुप्रबोधितम्

பிரம்மா கூறினார்—முனிவரே, இவ்வாறு அறிவுறுத்தப்பட்டபின் மேனா ஏற்றுக்கொள்ளும் மனநிலையடைந்தாள். அவளது மென்மையான உள்ளம் விஷ்ணுவின் அறிவுரையால் ஓரளவு விழிப்படைந்தது.

Verse 99

परं हठं न तत्याज कन्यान्दातुं हराय न । स्वीचकार तदा मेना शिवमायाविमोहि ता

ஆயினும் அவள் தன் பிடிவாதத்தை விடவில்லை; கன்னியை ஹரன் (சிவன்) அவர்க்கு அளிக்க மறுத்தாள். பின்னர் சிவமாயையால் மயங்கிய மேனா சம்மதம் அளித்தாள்.

Verse 100

उवाच च हरिं मेना किञ्चिद्बुद्ध्वा गिरिप्रिया । श्रुत्वा विष्णुवचो रम्यं गिरिजाजननी हि सा

அப்போது மலைநாதனின் பிரியையும், கிரிஜையின் தாயுமான மேனா, விஷ்ணுவின் இனிய சொற்களை கேட்டு ஓரளவு உணர்ந்து, ஹரியிடம் கூறினாள்.

Verse 101

यदि रम्यतनुस्स स्यात्तदा देया मया सुता । नान्यथा कोटिशो यत्नैर्वच्मि सत्यन्दृढं वचः

அவர் உண்மையிலே அழகும் தகுதியும் உடைய திருமேனி கொண்டவராயின், என் மகளை நான் திருமணமாக அளிப்பேன். இல்லையெனில் இல்லை—கோடிக்கணக்கான முயற்சிகளாலும் இல்லை; இது என் உறுதியான சத்தியவாக்கு।

Verse 102

ब्रह्मोवाच । इत्युक्त्वा वचनं मेना तूष्णीमास दृढव्रता । शिवेच्छाप्रेरिता धन्या तथा याखिलमोहिनी

பிரம்மா கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி உறுதியான விரதமுடைய மேனா மௌனமாயிருந்தாள். சிவனின் இச்சையால் தூண்டப்பட்ட அவள் பாக்கியவதி; அனைவரையும் மயக்க வல்லவளாய் இருந்தாள்।