मेना-शिवदर्शन-प्रस्थानम् | Menā’s Quest to Behold Śiva (Departure for Śiva’s Darśana)

Verse 1

मेनोवाच । निरीक्षिष्यामि प्रथमं मुने तं गिरिजापतिम् । कीदृशं शिवरूपं हि यदर्थे तप उत्तमम्

மேனா கூறினாள்— முனிவரே, நான் முதலில் கிரிஜாபதி பரமேஸ்வரனை தரிசிக்க விரும்புகிறேன். யாருக்காக இந்த உத்தமத் தவம் செய்யப்படுகிறது, அந்த சிவனின் திருவுரு எத்தகையது?

Verse 2

ब्रह्मोवाच । इत्यज्ञानपरा सा च दर्शनार्थं शिवस्य च । त्वया मुने समं सद्यश्चन्द्रशालां समागता

பிரம்மா கூறினார்— இவ்வாறு அவள் அறியாமையின் ஆட்பட்டவளாயிருந்தாலும், சிவ தரிசனத்திற்காக, முனிவரே, உம்முடன் உடனே சந்திரசாலைக்கு வந்தடைந்தாள்.

Verse 3

तावद्ब्रह्मा समायातस्तेजसां गशिरुत्तमः । सर्षिवर्य्यसुतस्साक्षाद्धर्मपुंज इव स्तुतः

அந்நேரமே பிரம்மா வந்தடைந்தார்—ஒளிமிக்கவர்களில் தலைசிறந்தவர், பிரகாசத்தில் முதன்மை—மேலும் அவர், சிறந்த முனிவரின் புகழ்மிகு புதல்வனைப் போல, தர்மத்தின் திரளே நேரில் தோன்றியதுபோல் போற்றப்பட்டார்.

Verse 4

शिव उवाच । मदाज्ञया युवान्तातौ सदेवौ च पृथक्पृथक् । गच्छतं हि गिरिद्वारं वयं पश्चाद्व्रजेमहि

சிவன் கூறினார்—“என் ஆணையின்படி, அன்புப் புதல்வர்களே, நீங்கள் இருவரும் தேவர்களுடன் தனித்தனியாக மலைவாயிலுக்குச் செல்லுங்கள்; நாங்கள் பின்னர் உங்களைத் தொடர்ந்து வருவோம்.”

Verse 5

ब्रह्मोवाच । इत्याकर्ण्य हरिस्सर्वानाहूयोवाच तन्मयाः । सुरास्सर्वे तथैवाशु गमनं चक्रुरुत्सुकाः

பிரம்மா கூறினார்—இதைக் கேட்ட ஹரி (விஷ்ணு) அனைவரையும் அழைத்து, அந்த நோக்கில் முழுமையாக ஒன்றிய மனத்துடன் உரைத்தார். பின்னர் எல்லா தேவர்களும் உளமகிழ்ந்து விரைவாகப் பயணம் புறப்பட்டனர்.

Verse 6

स्थितां शिरोगृहे मेनां मुने विश्वेश्वर त्वया । तथैव दर्शयामास हृद्विभ्रंशो यथा भवेत्

ஓ முனிவரே, நீர்—விச்வேஸ்வரராக—மேனாவை அவள் உள்மாளிகை (சிரோகிருஹம்) உள்ளே நின்றபடியே அப்படியே காட்டினீர்; அதனால் அவளது உள்ளம் கலங்கி, திடமனம் சிதைந்தது.

Verse 7

एतस्मिन्समये मेना सेनां च परमां शुभाम् । निरीक्षन्ती मुने दृष्ट्वा सामान्यं हर्षिताऽभवत्

அந்த வேளையில், முனிவரே, மேனா அந்த மிகச் சுபமான சேனையை நோக்கி, அனைத்தும் ஒழுங்காகச் சரியாக நடைபெறுவதைக் கண்டு மகிழ்ந்தாள்।

Verse 8

प्रथमं चैव गन्धर्वास्सुन्दरास्सुभगास्तदा । आयाताश्शुभवस्त्राढ्या नानालंकारभूषिताः

அப்போது முதலில் கந்தர்வர்கள் வந்தனர்—அழகும் சுபலட்சணமும் உடையவர்கள். அவர்கள் சிறந்த ஆடைகளால் செழித்து, பலவகை அணிகலன்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தனர்।

Verse 9

नानावाहनसंयुक्ता नानावाद्यपरा यणा । पताकाभिर्विचित्राभिरप्सरोगणसंयुताः

அவர்கள் பலவகை வாகனங்களுடன் கூடியவர்கள்; பலவகை இசைக்கருவிகளில் ஈடுபட்டவர்கள்; வித்தியாசமான கொடிகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, அப்சரா கூட்டங்களுடன் இணைந்திருந்தனர்।

Verse 10

अथ दृष्ट्वा वसुं तत्र तत्पतिं परमप्रभुम् । मेना प्रहर्षिता ह्यासीच्छिवोयमिति चाब्रवीत्

பின்னர் அங்கே வசுவை—தன் கணவர், பரம ஒளிமிகு ஆண்டவனை—கண்டு மேனா பேரானந்தம் கொண்டு, “இவர் சிவனே” என்று கூறினாள்।

Verse 11

शिवस्य गणका एते न शिवोयं शिवापतिः । इत्येवं त्वं ततस्तां वै अवोच ऋषिसत्तम

இவர்கள் சிவனுடைய கணங்களே; இவர் தாமே சிவன் அல்லர், சிவா (பார்வதி)யின் பதியும் அல்லர். இவ்வாறு கூறி, ஓ முனிவரிற் சிறந்தவரே, நீ அவளிடம் அந்த வார்த்தைகளைச் சொன்னாய்।

Verse 12

एवं श्रुत्वा तदा मेना विचारे तत्पराऽभवत् । इतश्चाभ्यधिको यो वै स च कीदृग्भविष्यति

இதைக் கேட்ட மேனா ஆழ்ந்த சிந்தனையில் மூழ்கினாள். “இவனைவிடவும் மேலானவர் ஒருவர் இருந்தால், அவர் எத்தகையவராக இருப்பார்?” என்று எண்ணினாள்.

Verse 13

एतस्मिन्नन्तरे यक्षा मणिग्रीवादयश्च ये । तेषां सेना तया दृष्टा शोभादिद्विगुणीकृता

அந்த வேளையில் மணிக்ரீவ முதலிய யக்ஷர்கள் அவளைக் கண்டனர்; அவளைக் கண்டதும் அவர்களது சேனையின் ஒளியும் உற்சாகமும் இரட்டிப்பாயின.

Verse 14

तत्पतिं च मणिग्रीवं दृष्ट्वा शोभान्वितं हि सा । अयं रुद्रश्शिवास्वामी मेना प्राहेति हर्षिता

தன் கணவன் மணிக்ரீவனை ஒளிவீசக் கண்ட அவள் மகிழ்ந்தாள். அப்போது மகிழ்ச்சியுடன் மேனா கூறினாள்: “இவர் ருத்ரன்—சிவனே, பரம ஸ்வாமி.”

Verse 15

नायं रुद्रश्शिवास्वामी सेवकोयं शिवस्य वै । इत्यवोचोगपत्न्यै त्वं तावद्वह्निस्स आगतः

“இவர் ருத்ரன் அல்ல; சிவனைப் போன்ற ஸ்வாமியும் அல்ல; இவர் சிவனின் சேவகர் மட்டுமே.” என்று முனிவரின் மனைவியிடம் கூறிய உடனே, அக்கணமே அக்னிதேவன் அங்கே வந்தடைந்தான்.

Verse 16

ततोऽपि द्विगुणां शोभां दृष्ट्वा तस्य च साब्रवीत् । रुद्रोऽयं गिरिजास्वामी तदा नेति त्वमब्रवीः

அவரில் மேலும் இருமடங்கு ஒளிமிகு அழகைக் கண்டு அவள் கூறினாள்— “இவர் கிரிஜையின் நாதன் ருத்ரன்.” அப்போது நீ பதிலளித்தாய்— “இல்லை, அப்படியல்ல.”

Verse 17

तावद्यमस्समायातस्ततोऽपि द्विगुणप्रभः । तं दृष्ट्वा प्राह सा मेना रुद्रोऽयमिति हर्षिता

அந்த வேளையில் யமன் வந்தான்; அவனுடைய ஒளி மேலும் இரட்டிப்பாயிற்று. அவனைப் பார்த்த மேனா மகிழ்ந்து—“இவரே ருத்ரன் (சிவன்)!” என்று கூறினாள்.

Verse 18

नेति त्वमब्रवीस्तां वै तावन्निरृतिरागतः । बिभ्राणो द्विगुणां शोभां शुभः पुण्यजनप्रभुः

நீ “இல்லை, இல்லை” என்று அவளிடம் சொல்லிக் கொண்டிருந்த அதே கணத்தில் நிருதி வந்தான்—மங்களமானவன், புண்ணியர்களின் தலைவன், இரட்டிப்பு அழகுடன் விளங்கினான்.

Verse 19

तं दृष्ट्वा प्राह सा मेना रुद्रोऽयमिति हर्षिता । नेति त्वमब्रवीस्तां वै तावद्वरुण आगतः

அவனைப் பார்த்த மேனா மகிழ்ந்து—“இவரே ருத்ரன் (சிவன்)!” என்றாள். ஆனால் நீ அவளிடம்—“இல்லை” என்றாய். அப்பொழுதே வருணன் வந்தான்.

Verse 20

ततोऽपि द्विगुणां शोभां दृष्ट्वा तस्य च साब्रवीत् । रुद्रोऽयं गिरिजास्वामी तद्वा नेति त्वमब्रवीः

அப்போது அவருடைய ஒளிமிகு அழகு மேலும் இரட்டிப்பாகப் பிரகாசித்தது; அதைக் கண்டு அவள் கூறினாள்—“இவர் நிச்சயமாக கிரிஜையின் நாதன் ருத்ரன்.” ஆனால் நீ பதிலளித்தாய்—“இது உண்மையா, அல்லவா?”

Verse 21

तावद्वायुस्समायातस्ततोऽपि द्विगुणप्रभः । तं दृष्ट्वा प्राह सा मेना रुद्रोयमिति हर्षिता

அவ்வேளையில் வாயுதேவன் வந்தார்; முன்பைவிட இரட்டிப்பு ஒளியுடன் பிரகாசித்தார். அவரைக் கண்டு மகிழ்ந்த மேனா கூறினாள்—“இவர் ருத்ரனே.”

Verse 22

नेति त्वमब्रवीस्तां वै तावद्धनद आगतः । ततोऽपि द्विगुणां शोभां बिभ्राणो गुह्यकाधिपः

நீ அவளிடம் “இல்லை” என்று சொன்ன அதே கணத்தில் தனதன் (குபேரன்) வந்தான்; மேலும் குஹ்யகர்களின் அதிபதி முன்பைவிட இரட்டிப்பு ஒளியுடன் தோன்றினான்.

Verse 23

तं दृष्ट्वा प्राह सा मेना रुद्रोऽयमिति हर्षिता । नेति त्वमब्रवीस्तां वै तावदीशान आगतः

அவரைக் கண்ட மேனா மகிழ்ந்து, “இவர் ருத்ரர்” என்றாள். ஆனால் நீ அவளிடம் “இல்லை” என்றாய்; அதே கணத்தில் ஈசானன்—பரமேஸ்வர சிவன்—வந்தடைந்தான்.

Verse 24

ततोऽपि द्विगुणां शोभां दृष्ट्वा तस्य च साब्रवीत् । रुद्रोऽयं गिरिजास्वामी तदा नेति त्वमब्रवीः

அவரில் மேலும் இரட்டிப்பு ஒளியைக் கண்டு அவள், “இவர் ருத்ரர்—கிரிஜையின் நாதன்” என்றாள்; ஆனால் அப்போது நீ, “இல்லை, இவர் அல்ல” என்றாய்.

Verse 25

तावदिन्द्रस्समायातस्ततोऽपि द्विगुणप्रभः । सर्वामरवरो नानादिव्यभस्त्रिदिवेश्वरः

அப்பொழுதே இந்திரன் வந்தான்—அவனுடைய பிரபை மேலும் இரட்டிப்பாயிற்று. அமரர்களில் முதன்மை, திரிதிவத்தின் அதிபதி, பலவகை தெய்வீக ஒளியாலும் புனித விபூதியாலும் அலங்கரித்து வந்தான்.

Verse 26

तं दृष्ट्वा शंकरस्सोऽयमिति सा प्राह मेनका । शक्रस्सुरपतिश्चायं नेति त्वं तदाब्रवीः

அவரைக் கண்ட மெனகா கூறினாள்—“இவரே நிச்சயமாக சங்கரர்.” ஆனால் நீ அப்போது சொன்னாய்—“இல்லை; இவர் சங்கரர் அல்ல, தேவர்களின் அதிபதி சக்ரன் (இந்திரன்).”

Verse 27

तावच्चन्द्रस्समायातश्शोभा तद्द्विगुणा दधत । दृष्ट्वा तं प्राह रुद्रोऽयं तां तु नेति त्वमब्रवीः

அப்பொழுதே சந்திரன் வந்தான்; இரட்டிப்பு ஒளியுடன் விளங்கினான். அவனைப் பார்த்து ருத்ரன் ‘இவனே’ என்றான்; ஆனால் நீ அவளைப் பற்றி ‘இல்லை, இது அல்ல’ என்று கூறினாய்.

Verse 28

तावत्सूर्यस्समायातश्शोभा तद्द्विगुणा दधत् । दृष्ट्वा तं प्राह सा सोयन्तांतु नेति त्वमब्रवीः

அப்பொழுதே சூரியன் வந்தான்; முன்பைவிட இரட்டிப்பு ஒளியுடன் விளங்கினான். அவனைப் பார்த்து அவள் பேசினாள்; ஆனால் நீ ‘இல்லை—இவன் இங்கே வர வேண்டாம்’ என்று கூறினாய்.

Verse 29

तावत्समागतास्तत्र भृग्वाद्याश्च मुनीश्वराः । तेजसो राशयस्सर्वे स्वशिष्यगणसंयुताः

அப்பொழுதே அங்கே ப்ருகு முதலிய முனிவரேசர்கள் வந்தடைந்தனர். அவர்கள் அனைவரும் தெய்வீகத் தேஜஸின் குவியல்களாய், தம் தம் சீடக் குழுக்களுடன் இருந்தனர்.

Verse 30

तन्मध्ये चैव वागीशं दृष्ट्वा सा प्राह मेनका । रुद्रोऽयं गिरिजास्वामी तदा नेति त्वमब्रवीः

அவர்களிடையே வாகீசரைப் பார்த்த மேனகா கூறினாள்—“இவர் கிரிஜையின் நாதன் ருத்ரன்.” அப்போது நீ பதிலளித்தாய்—“இல்லை, இவர் அல்ல.”

Verse 32

दृष्ट्वा सा तं तदा मेना महाहर्षवती मुने । सोऽयं शिवापतिः प्राह तां तु नेति त्वमब्रवीः

முனிவரே, அப்போது மேனா அவரைக் கண்டு பேரானந்தமடைந்து—“இவரே எங்கள் மகளின் நாதன், சிவபதி” என்றாள். ஆனால் நீ அவளிடம்—“இல்லை, அப்படியல்ல” என்றாய்.

Verse 33

एतस्मिन्नन्तरे तत्र विष्णुर्देवस्समागतः । सर्वशोभान्वितः श्रीमान्मेघश्यामश्चतुर्भुजः

அந்த இடைவெளியில் அங்கே திருமால் விஷ்ணு வந்தடைந்தார்—எல்லா அழகுகளும் நிறைந்தவர், திருச்செல்வம் உடையவர், மேகம்போல் கருநிறம் கொண்டவர், நான்கு கரங்களுடையவர்।

Verse 34

कोटिकन्दर्प्यलावण्यः पीताम्बरधरस्स्वराट् । राजीवलोचनश्शान्तः पक्षीन्द्रवरवाहनः

அவருடைய அழகு கோடி மன்மதர்களையும் மிஞ்சும். பீதாம்பரம் அணிந்து, தன்னாட்சி உடையவனாய், தெய்வ ஒளியால் விளங்குகின்றான். தாமரைநேத்திரன், பரம சாந்தன், கருடப் பெருவாகனன்.

Verse 35

शंखादिलक्षणैर्युक्तो मुकुटादिविभूषितः । श्रीवत्सवक्षा लक्ष्मीशो ह्यप्रमेय प्रभान्वितः

சங்கு முதலிய மங்கள இலக்கணங்களுடன், கிரீடம் முதலிய தெய்வ ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டவர். அவரது மார்பில் ஸ்ரீவத்ஸம் ஒளிர்கிறது. அவர் லக்ஷ்மீபதி—அளவிட முடியாதவன், எல்லையற்ற பிரகாசம் உடையவன்.

Verse 36

तं दृष्ट्वा चकिताक्ष्यासीन्महाहर्षेण साब्रवीत् । सोऽयं शिवापतिः साक्षाच्छिवो वै नात्र संशयः

அவரைக் கண்டதும் அவள் வியப்பால் கண்கள் விரிய, பேரானந்தத்துடன் கூறினாள்—“இவர் சாக்ஷாத் சிவாபதி; நிச்சயமாக சிவனே; இதில் ஐயமில்லை.”

Verse 37

अथ त्वं मेनकावाक्यमाकर्ण्योवाच ऊतिकृत् । नायं शिवापतिरयं किन्त्वयं केशवो हरिः

அப்போது மேனகையின் சொற்களை கேட்ட தூதன் கூறினான்—“இவர் சிவாபதி அல்ல; இவர் கேசவன், சாக்ஷாத் ஹரி (விஷ்ணு) தான்.”

Verse 38

शंकरोखिलकार्य्यस्य ह्यधिकारी च तत्प्रियः । अतोऽधिको वरो ज्ञेयस्स शिवः पार्वतीपतिः

சங்கரன் எல்லாக் காரியங்களுக்கும் அதிகாரி; அந்தப் பரமத் தத்துவத்தின் பிரியனும் ஆவான். ஆகவே அறிக—உயர்ந்த வரம் இதுவே: பார்வதீபதி சிவன்.

Verse 39

तच्छोभां वर्णितुं मेने मया नैव हि शक्यते । स एवाखिलब्रह्माण्डपतिस्सर्वेश्वरः स्वराट्

அந்த ஒளிமிகு தேஜஸை நான் வர்ணிப்பது இயலாது என எண்ணினேன். அவர் ஒருவரே எல்லாப் பிரபஞ்சங்களின் அதிபதி—சுவராட், சர்வேசுவரன், சுயாதீனன்.

Verse 40

ब्रह्मोवाच । इत्याकर्ण्य वचस्तस्य मेना मेने च तां शुभाम् । महाधनां भाग्यवती कुलत्रयसुखावहाम्

பிரம்மா கூறினார்—அவன் சொற்களை கேட்ட மேனா, அந்த மங்களமான கன்னியைத் தகுதியானவளென எண்ணினாள்—மிகுந்த செல்வமுடையவள், பாக்கியவதி, மூன்று குலங்களுக்கும் இன்பம் தருபவள்.

Verse 41

उवाच च प्रसन्नास्या प्रीतियुक्तेन चेतसा । स्वभाग्यमधिकं चापि वर्णयन्ती मुहुर्मुहुः

மகிழ்ந்த முகத்துடன், அன்பு-ஆனந்தம் நிறைந்த மனத்துடன் அவள் பேசினாள்—மீண்டும் மீண்டும் தன் மேலான பாக்கியத்தைப் புகழ்ந்து கூறினாள்.

Verse 42

मेनोवाच । धन्याहं सर्वथा जाता पार्वत्या जन्मनाधुना । धन्यो गिरीश्वरोप्यद्य सर्वं धन्यतमं मम

மேனா கூறினாள்—இன்று பார்வதியின் பிறப்பால் நான் முற்றிலும் பாக்கியவதியானேன். இன்று கிரீசுவரன் (சிவன்) கூட பாக்கியவன்; எனது அனைத்தும் மிகப் புனிதமாயிற்று.

Verse 43

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां तृतीये पार्वतीखण्डे शिवाद्भुतलीलावर्णनं नाम त्रिचत्वारिंशोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ சிவமஹாபுராணத்தின் இரண்டாம் பிரிவு ருத்ரஸம்ஹிதையின் மூன்றாம் பகுதியான பார்வதீகண்டத்தில் “சிவனின் அதிசய தெய்வீக லீலை வர்ணனை” எனும் நாற்பத்திமூன்றாம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது.

Verse 44

अस्याः किं वर्ण्यते भाग्यमपि वर्षशतैरपि । वर्णितुं शक्यते नैव तत्प्रभुप्राप्तिदर्शनात

அவளுடைய பாக்கியத்தை என்ன சொல்லி வர்ணிப்பது—நூறு நூறு ஆண்டுகளாலும்? அந்தப் பிரபுவை அடைந்து நேரடியாகத் தரிசித்ததாலே அது உண்மையில் வர்ணிக்க இயலாதது.

Verse 45

ब्रह्मोवाच । इत्यवादीच्च सा मेना प्रेमनिर्भरमानसा । तावत्समागतो रुद्रोऽद्भुतोतिकारकः प्रभुः

பிரம்மா கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி அன்பால் நிரம்பிய மனத்துடன் மேனா தொடர்ந்து பேசிக்கொண்டிருந்தாள்; அச்சமயம் அளவைக் கடந்த அதிசய மகிமையுடைய ஆண்டவன் ருத்ரன் அங்கே வந்தடைந்தான்.

Verse 47

तमागतमभिप्रेत्य नारद त्वं मुने तदा । मेनामवोचः सुप्रीत्या दर्शयंस्तं शिवापतिम्

முனி நாரதா, உன் வருகையின் நோக்கத்தை உணர்ந்து, நீ அப்போது மேனாவிடம் மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் பேசினாய்; மேலும் அவளுக்கு அந்தச் சிவாபதியை—சிவை (பார்வதி)யின் பரம கணவனும் காவலனுமான இறைவனை—காட்டினாய்.

Verse 48

नारद उवाच । अयं स शंकरस्साक्षाद्दृश्यतां सुन्दरि त्वया । यदर्थे शिवया तप्तं तपोऽति विपिने महत्

நாரதர் கூறினார்—அழகியவளே, இதோ சாக்ஷாத் சங்கரரே; நீ நேரில் தரிசி. அவருக்காகவே சிவை ஆழ்ந்த காட்டில் மகத்தான தவம் செய்தாள்।

Verse 49

ब्रह्मोवाच । इत्युक्त्वा हर्षिता मेना तं ददर्श मुदा प्रभुम् । अद्भुताकृतिमीशानमद्भुतानुगमद्भुतम्

பிரம்மா கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி மகிழ்ந்த மேனா, ஆனந்தத்துடன் ஈசானப் பெருமானைத் தரிசித்தாள்; அவர் அதிசய வடிவம் உடையவர், அதிசய பரிவாரத்துடன் கூடியவர், முழுவதும் வியப்புமயமானவர்।

Verse 50

तावदेव समायाता रुद्रसेना महाद्भुता । भूतप्रेतादिसंयुक्ता नानागणसमन्विता

அந்த வேளையே அதிமிக அதிசயமான ருத்ரசேனை வந்தடைந்தது—பூதம், பிரேதம் முதலிய கூட்டங்களுடன், பலவகை கணங்களால் நிறைந்தது।

Verse 51

वात्यारूपधराः केचित्पताकामर्मरस्वना । वक्रतुंडास्तत्र केचिद्विरूपाश्चापरे तथा

சிலர் சுழற்காற்றின் வடிவம் கொண்டனர்; சிலர் கொடிகளை ஏந்தி மெல்லிய முணுமுணுப்பு ஒலியை எழுப்பினர். அங்கே சிலர் வளைந்த அலகுடையோர்; மற்றவர்கள் அதுபோலவே விகார வடிவுடையோர்।

Verse 52

करालाः श्मश्रुलाः केचित्केचित्खञ्जा ह्यलोचनाः । दण्डपाशधराः केचित्केचिन्मुद्गरपाणयः

சிலர் கராளமாகவும் பயங்கரமாகவும் இருந்தனர்; சிலர் தாடியுடன் இருந்தனர்; சிலர் குன்றியவர்களாகவும் சிலர் கண்களற்றவர்களாகவும் இருந்தனர். சிலர் தண்டமும் பாசமும் தாங்கினர்; சிலர் கைகளில் முத்கரம் (கதை) ஏந்தினர்.

Verse 53

विरुद्धवाहनाः केचिच्छृंगनादविवादिनः । डमरोर्वादिनः केचित्केचिद्गोमुखवादिनः

சிலர் விசித்திரமான, முரண்பட்ட வாகனங்களை ஏந்தினர்; சிலர் கொம்பொலி எழுப்பி வாதாடினர். சிலர் டமரு முழக்கினர்; சிலர் கோமுகக் கொம்பை ஊதினர்.

Verse 54

अमुखा विमुखाः केचित्केचिद्बहुमुखा गणाः । अकरा विकराः केचित्केचिद्बहुकरा गणाः

சில கணங்களுக்கு முகமே இல்லை; சிலர் முகம் திருப்பியிருந்தனர்; சிலர் பல முகங்களுடன் இருந்தனர். சிலர் கையற்றவர்கள்; சிலர் விகாரமான கைகளுடன்; சிலர் பல கைகளுடன் இருந்தனர்.

Verse 55

अनेत्रा बहुनेत्राश्च विशिराः कुशिरास्तथा । अकर्णा बहुकर्णाश्च नानावेषधरा गणाः

கணங்கள் எண்ணற்ற வித்தியாசமான வடிவங்களில் தோன்றினர்—சிலர் கண்களற்றவர்கள், சிலர் பல கண்களுடையவர்கள்; சிலர் சீர்கெட்ட தலைவடிவம், சிலர் நன்கு அமைந்த தலைவடிவம். சிலர் காதற்றவர்கள், சிலர் பல காதுகளுடையவர்கள்; ஒவ்வொருவரும் வேறுவேறு வேடம் தரித்திருந்தனர்.

Verse 56

इत्यादिविकृताकारा अनेके प्रबला गणाः । असंख्यातास्तथा तात महावीरा भयंकराः

இவ்வாறு விகாரமும் அச்சமூட்டும் வடிவங்களுடன் பல வலிமைமிகு கணங்கள் இருந்தன. அன்பனே, அவர்கள் எண்ணற்றோர்—மகாவீரர்கள், ஆற்றலில் பயங்கரர்கள்.

Verse 57

अंगुल्या दर्शयंस्त्वं तां मुने रुद्रगणांस्ततः । हरस्य सेवकान्पश्य हरं चापि वरानने

விரலால் சுட்டிக் காட்டி அந்த அழகுமுகத்தாள் கூறினாள்—“முனிவரே, அங்கே ருத்ரகணங்களைப் பாருங்கள். ஹரனின் சேவகர்களையும் பாருங்கள்; ஹரனையே கூட தரிசியுங்கள்.”

Verse 58

असंख्यातान् गणान् दृष्ट्वा भूतप्रेतादिकान् मुने । तत्क्षणादभवत्सा वै मेनका त्राससंकुला

முனிவரே, பூத-பிரேத முதலியவர்களுடன் எண்ணிலடங்கா கணங்களைப் பார்த்தவுடன், அந்தக் கணமே மேனகை அச்சத்தால் கலங்கினாள்।

Verse 59

तन्मध्ये शंकरं चैव निर्गुणं गुणवत्तरम् । वृषभस्थं पञ्चवक्त्रं त्रिनेत्रं भूतिभूषितम्

அவர்களிடையே அவள் சங்கரனை கண்டாள்—நிர்குணனாக இருந்தும் குணாதீத பரமேசுவரனாய் விளங்குபவனை—விருஷபத்தின் மேல் அமர்ந்த, பஞ்சவக்திரன், திரிநேத்திரன், பஸ்மத்தால் அலங்கரிக்கப்பட்டவன்।

Verse 60

कपर्दिनं चन्द्रमौलिं दशहस्तं कपालि नम् । व्याघ्रचर्मोत्तरीयञ्च पिनाकवरपाणिनम्

ஜடாதாரியும் சந்திரமௌலியும் கபாலம் ஏந்தியவரும், பத்து கரங்களுடையவரும், புலித்தோல் ஆடையணிந்தவரும், சிறந்த பினாக வில்லைக் கரத்தில் கொண்டவருமான இறைவன் சிவனை வணங்குகிறேன்।

Verse 61

शूलयुक्तं विरूपाक्षं विकृताकारमाकुलम् । गजचर्म वसानं हि वीक्ष्य त्रेसे शिवाप्रसूः

திரிசூலம் ஏந்தி, வித்தியாசமான கண்களுடன், விகாரமும் கலக்கமும் நிறைந்த தோற்றத்துடன், யானைத்தோல் அணிந்தவரை கண்டதும் சிவையின் தாய் மேனா அஞ்சித் திடுக்கிட்டாள்।

Verse 62

चकितां कम्पसंयुक्तां विह्वलां विभ्रमद्धियम् । शिवोऽयमिति चांगुल्या दर्शयंस्तां त्वमब्रवीः

அவள் திடுக்கிட்டு நடுங்கி, கலங்கி, மனம் குழம்பியதைப் பார்த்து, நீ விரலால் சுட்டிக் காட்டி “இவரே சிவன்” என்று சொல்லி, பின்னர் அவளிடம் உரைத்தாய்।

Verse 63

त्वदीयं तद्वचः श्रुत्वा वाताहतलता इव । सा पपात द्रुतम्भूमौ मेना दुःखभरा सती

உன் சொற்களை கேட்டவுடன், துக்கம் நிறைந்த சதியான மேனா, கடும் காற்றால் அடிபட்ட கொடி போல விரைந்து தரையில் விழுந்தாள்.

Verse 64

किमिदं विकृतं दृष्ट्वा वञ्चिताहं दुराग्रहे । इत्युक्त्वा मूर्च्छिता तत्र मेनका साऽभवत्क्षणात्

இந்த விகாரமான நிகழ்வைக் கண்டு அவள், “இது என்ன! என் பிடிவாத மூடத்தனத்தில் நான் ஏமாற்றப்பட்டேன்” என்று கூறி, மேனகா அக்கணமே அங்கே மயங்கிவிழுந்தாள்.

Verse 65

अथ प्रयत्नैर्विविधैस्सखीभिरुपसेविता । लेभे संज्ञां शनै मेना गिरीश्वरप्रिया तदा

பின்னர் தோழியர் பலவித முயற்சிகளால் அவளைப் பராமரித்தனர்; மலைநாதனின் பிரியையான மேனா மெதுவாக உணர்வு பெற்றாள்.

Verse 446

अद्भुतात्मागणास्तात मेनागर्वापहारकाः । आत्मानं दर्शयन् मायानिर्लिप्तं निर्विकारकम्

அன்பனே, மேனாவின் அகந்தையை அகற்றும் அந்த அதிசய ஆத்மகணங்கள் தங்கள் உண்மை இயல்பை வெளிப்படுத்தின: மாயையால் மாசுபடாத, முற்றிலும் மாற்றமற்ற ஆத்மத் தத்துவம்.